EPISTOLA XLIII. AD LUDOVICUM ABBATEM.
Praecellentissimo abbati Ludovico Lupus aeternam salutem.
Debita dona quae per vos rex jussit direxi, quae ut ei grata fiant vestra benevolentia non aspernabitur procurare. Quia vero Odulphum cum regina ad regem venturum audivi, supplico ut memores nostri esse dignemini, scilicet ut cellam nostram, in qua praeter solum nihil pene aliud jam relictum est, tandem aliquando recipiam; quia eam nulla culpa mea perdidi, nec eas facultates noster habet locus ut sine praefata cella in eo durare possit religio. Namque inde cera ecclesiae, fratribus et famulis vestimenta, pisces, caseus, et legumina ministrabantur; quibus omnibus, utinam non ad duplum detrimentum domini nostri, gementes caremus. Admonete igitur eum sui periculi, ut et sibi et nobis aliisque similiter a se afflictis consulat; nec timeat Deum nostra 85 consolatione placare, quem non timuit acerba oppressione offendere. Siquidem generalis religiosorum assertio est, praeter vindictam ultimam quae impendeat, nunquam eum felicitatis optatae prosperitatem adepturum donec redintegret Ecclesiam quam divisit, et gravibus ac maturis bonorum, hoc est Deum timentium, consiliis acquiescat. Bene vos valere cupio.