EPISTOLA CCVII. ANONYMI AD WIBALDUM ABBATEM.  Gratitudinem testatur pro acceptis ab eo beneficiis, doletque quod eum aliqui a se avertere curent.   (Anno 1150.)
Domino suo dilectissimo WIBALDO, ille suus, quidquid dici, credi et esse potest felicius.
Salutat vos ille servus vester ex intimo cordis affectu, quem egenum de pulvere erexistis, qui etiam saepius tempore necessitatis benevolentiam vestram expertus, non immemor beneficiorum vestrorum esse cupit nec ingratus. Sunt enim quasi stylo ferreo super latitudinem cordis ejus exarata, ne unquam aboleantur aliqua vetustate aut rerum varie succedentium vel temporum mutabilitate. Scit enim, quem fallere nemo potest, quantum vos habeam in visceribus Jesu Christi, quam unice diligam, quam unice cupiam cuncta quae ad honorem vestrum spectant, nec memoriam vestri de caetero obliterare poterit vel temporum prolixitas vel locorum longinquitas. Recolit, domine, mens mea; versatur crebro in antro cordis mei, quoniam filii Belial, filii iniquitatis, filii, quos detestatur anima, qui saepius inebriati sunt sanguine meo et satiati carnibus meis, nisi obstitissent, nisi a me infelice vos magis invidiose quam juste avertissent, longiorem in conspectu vestrae gratiae misericordiam invenissem. Sed haec omnia in manu Dei viventis commendo, qui reddet unicuique juxta adinventionem viarum suarum. Obsecro autem profuse ne graviter accipiatis quae dico, quoniam anima mea turbata est valde, sed pietas miserationis vestrae requiescere modo me fecit non modicum, unde vitulos labiorum meorum immolo Deo et immolare non cessabo pro prosperitate vestra, ut vivatis feliciter et valeatis, et cuncta quae intenditis, a Deo prospere dirigantur in manibus vestris.