Tulis hiji tuluyan pikeun ayat ieu - The Tu-114 munggaran, pendaptaran CCCP-Л5611, ieu mimiti dipintonkeun ka Kulon dina 1958 di Brussel Pameran Dunya
. tapi Ieu saterusna dibawa Nikita Khrushchev dina lalampahan kahijina ka Amérika Sarikat dina bulan Séptember 1959, nu kahiji lalampahan sapertos ku pamingpin Soviet. Tu-114 masih dina tahap uji coba jeung geus réngsé hiber jarak jauh kahijina ngan opat bulan saméméhna, sanggeus analisis postflight kapanggih yén retakan rambut geus kabentuk dina mesin. Percanten ka kapamimpinan Soviét pikeun pesawat anu masih ékspérimén téh résiko, tapi hiji-hijina pilihan séjén pikeun hiber ka Amérika Sarikat nyaéta jarak pondok Il-18 anu bakal merlukeun sababaraha eureun bahan bakar. Sanajan Komite Sentral, Menteri Pertahanan Malinovsky, jeung pilot pribadi Khrushchev kabéh nganggap éta teuing picilakaeun ngagunakeun pesawat anyar, premier Soviét maksa jeung désainer pesawat Andrei Tupolev ngarasa cukup percaya diri pikeun nempatkeun putrana Alexei dina hiber anu sarua. Salila hiber Khrushchev, sakelompok insinyur aya di pesawat, ngajalankeun alat-alat diagnostik pikeun ngawaskeun mesin jeung mariksa yén éta fungsina bener. Khrushchev saterusna ngomong, "Urang teu nyebarkeun kanyataan yén putra Tupolev éta jeung urang" pikeun "pikeun ngalakukeunana, bakal geus hartina méré penjelasan, sarta ieu bisa geus ngaruksak kana gambar urang". Waktu nepi di Andrews Air Force Base, awak di darat manggihan yén pesawat éta gedé pisan jeung gear badaratna jangkung pisan nepi ka maranéhna teu boga tangga panumpang anu cukup jangkung pikeun ngahontal panto hareup. Khrushchev jeung rombongan dipaksa ngagunakeun tangga darurat pesawat sorangan. Nu panungtungan hiber pesawat husus ieu di 1968, sarta ayeuna eta dipintonkeun di Musieum Angkatan Udara Tengah di Monino, di luar Moscow. Masalah nu sarupa ogé dialaman nalika pesawat munggaran badarat di bandara London jeung Paris, nu duanana teu kungsi boga pesawat ukuran ieu.