EPISTOLA PRIMA.  Regi Henrico se in faciem restitisse ait, et minitatum esse excommunicationem; indictum tamen a coepiscopis suis, ad rem disceptandam ac definiendam, Moguntinum concilium. Ad extremum, pontificem rogat ut aliquos de latere suo mittat qui huic consilio praesint.
Domino beatissimo et vere apostolici culminis honore reverendo ALEXANDRO II, SIFRIDUS, Moguntinae speculator Ecclesiae, debitae subjectionis reverentiam, omnimodae servitutis obsequelam.
Licet universalis Ecclesiae status generaliter innitatur super fundamentum apostolorum et prophetarum, et in ipso sui verticis culmine angularem gestet lapidem, Dominum scilicet Jesum Christum, specialiter tamen magnus ille Petrus, juxta solidissimam sui nominis firmitatem, et firmissimam fidei et confessionis suae soliditatem, ejus totam sustentat fabricam: ad hoc quidem electus a Domino, ubi dicitur: Super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam . Inde namque omnis apostolicorum Patrum beata successio, auctoritate ipsius Domini, sedi ejus, Romanae scilicet Ecclesiae, hanc dedicavit excellentiam, et in cunctis semper hujus privilegii servavit reverentiam, ut majora Ecclesiae negotia, et difficiliores causarum exitus, ad ipsam, velut ad caput, referantur, ejusque judicio cuncta salubriter examinata, in portum salutis dirigantur. Quia vero divinae miserationis gratia vos in hanc sedem inthronizavit, et vice ipsius Petri omnium Ecclesiarum sollicitudinem imposuit, necessarium duximus vestro reservari judicio, quas novimus nec posse, nec debere, sine vestra auctoritate nostro terminari studio. Inter multimoda Ecclesiae negotia, quae vestrum exspectant examen, sollicitudini vestrae quiddam tale incubuit, quod et ecclesiasticis judiciis valde est insolitum, et omni moderni temporis aetati et memoriae pene inauditum. Filius enim vester, Heinricus noster, ante paucos dies conjugem suam voluit dimittere, et eam quam legitimis sponsalibus, conjugali dote, regali consecratione, et publicis nuptiis, regali corona et sacramento sibi firmatam sociavit, nullam primo interponens discidii culpam vel causam, omnino a se separare voluit. Quo nos, veluti monstro attoniti, et insolita rei facie permoti, consilio magnatum, quotquot tunc aderant in palatio, in faciem ei restitimus; et nisi certam exponeret discidii causam, sine respectu regiae potestatis, sine metu gladii imminentis, eum, si vestra praecederet auctoritas, a sinu et a communione Ecclesiae nos segregaturos praediximus. Ille vero retulit nobis ea de causa ab ea se velle separari quia non posset ei tam naturali quam maritali coitus foedere copulari. Quod inquisitum, cum et ipsa fateretur, omnium nostrorum animos nimio moerore affecit, et ipsa rei magnitudo nimia dubietate turbavit. Super qua re sanctissimum apostolatum vestrum, sicut divinum consulimus oraculum, et velut membra ad caput, tantum referimus negotium. Et quia hoc valde rarum quaestionibus occurrit ecclesiasticis, et de regiis pene inauditum est personis, vestae sanctitatis erit quid super tanta re facto opus sit decernere, et ad consulta nostra de sanctuario sacri pectoris vestri responsalia remittere: ut et instans negotium, ad salutem modernae aetatis, ecclesiastica pace finiatur, et de tam insolita et dubia re vestra auctoritate posteritas instruatur. Denique fratres nostri, qui tunc huic rei intererant, condixerunt ut concilium quod tanto negotio competeret, in urbe nostra congregaretur; et utrique, regi scilicet et reginae, ad synodalem venire audientiam, et super hac re terminalem subire sententiam indiceretur. Nos autem dubia tantae rei consideratione habita, nullomodo hoc sine vestra auctoritate fieri decrevimus, et totius negotii terminum ad vestrae exspectationem sententiae suspendimus, postulantes sanctitatem vestram ut, si id quod instat ratum ducitis, per nos synodaliter terminari, de latere vestro personas cum scriptis vestrae auctoritatis ad examen et judicium tantae rei mittere dignemini, quorum et audientia res ventiletur, et * conventia in beneplacito Dei terminetur.
(Matth. XVI)