ඔහු ජීවත් වෙයි. නමුත් නිරන්තරවම මරණය පෙනි පෙනී ජීවත් වෙයි. සාමාන්‍ය පරිදි ජීවත් වනවාට වඩා එය කොතෙක් අසීරු කටයුත්තක් ද යන්න දන්නේ ඔහුත් ඔහුගේ මාපියෝත් පමණි. ‘‘මේ දරුවාට තියෙන්නේ දරුණු විදියේ මොළේ පිළිකාවක්. හැම උත්සාහයක්ම අප ගත්තා. නමුත් හොඳ කරන්න බැහැ. තවත් වැඩි කාලයක් ජීවත් කරවන්න බැරි වේවි. ගෙදර ගිහින් දරුවා කැමති දෙයක් කරන්න’’ වෛද්‍යවරු එසේ කීවේ සැබැවින්ම ඔවුන් දන්නා ශිල්පය අනුව කළ හැකි කිසිවක් නොමැති බැවිනි. මව මහ හඩින් හඩා වැටුණාය. පියාට කඳුළු ඉණුවේ නැත. ඔවුන් වසර කිහිපයක සිට කෙදිනක හෝ මේ පිළිතුර ලැබෙන බව දැන සිටියේය. ඒ අදින් වසර හයකට පමණ පෙරාතුවය. එවකට 13 වැනි වියේ පසුවූ රත්නපුරයේ උපන් කවිඳු නම් දරුවා එදා විශේෂඥ වෛද්‍ය මතය අසත්‍යයක් බවට පත්කරමින් තවමත් ජීවත් වෙයි. ඒ මහ ප‍්‍රාතිහාර්යයකින් හෝ ගුප්ත බලවේගයක පිහිටෙන් නොවේ. ශාක සාරයන් උකහා ගනිමින් පුරාණ හෙළ වෙද වට්ටෝරු අනුව සැකසූ ප‍්‍රතිකාර ලබා ගැනීමේ ප‍්‍රතිඵලයයි. සුව කරන්නට නොහැකියැයි කියූ මොළයේ පිළිකාව අද නැත. මේ ප‍්‍රාතිහාර්ය කළේ අප මෙන් සාමාන්‍ය මිනිස් ජීවිතයක් ගත කරන්නා වූ ද සිය පිය උරුමයෙන් ලැබී ඇති වෙදකම මනාව ප‍්‍රගුණ කරමින් රෝගී දනන් සුවපත් කරන ගාල්ලේ, ගොඩකන්දේ, දෙල්ගහවත්තේ පදිංචි ජාගොඩගේ ඬේවිඞ් ඩයස් නම් වෙද මහතාය. සිංහල රජ දවස පදවි තානාන්තර හා නින්දගම් හිමිව සිටි මහ වෙද පරපුරක නෂ්ඨ වී ගිය අවසන් පුරුක් කිහිපයේ එක් වෙදැදුරකු වූ ජාගොඩගේ ජේමිස් මහතාට දාව ලොකුනාරංගොඩගේ නිමලාවතී මහත්මියගේ කුසින් 1946 වෙසක් මස 15 වැනි දින ඬේවිඞ් කුමරුවාණන් උපත ලබන්නේ වදුරඹ නාත්තවෙල වෙද ගෙදරදීය.  