EPISTOLA LXXIX. BONIFACIUS FULFREDO. [A. D. 752.]
Bonifacius servus servorum Dei, gratia Christi episcopus, charissimo consacerdoti Fulredo , presbytero, perennem in Christo charitatis salutem.
Fraternae dilectionis tuae spiritualem amicitiam, quam saepe in necessitatibus meis pro Dei intuitu fecisti , dignas gratias, quantas meruisti, persolvere non possum; sed Deum omnipotentem deprecor ut tibi in alto coelorum culmine mercedis praemia in gaudio angelorum aeternaliter retribuat. Nunc autem in Christi nomine deprecor ut quod bono initio coepisti cum bono fine perficias, id est, ut meo verbo gloriosum et amabilem regem nostrum Pippinum salutaveris et illi magnas gratias referas de omnibus pietatis operibus, quae mecum fecit, et ut illi referas, quod mihi et amicis meis similiter esse videtur, ut vitam istam temporalem et cursum dierum meorum per istas infirmitates cito debeam finire. Propterea deprecor celsitudinem regis nostri, pro nomine Christi, Filii Dei, ut mihi nunc viventi indicare et mandare dignetur circa discipulos meos qualem mercedem postea de illis facere voluerit. Sunt enim pene omnes peregrini, quidam presbyteri, per multa loca ad ministerium Ecclesiae et populorum constituti. Quidam sunt monachi per cellulas nostras et infantes ad legentes litteras ordinati sunt. Et aliqui seniores, qui longo tempore mecum viventes laboraverunt et me adjuvabant. De his omnibus sollicitus sum, ut post obitum meum non disperdantur, sed ut habeant mercedis vestrae consilium et patrocinium celsitudinis vestrae, et non sint dispersi, sicut oves non habentes pastorem, et populi prope marcam paganorum non perdant legem Christi. Propterea almitatis vestrae clementiam diligenter in Dei nomine deprecor, ut filiolum meum et coepiscopum Lullum, si Deus voluerit, et sic clementiae vestrae placeat, in hoc ministerium populorum et ecclesiarum componere et constituere faciatis praedicatorem et doctorem presbyterorum et populorum. Et spero, si Deus voluerit, quod in illo habeant presbyteri magistrum et monachi regularem doctorem et populi Christiani fidelem praedicatorem et pastorem. Propterea hoc maxime fieri peto, quia presbyteri mei prope marcam paganorum pauperculam vitam habent. Panem ad manducandum acquirere possunt, sed vestimenta ibi invenire non possunt, nisi aliunde consilium et adjutorem habeant, ut sustinere et indurare in illis locis ad ministerium populi possint, eodem modo sicut ego illos adjuvi. Et si pietas Christi hoc vobis inspiraverit, et hoc, quod peto, consentire et facere volueritis, per hos missos meos praesentes, aut per litteras pietatis vestrae, hoc mihi mandare et indicare dignemini, ut eo laetior in mercede vestra vel vivam vel moriar.
[ Al. 
Fulrado] [ W. in marg., mecum fecisti]