ගෑනියෙක් වුණාට යකඩ හිතක් එයාට තියෙන්නේ !” වැනි කියමනක් එදිනෙදා ජීවිතයේදී ඔබත් අසා ඇති. ඒ විදිහට ඇතැමකුට ශක්තිමත් හිතකුත්, ඇතැමෙකුට දුර්වල හිතකුත් ඇති බවට සමාජයේ පවතින මේ මතය වැරදි නැහැ. දුර්වල හිත් ඇති අයට බොහෝ විට මේ හොල්මන් අවතාර දිස්වීමේ වැඩි ඉඩක් තිබෙනවා. ඒ ඔවුන් දෘෂ්ටි මායාවන්ට හසුවීමේ වැඩි ප‍්‍රවණතාවක් දක්වන නිසායි. තමන් කුඩා කල පටන් අසා ඇති අද්භූත කතාන්දර දැඩිව විශ්වාසයට ගැනීම, තර්කයෙන් තොරවම ඒවා පිළිගැනීම හා ඒ වැනි අද්භූත බලවේග බලාපොරොත්තුවෙන් සිටීම මේ අයගේ ලක්ෂණයක් වෙනවා. මේ සිදුවීම දෙස බලන විට අපට පැහැදිලිව පෙනෙනවා මළ සිරුරු වළදැමූ ස්ථානවලට ආසන්නයෙන්ම සිටි බොහෝදෙනකු මේ හොල්මන් අවතාර දැක නැති බව. සත්‍ය වශයෙන්ම සුසාන භූමිවල හොල්මන් අවතාර සැරිසරනවා නම් ඊට ආසන්නයේම ජීවත්වන අය අඩුතරමින් වතාවක් දෙකක් හෝ ඒවා දකින්නට  ඕනි. එහෙත් මේ කියන ශබ්ද, විලාප හෝ අවතාර රූප දැක ඇත්තේ ගම තුළ සිටි කිහිපදෙනකු පමණයි. සුනාමියට හසුවී ප‍්‍රදේශයේ විශාල පිරිසක් එකවර මරණයට පත්වීම නිසා ඔවුන් -හොල්මන් අවතාර” වී එම ප‍්‍රදේශයේ සැරිසරනු ඇතැයි යන පූර්ව මතයේ එල්බ ඒ මානසික තත්ත්වයෙන් සිටින විට අඳුර උදාවත්ම එනම් දෘෂ්ඨි සංවේදනය දුර්වල වන විට කෙසෙල් ගසක අත්තක් සෙලවීම වැනි සුළු බාහිර උත්තේජනයක් පවා -හොල්මනක්” ලෙසයි මේ පුද්ගලයන් වටහාගන්නේ. සුනාමිය දා මා සේවය කළ වාලච්චේන මූලික රෝහල ද මෘත ශරීර වලින් පිරීගිය ආකාරය මට තවමත් මතකය. එම මෘත ශරීර තබා තිබුණු කොරිඩෝවල රාත‍්‍රියේ දී විවිධ ශබ්ද නැගෙන බව රෝහලේ ඇතැම් සුළු සේවිකාවන් පැවසුවා. ඒත් බොහෝදෙනකු ඒ අදහසට එකඟ නොවූයේ රාත‍්‍රී සේවා කාලයේදී ඔවුනට ඒ හඬවල් නොඇසුණු බව පවසමින්. මා මීට පෙරත් සඳහන් කළ පරිදි මියගිය අයට බියවීම අනවශ්‍ය දෙයක්. ආත්මය ලෙස ප‍්‍රකාශ වන මේ -ජීවී බව” කෙනකු මිය යාමත් සමග අවසන් වනවා විනා එය ශරීරයෙන් බැහැර වනවා යයි සිතීම මිථ්‍යාවක්. වාහනයක එන්ජිම ක‍්‍රියාත්මක කළ විට එය අපට වුවමනා තැනට අපව රැුගෙන යනවා. ඇන්ජිම ක‍්‍රියා විරහිත කළ විට එහි තිබූ සජීවී බව -නැවතුණා” විනා එය ආත්මයක් වී ඇන්ජිමෙන් බැහැර වූවා යයි සිතීම මුලාවක්. අපේ ශරීරයත් ඒවගේමයි. එනිසා කෙනෙකු මියගිය පසු අවතාර වී ඇවිදිනවා හෝ ශබ්දනගනවා යන්න දෘෂ්ටි මායාවන් මිස යථාර්ථයක් නොවෙයි.  