EPISTOLA XXXIII. EGBURGA WINFRIDO. [A. D. 733.]
Abbati sancto, veroque amico, jure ac merito honorando, divinae scientiae et religionis gratia repleto, Winfrido Egburga ultima discipulorum vel discipularum tuarum aeternam in Domino sospitatis salutem.
Charitatis tuae copulam fateor dum per interiorem hominem gustavi, quasi quiddam mellitae dulcedinis, meis visceribus hic sapor insidet. Et licet statim ut nacta sum, aspectu corporali visualiter defraudata sim, sororis tamen semper amplexibus collum tuum constrinxero. Quamobrem, mi amande jam olim frater, nunc autem ambo pariter in Domino dominorum abba atque frater appellaris. Quia postquam a me separavit amara mors et crudelis illum quem supra omnes alios amare consueveram, germanum meum, Osherem, te pene omnibus caeteris masculini sexus, charitatis amore, praeferebam. Et ne diutius varie verba protelarem, non volvitur dies, neque nox elabitur ulla, sine memoria magisterii tui. Idcirco, crede mihi, Deo teste, quia te summo complector amore, et de te confido, quod nunquam immemor sis illius amicitiae quam cum fratre meo te certum fuit habere. Ego autem, licet scientia tardior, et meritis vilior illo sim, tamen erga tuae charitatis obsequium dispar non sum. Et quamvis temporum series ocius currendo discreverit, moeroris tamen nunquam me nebula atra deseruit; sed majora spatia temporum majora mihi addiderunt lucra injuriarum, ut scriptum est: Amor hominis adducit dolorem, amor autem Christi illuminat cor. Et postquam mihi simul charissima soror Wetburga, quasi inflicto vulnere, iteratoque dolore, subito ab oculis evanuit et dereliquit, Jesum testor, ubique dolor, ubique pavor, ubique mortis imago. Malui mori, si sic Domino auspici, cui arcana non latent, placuisset, vel tarda mors non tricaverit. Sed quid dicam nunc? Ante improvida tandem nos non amara mors, sed amarior divisio separavit ab invicem, illam, ut reor, felicem, me vero infelicem, quasi quoddam depositum huic saeculo servire permisit. Sciens enim quantum illam dilexi, quantum amavi, quam nunc, ut audio, Romana urbe carcer includit, sed amor Christi, qui in ejus pectore viruit floruitque, omnibus vinculis fortior, et validior est, et perfecta charitas foras mittit timorem; en ille, inquam, ille superi Rector olympi ineffabili gratulatur tripudio, qui taliter te doctrina exornat divina, et in lege ejus die noctuque meditaris, ut scriptum est. Quam speciosi pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona! Illa arduum et arctum jam graditur callem; ego autem adhuc in infimis, lege carnali, ceu quadam compede, praepedita jaceo. Illa gratulabunda in judicio futuro pariter cum Domino decantans, dicit: In carcere fui, et visitasti me. Tu autem in regeneratione, cum sederint duodecim apostoli in sedibus duodecim, sedebis et ibi quantos labore proprio acquisieris, de tantis ante tribunal aeterni regis, dux futurus deauratus gaudebis. Ego autem adhuc in valle lacrymarum, ut emeritum est, lugeo propria peccata, eo quod talibus me indignam fecisset Deus adhaerere comitibus. Quapropter, crede mihi, non sic tempestate jactatus portum nauta desiderat, non sic sitientia imbres arva desiderant, non sic curvo littore anxia mater filium exspectat, quam ut ego visibus vestris frui cupio. Sed quia, peccatis meis exigentibus, et innumeris delictis aggravata, ut hoc evenire queat, ut ab imminentibus periculis absoluta sim, in desperationem deducta sum, idcirco ego peccatrix vestigiis celsitudinis tuae provoluta, ex intimis praecordiorum penetralibus implorans, a finibus terrae ad te clamavi, o beatissime domine, dum anxie requirit cor meum, ut in petra orationum tuarum exaltes me, quia factus es spes mea, turris fortitudinis a facie visibilis et invisibilis inimici. Et ut ad consolationem immensi doloris, ad sedandam moeroris undam, obsecro ut tuo suffragio mea fragilitas, quasi quibusdam sustentaculis, ut non prorsus corruat, fulciatur; similiter supplex rogito ut mihi aliquod solatium vel in reliquiis sanctis, vel paucula saltem per scripta beatitudinis tuae verba destinare digneris, ut in illis tuam praesentiam semper habeam. Vale jugiter prosperis successibus vivens Deo, terque quaterque interpellans pro me. Ego autem similiter Ealdbertus pauperculus Christi, in Domino cum omni affectu saluto te; deprecor te, ut illius amicitiae, quam olim spopondisti, in tuis deificatis orationibus recorderis; et licet corpore separemur, tamen recordatione jungamur.
(cum qua adolevi, cum qua
mihi idem nutricum sinus, una mater ambabus in

Domino)
[ W. om. non]