Perang Tujuh Taun, anu dimimitian taun 1756, nyaéta perang munggaran anu dilumangsungkeun dina skala global sareng ningali Inggris kalibet di Éropa, India, Amérika Kalér, Karibia, Filipina, sareng basisir Afrika. Hasilna pisan nguntungkeun pikeun Britania, sarta musibah utama pikeun Perancis. Kaputusan-kaputusan utama kalolobaanana aya dina panangan William Pitt nu Kolot. Perang dimimitian goréng. Britania kaleungitan pulo Minorca dina 1756
, sarta ngalaman runtuyan eleh di Amérika Kalér. Sanggeus taun-taun gagal jeung hasilna teu alus, nasib Inggris jadi "taun kaajaiban" ("Annus Mirabilis") dina taun 1759. Urang Inggris asup ka taun éta ngarasa hariwang ngeunaan invasi Perancis, tapi dina ahir taun éta, maranéhna meunang dina sagala widang perang. Di Amérika, aranjeunna ngarebut Benteng Ticonderoga (Carillon), ngusir Perancis ti Nagara Ohio, ngarebut Kota Quebec di Kanada salaku hasil tina Patempuran Plains of Abraham anu nangtoskeun, sareng ngarebut pulau gula Guadeloupe anu beunghar di Hindia Kulon. Di India, Kompani John ngabalangkeun pasukan Perancis anu ngepung Madras. Di Éropa, pasukan Inggris milu dina kameunangan Sekutu dina Patempuran Minden. Kemenangan ngalawan angkatan laut Perancis dina Patempuran Lagos jeung Patempuran Quiberon Bay anu ngabalukarkeun ahir ancaman invasi Perancis, sarta negeskeun reputasi Britania salaku kakuatan angkatan laut pangpentingna di dunya. Perjangjian Paris taun 1763 nandaan puncak Kakaisaran Britania Kahiji. Kahareup Perancis di Amérika Kalér réngsé, nalika Perancis Anyar (Quebec) aya dina kontrol Inggris. Di India, Perang Carnatic katilu ninggalkeun Perancis masih ngawasaan sababaraha enclaves leutik, tapi kalayan larangan militer jeung kawajiban pikeun ngarojong nagara klien Britania, éféktif ninggalkeun masa depan India ka Britania Raya. Pemenangan Britania ngalawan Perancis dina Perang Tujuh Taun sahingga ninggalkeun Britania Raya salaku kakuatan kolonial dominan di dunya, kalayan Perancis anu pait haus pikeun dendam.