Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Jalan: Salapan lalaki dibagikeun jadi tilu-tilu. Tahap kahiji, nyérélék és laut ka Hut Point, dimimitian dina 1 Séptémber 1915, sarta réngsé tanpa kacilakaan dina ahir bulan. Tahap kadua, ti Hut Point ka Bluff, leuwih hese, ku cuaca nu teu nguntungkeun, permukaan Barrier nu hésé, jeung leuwih loba perselisihan antara Mackintosh jeung Joyce ngeunaan métodeu. Dina waktu ieu, Mackintosh leuwih resep ngangkut jalma sedengkeun Joyce hayang ngagunakeun opat anjing fit tina genep anjing nu geus salamet usum tiris, dua éta hamil jeung teu bisa digawé. Mackintosh ngidinan Joyce pikeun neruskeun dina jalan sorangan, ngarah hiji pihak genep jeung anjing, bari Mackintosh terus lalaki-ngangkat jeung Wild jeung Spencer-Smith. Métode Joyce kabuktian leuwih éféktif dina watesan beban dibawa jeung kabugaran tina lalaki. Gudang dasar di Minna Bluff réngsé dina 28 Désémber. Teu lila sanggeus pawai utama ka Gunung Hope dimimitian, dina 1 Januari 1916, kagagalan kompor Primus nyababkeun tilu lalaki (Cope, Jack sareng Gaze) balik ka Cape Evans, dimana aranjeunna ngagabung sareng Stevens. Élmuwan éta tetep di pangkalan pikeun ngukur cuaca jeung ngawaskeun kapal. Genep nu sésana ngungsi ka kidul, kalawan Spencer-Smith gagal gancang jeung Mackintosh complaining tina dengkul nyeri. Maranéhna terus tarung, ngawangun gudang-gudangna, ngan maké bahan-bahan minimum, sanajan, ku paménta Joyce, anjing-anjingna kudu dahar: "Anjing-anjing téh hiji-hijina harepan urang; kahirupan urang gumantung kana éta anjing". Sabot ngadeukeutan Gunung Hope, Spencer-Smith runtuh, teu bisa neruskeun. Nu lianna ninggalkeun manéhna sorangan di hiji tenda leutik jeung ngumbara sababaraha mil sésana pikeun nempatkeun gudang final di Gunung Hope dina 26 Januari 1916. Ernest Wild ninggalkeun surat keur lanceukna Frank anu manéhna anggap harita keur ngumbara ti Laut Weddell jeung Shackleton.  Pananya: Sabaraha lalaki nu aya di unggal tim?
tilu