Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Pasukan Wallenstein maju ka kalér, ngeusian Mecklenburg, Pomerania, jeung Jutland sorangan, tapi teu bisa nyokot ibukota Dano-Norwégia Kopenhagen di pulo Zealand. Wallenstein teu boga armada, jeung boh palabuhan Hanseatik atawa Polandia moal ngidinan pangwangunan armada kakaisaran di basisir Baltik. Manéhna tuluy ngepung Stralsund, hiji-hijina palabuhan Baltik nu ngabogaan fasilitas nu cukup pikeun ngawangun armada nu gedé; tapi, teu lila sanggeusna, jelas yén biaya pikeun neruskeun perang leuwih gedé ti batan mangpaat tina nalukkeun Denmark lianna. Wallenstein sieun kaleungitan kameunangan Jérman kalérna pikeun aliansi Denmark-Swédia, sedengkeun Christian IV ngalaman kekalahan deui dina Patempuran Wolgast (1628); duanana siap pikeun negosiasi. Rundingan réngsé ku Perjangjian Lübeck di 1629, anu nyatakeun yén Christian IV tiasa ngajaga kendali Denmark-Norwégia (kalebet duchies of Sleswick sareng Holstein) upami anjeunna bakal ninggali dukunganna pikeun nagara-nagara Jerman Protestan. Ku kituna, dina dua taun saterusna, kakawasaan Katolik ngawasa leuwih loba wewengkon. Dina titik ieu, Liga Katolik ngayakinkeun Ferdinand II pikeun nyandak deui tanah Lutheran anu, numutkeun Peace of Augsburg, sah milik Garéja Katolik. Nu didaptarkeun dina Edict of Restitution (1629), ieu possessions kaasup dua archbishoprics, 16 bishoprics, jeung ratusan monasteries. Dina taun anu sarua, Gabriel Bethlen, pangeran Calvinis Transylvania, maot. Ngan palabuhan Stralsund anu terus nahan ngalawan Wallenstein sareng kaisar, parantos didorong ku'sukarelawan' Skotlandia anu sumping ti tentara Swédia pikeun ngadukung sasama nagara anu parantos aya dina jasa Denmark-Norwégia. Jalma-jalma ieu dipingpin ku Kolonel Alexander Leslie, nu jadi gubernur kota. Salaku Kolonel Robert Monro dirékam:  Patarosan: Naon Wallenstein kakurangan malah ku hiji tentara?
hiji armada