EPISTOLA LX. AD GERMANUM VIRUM ILLUSTREM.  Eadem quae in superiori.
Hormisda Germano viro illustrissimo.
Excubantibus vobis probabili pro ecclesiastica pace proposito, et tanto fidei calore ferventibus gratiarum actio sola non sufficit; quia nec vos humanae laudis praerogativa sollicitat, sed divinae exspectatio retributionis inflammat. Quod igitur maxime debemus exsolvimus, et Deum nostrum, cujus vos causis impenditis, pro incolumitate vestra quotidie deprecamur, rogantes ut studium vestrum in omni pro ecclesiasticae unitatis affectu parte sic ferveat, ut nullus boni relinquatur locus officii, ubi non paternis regulis vestrae patrocinium defensionis assistat. Praecipue tamen Heliae, Thomae atque Nicostrati fratrum et coepiscoporum nostrorum causa nos commovet, qui primo mundo necessariam secuti concordiam, Ecclesiarum suarum privatione perculsi, cum venerabilium quoque canonum contumelia deprimuntur, fitque illis propriae reconciliationis gloria causa difficilis, quasi ipsi magis pertinaci mente restiterint, et aliis ad sedis apostolicae redeuntibus unitatem ipsi Ecclesiae magis membra discerpserint; quod quam nobis durum sit, quamque clementissimi temporibus imperatoris indignum, prudentiam vestram convenit aestimare, et tandem praestare remedium, quo et illorum labores, et nostram grato possit solamine auferre moestitiam. Justinus Augustus Hormisdae. Illustrem virum episcopum R. grato suscepimus animo non pro honore tantum qui debetur sacerdotibus, verum etiam pro affectu vestrae sanctitudinis. Nam quicunque tuo comprobatus judicio fuerit est apud nos etiam judicatus probatissimus. De opera tamen et favore qui sacrosanctis inferendus est Ecclesiis tunc demum opportunius statuetur cum legati quos nuper ad regem magnificum Trasamundum destinasse noscimur reversi propitia Divinitate responsum nobis detulerint. Vestra autem beatitudo supremum nobis praesidium indefessis orationibus postulare dignetur. Data XV cal. Decembris Constantinopoli domino Justino perpetuo Augusto. Accepta XI cal. Junii Rustico cos.
[ sic ]