EPISTOLA LXXXII. AD HENRICUM EBORACENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Patri suo et domino H. Eboracensi, Dei gratia archiepiscopo, frater G. Herefordiae dictus episcopus, sincere diligentis affectum, et gratanter obsequentis officium.
Charitas quandoque praesumptuosa est, et quod alteri facile rogata concederet, hoc apud dominum et amicum impetrare non desperat. De ipsa itaque, quae intra cordis vestri dominatur, charitate plurimum confidentes, preces sublimitati vestrae porrigimus, ut communi amico et canonico vestro Gilberto, Ecclesiae vestrae praecentori, vos benignum et misericordem exhibeatis, et si quid adversum vos ab aliquo suorum, ipso ignorante et nolente, commissum est, in clericum vestrum et in quantum potest, amicum, commissi culpam non refundatis. Ipse enim et vos et diligentes vos diligit, et si quis suorum adversatur vobis, aut extollitur contra vos, hunc, quicunque ipse est, et abdicare et eliminare paratus est. Si itaque sibi non sua, sed alterius culpa ablata restitueretis, justitiae non excideretis fines, et tam comes Herefordiae, quam nos, qui pro illo pariter excellentiae vestrae supplicamus, vobis amplioris gratiae debitores efficeretis. More nihilominus ipsius ambo rogamus veniam, ut in hoc aculeos severitatis vestrae non sentiat, in quo voluntatis suae non difficultas solum, verum impossibilitas ipsa praejudicat. Adjuvante Domino, et itineris sibi securitatem providente, in proximo veniet ad vos, per omnia vobis tanquam Patri et domino libentissime pariturus. Valete, et ab amicorum vestrorum petitione faciem nolite avertere, et ne saepe pro amico rogare oporteat, diem adventui ejus Natale Domini constituite.