Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Saatos pupusna al-Ghalib dina 1574, Saadians asup kana konflik suksesi dinasti, ngabalukarkeun intervensi Portugis. Sanggeus meunangna ti raja Portugis dina perang taun 1578
di Ksar el-Kebir, penguasa Saadian anyar, Ahmad al-Mansur (r.1578-1603), neraskeun program pangwangunan al-Ghalib di Marrakesh, sareng nyandak klaim Saadian ka jangkung anyar, kéngingkeun anjeunna julukan "al-Dhahabi" ("Emas"). Manéhna ninggalkeun Kasbah jeung ngawangun tempat tinggal anyar nu méwah pikeun dirina, Istana El Badi (nu hartina "nu Megah" atawa "nu Teu aya bandingna", versi nu leuwih gedé ti Alhambra di Granada). Manéhna ngumpulkeun hiji tentara anu profesional, ngadopsi gelar khalifah 'al-Mansur', sarta niru kaéndahan upacara pangadilan Utsmaniyah (kaasup nyarita ka para pangeran ngan ti tukangeun tirai). Al-Mansur mimitina ngabiayaan extravagances-Na jeung tebusan tina tawanan Portugis jeung pajeg beurat. Nalika ieu réngsé, sarta populasi mimiti surut, al-Mansur ngarebut kadali jalur dagang trans-Sahara sarta nuluykeun pikeun nyerang jeung ngarampok alam Sudan anu jenuh emas ti Kakaisaran Songhai dina 1590<unk>91, mawa Timbuktu jeung Djenné salila-lila ka kakaisaran Maroko.