Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Najan aya hubungan sajarah, budaya, jeung étnis antara India jeung Pakistan, hubungan antara India jeung Pakistan geus "dibasmi" ku taun-taun teu percaya jeung curiga ti saprak pamisah India dina 1947. Sumber utama sengketa antara India jeung tatangga kulon na geus konflik Kashmir. Sanggeus invasi ku suku Pashtun jeung pasukan paramiliter Pakistan, Maharaja Hindu Karajaan Dogra di Jammu jeung Kashmir, Hari Singh, jeung Perdana Mentri Muslimna, Syekh Abdullah, nandatanganan Instrumén Pamasukan jeung New Delhi. Perang Kashmir Kahiji dimimitian sanggeus Angkatan Darat India asup ka Srinagar, ibukota nagara, pikeun ngamankeun wewengkon ti pasukan nu nyerang. Perang réngsé dina bulan Désémber 1948 kalayan Garis Kontrol ngabagi nagara pangeran tiheula kana daérah anu dikelola ku Pakistan (daérah kalér sareng kulon) sareng India (daérah kidul, tengah sareng kalér-wétan). Pakistan ngabantah legalitas Instrumén Kaanggotaan saprak Karajaan Dogra parantos nandatanganan perjanjian standstill sareng éta. Perang Indo-Pakistan 1965 dimimitian sanggeus gagal Operasi Gibraltar Pakistan, anu dirancang pikeun nyusupkeun pasukan ka Jammu jeung Kashmir pikeun ngadorong pemberontakan ngalawan pamaréntahan India. Perang anu lumangsung lima minggu ngabalukarkeun rébuan korban di dua sisi. Ieu réngsé dina gencatan senjata anu ditugaskeun ku PBB sareng penerbitan Deklarasi Tashkent salajengna. India jeung Pakistan perang deui dina taun 1971, ieu konflik keur Pakistan Wétan. Nu atrocities dina skala badag
anu dilakukeun ku tentara Pakistan nyababkeun jutaan pangungsi Bengali ngalir ka India. India, babarengan jeung Mukti Bahini, ngéléhkeun Pakistan jeung pasukan Pakistan nyerah di front wétan. Perang ieu nyababkeun ngadegna Bangladesh.