Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Revolusi Perancis 1789 mangrupikeun titik balik budaya. Naon anu tinggaleun tina tradisi kuno Lully sareng Rameau tungtungna dibasmi, pikeun dipanggihan deui ngan ukur dina abad ka-XNUMX. Sakola Gluckian sareng "opéra comique" salamet, tapi aranjeunna langsung mimiti ngagambarkeun kajadian-kajadian gelut di sakurilingna. Komposer-komposer nu geus ngadeg kawas Grétry jeung Dalayrac dihijikeun pikeun nulis lagu-lagu propaganda patriotik pikeun rezim anyar. Conto tipikal nyaéta Gossec "Le triomphe de la République" (1793) nu ngarayakeun Patempuran krusial Valmy
taun saméméhna. Generasi anyar komposer muncul, dipingpin ku Étienne Méhul jeung Luigi Cherubini nu asalna ti Italia. Maranéhna nerapkeun prinsip-prinsip Gluck ka "opéra comique", méré genre ieu kaseriusan dramatis anyar jeung kecanggihan musik. Passion badai tina opera Méhul dina taun 1790an, saperti "Stratonice" jeung "Ariodant", méré komposer maranéhanana judul kahiji musikal Romantis. Karya-karya Cherubini ogé némbongkeun kaayaan jaman harita. "Lodoiska" mangrupa "opéra nyalametkeun" nu lumangsung di Polandia, di mana pahlawan anu dipenjara dibebaskeun sarta penindasna digulingkeun. Karya agung Cherubini, "Médée" (1797), ngagambarkeun pangucuran getih Revolusi kalayan suksés: éta salawasna langkung populér di luar negeri tibatan di Perancis. "Les deux journées" anu leuwih hampang taun 1800 mangrupa bagian tina suasana anyar rekonsiliasi di nagara éta.