EPISTOLA III.  Nobili viro et amico nostro, domino  STEPHANO DE CASTELLO,  frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, salutem et dilectionem.
Cum celeri volatu fugiant omnia, et mundus magnis passibus incessanter ad interitum tendat, non satis de vobis mirari sufficio, quod tam sapiens homo, et tam hactenus providus in perituris, quasi nullam curam de aeternis habere videmini. Cumque, ut salva gratia vestra dicam, aetas ipsa longam vivendi spem vobis amodo interdicat, vos e converso quasi nunquam moriturus, radicem cordis in hac misera et fallaci vita a quibusdam fixisse aestimamini. Unde hortor vos ut charissimum amicum, et quod praesens si possem facerem, absens, quantum possum, admoneo ne salutem animae vestrae ulterius in dubio pendere sinatis, sed antequam nunquam reversura recedat, eam totis animi conatibus jam absque mora aliqua rapiatis. Invitent vos ad istud non solum antiqua antiquorum, sed quae magis invitare solent praesentia modernorum exempla, qui velut ab ipsis Satanae faucibus pene jam absorpti fugientes, vel Hierosolymitano itinere, vel varia, et subita ad Deum conversione, regno coelorum vim inferre, et quasi violenter rapiunt illud. Rapite illud et vos, nec ultra ut hactenus fecistis, de die in diem differatis, quia juxta Scripturam divinam, nescitis quid superventura pariat dies . Relinquite terrena, antequam vos ipsa relinquant, et si primas partes hostiae, hoc est vitae vestrae, Deo noluistis offerre, saltem caudam, id est finem dierum vestrorum, ipsi devote offerte. Si hoc cito a vobis factum fuerit, aderit paterfamilias, qui diu otioso operario suo, hoc est vobis ad undecimam venienti, parem nummum vitae aeternae, etsi non ejusdem retributionis, ut primis operariis, sero conferat. Nostis quid sancto Hugoni, quid nobis promiseritis, quam spem de salute et conversione vestra, tam per vos quam per nuntios vestros mihi saepius dederitis. Nec illud ignoratis quid Patres vestri fecerint, et quo se post habitum saecularem converterint. Parati fuimus semper congrue ad servitium vestrum, parati sumus multo magis et ad istud, quod vobis utilius esse videmus: et quod si distuleritis, periculosum senectuti vestrae fore timemus. Unctio Spiritus sancti doceat cor vestrum. Fecimus quod nostrum est, et morem amico gessimus. Sed videte, ne frustra.
(Prov.
XXVII)