EPISTOLA CXXXVII. AD RICARDUM LONDONIENSEM EPISCOPUM.
Venerabili domino fratrique charissimo R. Londoniensi, Dei gratia, episcopo, frater G. Herefordiensis Ecclesiae minister, salutem.
Paci vestrae congratulor quae cum Joanne reformata est. Opto autem, ut quae nuper exorta sunt, discreta alicujus interveniente prudentia, pacificentur. Contristor autem et totus consternor animo, quod talia adversum vos permisistis erumpere, quae omnia suffocasse mediocris quidem dum tamen provida circumspectio potuisset. Nam licet falsa sint quae dicuntur, quae tam jactantur in vulgus malam orationis fabulam per multorum aures disseminant. Aestimo vero necessariam domini Lincolniae industriam, ut ipse quocunque poterit modo Henricum ad se evocet, et negotio incumbat eatenus, ut quae motus iracundia protulit, conversus ad cor et deserat, et a proposita intentione simul et appellatione discedat. Quod equidem obtinere sapienti non erit difficile, qui lapidem noverit omnem movere. Dicere namque leve est, sed episcopum aut honestum clericum in hujusmodi convincere, ejus certe viribus impossibile. Formidandum sibi equidem ne poena quam in alterum intentat, in semetipsum obruat et involvat. Quidquid tamen egerit, vobis dominum papam adire necesse est, quod multo honestius faceretis, oblitteratis quae objecta sunt confessione poenitentis. De caetero vobis ad colloquium occurrere apud Oxfordiam die Mercurii proxima post Assumptionem beatae Virginis paratus sum. Sed ad iter quod exigitis, omnino certe imparatus. Nam etsi in pace sunt quae possideo, ipsi tamen conservandae necessariam meam omnino praesentiam intelligo. Quam etsi, me absente, non turbari contingeret, residuum tamen locustae apud nos brucus adeo comederet, ut post brucum quod comedat eruca jam non inveniat. Valete, et colloquio nostro si fuerit, dominum Lincolniensem vocate.