එක්තරා රාත‍්‍රියක ගජමන් නෝනාට දැඩි කුසගින්නක් දැනිණි. එදා උදේ සිටම ඇයට බඩකට පිරෙන්නට තරම් රස අහරක් ලැබී තිබුණේ නැත. ඇය මුළුතැන්ගෙට ගියේ එහිවත් බඩට දාගන්නට මොනවාහරි ඉතිරි වී තිබේදැයි බලන්නටය. ඇගේ නෙත ගැටුණේ පිහිය පමණි. ඒ පිහිය අතටගත් ඇය පිහියත් රැුගෙනම ගෙයි එහා මෙහා ඇවිද්දාය. කපාගන්නට කුරුම්බා ගෙඩියක්වත් වූයේ නැත. තවදුරටත් ජීවත්වන්නේ කුමටදැයි ඇය කල්පාන කළාය. හැමදාමත් තනි නොතනියට ළඟ සිටි කවියට අන්තිමට වරටත් පණදුන් ඇය මෙසේ ලියුවාය.