EPISTOLA CLXXVII.
ARGUMENTUM.-- Monet quemdam ne vita defunctum immoderate deploret.
Proprio Filio suo Dominus non pepercit, ne jus causae communis gloria et humana natura exceptionem haberet, quae a mortalitate primae corruptionis egressa moriendi necessitatem incurrit, et ideo naturae debitum reddere licet et decet, quia scriptum est: Fili, in mortuum produc lacrymas. Sed vestrae non debent a Salvatoris lacrymis discrepare, si estis Salvatoris amici, qui non pro morte Lazari, sed pro ipsius revocatione ad miserias temporales planxisse dicitur et luxisse. Qui enim ultra debitum naturam impugnat, non naturam, sed naturae impugnat auctorem; nec est tutum illi inferre injuriam, qui nemini novit inferre eam. Videte igitur et cavete, ne terreno affectui, et postmodum perituro cedat aeternus et salutaris affectus. Ideoque sinceritatem vestram monemus et hortamur attente, per apostolica scripta mandantes, quatenus ob reverentiam Dei et vestram, omnem tristitiam deponentes, gaudeatis in illo, qui coelestis profunditate consilii disponit et ordinat, vocat et revocat subjectas suae providentiae creaturas; qui affectibus paternis et patriis filios corrigit, et ad vitam disponit aeternam; attentius provisuri, et in sacramentorum suffragiis, aliisque operibus pietatis, quod perire non potest, et aeternum est sine fine vivens. Unde sancti viri Job consolationem memoriae commendate, post rerum et filiorum amissionem dicentis: Dominus dedit, Dominus abstulit: sicut Domino placuit, ita factum est: sit nomen Domini benedictum.