EPISTOLA XXVII. AD THEOBALDUM CANTUARIENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Patri suo et domino T. Cantuariensi Dei gratia archiepiscopo, frater G. Glocestriae dictus abbas, pie complendo senarium Sabbata Sabbatorum feliciter adipisci.
Gratiarum, dilecte Pater, de toto corde non sufficimus actioni, quod vestra nobis munificentia sinum jampridem benevolae charitatis aperuit et ut ipso rerum argumento cognoscimus, suorum etiam numero plenius assignavit. Et quidem sic est, non quia meruimus nos, sed quoniam sic complacuit vobis, ut eo ipso quo in amicitiarum gratiam admisistis in meritum nos ampliori quodam jure semper possideatis in integrum. Habetis vero multiplicis gratiae debitorem quem collata nobis beneficia satis obligant, et penes vos nulla merita commendant. Sed, quia praeteritorum exhibitio certa nobis est et futurorum exspectatio, audemus plurimum et pia semper charitate praesumimus, ut sublimitati vestrae etiam pro cognato nostro et amico charissimo R. de Beaumis preces ex affectu porrigamus, quatenus eum in ecclesiae ipsius beneficia admittatis quam sibi Cicestrensis plena donatione concessit, et ab auctoritate vestra donationis astipulatione confirmari precibus etiam porrectis exposcit. Et quidem illum R. vestra nobis plurimum commendaret oratio, si non eumdem in publicas jamdiu gratulationes susceptum fama omnibus ostendisset, utpote virum, cui et ad doctrinam scientia et ad honestatem mores exuberant, virum Deo dignum occupari servitio, simul et beneficiis ampliari, ut unius elegantia operis et nobis gratiam virtuti etiam vestrae gloriam impendatis.