EPISTOLA CCCCLXVIII. EJUSDEM AD GILBERTUM LONDONIENSEM.
Venerabili domino et amico G. Dei gratia Londoniensi episcopo, J. eadem gratia Pictaviensis Ecclesiae humilis sacerdos, salutem et patriae coelestis jucunditatem.
In ulteriorem vestrae sinceritatis gratiam me fuisse admissum, et gaudeo plurimum, et grates vobis habeo. Id profecto ipse rerum effectus praesentem docuit, et absentem dubitare non permittit. Quantus enim honor a vobis mihi sit habitus, dum adhuc essem in solo natali constitutus, nec alios latet, nec ego possum esse immemor. Postquam vero dispositione divina civitatis ignotae sum factus incola, lator quoque praesentium nepos noster vestrae dilectionis certissima coepit argumenta. Pro quo vobis oblatae petitiones tam facili benignitate sunt exceptae, ut in parte nulla fiunt illi repulsa damno, vel mihi verecundiae. Igitur, ut vota nostra vestris cumulentur beneficiis petimus, quatenus data opportunitate, non solum per oblationem precum obtineat ut paginae divinae lectioni det operam, verum ut hoc fiat, paternam audire mereatur admonitionem, et sicut ipsum ad hoc specialiter deputo, ut vestris vigilanter obsequiis inhaereat, totaque insudet devotione, pro modulo suo vices nostras acturus, ita in laboris et fidei devotae praemium, charitatis nobis exhibitae sentiat et laetetur se esse participem. Valete.