Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Dipangaruhan ku ideu-ideu anyar tina Pencerahan, Revolusi Amérika (1765<unk>1783) biasana dianggap titik awal Jaman Revolusi. Ieu dina gilirannana diideuan Revolusi Perancis tina 1789, nu gancang sumebar ka sesa Éropa ngaliwatan perang na. Taun 1799, Napoleon ngawasa Perancis sarta neruskeun Perang Révolusioner Perancis ku cara nalukkeun kalolobaan Éropa buana. Sanaos Napoleon maksa kana penaklukanana sababaraha konsép modéren sapertos persamaan sateuacan hukum, atanapi kode sipil, pendudukan militérna anu ketat nyababkeun pemberontakan nasional, khususna di Spanyol sareng Jérman. Sanggeus éléhna Napoleon, kakuatan-kakuatan gedé Éropa nyiptakeun Aliansi Suci di Kongrés Wina dina 1814-1815, dina usaha pikeun nyegah révolusi di mangsa nu bakal datang, sarta ogé mulangkeun monarki-monarki saméméhna. Sanajan kitu, Spanyol kacida lemahna ku Perang Napoléon jeung teu bisa ngadalikeun jajahan Amérika, nu ampir kabéh ngumumkeun kamerdikaan maranéhanana antara 1810 jeung 1820. Revolusi saterusna sumebar deui ka Éropa kidul dina 1820, kalayan pemberontakan di Portugal, Spanyol, Italia, jeung Yunani. Benua Éropa ieu shaken ku dua gelombang revolusioner sarupa dina 1830 jeung 1848, ogé disebut Spring of Bangsa. Paménta démokrasi para révolusionér mindeng ngahiji jeung gerakan kamerdékaan atawa ngahijikeun bangsa, saperti di Italia, Jérman, Polandia, Hungaria
, jeung sajabana répresi kasar Spring of Bangsa ditandaan ahir jaman.