EPISTOLA CXCIV. AD ROBERTUM COMITEM LEICESTRIAE.
THOMAS Dei gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, dilecto in Christo filio, et amico, nobili viro ROBERTO comiti Leicestriae, salutem cum benedictione.
Exspectabam litteras consolationis tuae, tanquam amici charissimi, verba satisfactionis, tanquam devotissimi Ecclesiae filii, et vere poenitentis. Sed quia neque littera consolationem nuntiat, ne verba satisfactionem insinuant, affectu paterno reduco tibi delictum tuum ad animum, ut vel sic immissa tibi a Deo poenitentia, excutiatur a te satisfactio ad animae tuae conferens salutem, quam, teste conscientia mea coram Deo loquor, opto tibi pariter ut et mihi. Habet mater tua Cantuariensis Ecclesia affectione materna queri de te, et cum principibus tuis. Habeo et ego pater tuus in Christo, sponsus illius qualiscunque. Primo, de illata nobis injuria. Secundo, de non revocata. Tertio, de poenitentia morosa. Forte dissimulatis injuriam, non revocatis illatam, et quod periculosius est, unde magis doleo, tardius quam oporteat acceditis ad poenitentiam, sine qua nemo nocens absolvitur. Rejecta filiali pietate itum est in viscera matris a filiis, nullo habito humanitatis intuitu, spreta etiam reverentia ac devotione, qua patribus tenentur filii, contra omnem juris formam, contra omnem ecclesiasticam auctoritatem, contra etiam ipsas suas ipsius regni consuetudines, quas dicunt avitas, quarum occasione perniciosa turbata sunt omnia; quarum incommoditatibus concussa est duriter, et ad tempus depressa libertas Ecclesiae, quae per Dei gratiam nullius ingenio poterit convelli; quarum angustiis Christo inferendo injuriam per dispendium Ecclesiae itur in ruinam. Detracta sunt spolia patris, judicatus et condemnatus est pater a filiis, et cum iniquis deputatus. Estne auditum a saeculo, quod actum est temporibus istis in terra ista? Cantuariensem judicari, condemnari, cogi ad praestandam fidei jussionem, quem et aliquando proscriptum injuste divina declaravit sententia. Tradita est revera terra in manus impiorum, quorum nondum completa est malitia. Commissa est enim eis virga Assur, virga furoris Domini, in correptionem et coercitionem clericorum, cujus quoque explecto officio, quod jam per misericordiam Dei quasi in limine est, verendum est, ne, quod absit, ira Domini in contrarium conversa, furore ipsius gravius accenso in suam et suorum ultionem injuriae, conterat ipse Dominus et disperdat de civitate sua omnem operantem iniquitatem, pariter juvenem cum sene. Nec mirum. Non enim est hoc tempore qui faciat bonum, non est usque ad unum. Quis unquam patrem et matrem afflixit contumeliis, injuriis affecit, addixit poenis, et non incidit in maledictum, quod processit de ore Altissimi? Qui maledixerit patri aut matri, sit ipse maledictus. Et si haec maledicti poena, annon erit malefacti severior? Erit utique. Convertimini ergo, filii dilectissimi, celerem agite poenitentiam, ne, quod absit! ultio divina, quae jam in januis est, irruat super vos et super filios vestros. Exciditne a memoria vestra, quod dicit Scriptura: Ibunt in exterminationem usque in tertiam et quartam generationem, qui haereditate quaerunt sanctuarium Dei possidere? Christus enim fundavit Ecclesiam, eique comparavit libertatem sanguine proprio. Quis ergo est qui hujus commercii pretium redigere quaerat in servitutem, judicare alienum servum? Domino suo cadere debet, aut stare, Si vero huic morbo, ne veniat in gente periculum, cupitis subvenire, occurrite animae vestrae periculo, saluti etiam serenissimi principis vestri et Domini consulite. Vobis forsan quaerentibus de subveniendi modo, respondeo certe saluti principis et vestrae satis et prudenter esse consultum, si cum humili poenitentia, cum supplici satisfactione recesserit ab injuria Christi et Ecclesiae. Sunt ista decentia principem, sunt et comparantia gratiam divinam, sunt et conservantia sibi honorem et generationi suae. Sunt et verba ista plena humilitatis, et, ut arbitror, affectus ejus, quem regi suo debet sacerdos, timens de proprio et principis sui periculo, optans ei salutem, quam et sibi, tum ratione beneficii, tum officii necessitate. Valete. Praeterea nuntios nostros, si placet, benigne suscipe, audi benignius, et cum ipsis negotium Dei et Ecclesiae suae in remissionem peccatorum tuorum, quatenus opportunius se tibi obtulerit, efficacius promove. Valete iterum, et semper.