Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Di Éropa, ngagem pandangan ateis jarang lumangsung salila Abad Pertengahan Awal jeung Abad Pertengahan (tempo Inquisition Abad Pertengahan); metafisika jeung teologi mangrupa kapentingan dominan nu aya patalina jeung agama. Sanajan kitu, aya gerakan dina periode ieu anu ngamajukeun konsepsi heterodox ngeunaan dewa Kristen, kaasup pandangan anu béda ngeunaan alam, transcendence, sareng knowability Allah. Individu jeung kelompok-kelompok saperti Johannes Scotus Eriugena, David of Dinant, Amalric of Bena, jeung Brethren of the Free Spirit ngajaga pandangan Kristen kalawan kacenderungan pantheis. Nicholas of Cusa ngagem hiji wangun fideism anjeunna disebut docta ignorantia ("jahiliah diajar"), asserting yén Allah téh saluareun categorization manusa, sahingga pangaweruh urang ngeunaan anjeunna diwatesan ka conjecture. William of Ockham ngainspirasi tendensi anti-metafisika kalayan watesan nominalistik pangaweruh manusa pikeun objék tunggal, sareng negeskeun yén hakekat ilahi henteu tiasa sacara intuitif atanapi rasional katangkep ku akal manusa. Para pengikut Ockham, saperti John of Mirecourt jeung Nicholas of Autrecourt ngadorong pamadegan ieu. Pembagian antara iman jeung akal nu ngabalukarkeun dipangaruhan ku para teolog radikal jeung reformis saperti John Wycliffe, Jan Hus, jeung Martin Luther. Renaisans loba ngalegaan ruang lingkup pamikiran bébas jeung panalungtikan skeptis. Jalma-jalma saperti Leonardo da Vinci néangan ékspérimén salaku sarana panjelasan, sarta ngalawan argumen ti otoritas agama. Kritikus agama jeung Garéja séjénna dina mangsa ieu kaasup Niccolò Machiavelli, Bonaventure des Périers, Michel de Montaigne, jeung François Rabelais.  Patarosan: Saha nu jadi pengikut Occam?
John of Mirecourt jeung Nicholas of Autrecourt