අපේ පරපුරේ දරුවන් මවුපියන් සමඟ ගුවන්විදුලි යන්ත‍්‍රයේ මුවන් පැලැස්ස ඇසුවේය. චිත‍්‍රපටියක් බලන්නට කලාතුරකින් ගියේය. ගෙදරට ගෙනා පුවත්පත මවුපියන් හා දරුවන් දෙපාර්ශ්වයම කියැවූයේය. අපේ සන්නිවේදනය හා ලෝකය සමග තිබූ සම්බන්ධතාවේ පරාසයන් මේ සියල්ල මත කේන්ද්‍රගත වී තිබුණි. අද දරුවන් ඉපදෙන්නේ ඩිජිටල් ලෝකයකය. අද පාසල් නොයන වියේ දරුවන් ජංගම දුරකථනය පරිහරණය කිරීමේ දැනුමින් යුක්තය. දරුවා පරිගණකයෙන් ක‍්‍රීඩා කරයි. එදා දරුවන් හැදුනේ සොබාදහම සහ සෞන්දර්ය සමඟ යාවජීව හිතවත්කමකිනි. ඔවුහු සොබාදහමේ අපූර්ත්වය සමග නන්වෙසින් ගනුදෙනු කළහ. කැලේ පැන දං හිඹුටු මාදං ගස් අතර සරමින් කුරුම්බැට්ටියෙන් සෙල්ලම් කළේය. ඇඟිලි තුඩුවලින් මැටි අනමින් සෙල්ලම් ගෙවල් හදමින්, බට්ටා පනිමින් සෙල්ලම් කළේද මහපොළොව සමග හැප්පීගෙනය. එය දරුවාගේ චින්තනය වඩා නිර්මාණශීලීව හැඩගැස්වීමට රුකුලක්විය.