Salah sahiji téknologi utama anu ngamungkinkeun hiji pesawat sakumaha badag salaku 747 bisa digambar nepi éta engine turbofan luhur-bypass. Téknologi engine ieu panginten bisa nganteurkeun dua kali kakuatan tina turbojets saméméhna bari consuming hiji-katilu kirang suluh. General Electric geus naratas konsép tapi ieu komitmen pikeun ngamekarkeun mesin pikeun C-5 Galaxy jeung teu asupkeun pasar komérsial nepi ka engké. Pratt & Whitney ogé digawé dina prinsip anu sarua jeung, ku ahir 1966, Boeing, Pan Am jeung Pratt & Whitney sapuk pikeun ngamekarkeun hiji mesin anyar, ngaranna JT9D mun kakuatan 747. proyék ieu dirancang jeung metodologi anyar disebut analisis fault tangkal, nu diwenangkeun épék gagalna hiji bagian bisa ditalungtik pikeun nangtukeun dina sistem séjénna. Pikeun alamat masalah ngeunaan kaamanan jeung addyability, kaasup desain struktural utama flyapa, ngamungkinkeun reduploat paling flyapa struktural, sarta nganteurkeun tilu-panon hiber gancang.
ngamungkinkeun eta beroperasi ti bandara aya