EPISTOLA CXXII. IVO,  humilis Ecclesiae Carnotensis minister,  VULGRINO  Parisiensi archidiacono, a zelo justitiae, non tepescere.
Quia portitor litterarum vestrarum festinabat ad reditum, et ego publicis et familiaribus negotiis praepeditus eram, plura scribere non potui. Breviter itaque de Judaea baptizata et Christiano nupta, postea vero ad Judaismum reversa, fraternitati tuae respondemus, quoniam verum connubium fuit, quod inter personas ejusdem legis nulla interveniente causa quae conjugium solvit, rite celebratum fuit. Quamvis itaque mulier dupliciter fornicata sit, quia et ad Judaismum rediit, et viro alteri, Judaici videlicet ritus nupsit, vir tamen Christianus qui aliam, vivente ea, duxit, procul dubio adulterium perpetravit. Canon autem manifeste dicit, sicut ipse bene nosti : « Quia incestis conjunctionibus nihil veniae reservamus, nisi cum adulterium separatione sanaverint. » Dicit enim beatus Augustinus in libro De nuptiis et concupiscentia : « Manet inter viventes quoddam conjugale, quod nec separatio nec cum alio copulatio possit auferre. » Hieronymus etiam ad Oceanum de morte Fabiolae: « Praecepit Dominus uxorem non debere dimitti, excepta causa fornicationis, et si dimissa fuerit, manere innuptam. Quidquid viris praecipitur, hoc consequenter redundat ad feminas. Neque enim adultera uxor dimittenda est, et vir moechus tenendus. « Multa in hunc modum reperiri possent, sed te haec bene nosse non ambigo. Vale.
(epist. 225) (c. ult.
caus. 32, q. 7, et epist. 125)
[ in duobus v. c. ad ultimum]