Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Dimimitian dina 1514, salila leuwih ti hiji abad Kakaisaran Ottoman jeung Safavid Persia anu kalibet dina perang ampir konstan pikeun kadali Kaukasus Kidul jeung Mesopotamia. Dua nagara éta nyaéta kakuatan pangbadagna di Asia Kulon, jeung persaingan ieu salajengna disetir ku béda dogmatis: Ottomans éta Sunni, sedengkeun Safavids éta staunchly Syiah Muslim ti Qizilbash sekte, sarta ditempo salaku heretics ku Ottomans. Saatos Battle of Chaldiran ngaleungitkeun pangaruh Safavid di Anatolia, salila perang 1532-55 nu Ottomans nalukkeun Arab Irak, nyokot Baghdad dina 1534 jeung securing pangakuan mangpaat maranéhanana ku Perjangjian Amasya dina 1555. Katentreman lumangsung salila dua puluh taun saacan perang séjénna mimiti dina 1578. Urang Pérsia kacida dipencetna, sabab kamajuan Ottoman digabungkeun jeung serangan ku Shaybanids ka Khorasan Pérsia. Perang réngsé ku Perjangjian Konstantinopel dina taun 1590, kalayan kameunangan Ottoman anu jelas: Ottoman nempatan Georgia, Revan, sareng bahkan tilas ibukota Safavid, Tabriz. Shah Persia anyar, Abbas I (maréntah 1588-1629), ngaorganisir deui pasukannya, ngangkat infanteri ghulam anyar dina nyonto Janissaries, anu dirékrut ti puluhan rébu-rébu utamina Circassians sareng Georgia anu bersenjata ku peralatan sareng latihan anu pangsaéna, sareng ngantosan waktosna. Dina taun 1603, anjeunna ngaluncurkeun serangan anu ngarebut deui Tabriz, Azerbaijan sareng Georgia dina taun anu sami. Urang Ottoman, anu kaganggu ku perang jeung Monarki Habsburg di Éropa, gagal nawiskeun résistansi anu éféktif. Dina taun 1622, sanggeus hasil perang ngalawan Mughals, jeung didorong ku karusuhan internal dina Kakaisaran Utsmaniyah nu saterusna rajapati Sultan Osman II (r. 1618<unk>22), Abbas mutuskeun pikeun nyerang kapamilikan Utsmaniyah di Irak.  Patarosan: Saha nu perang jeung Kakaisaran Ottoman?
Pérsia Safawiyah