323  EPISTOLA XLV. AD GONDULFUM.
Fratris sui filium, ut ab eo instruatur, praecipue commendat, crucemque mittit cum reliquiis.
Dilectissimo suo GONDULFO dilectissimus suus LANFRANCUS, dilectionis coeptae felicem perseverantiam. Fratres, quos, charissime frater, litteris edocendos, bonisque moribus instruendos tibi praecipue transmisi, honeste et secundum voluntatem meam tractari quorumdam relatione cognovi; pro qua re gratias benignitati tuae refero, et ut coeptis insistas, si tamen admonitione indiges, admonere te cupio. Charissimum mihi fratris mei filium, fratrem videlicet tuum, charitati tuae commendo, rogans, sicut rogari oportet a me jucundissimum filium fratremque meum, quatenus cum magna jucunditate animi tui eum diligas, et ad vitam laudabilem pro viribus tuis informare non desinas. Fratrem tuum propterea dixi illum, quem revera sibi esse volo multumque rogo; nam et revera venerabilis mater tua, sicut mihi relatum est, filium suum eumdem vocare dignatur, cum illa de excellentissimo genere, iste humili loco sit natus, procul dubio receptura ab eo mercedem suam qui dixit: Qui se humiliat, exaltabitur . Crucem cum reliquiis, fraternitatis tuae oculis dum missam celebras conspiciendam, tibi transmitto; quam perpetuae amicitiae monumentum inter te et ipsum esse desidero. Magno gaudio me replesti, quia promissionem in pueritia factam, in juventute adhuc per divinam misericordiam te servare scripsisti; quam si ad finem illaesam perduxeris, terribilem aliis judicem procul dubio cum magna securitate videbis. Omnipotens Deus cordi tuo per sancti Spiritus sui inspirationem inserere dignetur, quatenus in omni aetate tua sic me diligas, sicut in pueritia et adolescentia tua quondam diligere me solebas. Et ipse te benedicat, atque ab omnibus peccatis propitiatus absolvat.
(Luc. XIV, 11)
[ al., quoniam]