LIBER PRIMUS. EPISTOLA PRIMA.
Domino suo peculiari in Christo, Domno patrono Fausto episcopo Ruricius.
Olim te, domine mi venerande, ac beatissime sacerdos, fama celeberrima praedicante cognovi. Olim desiderio pii amoris infuso, illis te, quibus scribere dignaris, oculis cordis intueor; sed nihilominus etiam corporeis videre festino: si quo modo possim, interredentibus vobis, peccatorum meorum vincula disrumpere, acceptisque columbae illius pennis , a venantium laqueis evolare , et vobiscum positus in dominica lege requiescere; ut sitim, quam opuscula vestra legendo concepi, ipso praesente, unde illa manarunt, uberius hauriens restinguerem, ut caritatis igniculum, quem in tepidis animae dormientis favillis ferventibus suscitastis, prolatis de condensa scripturarum pabulis, vivax flamma roboraret, quae eloquio sancti oris accensa, more sibi solito, in pectore peccatoris vim naturae potentis exereret, calefaciendo frigida, inluminando tenebrosa, et spinas criminum consumendo. Adhaesit, doctor eximie, anima mea post te. Me autem adjuvent orationes tuae, ut possim, terrenis actibus spretis, coelestibus inhiare. Quia corpus, quod corrumpitur, aggravat animam , ut inclinare aurem suam ad oracula divina non possit , ut domum patris oblivio obediens, quae vocantis imperio de terra sua et cognatione discedat atque illam, quae ei demonstratur, potius concupiscat. Non enim adhuc valet pusillitas nostra metum obnoxiae conditionis expellere, et caritati perfectae purgata corda reserare, ut relinquentes praesentia, petamus aeterna; ejectaque ancilla , haereditatem paternam liberi possimus adipisci. Quamobrem spero, domine mi, ut pro me indesinenter oretis, et quoties dignati fueritis ariditatem terrae meae eloquentiae vestrae imbre perfundere, non mihi, sicut nunc fecistis, et adhuc meae infirmitatis ignari, delicatos et dulces cibos, sed austeriores, et aegritudini meae congruos suggeratis; quia non expediunt stulto deliciae; postmodum proditoribus meis censorium praebeatis assensum, qui more humani ingenii, affectu nimio praepediti, a veritate judicii declinantes, incurrunt pro amore mendacium. Sane nec vereatur sanctitas vestra, ne vulneribus meis gratior sit foventis dextera, quam secantis. Quia ea nec me posse curari, et tamen graviter computruisse, Domino dante, jam sentio. Et ideo eligo, ut me justus misericordiae increpatione corripiat, quam caput meum oleum peccatoris impinguet . Supplici itaque prece deposco, ut de illo thesauro penetralium vestrorum, unde nova et vetera proferre consuevistis , peritissimi utpote medici, qui languentium innumeras et varias aegritudines quotidie, gratia Dei adjuvante, sanatis, languori quoque meo, quae convenire cognoscitis, medicamenta mittatis.
(Ps. LIV,
7) (Ps. XC, 3) (Sap. IX, 15) (Ps. XLIV, 11) (Gen. XII, 1) (Gen. XXI, 10) (Ps. CXL, 5) (Matth. XIII, 52)