Lengkepan kalimah di handap ieu: Sanggeus karuksakan ahir taun 40an, komposisi partai ngalaman sababaraha parobahan serius. Organisasi anu kacida lemahna diurus ngaliwatan awal taun 50an ku dukungan Kurdi anu beuki ningkat sareng pikeun periode 1949-1950 partai ieu sabenerna dipimpin ti Kurdistan tibatan Baghdad. Ampir kabéh kapamingpinan Baghdadi nu heubeul geus dipenjara, nyiptakeun kakosongan nu gancang diisi ku anggota Kurdi. Ieu periode ogé ningali turunna drastis dina kaanggotaan Yahudi, henteu diragukeun dikaitkeun sareng éksodus masif kira-kira 120,000 urang Yahudi ti Irak dina waktos ieu. Antara taun 1952 jeung 1954 runtuyan pemberontakan ngakibatkeun ngadegna hukum darurat, larangan sadaya partai pulitik, kalangan budaya, serikat, jeung média bebas, sarta ditéwakna para pamingpinna. Kawijakan ieu diadegkeun salila salah sahiji periode kontrol Nuri al-Said kana pamaréntahan. ICP, anu salawasna mangrupa organisasi ilegal, ngadopsi hiji piagam nasional anyar dina 1953 nu béda ti piagam 1944 di nu eta ditarima kamungkinan secession rahayat Kurdish. Dina waktu éta, numutkeun hiji sumber, rombongan éta jumlahna kira-kira 500. Pemberontakan ngeunaan kaayaan panjara pecah dina Juni jeung Séptémber 1953, mimiti di Baghdad terus di Kut, ngabalukarkeun maotna loba tahanan pulitik Komunis ku leungeun pulisi. Hal ieu ngabalukarkeun protes nasional jeung meunang loba simpati ka pihak Komunis. Dina Kongrés kadua partai dina taun 1956, partai sacara resmi ngadopsi sikep pan-Arab. Ieu diideuan teu ngan ku pasatujuan pakarang antara Mesir jeung USSR dina bulan Juli 1955, tapi ogé ku nasionalisasi Mesir tina Terusan Suez taun saterusna, hasilna hiji
serangan Anglo-Perancis-Israél dina Mesir. Posisi pro-Nasseris ieu ahirna jadi titik konflik sanggeus révolusi 1958. Dina taun 1958, partéy ieu ngarojong révolusi jeung pamaréntahan anyar Abd al-Karim Qasim, nu ngandelkeun pangrojongna.