Tulis hiji tuluyan pikeun ayat ieu - Puisi ieu utamana lamentasi hiji diasingkeun pikeun sabaraha deukeut nagara sumping ka modernisasi (judul téh jadi diinterpretasi: lolobana walungan sapanjang nu aksi diatur téh Albania, acan nagara sorangan "sapanjang" Elbe jeung Spree, nu mangrupa gigireun Éropa Tengah jeung Kulon, sarta éta sadaya leuwih nyeri ningali eta ragrag pondok tina kematangan pulitik, sosial jeung budaya sabab mangrupa bagian integral tina eta buana jeung budaya ti mana maranéhanana cita-cita hail), nu ngabalukarkeun sora narrator ka titik asa nepi ka, saolah-olah hiji fenomena alam, manéhna bisa ngadéngé (atawa, rada, ngaduga), rahayat rising dina leungeun, sabab geus kungsi lamun keur gelut pikeun kamerdikaan, dina raraga ngusir nu tyrant (Zog dirina salaku manéhna geus thrusted nu atmosfir reformis tina periode pos-kamerdikaan, jeung kapentingan asing jeung hareup jeung boga tujuan pikeun sadaya kakuatan Yugoslav, tungtungna dibantuan ku Raja jeung oils
, taun 1939, ku urang Italia); ekspektasi ieu, sanaos jauh tina parantosan, ngamungkinkeun panyair pikeun nutup ku kecap anu sami sareng di awal, dina kaayaan anu sami, tapi dina sumanget anu ngarep-ngarep, rejuvenated.