150  EPISTOLA VI. LEONIS PAPAE IX AD CLERUM ET POPULUM AUXIMANUM.
ARGUMENTUM.--Leo IX scribit ad Auximanos, praecipiens sub anathematis poena, ut pessimam consuetudinem, quae in eorum praecipue civitate invaluerat, corrigerent, et abrogarent, defuncto scilicet episcopo, bona ecclesiastica concursu populari facto diripiendi.
LEO episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis omnibus Auximanis, clero et populo, salutem et apostolicam benedictionem. Quia auctore Deo, sic nobis unius Ecclesiae cura specialiter est commissa, ut per dignitatem apostolicae sedis etiam caeterarum Ecclesiarum generalis sit provisio delegata, nostro competere videtur officio non solum quae hactenus adversus easdem Ecclesias temerariis ausibus sunt usurpata, corrigere: sed etiam ne rursus eadem praesumant in posterum providere. Perversam autem, et prorsus exsecrabilem quorumdam plebium consuetudinem, fama vulgante, cognovimus, ut videlicet suo defuncto episcopo, domum episcopi hostiliter irrumpentes invadant, facultates ejus praedonum more diripiant, praediorum domos incendant, vites insuper et arbusta bestiali immaniores feritate succidant. Quod nimirum nisi ecclesiastici vigoris fuerit censura correctum, haud dubium quin regionibus illis repentini furoris immineat gladius. Si enim honorare parentes primum dicitur in repromissione mandatum; si maledicens patri, vel matri mulctari morte praecipitur: cujus animadversionis sententia digni sunt, qui non carnales genitores persequi gestiunt, sed ipsam matrem suam Ecclesiam, in qua ex aqua et Spiritu sancto regenerati sunt , viperinum genus dissipare contendunt? Etsi enim sacerdos quilibet ex debito humanae conditionis obiit; sed Christus, qui animarum nostrarum episcopus est, ex virtute divinitatis in aeternum vivit. Sicut enim Paulus dicit: « Plures facti sunt sacerdotes secundum legem, eo quod morte prohiberentur permanere; Jesus autem eo quod maneat in aeternum, sempiternum habet sacerdotium . » Deum ergo inhonorare convincitur, qui mortali episcopo terrena pressus formidine, ab Ecclesiae se laesione cohibuit; defuncto autem eo, ad injuriam Christi, qui immortalis Ecclesiae sponsus est, fel odii, 151 et virus malitiae, quod eatenus occultabat, effudit. Et fortassis episcopus in vita sua aliquem laesit: sed Christus, qui Ecclesiae custos relictus est, quid peccavit? Si ergo illi, qui nocuit, malum pro malo non redditur, cur aeterno Pontifici, qui nobis bona pro malis reddidit, reverentia non habetur? Verumtamen si Ecclesiae praedo Dei Filium immortalem procul dubio pontificem crederet, si eum ubique praesentem, omnia nosse ac posse consideraret, coram ejus oculis admittere tam impium, tam sacrilegum facinus non auderet. Sed vere in illo completur quod per Psalmistam dicitur: « Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus . » Poro si ii, qui bona sua Ecclesiae conferunt, proprii reatus absolutionem felici commercio promerentur, consequenter etiam illi, qui ecclesiasticas facultates barbarica feritate diripiunt, in aeternae damnationis voraginem cadunt. Qui nimirum novo et incomparabili criminis genere sic Judaicam perfidiam superant, ut non modo gentilium errorem, sed et haereticorum pravitatem detestabiliores excedant. A quibus videlicet Christus iterum crucifigitur, et corpus ejus, quod est Ecclesia, crudeliter laceratur. Reprimatur ergo ausus illicitus, et nefarius diabolicae instigationis cohibeatur excessus. Abstineat manus audax ecclesiastico patrimonio, ne victus pauperum pereat; ne quod ex oblatione fidelium jam Deo factum est sacrificium, praeda raptorum fiat. Quisquis autem hujus nostri decreti improbus temerator exstiterit, ex parte Dei omnipotentis, et auctoritate beatorum apostolorum Petri et Pauli, anathematizandum esse decernimus, et ut revera putridum membrum excommunicationis ferro a sanctae Ecclesiae corpore detruncamus. Sit igitur, nisi resipiscat, anathema Maranatha , omnesque maledictiones Hebal super caput suum descendisse cognoscat. Observatoribus autem gloriam, et honorem, et incorruptionem, quaerentibus vitam aeternam. Amen.
(I Petr. II) (Hebr. VII) (Psal. XIII) (I Cor. XVI) (Deut. XXVII)
[vivente addid. ]