Tulis hiji continuation for this paragraph - Saatos réngséna Great Syrian Revolt
, Perancis sapuk pikeun ngayakeun pamilihan di duanana nagara. Sanajan Pemberontakan lumangsung di Suriah, éta mangaruhan konstitusi di Libanon jeung Suriah. Perancis nolak pikeun ngarobah wates Libanon sanajan sababaraha pamingpin Muslim Sunni masih ngaharepkeun reunifikasi jeung Syria. Kusabab Muslim Sunni ngadukung non-sektarianisme dina politik Libanon, panolakanana pikeun ilubiung hartosna langkung gampang pikeun Perancis pikeun nyetél sistem politik konfesional. Pamakéan politik konfesional, anu ngamungkinkeun umat Islam pikeun ilubiung dina pamaréntahan Libanon, ngirangan kahayangna pikeun ngahiji sareng Suriah. Sanajan kitu, Muslim masih ngadorong pikeun identitas Libanon salaku hiji bangsa Arab sedengkeun Kristen diidentipikasi jeung Tengah. Sora-sora anu ngritik wates Perancis masih aya; Antun Sa'adah, pangadeg Partai Nasionalis Sosial Suriah jeung Kristen Libanon, ngritik Perancis pikeun ngabagi Greater Syria. Sanajan kitu, manéhna masih nulis yén Syria, jeung sajarah régional béda anak, kudu tetep misah. Nu nulis saperti Sati' al-Husri percaya yén hiji-hijina alesan naha nagara-nagara Arab tetep misah nyaéta alatan campur tangan asing. Panulis lianna kaasup Nabih Amin Fares, George Antonius, jeung Michel <unk>Aflaq ngajawab yén kakuatan kolonial ngabagi tanah Arab sabab persatuan bakal jadi ancaman pikeun pamaréntahan kolonialis. Nasionalis Arab Suriah mimitina ningali pamaréntah Libanon salaku teu konstitusional jeung teu wawakil alatan sistem konfesional; kumaha oge, aranjeunna ngagantungkeun pandangan ieu dina harepan meunangkeun kamerdékaan ngaliwatan kolaborasi jeung gerakan nasionalis Libanon.