EPISTOLA DXV. RANULFI DE TURRI EPIS. AD GILBERTUM.
Domino Londoniensi RANULPHUS de Turri, semel semperque suus, misericordiae abundare visceribus.
Quamvis spontanea beneficia incitamenta non exigant, instinctu erga vos charitatis praecipitor piae petitionis. Venit ad misericordiae vestrae januam J. filius A. magistri quondam vestri, procuratoris vestri, tutoris vestri, vestri dicam an nostri? Sed ut verius fatear, et vestri dicam et nostri. Venit ille, qui ut ad vos veniat, non modo est invitandus, sed trahendus. Venit, inquam, non voluntate ductus, non voluptate corruptus, sed impetu necessitatis invectus. Onerant enim eum supra modum redituum angustiae, debitorum paternorum sarcinae, amicorum raritas, fratrum sororumque pluralitas et reliquae sarcina parentelae. Haereat animo sanctitatis vestrae illa magistri Adae circa vos curarum gravitas, alimoniae fecunditas, diligentia doctrinae, specialis impensa benevolentiae. Quis hodie proprios liberos regit providentius, educat uberius, instruit attentius, diligit ferventius? Sic pene amor ille modum excessit, ut vos diligeret non quasi excellenter, sed quasi singulariter. Absit ab episcopi pietate tot et tanta talis tantique magistri merita non attendere, et ejus non compati liberis, qui vos aliquando pro filio adoptavit. Det ergo Deus vobis angelum magni consilii, quatenus portitorem praesentium, qua decet honestate suscipiatis, et qua abundatis pietate reficiatis, et qua praeeminetis potestate promoveatis. Si autem se sanctitas vestra magis ad fratres suos qui minus, imo nihil nisi per ipsum habent, inclinat, confiteor coram Deo, praedicabilius atque salubrius esse ad hujuscemodi inopes respicere, quam quosdam vicatim cibaria quaerentes reficere. Cum autem religionis vestrae benignitas se passim ad omnes conetur extendere, his potissimum debet subvenire, qui in bonis vestris aliquid juris videntur habere, qui fodere non norunt, mendicare erubescunt, quibus si supernum quod modicum est subtrahatur auxilium, nullum vivendi relinquit adjutorium. Non praesumo docere sapientiam vestram, sed exhortor charitatem vestram, ad honorificentiam et salutem vestram. Denique pepigit gratia vestra aliquem de alumnis magistri Adae suscipere, alere, promovere. Quod nondum solutum, rationis dictat ordo solvendum, et misericordia praecipit ad implendum. In his et omnibus repleat cor vestrum Deus spiritu consilii, et fortitudinis, et pietatis. Valete semper in Domino.