Konsep Karajaan Tengah salaku salah sahiji tina tilu "umur emas" diciptakeun dina 1845 ku ahli Mesir Jérman Baron von Bunsen, sareng definisi na mekar sacara signifikan sapanjang abad ka-19 sareng ka-20. Sababaraha sarjana ogé ngawengku Dinasti Katilu belas Mesir sagemblengna kana periode ieu, dina hal Karajaan Tengah bakal réngsé kira-kira 1650 SM, sedengkeun nu séjénna ngan ngawengku eta nepi ka Merneferre Ay kira-kira 1700 SM, raja panungtungan tina dinasti ieu jadi attested di duanana Upper jeung Handap Mesir. Salila jaman Karajaan Tengah, Osiris jadi déwa pangpentingna dina agama populér. Karajaan Tengah dituturkeun ku Periode Panengah Kadua Mesir
, periode pamisah séjén anu ngalibatkeun invasi asing nagara ku Hyksos Asia Kulon.