s la polico. Gefratoj de la konsiliano, ordinaraj kamparanoj, loĝantaj en iu fora litova arbaro, konsentis kontraŭ monpago provizore kaŝi Helene kaj Margarete. La lastan nokton antaŭ la forveturo Margarete kaj Helene pasigis en la hejmo de la konsiliano. Margarete dormis, Helene sidis apud la lito. La mastro drinkis kaliketon post kaliketo, rakontis pri sia vivo, sed poste li rigardis al la dormanta Margarete kaj diris: „Ĉi tiu infano devas vivi!” Ĉi tiuj vortoj por Helene iĝis devizo. Ŝi ĉiam 