XXIX.  Nicolai II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.   (Anno 1059-61.) [DUCHESNE,  Hist. Franc. Script.  IV, 199.)
NICOLAUS, servus servorum Dei, GERVASIO venerabili archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
Quia referente filio nostro G. te in fidelitate beati Petri persistere, ejusque auctoritati per omnia reverenter assurgere comperimus, paterna charitate sicut charissimum filium amplectimur, et amplectendo toto mentis affectu diligimus. Denique quandiu te fidelem filium exhibebis, nostra paternitas tibi nusquam deerit; imo debita charitate suffragabitur, nostraque auctoritate incessanter tuebitur. Quod de episcopo Silvanectensi nobis per filium nostrum mandasti, quia canonicum est, cum eodem filio nostro tibi concedimus. Neque enim justitiae contraire volumus, pro qua mori, si necesse sit, lucrum putamus. Caeterum de nostro adventu in Franciam, nullam ad praesens tibi scribimus certitudinem. Cum autem ad te noster filius venerit, ipse tam de hoc quam de omnibus aliis te certificabit. Mandamus autem et praecipimus, quatenus cum duce charissimo filio nostro pacem ineas, ut tui ad nos secure valeant venire, nosque eos possimus audire. Nolumus etenim duos tam charissimos filios in discordia manere.