Pangalaman kabagjaan téh subjéktif jeung béda-béda individu ngalaman rupa-rupa jeung jumlah kabagjaan dina kaayaan anu sarua. Loba pangalaman anu pikaresepeun pakait jeung nyugemakeun dorongan biologis dasar, saperti, dahar, latihan, kasehatan, sare, jeung séks. Ngarojong artefak budaya jeung kagiatan saperti musik, seni, jogét, jeung sastra téh mindeng pikaresepeun. Dumasar kana modél insentif nu leuwih husus tina kabagjaan, prinsip kabagjaan, ngajelaskeun éta salaku mékanisme eupan balik positif nu ngamotivasi organisme pikeun nyieun deui kaayaan nu kakara kapanggih pikaresepeun, sarta pikeun nyingkahan kaayaan nu geus kaliwat nu ngabalukarkeun nyeri. "Naon anu ngabalukarkeun atawa ngabalukarkeun kabagjaan?" nyaéta hiji komponén intrinsik anu ngagambarkeun hiji sipat stimulus jeung ganjaran, sedengkeun "naon anu ngabalukarkeun atawa ngabalukarkeun kabagjaan" nyaéta hiji komponén intrinsik anu ngagambarkeun kabagjaan atawa ganjaran.
hiji kelas nu lega tina kaayaan méntal nu dialaman ku manusa jeung sato séjén salaku positif, pikaresepeun, atawa patut ditéang