EPISTOLA CCXCI. AD . . . . .
Dum vices agimus Wigorniensis Ecclesiae, dum onus ejus, etsi iuviti sustinemus, utique Domino delinquimus, nisi parochianos ejus et filios super his quae ad salutem sibi sunt, cum id expetit ratio, commoneamus. Inde est quod celsitudinem vestram diligenter obsecramus et commonemus in Domino, quatenus ecclesiam vestram de Teochesberia, quae pro salute vestra et vestrorum manus omni die levat ad Dominum, libere sibi patrem et pastorem eligere permittatis, et libertatem quam sibi apostolica confirmat auctoritas, quamque et avi vestri et patris vestri benigna hucusque sibi conservavit pietas, nullatenus impediatis. Hoc enim vobis tam periculosum est et vestrae saluti contrarium. Ex eorum namque privilegiis intelleximus quod omnes qui libertatem hanc vi aut metu aut machinatione quacunque impedierint, apostolica ligat auctoritas durissime, et eos Satanae in interitum carnis traditos a corpore et a sanguine Domini nostri Jesu Christi, nisi condigne poeniteant, prorsus reddit alienos. Quod ne unquam devolvatur in vos rogamus et monemus et vera utique charitate consulimus, quatenus offensam habeat iram declinando, Deo quae Dei sunt reddatis, et quae divina sunt divinitus administrari permittatis. Ut cum debitam Deo reverentiam et in hoc et in aliis exhibueritis, ipse vos et in temporalis vitae hujus cursu conservet, et post hujus elapsum vitae una cum suis debita obedientiae et pietati mercede remuneret.