            <phrase>ඊයේ මගේ නෝනා පොඩි පුතාට කතාවක් කියල දෙනවා මම අහගෙන.එක කැලයක ඉන්නවලු වයසක වලස් අම්ම කෙනෙකුයි තාත්ත කෙනෙකුයි වලස් පුතයි පුතාගේ නෝනයි.වලස් ලේලි කියනවලු වලස් පුතාට ඔයාගේ අම්මගෙනුයි තාත්තගෙනුයි හරි කරදරේ දෙන්නව මහලු නිවාසයකට ගිහින් දාන්න කියලා.පහුවෙනිදා පුතා අම්මවයි තාත්තවයි අරගෙන යනවලු නිවාසයකට දාන්න.යනකොට අම්මයි තාත්තයි ළඟ තිබ්බ කොටයක මහන්සියට ඉඳ ගත්තාලු.පුතා ඇහුවලු මොකද කියලා.අම්ම කිව්වලු පුතා පොඩි කාලේ ඉස්කෝලේ යනකොට කකුල් රිදෙනවා කියල මෙතනින් වාඩි වුණහම තාත්ත මෙතන ඉඳන් පුතාව වඩාගෙන ඉස්කොලෙටම ගෙනිච්ච හැටි මතක් වුණා කියලා.ඊට පස්සේ මහලු නිවාසෙට බාරදීල එනකොට අම්මගේ ඇස්වල කඳුළු පිරිළලු.පුතා ඇහුවලු ඇයි අඬන්නේ කියල.නැහැ පුතා පලවෙනි දවසේ ඉස්කෝලෙට යනකොට පුතාට ඉන්න බැහැ කියල කිව්වම මමයි තාත්තයි පුතාව ගෙදර අරන් ගිය හැටි මතක්වුනා කිව්වලු.පුතා කිව්වලු ඔය දෙන්න මට කොච්චර දේවල් කරලා තියෙනවද.කවුරු කිව්වත් මම ඔය දෙන්නව තනි කරන්නේ නැහැ කියල ආදරයෙන් ගෙදර අරන් ගියාලු.සරල කතාවක් වුනාට ඉගෙන ගන්න හුඟක් දේ මේකේ තියෙනවා.මම හිතන විදිහට මේක ලියල තියෙන්නේ ජානකි කුරුකුලසූරිය මහත්මිය.</phrase>