Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Nalika Umar ditelasan ku urang Pérsia dina taun 644, pamilihan Uthman salaku panerusna patepung sareng oposisi anu ningkat. Taun 656, Uthman ogé tiwas, sarta Ali jadi khalifah. Ieu nyababkeun perang sipil nu kahiji
(nu "First Fitna") ngeunaan saha anu kedah janten khalifah. Urang Kharij geus jadi salah sahiji pesaing utama dina perang. Maranéhanana nahan dosa tina caliphs nempatkeun eta luar Islam jeung disebut pikeun maéhan eta salaku murtad. Béda jeung Sunni jeung Syiah, hiji khalifah ngan merlukeun takwa jeung teu kudu turunan Muhammad, kulawargana atawa sukuna. Urang Kharijites maéhan Ali dina taun 661. Pikeun nyingkahan tarung salajengna, khalifah anyar Hasan ibn Ali nandatanganan hiji perjangjian perdamaian, abdicating ka Mu'awiyah, dimimitian dinasti Umayyad, di tukeran yén anjeunna henteu ngaran panerusna sorangan. Perdebatan ieu ngeunaan kapamimpinan agama jeung pulitik bakal ngabalukarkeun perpecahan di masarakat Muslim. Mayoritas narima legitimasi opat pamingpin kahiji sarta jadi dipikawanoh salaku Sunni. Aya minoritas nu teu satuju jeung percaya yén ngan Ali jeung sababaraha turunanana nu kudu maréntah; maranéhanana jadi dipikawanoh minangka Syiah. Urang Kharij gagal nunjuk khalifah sabab nu hayang jadi khalifah gampang dituduh ngalakukeun dosa jeung dianggap murtad. Mu'awiyah nunjuk putrana, Yazid I, salaku panerusna sarta sanggeus pupusna Mu'awiyah dina taun 680, "perang sipil kadua" pecah, dimana Husayn ibn Ali tiwas dina Patempuran Karbala, hiji kajadian signifikan dina Shia Islam. Islam Sunni jeung Islam Syiah béda dina sababaraha hal.