EPISTOLA XX. MAGISTRI JOSEPHI AD GUIBERTUM ABBATEM FLORINENSEM.  Profecturus Jerosolymam cum Cantuariensi archiepiscopo, ejus se precibus commendat
Reverendo domino suo et amico sibi in Christo singulariter dilecto G. Dei providentia abbati Florinensi, JOSEPH semper suus, ubique suus, totus suus, salutem et se totum ex toto.
Loquor sanctitati vestrae in pera et baculo, divina vocante et utinam prosequente gratia, Jerosolymam cum domino meo Cantuariensi archiepiscopo profecturus. Vos autem quem sincere in Domino et singulariter diligo, mihi cum proficiscimur sic vestra mecum properegrinetur dilectio, ut qui corpore sejungimur, simul copulemur. Summa vero petitionis meae est, ut me certe vestrum sancta orationum vestrarum instantia persequamini, ac Deum itineris nostri praeceptorem et ducem, pro me magis assidue quam frequenter oretis; scio enim quod multum valet deprecatio justi assidua . Utinam vos dominum meum, dilectissimum meum, semel videam antequam moriar. Sed quoniam ignoro utrum vos ulterius in corpore visurus sim, rogo ut cum aliquid scriptorum meorum inter vestra repereritis, Joseph vestri aliquatenus memoria vobis innovetur. Si enim juxta poeticum illud: Dormitat, si non visu pascatur amico, Et non colloquio saepe fruatur, amor. De recordatione vestri, domine mi, quid fiet, cum me in tam longinquam regionem profecto, nulla de caetero mutuae visionis seu collocutionis spes resideat? Propter hanc formidinem, secundum verba beati Petri, justum arbitror, quandiu sum in hoc tabernaculo, nesciens an velox an tardior sit depositio hujus tabernaculi, id est corporis mei, suscitare vos in commonitionem magnae utilitatis et commodi utriusque nostrum. Attamen rogo ne velut insipientem accipiatis me, quasi qui velim docere vos, quem ut spero, magistra Dei unctio docet , quantum judicat expedire de omnibus necessariis. Sed in hoc tamen sufferte insipientiam meam, quod saltem satis vigilem monere vos praesumo, sed charitas Christi ad hoc urget me . Hac igitur impetrante veniam et dante fiduciam, morem gerens amici, et etiam pro sollicito sollicitus exhortor et precor, quatenus in cunctis pro re, pro loco, pro tempore, pro personis, utpote in cujus manu tantorum salus versatur, timorate et diligenter, circumspecte et solerter vos agatis, quia non solum de vobis, sed et de his quorum curam suscepistis districto judici Deo rationem redditurus estis, mei quoque inter haec sive adhuc in corpore manentis, sive post obitum non ultimam habeatis memoriam. Obsecro jam quod sine lacrymis non profero, extremum, ut puto, dilecti vestri Joseph vale, accipite, et ex munusculis meis, quandiu vobis ea habere placuerit, firmitatem devotionis meae erga vos fideli officio recolite.
(Jac. V) (I Joan. II) (II Cor. V)