David M. Robinson nétélakeun yén rupa-rupa édikat jeung hukum anu dikaluarkeun ku Kaisar Hongwu, pangadeg dinasti Ming, sigana nolak pangaruh Mongol di Cina kalayan larangan perkawinan Mongol jeung prakték pamakaman, papakéan, pidato jeung musik. Sanajan kitu, Robinson nyorot kumaha retorika ieu kontradiksi sareng panerusna Kaisar Hongwu ngeunaan lembaga Yuan sapertos sistem garnisun turunan sareng padamelan. Manéhna ngamimitian kampanye pikeun nalukkeun wewengkon nu saméméhna teu dikawasa ku dinasti Cina asli, kaasup wewengkon di Yunnan
, Liaodong (Manchuria), jeung Mongolia. Manéhna terus ngarékrut Mongol jadi tentara jeung ngajaga tradisi era Yuan pikeun mawa selir jeung eunuch Koréa ka karaton. Robinson ngaku yén dinasti Ming "dina loba cara mangrupa panerus sajati" ka Yuan, sabab kaisar Ming ngusahakeun ngalegitimasi pamaréntahanna ngaliwatan warisan Yuan, utamana saprak Dinasti Yuan Kalér anu saingan terus aya. Kaisar Yongle jauh leuwih eksplisit dina nyebutkeun perbandingan antara pamaréntahanna jeung pamaréntahan Kublai Khan, sakumaha anu kaunggel dina kawijakan luar nagri anu pohara aktipna, proyéksi kakawasaan Ming Cina di luar nagri jeung kampanye militér ékspansif. Sanggeus Krisis Tumu taun 1449, pamaréntah Ming aktip ngahalangan imigrasi salajengna ti bangsa Mongol (ngarojong kawijakan relokasi occasional pikeun jalma-jalma anu parantos cicing di Cina). Urang Mongol terus ngawula salaku perwira militer Ming sanajan sanggeus involvement Mongol dina gagal 1461 Pemberontakan Cao Qin, tapi jumlah maranéhanana mimiti turun salaku perwira turunan sacara umum laun diganti ku lalaki asalna leuwih hina.