XIV.  Ejusdem ad eumdem.--Mittit ad eum legatos, rogatque Eilulfum abbatem monasterii Morbacensis ab eo confirmari, et Ottonem clericum absolvi.   (Anno 1150.) [MARTEN.,  ibid.,  col. 404.]
Dilectissimo in Christo Patri suo EUGENIO, sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, CONRADUS Dei gratia Romanorum rex et semper Augustus, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.
Postquam, Deo propitio, nostram fragilitatem moderante, ab expeditione Jerosolymitana reversi fuimus, vestram beatitudinem salutarem et sacrosanctam matrem nostram Romanam Ecclesiam visitare per sublimes legatos nostros disposuimus; sed, Deo extendente manum suam in retribuendo, tam gravi et tam diutina corporis infirmitate afflicti sumus, ut a rebus agendis cessare cogeremur. Verum, recepta nunc per divinae pietatis indulgentiam sospitate, in ejusdem voluntatis proposito perseverantes, eosdem legatos ad vestrae celsitudinis praesentiam destinare communicato principum consilio statuimus, ut tam de Ecclesiae quam de regni statu et utilitatibus ea vobiscum tractare et ordinare possimus, per quae et populus Christianus in pace ac timore Dei vivere, et imperium Romanum in pristinae dignitatis robur reformari, Deo auctore, valeant. Causam Morbacensis monasterii a latoribus praesentium viris utique religiosis ac prudentibus plenius intelligere potestis, quae in conspectu et praesentia Basileensis episcopi, in cujus parochia idem monasterium consistit, nec non Constantiensis, Bavembergensis, Eistadensis, ac Spirensis episcoporum, nec non abbatis Corbeiensis et aliorum multorum tam abbatum quam religiosorum atque litteratorum virorum diu tractata et diligenter discussa est et ex ordine juris ac rationis ad hunc finem perducta, ut quia concors in malis praefati monasterii congregatio, quibusdam tamen eorum contradicentibus, personam vitiis suis consentientem elegerat, nos auctoritate Regulae sancti Benedicti edocti, adhibito episcoporum et abbatum suffragio, non sivimus pravorum praevalere consensum. Ad reformandam itaque religionem et restaurandum regni nostri honorem praefecimus eidem monasterio virum venerabilem ac religiosum Eilulfum, Erliacensem abbatem, cujus adnitente industria praedictum monasterium ab antiquis spurcitiis emundetur. Quod factum, ut a vestrae sanctitatis benedictione roboretur, attente monendo rogamus, nec inclinetis aurem vestram censoribus illis pseudomonachis, qui episcopum Basileensem nihil de eodem negotio tractantem ad vestram praesentiam appellaverunt. Etenim tam temerae provocationes totam ecclesiasticam disciplinam subvertunt, et omnem juris ordinem confundunt. Praeterea sublimitatem vestram intime rogamus, quatenus quemdam liberum hominem nostrum Ottonem, qui apud vestram discretionem infamatus est, quod cujusdam clerici Wirceburgensis, Conradi videlicet, nasum truncaverit, ab excommunicatione absolvi faciatis, quoniam ab eodem clerico super eadem re in nostra curia pulsatus, judicio gentis suae et nostrae curiae, quod innocens esset, comprobavit: cui actioni filius vester, noster utique amicus Guido cardinalis interfuit.