Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Di sisi anu sanésna, sejarawan M. A. Shaban nganggap kampanye éta "kasuksésan anu kawates" paling saé, sareng ngritik perhatian Harun anu "solo-pikiran" ka Bizantium salaku "usaha anu leres-leres salah arah". Nurutkeun Shaban, teu ngan éta Byzantines teu boga kamampuhan nyata (atawa niat) serius ngancem Khilafah, tapi drive rekrutmen Harun urang ngarah ka influx prajurit wétan ti Khurasan, nu antagonized nu tradisional Syrian-Iraqi elites militer jeung dijieun celah nu nyumbang ka Kaopat Fitna
, perang sipil Abbasiyah nu pecah sanggeus Harun maot. Konflik ieu, antara putra Harun al-Amin () jeung al-Ma'mun (), hartina Kasultanan Abbasiyah teu bisa ngamangpaatkeun balikna Bizantium di Balkan. Mémang, kampanye 806 jeung serangan anu teu éféktif dina taun 807 nandakeun ékspédisi Abbasid nu panggedéna, nu diayakeun sacara sentral, ngalawan Bizantium salila leuwih ti dua puluh taun. Serangan-serangan jeung serangan-serangan anu diisolasi dituluykeun di darat ogé di laut, sarta, sacara mandiri ti Abbasid, pamingpin Muslim lokal nalukkeun Kreta sarta ngaluncurkeun penaklukan Sisilia dina taun 820-an. Sanajan kitu, operasi skala gedé di wates darat di Asia Kecil wétan antara dua kakaisaran diteruskeun ngan sanggeus aksés Kaisar Theophilos (), anu konfrontasi jeung khalifah al-Ma'mun jeung al-Mu'tasim (), culminated dina invasi hébat ku al-Ma'mun dina 830-833, sarta Sack of Amorium ku al-Mu'tasim dina 838.