EPISTOLA CCX. [AD P. EPISCOPUM.]
ARGUMENTUM.-- Excusatio et querelae ejusdem de mendacio et falsitate scriptorum.
Reverendo Patri ac dom. Dei gratia P. ep., P. B., salutem et si quid dulcius est salute. Ex eorum qui vos viderunt relatione multiplici vestri corporis staturam vultumque et lineamenta cognovi; honestissimos etiam mores vestros, matura eloquia, et quosdam bene compositae mentis affectus, in libro publicae opinionis adhuc assidue lego, et plura quae nunquam oculus vidit, nec auris audivit, in anima mea mihi quadam imaginaria repraesentatione depingo. Jacturam siquidem corporalis absentiae charitas mirabili artificio recompensat; quos videre carnaliter prohibemur, delectabilius intuemur et amplectimur oculis animae et brachiis charitatis. Redimat ergo visus dispendia et absentiae carnalis dilectio quae fortis est ut mors. Separantur enim morte praesentes amici et per indivisos dilectionis affectus uniuntur absentes, atque in praecordiis animae et in visceribus Christi quodam dulcissimo commeatu affectio media intercurrit. Amor enim charitas quae non agit, sed si charitas nunquam excidit, haec est communicatio Spiritus sancti, quae diversos conjungit animos, quae vere diligenti amicum repraesentat absentem. Nec enim ulla tempora, nulla loca, nulla spatia, nullae aquae possunt exstinguere charitatem. In ea igitur charitate, quam de vestra sanctissima opinione concepi, vobis offero, si quid sum, si quid scio, si quid habeo, si quid valeo, si quid possum. Quidam post recessum vestrum ex parte vestra rogaverunt me ut epistolas meas, quas commendaveram aliis, eidem facerem commendari. Quaesivi eis exemplar correctissimum, quaesierunt scriptorem, et datis omnibus quae necessaria illi erant, ille, duobus aut tribus quaternis mendose et turpiter scriptis, remotus est ab opere illo, nec postea invenire potuimus nisi falsarios et operarios iniquitatis. Dabo tamen, Domino dante, operam cum indigenis vestris ut illas epistolas correctas habere possitis. Noveritis autem quod quoties se mihi offert opportuna mihi scribendi occasio libentissime scribo, quod aliis ad aedificationem, mihi cedere debeat ad salutem, et, ut utar Ovidii verbo, Non emendo tamen; labor est quam scribere major, plane quia magna est apud nos scriptorum raritas et falsitas. Ad solatium exspectationis vestrae gratis et de intimo timoris affectu mitto vobis quaedam de aliis opusculis meis, processu temporis, Domino dante, meliore et acceptiora missurus.