Tuliskeun salajengna pikeun paragraf ieu - Komposisi spasial abad ka-20 anu kasohor di antarana Simfoni Kaopat Charles Ives (1912<unk>18), Rued Langgaard "Music of the Spheres" (1916<unk>18), Edgard Varèse "Poème électronique" (Expo '58)
), Henryk Górecki "Scontri", op. 17 (1960), nu ngaluarkeun volume sora jeung "orkes tremendous" nu komposer tepat dictates panempatan unggal pamaén dina panggung, kaasup lima puluh dua instrumen perkusi, Karlheinz Stockhausen sacara "Helicopter string Quartet" (1992<unk>93/95), nu "bisa dibantah nu paling ekstrim percobaan ngalibetkeun spatial motility of performers hirup", jeung Henry Brant sacara "Ice Field", a "'spatial naratif,'" atawa "spatial organ konsér, " dileler 2002 Pulitzer Prize pikeun Musik, kitu ogé kalolobaan output sanggeus 1960 ti Luigi Nono, nu karya ahir<unk>e.g., "... sofferte onde serene..." (1976), "Al granco d'amore" (1977<unk>), "Prometeo" (1984), jeung "Aurora: Pierre Dell'Azzurro" (1985) teu bisa ngagambarkeun spatial, teu jelas, teu jelas, sora Venice sarta komponén spatial na.