Rujuk kana petikan di handap ieu, tuluy ngajawab pananya saterusna dina basa nu sarua jeung petikan:  Passage: Einstein (1907b) ngabahas patarosan naha, dina awak kaku, ogé dina sadaya kasus anu sanés, kagancangan inpormasi tiasa ngaleuwihan kagancangan cahaya, sareng ngajelaskeun yén inpormasi tiasa dikirimkeun dina kaayaan ieu ka jaman baheula, sahingga kausalitas bakal dilanggar. Kusabab ieu sacara radikal bertentangan sareng unggal pangalaman, kagancangan superluminal dianggap mustahil. Anjeunna nambahan yén dinamika awak kaku kudu dijieun dina kerangka SR. Ahirna, Max Born (1909) dina karya-karyana nu disebutkeun di luhur ngeunaan gerak nu digancangkeun, nyoba nyertakeun konsép awak kaku kana SR. Sanajan kitu, Paul Ehrenfest (1909) némbongkeun yén konsép Born ngabalukarkeun nu disebut paradoks Ehrenfest, di mana, alatan kontraksi panjang, periphery hiji disk rotasi disingget bari radius tetep sarua. Patarosan ieu ogé dianggap ku Gustav Herglotz (1910), Fritz Noether (1910), jeung von Laue (1911). Laue ngakuan yén konsép klasik henteu tiasa dilarapkeun dina SR kumargi awak "teu kaku" ngagaduhan seueur derajat kabébasan anu teu terbatas. Tapi, sanajan definisi Born teu bisa dilarapkeun ka benda kaku, éta pohara kapaké dina ngajelaskeun gerak-gerak benda kaku. Ngeunaan paradoks Ehrenfest, éta ogé dibahas (ku Vladimir Varićak jeung nu lianna) naha kontraksi panjang téh "nyata" atawa "tingali", jeung naha aya bédana antara kontraksi dinamis Lorentz jeung kontraksi kinematik Einstein. Sanajan kitu, éta rada hiji sengketa leuwih kecap sabab, sakumaha Einstein ceuk, nu kontraksi panjang kinematik nyaéta "jelas" pikeun hiji panalungtik ko-mindahkeun, tapi pikeun hiji panalungtik di sésana éta "nyata" jeung konsékuansi anu bisa diukur.  Pananya: Naon sababna maranéhna ngabantah?
kecap