halo, fariĝis tute silente. En milda duonlumo li sidis apud ŝi, aŭskultis ŝiajn ne tre profundajn, sed altagrade distrajn vortojn. Tute trankvila li nun estis, nenia danĝero minacis plu lian sakon. Sola ĝi pendis ĉemure, ne plu observenda. Ja neniu plu estis en la konstruaĵo krom ili ambaŭ kaj la ie laboranta maljuna basenestro. Lastajn bombonojn li frandis, la lastajn minutojn li ĝuis senmove apud ŝi. En tiuj ĉi sorĉaj momentoj li eĉ aludis, ke li taksas ŝin simpatia kaj ke li ŝatus iam vet