Dina tanggal 31 Januari, kelompokna anjog di tepi daérah dataran luhur sarta mimiti nyiapkeun pikeun naék. Dina hiji lebak leuweung aranjeunna nyumputkeun bahan kadaharan jeung pakakas tambahan anu bakal dianggo pikeun perjalanan balik. Poé saterusna (1 Pébruari), para pendaki mimiti ngalih ngaliwatan jalan. Sigana mah aranjeunna ngarencanakeun pikeun ngalangkungan jalan anu ngalangkungan sareng ngadamel kemah pikeun wengi salajengna di sisi sabalikna, tapi kusabab kaayaan cuaca anu parah <unk> badai salju sareng turunna pisibilitas <unk> aranjeunna kaleungitan arah sareng nyimpang ka kulon, ka luhur ka puncak Kholat Shlyak. Nalika aranjeunna salah, kelompok mutuskeun pikeun ngeureunkeun sareng netepkeun kemah di dinya di lereng gunung, tibatan ngalih 1.5 kilométer (0.93 mil) ka handap ka leuweung anu bakal dianggo pikeun perjalanan balik. Pertanyaan: Naha Yudyatlov sadar yén kelompokna henteu hoyong kaleungitan kursus atanapi latihan anu ditawarkeun dina luhur gunung? "Dimana anjeunna mutuskeun yén aranjeunna henteu hoyong kaleungitan sababaraha unsur leuweung anu bakal dihasilkeun tina jangkungna gunung?"
badai salju jeung ngurangan pisibilitas