Lengkepan kalimah di handap ieu: Numutkeun "De Administrando Imperio" (DAI), urang Serbia netep di Balkan dina panangtayungan Kaisar Bizantium Heraclius (r. 610<unk>41), sarta dipingpin ku hiji dinasti anu dipikawanoh dina historiografi salaku dinasti Vlastimirović. Urang Slavia mimiti netep di wewengkon éta dina awal abad ka-6, sanggeus narajang ka jero Kakaisaran. Maranéhanana netep di "Serbia dibaptis" (nu "Serbian hinterland", anachronistically dipikawanoh salaku "Raška"), nu kaasup Bosnia, jeung lahan maritim ("Pomorje") Travunija, Zahumlje jeung Paganija, bari maritim Duklja ieu dilaksanakeun ku Byzantines, ieu presumably netep jeung Serbs ogé. Sadaya daratan maritim wawatesan sareng "Serbia dibaptis" di beulah kalér. Dina pertengahan abad ka-9, tatangga anu damai ti Bulgaria nyerang tapi éléh dina perang. Sérbia dikristenkeun kira-kira taun 1000 SM. 870, sanajan misi geus dijieun salila kakuasaan Heraclius. Dina dekade saterusna, anggota dinasti ngalawan perang suksesi, sarta Sérbia jadi masalah saingan Bizantium-Bulgaria. Inpormasi tinulis ngeunaan dinasti ieu réngsé ku DAI jeung pupusna Pangeran Časlav (ca. 950), nu saterusna karajaan ieu runtuh. Urang Bizantium ngadegkeun katepanat anu hirupna pondok di Ras, kalayan pamaréntahan militer réngsé teu lami saatosna sareng
Kakaisaran Bizantium nalukkeun Bulgaria, sarta diwangun deui ngan ca. 1018 jeung Tema Sirmium anu hirupna pondok, tapi henteu ngalegaan ka Raška.