Lengkepan kalimah di handap ieu: Kekalahan India dina Perang Cina-India datang salaku shock parna dibandingkeun aspirasi global sarta pangakuan. Kasarudjaan jeung kabangkrutan militér nu gedé ngabalukarkeun éta nagara jadi teu percaya diri jeung sombong. India dipaksa pikeun ngahurungkeun ka arah kulon pikeun pangrojong militér jeung pulitik. Sanggeus konflik jeung Cina, India kalibet dina dua perang jeung Pakistan sarta asup kana hiji periode instabilitas pulitik, stagnasi ékonomi, kakurangan dahareun jeung kaayaan ampir kalaparan. Peran India ngurangan di PBB nu sumping duanana salaku hasil tina gambar sarta kaputusan deliberate ku kapamimpinan pulitik pos-Nehru pikeun ngadopsi profil low di PBB jeung nyarita ngan dina kapentingan India vital. Parobahan dina kawijakan ieu dilaksanakeun dina mangsa debat 1965 ngeunaan Kashmir di Déwan Kaamanan nalika Menteri Luar Negeri India Swaran Singh sacara dramatis kaluar tina sési dina ngaréspon basa anu teu sopan tina Zulfikar Ali Bhutto, Menteri Luar Negeri Pakistan. Dina bukuna "India's Changing Role in the United Nations" Stanley Kochanek némbongkeun kumaha 'bilateralisme jadi prinsip pituduh kawijakan luar nagri India', relegating PBB ka ngan hiji 'arena pikeun ngajaga kontak saperti'. Salajengna dukungan Uni Soviét janten jauh langkung penting tibatan Déwan Kaamanan PBB anu lambat sareng henteu ditangtukeun nalika India kéngingkeun
kameunangan strategis pangbadagna ku ngéléhkeun Cina dina Perang 1967 jeung megatkeun Pakistan jadi dua jeung carving kaluar Bangladés bebas dina 1971.