Dinasti mana nu teu aya patalina jeung seni: Song, Tang atawa Yuan? Dumasar kana pananya nu saméméhna, tuliskeun konteks jawabanana. Bisa jadi 1 - 20 kalimah. Kontéks:
Di Tiongkok dina jaman Yuan, atawa jaman Mongol, rupa-rupa kamajuan penting dina seni lumangsung atawa dituluykeun dina kamajuanana, kaasup dina widang lukisan, matematika, kaligrafi, puisi, jeung téater, kalayan loba seniman jeung panulis nu kawentar kiwari. Kusabab datangna babarengan lukisan, puisi, jeung kaligrafi dina waktu ieu loba seniman prakték ieu pursuits béda éta individu sarua, sanajan meureun leuwih kawentar pikeun hiji wewengkon prestasi maranéhanana ti batur. Seringna dina hal pamekaran salajengna lukisan bentang alam ogé ngahijikeun seni lukisan, puisi, sareng kaligrafi, dinasti Song sareng dinasti Yuan dihubungkeun babarengan. Dina widang lukisan Cina dina mangsa dinasti Yuan aya loba pelukis kawentar. Dina widang kaligrafi, loba kaligrafer nu kawentar asalna ti jaman dinasti Yuan. Dina puisi Yuan, pangwangunan utama nyaéta qu, anu dipaké di antara bentuk puitis séjén ku kalolobaan pujangga Yuan anu kawéntar. Loba pujangga ogé kalibet dina kamajuan utama dina téater salila ieu, jeung sabalikna, kalayan jalma penting dina téater jadi kasohor ngaliwatan ngembangkeun tipeu qu sanqu. Salah sahiji faktor konci dina campuran variety show zaju nyaéta ngahijikeun puisi boh klasik sareng bentuk qu anu langkung énggal. Salah sahiji kamajuan budaya anu penting dina jaman Yuan nyaéta konsolidasi puisi, lukisan, sareng kaligrafi kana hiji potongan anu ngahijikeun tina jinis anu condong aya dina pikiran nalika jalma mikirkeun seni Cina klasik. Aspék penting séjénna dina jaman Yuan nyaéta beuki loba ngagunakeun basa Cina nu dipaké dina wangun puisi qu jeung variétas zaju. Pertimbangan penting séjénna ngeunaan seni jeung budaya dinasti Yuan nyaéta loba pisan anu masih kénéh aya di Cina, dibandingkeun jeung karya-karya dinasti Tang jeung dinasti Song, anu mindeng leuwih hadé dilestarikan di tempat-tempat saperti Shōsōin, di Jepang.