            <phrase>මේ කතාව දුටුවිට මගේ එකම දුව තුන් හැවිරිදි වියේ සිටි කාලය මට මැවී පෙනෙන්නට විය. ගෙදර දුවපනිමින් අපි දෙදෙනාට ගෙදර සුරවිමනක් කළ ඇය අද වසරකට වරක් මුණ ගැසුණත් ඒ සුරතල් බව දැන් ඇයගෙන් ගිලිහී ගොස් ඇත. ගෙය පුරා පිරී තුබුන සිනා හඬ වෙනුවට අද ඇත්තේ පාලු මූසල නිහඬ බවකි. වෙනදා උකුලට පනිමින් සුරතල් පෑ ඇය දැන් නිතරම පරිගණකයේ හෝ පොතක් සමඟය. දිනකට වචන කීපයක් පමණක් කතා කරනු ගෙතුළින් ඇසේ. බිරිඳ ඊටත් වඩා නිහඬය, ජීවිතය නම් මෙයදැයි මට සිතුන වාර අනන්තය. ළමයි ලොකුමහත් නොවී හැමදාම කුඩාවටම සිටින්නේ නම් කොච්චර හොඳද කියා නිකමට මට සිතුනි.</phrase>