Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Mimitina, penguasa Éropa ningali Révolusi Perancis salaku sengketa internal antara raja Perancis sareng umatna. Nalika rétorika revolusioner beuki nyaring, para raja Éropa nyatakeun yén kapentingan maranéhanana sarua jeung Louis XVI jeung kulawargana; Deklarasi Pillnitz (27 Agustus 1791) ngancam akibat anu ambigu tapi cukup serius, lamun aya kajadian ka kulawarga karajaan. Posisi révolusionér beuki hésé jeung ngagedékeun masalah dina hubungan internasional, émigrés Perancis neruskeun agitasi pikeun ngadukung kontrarevolusi. Tanggal 20 April 1792, Konvénsi Nasional Perancis nyatakeun perang ka Austria, dimimitian Perang Koalisi Kahiji
(1792<unk>98). Perancis ngalawan kalolobaan nagara-nagara Éropa anu ngabagikeun wates darat atanapi cai, ditambah Portugal sareng Kakaisaran Utsmaniyah. Sanajan aya sababaraha kameunangan dina taun 1792, dina awal taun 1793 pasukan Perancis geus diusir ti Bélgia, aya pemberontakan internal di Vendée ngeunaan wajib militer, resentment umum anu nyebar tina Konstitusi Sipil Klerus sareng raja Perancis nembé dieksekusi. Tentara Républik Perancis aya dina kaayaan gangguan; masalah janten langkung akut saatos ngenalkeun wajib militer massal, "levée en masse", anu ngeusian tentara anu parantos sangsara ku rébuan lalaki anu buta huruf, henteu terlatih. Pikeun Perancis, Kampanye Rhine 1795 kabuktian hususna musibah, sanajan maranéhna geus kahontal sababaraha kasuksésan di theaters séjén perang (tempo contona, Perang Pyrenees (1793 <unk> 95)).