Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Mesin J79 ngahasilkeun haseup hideung nu kacatet (di tengah throttle/cruise setting), nu ngarugikeun pisan sabab musuh bisa nempo pesawat. Hal ieu direngsekeun dina F-4S dilengkepan varian mesin −10A anu ngagunakeun pembakaran tanpa haseup. Kelemahan pangbadagna F-4, sakumaha anu dirancang mimitina, nyaéta kurangna meriam internal. Pikeun hiji periode pondok, doktrin nu ngahurungkeun tarung bakal mustahil di speeds supersonic jeung saeutik usaha ieu dijieun pikeun ngajarkeun pilots maneuvering tarung hawa. Kanyataanna, pasanggiri gancang jadi subsonik, sabab pilot bakal ngalambatkeun dina usaha pikeun meunangkeun tukangeun lawan maranéhanana. Leuwih ti éta, misil anu rada anyar anu milarian panas jeung misil anu dipandu ku radar dina waktu éta sering dilaporkeun henteu dipercaya jeung pilot kudu némbak sababaraha misil (ogé katelah némbak riak), ngan pikeun némbak hiji pesawat tempur musuh. Pikeun nyusahkeun masalah, aturan-aturan papasangan di Vietnam ngalarang serangan rudal jarak jauh dina kalolobaan kasus, sabab identifikasi visual biasana diperyogikeun. Loba pilot nu manggihan diri dina buntut pesawat musuh tapi deukeut teuing pikeun némbak jarak pondok Falcons atawa Sidewinders. Sanajan ku 1965 USAF F-4Cs mimiti mawa SUU-16 gunpods éksternal ngandung 20 mm (.79 di) M61A1 Vulcan Gatling meriam, USAF cockpits teu dilengkepan ngarah-komputing gunsights dugi ka bubuka tina SUU-23, ampir assuring hiji miss dina gelut maneuvering. Sababaraha pesawat Korps Marinir mawa dua pods pikeun strafing. Salian ti leungitna kinerja alatan résistansi, perang némbongkeun yén meriam anu dipasang sacara éksternal henteu akurat kajaba sering boresighted, tapi jauh langkung hemat biaya tibatan rudal. Kurangna hiji meriam ieu tungtungna dijawab ku nambahkeun internal dipasang 20 mm (.79 di) M61A1 Vulcan dina F-4E.  Patarosan: dimana éta pilots?
dina buntut pesawat musuh