Lengkepan kalimah di handap ieu: Dina taun 1900 Menteri Prusia pikeun Karya Umum di DPR Prusia nyarios pikeun pangwangunan jembatan di Rhine di Bingen. Studi ku Prussian State Railways mimitina nguntungkeun lokasi di Bingerbrück sabab arus di sakuriling Binger Loch (<unk>Bingen hole<unk>, hiji jalan sempit anu diciptakeun ngaliwatan karang di Rhine dina abad ka-17 sareng salajengna ngalegaan) ngajantenkeun jembatan henteu tiasa dilakukeun di Bingen. Ku alatan éta, hiji situs pikeun sasak dipilih hulu ti pulo Rhine of Rüdesheim Aue di Rhine km tanda 525.26, dimana walungan téh kira-kira 900 méter lebar. Perdebatan ngeunaan naha ngawangun sasak karéta api, sasak jalan atawa sasak gabungan diteruskeun salila leuwih ti sapuluh taun di Reichstag nepi ka dana pikeun pangwangunan sasak karéta api disatujuan dina Maret 1913. Dina hal ieu, masalah militer anu decisive. Jambatan Rhine anyar mangrupa jalur karéta api strategis anu ngahubungkeun Railway Rhine Katuhu ka Nahe Valley Railway sareng Glan Valley Railway, sahingga nyiptakeun karéta api militér Jérman anu sanés ka wates Perancis. Kakaisaran Jérman nyayogikeun langkung ti 75% biaya sasak sareng jalur aksés, sésana dibiayaan ku nagara-nagara Prusia sareng Grand Duchy of Hesse. Jalur anu nyambungkeun éta ti jembatan ka arah Geisenheim jeung ka Wiesbaden henteu layak pikeun waragad kakaisaran, sabab angkutan militer tétéla bakal nuturkeun Rhine ti Oberlahnstein, ngagunakeun Lahn Valley Railway. Dua sasak kareta api nu sarupa ogé diwangun di sakuliah Rhine lolobana pikeun alesan militer: Crown Prince William Bridge di Urmitz jeung
Sasak Ludendorff di Remagen.