Tuliskeun saterusna pikeun paragraf ieu - Kakaisaran Ottoman asup Perang Dunya I di sisi Pamaréntah Tengah jeung ahirna éléh. Urang Utsmaniyah suksés ngabela Selat Dardanelles salila kampanye Gallipoli (1915<unk>1916) sarta ngahontal kameunangan awal ngalawan pasukan Inggris dina dua taun mimiti kampanye Mesopotamia, saperti Pengepungan Kut
(1915<unk>1916); tapi Pemberontakan Arab (1916<unk>1918) ngabalikeun arus ngalawan Utsmaniyah di Wétan Tengah. Tapi dina kampanye Kaukasus, pasukan Rusia meunang ti mimiti, utamana sanggeus Patempuran Sarikamish (1914-1915). Pasukan Rusia maju ka Anatolia kalér-wétan jeung ngadalikeun kota-kota utama di dinya nepi ka mundur ti Perang Dunya I jeung Perjangjian Brest-Litovsk sanggeus Revolusi Rusia (1917). Salila perang, urang Arménia ti kakaisaran ieu dideportasi ka Suriah salaku bagian tina genosida Arménia. Hasilna, kira-kira 600.000 nepi ka leuwih ti 1 juta, atawa nepi ka 1,5 juta urang Arménia tiwas. Pamaréntah Turki nolak ngakuan kajadian éta minangka génocide sarta nyatakeun yén urang Arménia ngan ukur dipindahkeun ti zona perang wétan. Kampanye génocide ogé dipigawé ngalawan kelompok minoritas séjén kakaisaran saperti Assyrians jeung Yunani. Sanggeus gencatan senjata Mudros dina 30 Oktober 1918, Pasukan Sekutu nu meunang usaha pikeun ngabagi nagara Utsmaniyah ngaliwatan Perjangjian Sèvres taun 1920.