CCCIII.  Ad Joannem S. Georgii abbatem.--De reformatione parthenonis S. Gangolfi.   (Anno 1138, Mart. 12.) [NEUGART,  Cod. diplom, Alem.,  II, 70, ex archivo San-Georgiano.]
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio JOANNI abbati S. Georgii, salutem et apostolicam benedictionem.
Quia, fili, prout scimus et accepimus, felicis memoriae antecessor noster Honorius pro reformanda religione Ecclesiae S. Gangolfi de Ordechdal adeo fuit intentus et sollicitus, ut eamdem ejusdem Ecclesiae religionem, quae diu collapsa fuit, pro instantia atque rogatu comitis Petri, ejusdem Ecclesiae advocati, itemque uxoris suae Ithae, et Reginaldi unici ipsorum, ad observantiam Regulae S. Benedicti omnimodis reformare studeret. Idcirco nunc etiam nostrae auctoritatis studium et benevolentiam in hoc habere nihilominus debet. Notum ergo sit omnibus, tam futuris quam praesentibus, quod in hoc facto ejus omnino vestigia sectando auctoritatem ipsius omnino approbamus, tenemus et confirmamus. Et ideo nunc etiam, quae praecepit, praecipimus, quae decrevit decernimus, et per omnia omnino deinceps rata esse statuimus. Hanc vero Ecclesiae illius reformationem hoc modo et ordine scimus accepisse effectum et consummationem, episcopo videlicet Metensi Stephano, ejusque populo et clero in hac pie consentiente, consiliumque et auxilium insuper impendente, atque pro quiete ejusdem Ecclesiae, ab ipsa quoque ipsius abbatissae consecratione sese omnino avertente, et praefato quoque Petro ab electione ejusdem abbatissae et ab ejus investitura, sibi jure haereditario permissa, penitus absistente, eamque Deo et Beato Georgio libere per omnia tradente, et voluntati vel arbitrio abbatis S. Georgii perpetuo deinceps permittente. Non latet etiam quod venerabilis Hatticha, tunc monasterii illius abbatissa, constanter in his perficiendis dextram dedit, et assensum pietatis et humilitatis devotissime, gratanterque et sponte obtulit, et ita nunc quasi per eam Ecclesia illa tanquam pro lege accepit, ut si quae forte posthac inordinate et erecta cervice, more scilicet saecularium monasteriorum, per obedientiam illam transire noluerit, res scilicet vel praedia monasterii incaute exponendo, per praedictum abbatem sine spe recuperationis pro libitu suo deponatur, et altera in locum ejus, per eum assumpta, digne recipiatur. Quod ergo, ut diximus, tunc per antecessorem nostrum factum atque statutum esse novimus, hoc nunc divina et apostolica, nostraque auctoritate perpetuo tenendum et firmiter observandum mandamus, mandando praecipimus, et nunc tibi tuisque successoribus per praesentia scripta Ecclesiae illius monarchiam et animarum curam specialiter committimus. Et ne quis huic commisso contraire, vel aliquo modo contrarius praesumat existere, sub termino divinae et apostolicae excommunicationis non solum interdicimus, sed et si quis in hoc praevaricator inventus fuerit, divinae et apostolicae excommunicationi subjicimus. Datum Romae IV Idus Martii.