Pasal: Liga Bangsa-Bangsa teu boga angkatan bersenjata sorangan jeung gumantung kana kakuatan gede pikeun ngalaksanakeun résolusi-resolusi na, anu aranjeunna henteu daék ngalakukeun. Dua anggota pangpentingna, Inggris jeung Perancis, henteu daék ngagunakeun sanksi jeung malah leuwih daék pikeun ngagunakeun tindakan militer atas nama Liga. Langsung saatos Perang Dunya Kahiji, pasifisme janten kakuatan anu kuat di antara masarakat jeung pamaréntah dua nagara. Konservatif Inggris utamana teu resep ka Liga jeung leuwih resep, nalika di pamaréntah, pikeun negosiasi perjanjian tanpa partisipasi organisasi éta. Leuwih ti éta, advokasi Liga pikeun ngaleungitkeun senjata pikeun Britania, Perancis, jeung anggota séjénna, bari dina waktos anu sareng ngadukung kaamanan koléktif sorangan, hartosna yén Liga ieu ngan ukur ngaluarkeun kakuatan anu tiasa ku otoritas kaamanan Inggris. Nalika Kabinet Inggris sareng Perancis, henteu daék ngagunakeun sanksi sareng bahkan langkung henteu daék nyandak tindakan militer atas nama Liga.
kakuatan pakarang sorangan