EPISTOLA IV. AD HENRICUM IMPERATOREM.  Illum rogat et obtestatur ne monasterium Tegernseense ulli in beneficium concedat, ni omnia seu industriae seu pietatis opera velit diruere.
Invictissimo Romanorum imperatori Augusto H. speciali virtutum diademate prae filiis hominum venusto, S. supra Legium , S. Quirini administratorium gerens statum una cum eodem, post longaevum felicis imperii principatum coelestis curiae senatum
Quia pauperes et egeni numerum excedentes ad vos currunt in miseriis suae calamitatis, ac pro amore ejus qui vos sibi in Ecclesia vicarium delegit, omnibus his patrissatis, ob id et nos, qui mundo objecti, grave paupertatis onus subivimus, in nostra aerumna ad vestrae almitatis asylum, Caesar piissime, confugimus. Nam post Deum cum omni solamine, excepto vestro, careamus, nostrae religionis atque salutis detrimentum acceleramus, si in nostris Domino precibus vos commendare unquam cessamus. Qua de re pro certo scitote, in regno neminem vestro commorari qui plus nobis gliscat die noctuque lacrymosis gemitibus pro longaeva incolumitate vestra Christum deprecari, et ut de coelo pax, victoriaque vobis administretur, ne securitas Christianitatis ulla bellorum tempestate quatiatur. Verum sinister rumor conturbavit nostram orandi intentionem, nobis amarissimam intimando lamentationem: vos scilicet istud velle coenobium tradere in beneficium, ad nostrae exiguitatis incessabile supplicium vel justitium. Si vero istos ullus coenobitas vindicat in servitutem, profecto hic deficiet omne artificii exercitium, quia posthinc quos taedet vivere, nullum his desiderium est pingere aut scribere. Sed huc illucque dispergentur, ne aliquid ad aedificationem spiritualem operentur. Istud quippe monasterium in hac provincia antiquissimum, varioque quondam ornatu splendidissimum, sicut regali auctoritate, legitima donatum est libertate primis ejusdem intervenientibus fundatoribus, sic libera cum privilegiis conditione sublimatum est a vestris antecessoribus. Nunc igitur efflagitamus ipsum qui in manu tenet sua omnium corda regum, quatenus cordi inspiret vestro non spernere nostrarum humilitatem precum. Obsecramus quidem luctuosis gemitibus ob ejus nominis sanctitudinem, qui vos, regum optime, ad tantam perduxit celsitudinem, seu propter parentum vestrorum, vestrique elemosynam atque aeternam beatitudinem, ne ullius nos vestros servituti servulos subjiciatis. Sed ad Christi vestrumque famulatum sub umbra alarum vestrarum protegatis. Istas enim supplicationes si dignemini complere, in isto aeternaliter loco in benedictione notum sit vobis memoriale vestrum manere.
[ f. collegium]