කනස්සල්ලෙන් මෙන් කඳවුරට ආපසු පැමිණි විටදී මාගේ විධායක නිලධාරිතුමා පාරෙන් යන ලෙස යෝජනා කරන ලදී. නමුත් මා පවසා සිටියේ මා තනියෙන් යන්නේ නම් එසේ කරන බවත්, මාගේ පවුලේ අයත් සමගින් එවැනි අවදානමක් ගැනීමට මා සූදානම් නැති බව සහ හෙටත් ගුවන් යානයක් නොතිබුණොත් එසේ කරමු යයි කියාය. පුරුදු පරිදි තෙවැනි දිනයේ බෝට්ටුවෙන් චීනවරායට ගොස් ගුවන් තොටුපළට පැමිණියෙමු. එදින ගුවන් යානයක් තිබූ බැවින් එමගින් රත්මලානට සේන්දුවී බිමටබට විගසින් ආරංචි වූයේ කිතුල්උතුවේ සතුරු ප‍්‍රහාරයකින් සාමාන්‍ය වැසියන් ඇතුලූ නිවාඩු ගොස් එන සහ යන සෙබළුන්/නාවිකයින් ඇතුලූ 248 දෙනකු එල්ටීටීඊ සතුරා විසින් මග රැක සිට වෙඩි තබා ඝාතනය කර ඇති බවයි. සමහර විට තුන්වැනි දින ගුවන් යානයක් නොතිබුණේ නම් මේ ලිපිය මා කිසිදාක නොලියනු ඇත. 