tante sitelon da for¼eta¼oj el la kuirejo. Þi preterpasis min sur sia vojo al la kompoþtujo, rigardis min kaj ridetis per siaj okuloj. Mi rigardis þiajn knabinecajn krurojn kaj meditis, æu mi iam memoros øuste æi tiun vesperon aý æu øi forgesiøos sen lasi spuron sur mia cerbo, malgraý la magia krepusko kaj fortaj odoroj en la aero poiome malvarmiøanta. 
<p>Revenante, þi haltis æe mi kaj metis la malplenan sitelon surteren. Estis silente, laý la strato pasis neniu. Mi prenis þian manon kaj