EPISTOLA II. AD GERONEM SEU JERONEM ARCHIEPISCOPUM MAGDEBURBENSEM.  Gratulatur ei pacem imperii, commendatque monasterii sui res, ac regulas episcopatum sancte administrandi exponit.
Domino apostolicae dignitatis apice sublimato G. Parthenopolitano archiepiscopo, B. Dei Matris ac Virginis servus, intimae devotionis cultum, perfectaeque fidei integritate refertum.
Gloriam laudis Deo angeli merito cecinerunt in excelsis, quando nuper hominibus bonae voluntatis, per vestrae sollicitudinis curam ipso auctore Deo tantum pacis effulsit in terris. Siquidem hujus salutiferae pacis donum cum universis spe ad superna tendentibus votis omnibus sit adoptandum, specialius tamen Christi sacerdotibus, non modo inquirendum, verum juxta Psalmistae vocem prae omnibus est persequendum: Inquire, inquit, pacem, et persequere eam. Cujus rei non immemor Apostolus ait: Pacem et sanctimoniam sequimini, sine qua nemo videbit Deum. Sed et mediator Dei et hominum homo Christus Jesus, peracta carnis dispensatione ad Patrem reversus, hanc discipulis suis commendavit attentius, quatenus dulcissimo hujusmodi pignore velut ultimo vale divinitus consolati, in coelesti Jerusalem, quae interpretatur visio pacis, ipsius quandoque perfrui mererentur visione Redemptoris. In hujus itaque pacis studio dum animum vestrum tum populorum fama, cum ipsa rerum experientia, intentum esse cognovimus, immensas largitori omnium gratias referimus, qui de virtutum vestrarum profectu tanto uberius gratulamur, quanto per verae charitatis effectum menti vestrae arctius amando colligamur. Unde per has beatitudinem vestram litteras nimium salutantes, sollicite curavimus admonere, quatenus bonum pacis, quod exterius in mundo necessario agitis, circa domesticos quoque fidei ob quietem servorum et ancillarum Dei interius exercere non negligatis, quo per ipsorum merita intercessionum quandoque pervenire valeatis ad regna polorum. Sed haec interim omittentes intimamus quae nobis adjaceant incommoditates. Nam noveritis multis aemulorum insidiis nos patere, qui omnino quietis nostrae studio invident, ita ut omni artis ingenio elaborent, si quo modo pias ac religiosas regiae majestatis aures sinistris rumoribus de nobis nostrisque mentiendo possint inficere, et quiddam de rebus ad nostrum usum pertinentibus quoquo modo intercipere, ut vobis ex parte constat manifestum esse; et, quod gravius imis viscerum suspiriis est ingemiscendum, hi praecipue in hac parte videntur notabiles, qui sub habitu venerationis specietenus praetendunt formam sanctitatis. Quia, si veraciter eorum interiora morum probitate exterioribus concordarent, nequaquam adhuc per vitium saeculo fidem servarent. Verum cujuscunque sint ordinis vel conditionis, callidae ac inimicae eorum tergiversationi providentiae vestrae clypeum humiliter petimus opponi, ne quidem arte maligna nostra apud Dominum nostrum possit laedi innocentia. Caeterum in hujus schedulae calce nostrum parumper, quaesumus, animadvertite commonitorium, etsi minus eloquentiae melle sapidum. Nimio enim vestri amoris igne succensi, dulce habemus vestram diutius clementiam affari, utpote cujus jucundissimae memoriae suavitas ex primo cognitionis nostrae tempore a tabula cordis nostri nullo oblivionis stylo potuit aboleri. Congratulamur nempe sic temporali vestrae gloriae, ut potius optemus vos modis omnibus aptari beatitudini perpetuae. Quod tunc digne de vobis fieri potest, si dignitatis vestrae officium diligenter attenditis; si qualem episcopum oporteat esse apostolica lectione, vigili meditatione perquiritis; si in mundo, qui in maligno positus est, corporis estis necessitate, in coelestibus autem conversamini mentis contemplatione, ut possitis illud Apostoli proclamare: Nostra autem conversatio in coelis est. Oportet etiam ut talentum Regiae familiaritatis in miseria et afflictione positis pie ac misericorditer per intercessionis auxilium subveniendo, Domino, a quo illud percepistis, reportetis cum lucro. Et hanc observationis regulam omni nisu implere contendite, ut, dum in activi laboris studio diem consumitis, in usum quietae contemplationis per orationis instantiam nocte resumatis. Itemque, redeunte mane diluculo, priusquam quidpiam operis incipiatis, lectioni divinae operam detis, quatenus his, lectionis videlicet in mane, orationis in vespere, vicissim studiis exercitati, ea quae in medio actualium operum negotia versantur, in die puriori, mentis oculo, Christo auspice, valeatis discernere. At quia non est in homine via ejus, sed a Domino diriguntur gressus ejus, ipse assidua prece ad cor signandum, et ad gressus operum dirigendum est invitandus, qui in Canticis. Canticorum sponsae suae, sanctae videlicet animae, hortando dignatus est dicere: Pone me ut signaculum super cor tuum, ut signaculum super brachium tuum, ut videlicet per cordis cogitationem intus sit charitas de corde puro et conscientia bona et fide non ficta, et foris eadem cordis devotio monstretur in proximorum condescensione per bonam operationem, ut ex bonis operibus vos considerantes glorificent Patrem vestrum in coelis. Hujusmodi, pastor amantissime, signaculis intus cordis cogitationes ac deforis brachiorum vestrorum opera jugiter signate, quatenus corde et corpore, velut vas electionis mundatum atque signatum, illud Zorobabelis ad vos a Domino dirigatur promissum: Assumam te, serve meus, et ponam te quasi signaculum, quia elegi te, dicit Dominus. Verum quoniam a bono pacis coepit exordium nostrae narrationis, libet in ejusdem commemoratione finem sermoni imponere. Igitur si nomini vestro Jero, Salem jungatur dictio, visionem pacis indicare videtur absque dubio, una duntaxat O littera ob certam futurae coronae significationem in medio pro U posita, ut ex hoc liquido colligatur quia, si sanctitas vestra in hac convalle lacrymarum pro pace et unitate catholicae matris Ecclesiae sollicite insudaverit, sicut nunc pacis participatur vocabulo, ita ejusdem quandoque visione perfruatur in praemio.