Lengkepan kalimah ieu: Dina awal abad ka-7, bangsa Romawi teu nganggap yén suku-suku Arab di Gurun Arab nu teu teratur téh musuh nu bahaya. Sanajan kitu, Ghassanids jeung Lakhmids Arab geus deeply aub dina perang Romawi-Persia, jeung Arabization of Wétan Deukeut geus dimimitian. Suku-suku Arab netep di daérah nu teu loba pendudukna di deukeut wates Romawi jeung Pérsia, sarta kota-kota Siria jeung Mésopotamia nu makmur narik para panyewa Arab. Kaayaan robah gancang jeung ngahijikeun suku gurun ku nabi Islam Muhammad antara 622 jeung 632. Sanggeus anjeunna pupus, gerakan monotheistic ieu dipingpin ku panerusna, styled caliphs, anu éta duanana pamingpin pulitik jeung agama masarakat Islam. Ngalaksanakeun jihad, atawa perang suci Islam, ngalawan "kafir", urang Arab nyerang wewengkon Romawi Siria jeung nalukkeun Damaskus dina 633. Heraklius ngintunkeun pasukan Romawi ngalawan urang Arab, tapi maranéhna ngancurkeun pasukan Romawi
di walungan Yarmuk di Suriah dina 636. Kusabab perang ngalawan Pérsia parantos ngalemahkeun kakaisaran, Heraclius henteu tiasa ngirim tentara lapangan kadua ngalawan penjajah sareng aranjeunna nalukkeun Siria. Dua taun saterusna, urang Arab ngéléhkeun urang Pérsia di Kadisiyyah. Nalika urang Arab neraskeun invasi, Heraclius ngirimkeun bala bantuan ka Mesir, tapi maranéhna teu bisa ngeureunkeun para panyerang. Patriark Cyrus ti Alexandria nawiskeun upeti taunan 200,000 ka jenderal Arab Amr ibn al-As pikeun gencatan senjata sareng angkat ka Konstantinopel pikeun milarian konfirmasi kekaisaran. Heraclius nolak, meureun lantaran nyaho yén upeti moal bisa ngeureunkeun para penakluk dina jangka panjang. Dina datangna Cyrus, Heraclius geus paeh, sarta manéhna maot dina 11 Pebruari 641.