EPISTOLA CLXXIX. AD JOANNEM NEAPOLITANUM CARDINALEM.
Venerabili domino fratrique charissimo JOANNI Neapolitano, sacrosanctae Romanae Ecclesiae cardinali presbytero, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, votivis cum salute frui successibus.
In officiis gratius impensa suscipimus, quae non extorsit necessitas, sed sola gratiae sincerioris procuravit affectio. Approbati quidem moris est, ut his arctius teneamur obnoxii, qui meram exercentes liberalitatem, ultronea in nos conferunt beneficia, quam quos ad id ipsum praecedentis meriti provocavit administratio. Unde nos obsequio vestro id fortius obligat, quod praevenistis nos in benedictionibus et certis rerum experimentis fructum vestrae dilectionis ante sensimus, quam affectionis vicariae vobis innotesceret argumentum. Quod impendistis est gratuitum, quod diligendo rependimus dispar habet meritum. Illius favorem simplex auget liberalitas, hujus remissiorem gratiam praeventa facit meritis et beneficiis excita voluntas. Haec nos omnia ad uberiores invitant gratiarum actiones, quas ut vota gerimus, utinam opere compleamus, personam siquidem nostram et facultates vobis offerimus, cum Deus opportunitatem dederit effectu verba probaturi. Super sollicitudine vestra negotiis nostris exhibita et honore clericis nostris impenso, pro gratiarum actione nos vobis et ipsos devovemus, supplicantes attentius, ut quod ex parte prospere gestum est, ad perfectum vestrae discretionis industria pertrahatur. Juxta vestri vero formam consilii, iter ad vos arripere tentassemus, nisi pacis inter dominum papam et regem spes jam uberior appareret, et certiora devotionis ejus argumenta clarescerent. Praeterea et id duximus metuendum, ne legati nostri discessum nostrum in eorum contemptum et injuriam fieri aliquatenus aestimarent, et in causae nostrae desperationem fugam interpretarentur. Unde nostris visum est non expedire ut, eis inconsultis, aliquo divertamus, cum propter nos, ut dicitur, eos a latere suo dominus papa transmiserit. Terret nos quoque difficultas itineris, et quae peregrinantibus imminent pericula nos in re ista plurimum vacillare compellunt. Conceptum tamen desiderium curam omnem timoris excluderet, si laborem hunc quoquomodo mei corporis imbecillitas infirmita sustinere sufficeret. Nil enim est quod optem amplius, quod desiderantius affectem, quam domino papae praesens assistere ipsoque et curia sancta praesente mihi detrahentes, et falsa suggerentes adversum me, in ejus qui veritas est virtute refellere. Quod effectui mancipare crebro sperantes, semper tamen necessitatis alicujus objectu substitimus, nunc vero senectuti sociata compellit infirmitas, ut licet optemus judicem, ipsi tamen assistere necessitate multiplici desperemus. Unde vestram instantius exoramus sollicitudinem, ut ope vestra et opera plenam nobis gratiam dominus papa impertiat, et praelibatum beneficium ad perfectum nobis apostolica tandem mansuetudine simul et miseratione perducat. Nuntio vero nostro quaedam vobis intimanda commisimus, quem precor attentius audiatis, et fidem his quae proposuerit habeatis. Valere vos in Domino optamus charissime.