CXXIX. AD RICARDUM WINTONIENSEM EPISCOPUM.
Venerabili et dilecto domino et Patri suo RICARDO, Dei gratia Wintoniensi episcopo, frater ARNULFUS Sancti Victoris Parisiensis canonicus, utinam regularis, prosperitatem, gloriam, et salutem.
A multo tempore sincerae charitatis vobis me gratia copulavit, exortaque dilectio jucundis semper proficere non destitit incrementis. Cumque nos regalibus consiliis prospera consilia saepius admoveret, multoque complexu gratia nos regalis astringeret, nulla unquam ultro citroque processit invidia, sed uterque de alterius, tanquam de proprio commodo, laetabatur. Laudabile erat hoc et a multis etiam mirabile dicebatur, quia in familiaritate principum consortem non admittit invidia, sed repulsam alterius alter suum semper putat esse proventum, sibique de illius remotione gratiam duplicari, et sibi accrescere quidquid alteri constiterit imminutum. Porro inter nos de alterutrius commodo fides mutua laetabatur, nec aliquid alterum ab exhibitione verioris gratiae poterat absterrere, sed libertatem suam in omnibus veritas inconcussa servabat, ipsamque sinceritatem suam manifestis argumentis approbare gaudebat. Vidi ego principem nostrum aliquando falsis delationibus exasperatum adversum me, cum etiam aliqua in me indignationis suae quasi spicula contorqueret, mitigatum a vobis adeo ut in gratiam quandoque iracundia verteretur, et securitas aliquibus praestaretur, commune mecum miscere colloquium et publicae familiaritatis et gratiam copulare. In quo saepe virtus et veritas vestrae dilectionis emicuit, quae non meticulose cedere, sed potius cum mansuetudine et virtute gaudebat occurrere, et me ad Domini mei gratiam revocare. Gaudebamus invicem, sibique par dilectio pari concurrebat occursu, studens communi gratiae communibus utilitatibus et obsequiis inservire, quia si usque ad haec tempora inter nos fidelibus constat studiis observatum, ex hoc nunc me diligentius oportet attendere, ut jucundo fidelis perseverantia consummetur effectu. Nostis diu est quod proposueram ad religiosam vitam propitiante Domino demigrare, sed me multis obstaculis saecularis occupatio detinuit impeditum. Vici tamen tandem omnia per gratiam Dei et ad ecclesiam Sancti Victoris Parisiensis, relictis omnibus quae processum et provectum meum videbantur impedire, transivi, Christumque pauperem et nudum, pauper et nudus, ipso docente et trahente, secutus sum, humilitati illius et paupertati cupiens omni desiderio conformari, quantum scilicet mihi fuerit ipsius misericordia praeeunte donatum. Vixi hactenus carni meae, minus de animae salute sollicitus, proponens tamen et desiderans novissima saltem mea Domino consecrare: quod propositum usque ad tempus opportunum divina misericordia conservavit, et me debilitatum quidem senectute, toto sanum corpore et omnibus membris, tota etiam animi virtute, conduxit, quoniam in hac spe semper confitebar Domino et in ipsius misericordia respirabam. Benedictus autem Deus, qui viam hanc vobis meo assignavit exemplo, et quamcunque vobis mihique paraverit, ad eumdem conducat divinae felicitatis effectum.