EPISTOLA XCIII. . . . LUDOVICO. [ANN. INCERT.]
Piissimis auribus vestris, clementissime ac gloriose imperator, non praesumptionis audacia, sed pro magna necessitate mea, suggerere conabor qualiter a me peccatore et mea sorore paterna haereditas nostra erat primo elongata, et adhuc etiam abstracta. Et ideo, piissime imperator et omnium indigentium misericordissime suffragator, multum indigemus patrocinio vestro, quatenus per misericordiam ac eleemosynam vestram ad ipsam haereditatem pervenire valeam, eo quod ullo modo aliter nobis ea restitui non valet, nisi per vestram devotissimam, semperque benevolam juste faciendi clementiam. His ita, domine mi, utcunque praedictis, audire dignetur excellentia vestra reclamationem miseriae nostrae. Fuit namque nobis, serenissime imperator, pater nomine Richart, et patruelis nomine Richolf, ambo Saxones, et haereditas eorum in ipsa exstiterat Saxonia. Dum autem in servitio patris vestri, felicis memoriae domini Caroli imperatoris, exstiterunt, propinqui eorum atque pagenses, causa Christianitatis, furore se super eos turbantes, omnia quae in domibus propriae elaborationis habuerunt, cuncta raptim diripuerunt, eo quod in fide Christianitatis velle eos persistere senserunt, et eam negare ullo modo noluerunt. Postea vero contigit, ut dominus imperator patruelem meum Richolf miserit in missaticum super Elbam cum his inferius scriptis, id est.. com. gotessedo, com . . . . com. et . . . qui omnes una ibidem fuerunt occisi, propter Christianitatis stabilimentum. Quo audito, perrexit pater meus Richart nuntiare hoc domino imperatori Carolo, et dum in illa via fuit, apprehensa est ipsa mater mea ab eisdem viris, qui illos praefatos missos antea interfecerunt, et inter manus fidejussorum commendatam reliquerunt, caeteraque omnia, quae ibidem in sumptibus vel aliis quibuslibet rebus reperta sunt, secum per rapinam diviserunt. Quod cum compertum fuit patri meo, transivit latenter, et eam quasi furtim arripuit, fugitque cum ea in pagum, qui vocatur Marstheim, in maternam haereditatem suam, et sic mansit ibi, donec, ex jussione domini imperatoris, Saxones, facta transmigratione de Saxonia, per patres educti sunt; et tunc etiam temporis cum eisdem pater meus et mater educti fuerunt. Quibus vero eductis et in ipsa transmigratione per quanta qualibet spatia commorantibus a propria abalienati terra, de hac luce pater meus interveniente extremo die substractus est, et remansit sola mater mea, et ego, sororque mea, et adhuc Deo miserante, nos tres superstites existimus; non tamen pervenimus ad paternam haereditatem nostram. Ideoque, piissime imperator, qui omnibus pauperibus, etiam cunctis indigentibus stabile refugium pro Dei amore misericorditer impendere non cessatis, nobis quoque paterna haereditate despoliatis pro vestra eleemosyna auxiliari sub hac reclamatione nostra utcunque faciatis, et per fideles vestros idipsum investigare dignemini, utrum juste ad nos pertinere debeat an non, si tamen apud vestram sanctissimam decretum fuerit excellentiam. Multi enim testes de ipsis pagis super hac ipsa re adhiberi possunt, qui hanc rem bene sciunt, et eam detegere veraciter valebunt, o clementissime ac serenissime imperator.