Ngadegna di Sindh modéren sarta dididik di Universitas California, Berkeley jeung Universitas Oxford, Bhutto dilatih salaku pengacara di Lincoln's Inn, saméméh asup ka pulitik minangka salah sahiji anggota kabinet Présidén Iskander Mirza, sarta ditugaskeun sababaraha mentri salila pamaréntahan militér Présidén Ayub Khan ti 1958. Diangkat salaku Menteri Luar Negeri dina taun 1963, Bhutto mangrupikeun panyokong Operasi Gibraltar di Kashmir, anu nyababkeun perang sareng India dina taun 1965. Sanggeus Pasatujuan Tashkent ngeureunkeun permusuhan, Bhutto teu akur jeung Ayub Khan sarta dipecat ti pamaréntahan. Bhutto ngadegkeun PPP dina taun 1967 dina platform sosialis, sarta nandingan pamilihan umum anu diayakeun ku Présidén Yahya Khan dina taun 1970. Sedengkeun Liga Awami meunang mayoritas korsi sacara umum, PPP meunang mayoritas korsi di Pakistan Kulon; dua pihak henteu tiasa satuju kana konstitusi anyar khususna dina masalah Gerakan Genep Titik anu seueur di Pakistan Kulon ningali salaku cara pikeun ngarecah nagara. Pemberontakan nu saterusna nyababkeun pisahna Bangladesh, sarta Pakistan éléh dina perang
ngalawan Bangladesh-sekutu India dina taun 1971. Bhutto diserahkeun ka Présidén dina Désémber 1971 sareng aturan darurat ditumpukeun. Nalika Bhutto ngamimitian ngawangun deui Pakistan, anjeunna nyatakeun maksudna nyaéta "ngawangun deui kapercayaan sareng ngawangun deui harepan pikeun masa depan".