Lengkepan kalimah di handap ieu: Nalika Count de Mornay ngumbara ka Maroko dina 1832 pikeun ngadegkeun hiji perjangjian ngarojong nu anyar
Aneksasi Perancis ka Aljazair, anjeunna nyandak sapanjang pelukis Romantis Eugène Delacroix. Delacroix henteu ngan ukur resep kana orientalisme tempat éta; anjeunna ogé nyandak éta salaku modél anyar sareng hirup pikeun karyana ngeunaan jaman kuno klasik: "Yunani sareng Romawi aya di dieu di panto kuring, di urang Arab anu ngabungkus dirina dina selimut bodas sareng katingalina sapertos Cato atanapi Brutus... " Manéhna terus-terusan ngagambar jeung ngalukis cat cai, nulis dina waktu éta "Kuring kawas lalaki dina impian, ningali hal-hal anu anjeunna sieun bakal ngaleungit ti anjeunna". Manéhna balik deui ka sketsa jeung kenangan Afrika Kalér pikeun sesa karirna, jeung 80 lukisan minyak kawas "The Fanatics of Tangier" jeung "Women of Algiers" jadi legendaris jeung pangaruh dina seniman saperti Van Gogh, Gauguin, jeung Picasso. Maranéhanana utamana struck ku kualitas cahaya: ka Cézanne, "Sakabéh warna luminous ieu... sigana... nu asupkeun panon kawas sagelas anggur ngalir kana gullet anjeun sarta ngajadikeun anjeun mabok langsung". Tangier saterusna jadi eureun wajib pikeun seniman néangan ngalaman kelir jeung lampu anjeunna spoke of for diri-na sorangan<unk>with hasil rupa-rupa. Matisse sababaraha kali datang ka Tangger, sok cicing di Grand Hotel Villa de France. "Kuring geus manggihan bentang-bentang di Maroko", manéhna ngaku, "saéstuna saperti nu digambarkeun dina lukisan Delacroix". Murid-muridna ogé miboga karya sorangan; seniman asal California Richard Diebenkorn langsung dipangaruhan ku warna-warna jeung pola-pola ritmis lukisan Maroko Matisse.