Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Kalayan tumiba Perancis dina taun 1940, nalika Perang Dunya II, Protéktorat Perancis Maroko aya dina yurisdiksi rezim Vichy, anu masang résidén-umumna nyalira. Sultan Muhammad V teu resep ka dununganana nu anyar. Sanajan umumna teu boga kakawasaan, sultan nolak tungtutan Vichy nalika anjeunna tiasa, kaasup dilaporkeun nolak tungtutan Vichy di 1941 pikeun lulus panerapan anti-Yahudi, ngaku aranjeunna henteu saluyu sareng hukum Maroko. Muhammad V ngabagéakeun pendaratan Sekutu dina bulan Nopémber 1942
di Maroko, nolak paréntah Vichy pikeun mindahkeun pangadilan na daratan. Muhammad V ngabagéakeun para pamingpin Sekutu Winston Churchill jeung Franklin Delano Roosevelt dina Konférénsi Casablanca dina Januari 1943, di mana Churchill narik Roosevelt dina hiji wisata samping ka Marrakesh. Ayana Sekutu di Maroko ngadorong gerakan nasionalis, anu dibawa di handapeun hiji partéy payung anyar, "Hizb al-Istiqlāl" (Partéy Kamerdékaan) dina taun 1943. Sanajan kitu, hiji petisi Istiqlal ka kakuatan Sekutu anu menta komitmen pikeun kamerdékaan pasca-perang pikeun Maroko digunakeun ku otoritas Perancis Bébas pikeun nyerang Istiqlal dina 1944. Perancis nyapu sareng néwak pamingpinna dina tuduhan palsu pikeun ngabantosan usaha perang Jérman, nyababkeun gelombang demonstrasi di sababaraha kota anu diteken sacara telenges.