Tuliskeun saterusna pikeun paragrap ieu - Dinasti naékna kakawasaan dimimitian dina 1510 nalika Muhammad al-Qa'im dinyatakeun pamimpin suku-suku di lebak Sous dina résistansi ngalawan Portugis anu nempatan Agadir sareng kota-kota basisir anu sanés. Putra Al-Qai'm, Ahmad al-Araj, ngamankeun kadali Marrakesh ku 1525 jeung, sanggeus periode persaingan, lanceukna Muhammad al-Shaykh direbut Agadir ti Portugis jeung pamustunganana direbut Fez ti Wattasids, ngamankeun kadali ampir sakabéh Maroko. Sanggeus Muhammad al-Shaykh ditelasan ku Utsmaniyah dina 1557 putrana Abdallah al-Ghalib ngarasakeun pamaréntahan anu kawilang damai. Nanging, para panerusna silih gelut, anu culminating dina 1578 Battle of Ksar el-Kebir
(atawa "Pertempuran Tilu Raja"), di mana hiji campur tangan militer Portugis atas nama Muhammad II al-Mutawakkil sacara tuntas éléh ku pasukan Saadian. Sanggeus meunangna ieu, Ahmad al-Mansur jadi sultan sarta jadi pamingpin kakuatan Saadian. Dina satengah ahir pamaréntahanana, anjeunna ngaluncurkeun invasi anu suksés ka Kakaisaran Songhai anu nyababkeun ngadegna Pashalik anu berpusat di Timbuktu. Sanggeus pupusna Al-Mansur dina taun 1603, putrana ngalawan konflik panjang pikeun suksesi nu ngabagi nagara jeung ngaruksak kakawasaan jeung prestise dinasti. Sedengkeun karajaan Saadian dihijikeun deui dina ahir konflik taun 1627, faksi anyar di daérah naék pikeun nangtang otoritas Saadian. Sultan Saadian panungtungan, Ahmad al-Abbas, ditelasan dina 1659, bringing dinasti ka hiji tungtung. Moulay al-Rashid saterusna nalukkeun Marrakesh dina 1668 sarta mingpin dinasti Alaouite ka kakawasaan leuwih Maroko.