Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Sababaraha observasi nu pangheubeulna nu kungsi direkam ngaliwatan teleskop, gambar Galileo dina 28 Désémber 1612 jeung 27 Januari 1613 ngandung titik-titik nu cocog jeung posisi Néptunus. Dina dua kali éta, Galileo sigana salah ngahartikeun Néptunus salaku béntang tetep nalika némbongan deukeut <unk>dina konjungsi<unk> jeung Jupiter di langit peuting; ku kituna, manéhna henteu diaku pikeun pamanggihan Néptunus. Dina observasi kahijina dina bulan Désémber 1612, Néptunus ampir teu pindah-pindah di langit lantaran poé éta gé nembé rétrograd. Gerak mundur anu katingali ieu dihasilkeun nalika orbit Bumi nyandak éta ngalangkungan planét luar. Kusabab Néptunus kakara ngamimitian siklus rétrogradasi taunanana, gerak planét téh leutik teuing pikeun dideteksi ku teleskop leutik Galileo. Dina bulan Juli 2009, fisikawan Universitas Melbourne David Jamieson ngumumkeun bukti anyar nu nunjukkeun yén Galileo sahanteuna sadar yén "béntang" nu ditalungtikna geus pindah relatif ka béntang tetep. Dina 1821, Alexis Bouvard nyebarkeun tabel astronomi orbit tatangga Neptunus Uranus. Observasi saterusna ngungkabkeun panyimpangan anu signifikan tina tabel, ngabalukarkeun Bouvard pikeun hipotésis yén hiji badan anu teu dipikanyaho ngaganggu orbit ngaliwatan interaksi gravitasi. Dina taun 1843, John Couch Adams mimiti ngagarap orbit Uranus ngagunakeun data anu dipiboga ku manéhna. Ngaliwatan diréktur Observatorium Cambridge James Challis, manéhna ménta data tambahan ti Sir George Airy, Astronom Royal, anu nyadiakeunana dina bulan Pebruari 1844. Adams neruskeun gawé di 1845<unk>46 sarta ngahasilkeun sababaraha perkiraan nu béda-béda ngeunaan planét anyar.  Patarosan: Iraha Sir George Airy nyadiakeun data tambahan?
Pébruari 1844