Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Xiao'erjing bisa dibagi jadi dua golongan, nyaéta "Sistem Masjid", jeung "Sistem Harian". "Sistem Masjid" nyaéta sistem anu dipaké ku murid jeung imam di masjid jeung madrasah. Ieu ngandung loba leksikon agama Arab jeung Persia, jeung euweuh pamakéan karakter Cina. Sistim ieu rélatif standar, sarta bisa dianggap sistem tulisan anu sajati. "Sistem Daily" nyaéta sistem anu dianggo ku anu kirang berpendidikan pikeun surat sareng korespondensi dina tingkat pribadi. Seringna karakter Cina saderhana dicampur sareng aksara Arab, kalolobaanana ngabahas masalah non-agama, sareng ku kituna pinjaman Arab sareng Persia relatif sakedik. Praktik ieu bisa béda-béda ti jalma ka jalma. Sistimna bakal diciptakeun ku panulis sorangan, kalayan pamahaman sorangan tina abjad Arab sareng Persia, dipetakeun saluyu sareng cara ngucapkeun dialekna sorangan. Sakapeung, ngan nu ngirim jeung nu narima surat nu bisa ngarti pisan naon nu ditulis, tapi pikeun nu séjénna hésé pisan maca. Béda jeung Muslim Hui di wewengkon séjén di Cina, Muslim di propinsi Shaanxi jeung Gansu kalér-kulon teu boga pangaweruh ngeunaan Han Kitab atawa Cina Klasik, maranéhanana ngagunakeun Xiao'erjing. Xiao'erjing dipaké pikeun nyatet dina basa Cina, basa asing dokumén Islam dina basa kawas Persia. Xiaojing dipaké lolobana ku Muslim anu teu bisa maca karakter Cina. Éta teu sampurna alatan sababaraha faktor. Dialek Cina anu béda-béda bakal merlukeun sababaraha gambaran anu béda sareng Xiaojing. Xiaojing teu bisa mintonkeun nada nu aya dina basa Cina, tungtung suku kata teu bisa dibédakeun, nyaéta xi'an jeung xian. Xiao'erjing leuwih basajan tibatan aksara Cina pikeun ngagambarkeun basa Cina.  Pananya: Alfabét naon nu kudu dipikaharti ku nu nulis?
Basa Arab jeung Persia