Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Najan kasusah, rombongan éta maju nepi ka tanggal 17 Pébruari, kira-kira 10 mil (16 km) jauhna ti gudang Bluff, aranjeunna dieureunkeun ku badai salju. Maranéhna tetep cicing di kémah salila lima poé, waktu éta bahan-bahan maranéhna geus béak. Dina putus asa, rombongan ninggalkeun tenda dina poé saterusna, tapi teu lila Mackintosh jeung Spencer-Smith teu bisa indit deui. Joyce, Richards jeung Hayward tuluy ngudag ngaliwatan badai salju ka Bluff, ninggalkeun nu lumpuh dina tenda di handapeun perawatan Wild. Lalampahan nu panjangna kira-kira 32 kilométer téh butuh saminggu. Maranéhna balik deui mawa dahareun jeung suluh pikeun ngagedékeun batur-baturna, sarta lalampahan dimimitian deui. Teu lila, Mackintosh milu jeung Spencer-Smith dina sledge, jeung teu lila, Hayward ogé murag. Tilu lalaki nu masih kénéh nangtung teu bisa ngangkut tilu jalma nu gering, jadi dina tanggal 8 Maret Mackintosh jadi sukarelawan pikeun cicing di tenda bari nu séjénna ngusahakeun mawa Spencer-Smith jeung Hayward ka Hut Point. Poé saterusna Spencer-Smith maot, pinuh ku kacapean jeung panyakit scurvy, sarta dikubur dina és. Joyce jeung Wild nepi ka Hut Point jeung Hayward dina 11 Maret sarta balik deui ka Mackintosh. Dina tanggal 16 Maret, sakumna kelompok anu salamet parantos dugi ka pondok. Ti mimiti ngangkut beban ti Cape Evans dina tanggal 1 Séptémber 1915 dugi ka datangna anu salamet deui di Hut Point, jumlahna 198 dinten parantos kalangkung, perjalanan sledding pangpanjangna dina hal waktos anu kalangkung dina ékspédisi naon waé dugi ka waktos éta.  Pananya: Sabaraha poé maranéhna cicing di kémah?
lima