Tuliskeun saterusna pikeun paragrap ieu - Pamaréntahan absolutist Ferdinand ngaganjar anu ngagaduhan kakuatan tradisional - prelates, bangsawan sareng jalma-jalma anu nyepeng jabatan sateuacan 1808 - tapi henteu liberal, anu hoyong ningali monarki konstitusional di Spanyol, atanapi seueur anu mingpin usaha perang ngalawan Perancis tapi henteu janten bagian tina pamaréntahan sateuacan perang. Teu sugema ieu nyababkeun sababaraha usaha nu teu hasil pikeun mulangkeun Konstitusi dina lima taun sanggeus Ferdinand jadi raja. Tungtungna dina tanggal 1 Januari 1820 Rafael del Riego, Antonio Quiroga sareng perwira sanésna ngamimitian pemberontakan perwira tentara di Andalusia nungtut palaksanaan Konstitusi. Gerakan ieu meunang pangrojong ti kota-kota jeung propinsi-propinsi di beulah kalér Spanyol, sarta dina tanggal 7 Maret raja geus mulangkeun Konstitusi. Salila dua taun saterusna, monarki-monarki Éropa séjén jadi sarieuneun ku kasuksésan kaum liberal sarta dina Kongrés Verona dina taun 1822 nyatujuan campur tangan pasukan Perancis royalis
di Spanyol pikeun ngarojong Ferdinand VII. Sanggeus Patempuran Trocadero ngabébaskeun Ferdinand tina kadali ku Cortes dina bulan Agustus 1823, anjeunna ngahurungkeun ka liberal jeung konstitusionalis kalayan amarah. Sanggeus pupusna Ferdinand dina taun 1833, Konstitusi ieu lumaku deui sakeudeung dina taun 1836 jeung 1837, sedengkeun Konstitusi 1837 keur disusun. Saprak 1812, Spanyol geus miboga total tujuh konstitusi; nu kiwari geus lumaku saprak 1978.