Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Perkembangan salajengna dina aljabar dilakukeun ku Al-Karaji dina risalahna al-Fakhri, dimana anjeunna ngalegaan metodologi pikeun ngahijikeun kakuatan integer sareng akar integer tina kuantitas anu teu dikenal. Hal anu deukeut jeung bukti ku induksi matematika muncul dina buku anu ditulis ku Al-Karaji kira-kira taun 1000 M, anu ngagunakeunana pikeun ngabuktikeun téoréma binomial, segitiga Pascal, jeung jumlah kubus integral. Ahli sajarah matematika, F. Woepcke, ngajénan Al-Karaji salaku "anu mimiti ngawanohkeun téori kalkulus aljabar". Ogé dina abad ka-10, Abul Wafa narjamahkeun karya-karya Diophantus kana basa Arab. Ibnu al-Haytham nyaéta ahli matematika munggaran anu ngahasilkeun rumus pikeun jumlah kakuatan kaopat, ngagunakeun metode anu gampang digeneralisasi pikeun nangtukeun rumus umum pikeun jumlah kakuatan integral. Manéhna ngalakonan integrasi pikeun manggihan volume paraboloid, sarta bisa ngageneralisasi hasilna pikeun integral tina polinomial nepi ka derajat kaopat. Ku kituna manéhna deukeut pikeun manggihan rumus umum pikeun integral tina polinomial, tapi manéhna teu paduli jeung polinomial nu leuwih luhur ti derajat kaopat. Dina ahir abad ka-11, Omar Khayyam nulis Discussions of the Difficulties in Euclid, hiji buku ngeunaan naon manéhna dianggap salaku flaws dina Unsur Euclid, utamana nu paralel postulat. Manéhna ogé nu mimiti manggihan solusi géométri umum pikeun persamaan kubik. Manéhna ogé pohara mangaruhan dina réformasi kalénder. Dina abad ka-13, Nasir al-Din Tusi (Nasireddin) nyieun kamajuan dina trigonometri bola. Manéhna ogé nulis karya nu boga pangaruh dina postulat paralel Euclid. Dina abad ka-15, Ghiyath al-Kashi ngitung nilai π nepi ka tempat perpuluhan ka-16. Kashi ogé miboga algoritma pikeun ngitung akar-akar n, nu mangrupa kasus husus tina métode nu dibikeun sababaraha abad saterusna ku Ruffini jeung Horner.  Pananya: Kumaha Kashi ngitung akar-akar n?
hiji algoritma