V.  Ad Hugonem de Compendio.--Redargutiva et attractiva.
Suo HUGONI frater HENRICUS salutem et sincerum amorem.
Etsi tui tu oblitus es, ego tamen non obliviscor; veraciter oblitus tui, imo et mei, cum te oblivisci sit caecitas, me crudelitas et crudelitas infinita. Dilexi enim te ut animam meam, et tibi tam familiariter vinctus sum quantum et ego novi et tu ignorare non potes. Quid ergo male merueram de te, ut me totum de corde tuo posses auferre? Vera est nimis illa sententia, quia qui vos divites coluerunt, pauperes respicere dedignantur. Postquam enim transivi in locum tabernaculi admirabilis usque ad domum Dei, et elegi abjectus esse in domo Dei mei magis quam habitare in tabernaculis peccatorum, nec nuntium tuum, nec litteras tuas, nec faciem tuam, nec aliquid a te vel audire vel videre merui. Decreveram ego silere, rem tacitus considerabam et manum superposueram ori meo. Dicebam: Non obliviscetur in finem; veniet, et non tardabit et requiret dilectum sibi et diligentem se tanto velocius quanto devotius dignum est festinare. Sed heu! actum est nihil: juxta enim prophetam exspecto, reexspecto, remando; sed dicere possum quod sequitur: Modicum ibi, modicum ibi. Nunc ergo si quid apud amicum preces amici possunt, et si non ut videas me, veni saltem ut videam te, quia desiderio desideravi videre faciem tuam.