en iu ŝtata ofico estus pli sekura por Margarete (ĝis tiam ŝi laboris en privata buroo de tradukistoj). Al Helene helpis konata ĝenerala konsiliano, kiu, kvankam okupis altrangan postenon, tamen estis malamiko de nazioj. Li akceptis Margarete kiel sekretariinon en sian oficejon kaj promesis ŝin protekti. Tamen, bedaŭrinde, li ne plenumis la promeson, kaj fojfoje, ebria, elbabilis la ĉefan sekreton de Margarete: pri la sorto de ŝia patro. Al Margarete kaj Helene ekminacis granda danĝero. Ilin serĉi