Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Louis XIV ngagunakeun Bastille salaku panjara pikeun anggota kelas luhur masarakat Perancis anu nolak atanapi ambek anjeunna kalebet, saatos dicabut Edict of Nantes, Protestan Perancis. Ti taun 1659, Bastille fungsina utamina salaku panjara nagara; ku 1789, 5,279 tahanan parantos ngalangkungan gerbanna. Dina jaman Louis XV jeung XVI, Bastille dipaké pikeun nahan tahanan ti rupa-rupa latar, sarta pikeun ngarojong operasi pulisi Paris, utamana dina ngalaksanakeun sénsor pamaréntah dina média cetak. Sanajan tahanan dijaga dina kaayaan nu kawilang alus, kritik Bastille tumuwuh salila abad ka-18, dipicu ku otobiografi nu ditulis ku urut tahanan. Réformasi dilaksanakeun jeung jumlah tahanan dikurangan sacara signifikan. Dina taun 1789, krisis finansial pamaréntah karajaan jeung pembentukan Majelis Nasional ngabalukarkeun ngaronjatna sentimen republik di kalangan warga kota. Tanggal 14 Juli, Bastille diserang ku balaréa révolusionér, utamana warga faubourg Saint-Antoine anu ngusahakeun ngarampas bubuk mesiu anu berharga anu disimpen di jero bénténg. Tujuh tahanan anu sésana kapanggih sarta dileupaskeun sarta gubernur Bastille, Bernard-René de Launay, ditelasan ku balaréa. Bastille diruntuhkeun ku paréntah Komite Hôtel de Ville. Souvenir tina bénténg ieu diangkut di sakuliah Perancis sarta dipintonkeun salaku ikon ti ngagulingkeun despotisme. Salila abad saterusna, situs jeung warisan sajarah Bastille dipidangkeun sacara menonjol dina révolusi Perancis
, protés pulitik jeung fiksi populér, sarta eta tetep hiji simbol penting pikeun gerakan Republik Perancis.