a movokapablo li nur povis rigide rigardi al sia kunulino. Ŝi ĉiam ankoraŭ ŝajnis esti tre trankvila, ridetis preskaŭ same kiel la ŝtelisto. Malrapide ŝi proksimigis sian buŝon al orelo lia kaj dolĉavoce flustris:</p> <p>„Kara knabo, volonte mi ŝatus vojaĝi kun vi en tropikan landon. Vi ŝajnas esti agrabla homo. Sed mi jam longe kune kun mia amiko planis la saman. Ĝis nun nur mankis la mono. Mi estas senfine dankema al vi pro via malavareco. Sed mi ne iros kun vi. Vi restos tie ĉi. Almenaŭ 