EPISTOLA XCVI.
ARGUMENTUM.-- Ricardus e monacho Cisterciensi ad archiepiscopatum Cantuariensem evectus commendat se orationibus Patrum Cistercii congregatorum.
Venerabilibus et sanctis Patribus in Cisterciensi capitulo congregatis, R. Dei permissione Cantuar. Ecclesiae minister, salutem in auctore salutis. Inter desiderabilia hujus mundi, praecipuum apud me versabatur in votis, vestrae sanctitatis conventui praesentialiter interesse, sed novae vocationis occupatio, et incumbens negotiorum prolixitas fructum optatae jucunditatis invidet mihi, nec me castris felicibus ad tempus interesse permittit. O castra optabilia! o congregatio veneranda! o Cistercium, quam magna est domus tua, quam fecunda in filiis, quam magnifica in linguis, quam gloriosa in populis! Leva oculos tuos et vide omnes isti congregati sunt, venerunt tibi, linguarum apud te diversitates innuit unius vitae professio, et ex omni genere religio congregata miraculum Pentecostes in emissione sancti Spiritus repraesentat, ut utar verbo Apostoli: Testis est mihi Deus, quomodo cupiam vos in visceribus Jesu Christi fovens affectionem invicem in visceribus charitatis, non deserens collectionem vestram, quam per praesentiam spiritus amplector in Christo, memor communionis vestrae, cujus oblivisci non possum. Vos enim estis gloria mea et gaudium honor capitis mei et corona. Ille, qui, juxta verbum Job, ponit humiles in sublimi; ille, qui vocat ea quae sunt, ipse ad onus mihi importabile me vocavit. Ego autem vir videns paupertatem meam et insufficientiam meam, considerans etiam qualiter ex simili causa gemant gigantes sub aquis, et curvantur qui portant orbem, a pusillanimitate spiritus et tempestate subverterer, nisi in lapide adjutorii, et orationum vestrarum suffragio fiduciam concepissem. Nam, juxta verbum Job, quae est fortitudo mea, ut sustineam. Ecce non est auxilium mihi in me, sed infirmitas et defectus. Vereor, ne offensus mihi Dominus hanc injunxerit mihi sollicitudinem multorum, qui non sufficiebam propriae salutis procurare negotium. Sed posuit mihi Dominus in vobis verbum reconciliationis, ut si offensus mihi est, se propitium vestra oratione mihi exhibeat, meumque suppleat imperfectum. Nam potens est omnia facere superabundantius, quam petimus et intelligimus. Si qua ergo vobis consolatio est in Christo, si quod solatium charitatis, si qua societas spiritus, si quae viscera miserationis, implete gaudium meum. Gaudii namque mei plenitudinem post Deum in orationibus vestris pono, ut vestrarum beneficio precum in hac administratione mihi commissa velit misericordia Domini meum supportare defectum. Nam Apostolus, licet vas electionis factus, et virtute indutus ex alto, sanctorum tamen orationes sibi ad doctrinam gentium necessarias judicans: Obsecro, inquit, vos per Dominum Jesum Christum et per charitatem Spiritus sancti, ut adjuvetis me orationibus vestris apud Dominum. Nos igitur infirmi et fragiles, devote et humiliter supplicamus, ut per pias affectiones vestras circa nos excitet vinculum fraternalis professionis, communio charitatis, debitum subjectorum, necessitas et devotio supplicantis.