Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Walikota Paris, Jean Sylvain Bailly, kapaksa ngadéklarasikeun kaayaan darurat saatos Danton sareng para pendukungna kumpul di Champ de Mars. Mimitina sumebar, maranéhanana balik dina 17 Juli 1791, ngumpulkeun souvenir, spanduk, jeung bendera. Sanajan kitu, Garda Nasional ogé balik, sarta sanggeus némbak peringatan, balaréa ngalungkeun batu ka para prajurit. Nyandak ieu salaku tanda permusuhan, Bailly maréntahkeun pasukanna pikeun muka seuneu, sanajan usaha Lafayette pikeun ngajaga perdamaian antara dua sisi. Nu ngabalukarkeun massacre
nyaéta mandi getih, jeung puluhan paéh atawa luka. Nu salamet gancang sumebar. Sababaraha minggu saterusna, Louis XVI jeung Majelis Nasional ngumumkeun perang ka kakuatan hébat Éropa, tapi Robespierre weruh yén kampanye bakal musibah. Pasukan Perancis maju ka wates Bélgia, tapi gancang ancur ku pasukan Prusia jeung Austria. Jean-Paul Marat nungtut yén "sapuluh rébu huluna kedah murag di dieu di Perancis". Adipati Brunswick ngaluarkeun proklamasi anu nungtut yén Perancis nyerah, atanapi anjeunna bakal "ngabakar Paris ka taneuh". Panggeroan séjén pikeun aksi dihasilkeun di Majelis Nasional, kalawan Robespierre deui yakin yén kampanye saterusna bakal jadi musibah. Samentara prajurit Perancis nyieun jalan ka hareup, aranjeunna dibéré provisions di kota aranjeunna asupkeun.