J. J. Thomson (1881) ngakuan yén awak nu boga muatan leuwih hésé pikeun ngagerakkeun ti batan awak nu teu boga muatan. Lapangan éléktrostatik kalakuanana siga nu nambahan "massa éléktromagnétik" kana massa mékanis awak. Hartina, nurutkeun Thomson, énergi éléktromagnétik pakait jeung massa nu tangtu. Ieu diinterpretasikeun salaku sababaraha bentuk induktans sorangan tina widang éléktromagnétik. Manéhna ogé nyatet yén massa awak nu keur gerak téh nambahan ku kuantitas nu konstan. Karya Thomson dituluykeun jeung disampurnakeun ku FitzGerald, Heaviside (1888), jeung George Charles Frederick Searle (1896, 1897). Pikeun massa éléktromagnétik maranéhanana méré notasi modéren dina rumus <unk>: Naon anu diinterpretasikeun salaku massa éléktromagnétik?
induksi diri tina médan éléktromagnétik