ඒ කවිය කියවන විට ගජමන් නෝනාට ඇඬිණි. ඇයට සිහිපත් වූයේ තල්පේ ආරච්චි සහ උයන්වත්තේ මුහන්දිරම් යන දෙදෙනාවය.  ඔවුන් ජීවතුන් අතර සිටියානම් ඇලපාත මුදලි මෙන් කවදාවත්ම ඇයව ප‍්‍රතික්ෂේප නොකරන බව ගජමන් නෝනාට සිතිණි.