Lengkepan kalimah di handap ieu: Sanggeus runtuhna Pasamakmuran Polandia-Lithuania dina 1795, kalolobaan Lituania dihijikeun kana Kakaisaran Rusia. Mimiti industrialisasi jeung tatanén komérsial dumasar kana réformasi Stolypin, ogé abolition of serfdom di 1861, dibébaskeun patani jeung ngancik kana migran-pagawe. Tekanan industrialisasi, larangan pers Lituania,
rasa teu sugema umum, panindasan kabebasan agama jeung kamiskinan ngadorong réa urang Lituania, hususna sanggeus kalaparan dina taun 1867-1868, pikeun hijrah ti Kakaisaran Rusia ka Amérika Sarikat terus nepi ka wabah Perang Dunya Kahiji. Émigrasi diteruskeun sanajan usaha Tsarist pikeun ngadalikeun wates jeung nyegah leungitna populasi anu drastis. Kusabab Lituania salaku nagara henteu aya dina waktos éta, jalma-jalma anu sumping ka Amérika Serikat didaptarkeun salaku Polandia, Jérman atanapi Rusia; komo deui, kusabab larangan basa di Lituania sareng panyebaran basa Polandia dina waktos éta, nami Lituania na henteu ditranskripsi dina cara anu sami sapertos ayeuna. Hasilna, informasi ngeunaan imigrasi Lituania saméméh 1899 teu sadia alatan Lithuanians asup teu didaptarkeun salaku Lithuanians. Ngan sanggeus 1918, nalika Lituania ngadegkeun kamerdékaanna, imigran ka AS mimiti kacatet salaku urang Lituania. Gelombang kahiji imigran Lituania ka Amérika Serikat ieu eureun nalika Kongrés AS ngaluluskeun Undang-Undang Kuota Darurat dina taun 1921, dituturkeun ku Undang-Undang Imigrasi taun 1924. Undang-Undang Imigrasi taun 1924 ditujukeun pikeun ngawatesan urang Éropa Wétan sareng Éropa Kidul anu mimiti asup ka nagara dina jumlah anu ageung dimimitian dina taun 1890-an.