139  EPISTOLA XCIII. AD DOMNUM REGEM CAROLUM.
Explicari facile non potest quam cupiam, domine mi rex gloriose Carole, ego ultimus vester famulus in omnibus vestram prosperitatem et spiritalem et saecularem. Propterea aliquoties et verbis et scriptis ultro me ingessi, ut mea devotio, opitulante Dei gratia, vestrae prodesset felicitati. Nunc etiam quod utilissimum vobis et vestro regno multa meditanti occurrit, paucis aperio. Observantia justitiae non solum apud Deum meritum vobis comparat, verum etiam terrenam potestatem confirmat. Bonorum societas profectum vobis et laudem parit ad exemplum beati David, qui se imitandum proponens ait: Ambulans in via immaculata, hic mihi ministrabat . Segregatio etiam perversorum aeque laudabilis est, ut idem ipse David instituit: Non habitabit in medio domus meae qui facit superbiam, qui loquitur iniqua, nec direxit in conspectu oculorum meorum . Quod autem fidissimus quisque debeat esse familiarissimus illa sententia instruimur: Quae pestis ad nocendum efficacior esse potest quam familiaris inimicus? Quorum consilio Respublica, Domine faciente, de quo dicitur: Fiat pax in virtute tua , possit esse tuta et quieta sanctae litterae his verbis insinuant: Multitudo sapientium sanitas est orbis terrarum . Hi enim intelligunt quod non est sapientia, non prudentia, non est consilium contra Dominum ; et in Davidis consiliis ab aequitatis tramite non recedunt. 140 Unde et eadem consilia ab ipso Domino ad utiles diriguntur effectus. Alibi etiam satis hinc aperte docemur, ubi legimus: Consilium semper a sapiente perquire . Sapientem hic intelligimus quem aut experientia docuit, aut lectio erudivit, aut inspiratio divina caeteris praetulit. Magnum aliquid facturi, quaeso, recolite memoria illud quod prudentissime dictum est: Antequam incipias, consulto, et ubi consulueris, mature facto opus est. Sic enim et praecipitatio vitabitur et nocitura dilatio. Romani orbis terrarum domini, quibus consiliariis usi sint hac una et brevi sententia ad vestram nostramque utilitatem considerare dignamini: Fidum erat et altum Reipublicae pectus, Curia, silentiique salubritate munitum et vallatum undique: cujus limen intrantes, abjecta privata charitate, publicam induebant. Tales quaeso, tales quaerite qui publicam dilectionem, hoc est, totius populi, praeferant privatis commodis, et miserante Deo motus isti molestissimi conquiescent. Imperatorum gesta brevissime comprehensa vestrae majestati offerenda curavi, ut facile in eis inspiciatis quae vobis vel imitanda sint vel cavenda. Maxime autem Trajanum et Theodosium suggero contemplandos, quia ex eorum actibus multa utilissime poteritis ad imitandum assumere. Ita diutissime regnetis ut semper Deus regnet in vobis.
(Psal.
C) (Ibid.) (Psal. CXXI) (Sap. VI) (Prov. XXI) (Tob. IV)