EPISTOLA LIII. AD EUMDEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, HYACINTHO cardinali.
Si laborantem agricolam oportet primum post redditas Deo primitias edere, justissimum est, ut vestram charitatem, quae in sublevatione sanctae Cantuariensis Ecclesiae fere jam pereuntis, plus et diutius jam laboravit, et quod magis est, fidelius et efficacius, laboris sui ab ea in omni gratiarum actione et exhibitione obsequii percipere fructus. Nam cum aliorum amicorum fere omnium fides esset exinanita, vos illorum animos a pusillanimitate in spem erexistis, solidastis manus dissolutas, genua debilia roborastis, et attentius auditor verbi, verus Christi discipulus, consors apostoli, haeres Petri, fratres vestros, qui ad cultum justitiae, et patronatum Ecclesiae praeordinati erant, exemplo confirmastis et verbo. Expetierat enim Satanas Ecclesiam Romanam in tribulatione vestra, sicut et nostra, ut eam cribraret sicut triticum, et suos probaret, et convinceret infideles. Sed Christus de ipsa tentatione proventum operatus est laetum, et utilem fidelibus universis, sed vobis, qui alios superastis in fide, prae caeteris gloriosum. Nos enim per gratiam Dei et vestram, cum domino rege Anglorum fecimus pacem, ad honorem Dei et Ecclesiae, ut speramus, utilitatem, cujus formam lator praesentium vobis exponet, quem desideramus vobis attentius commendari, et petitiones, quas habet in manibus, qua consuevistis industria, promoveri.
( Vide etiam epistolam, quae incipit: Satis superque,
etc., ad Conradum et alios directam. )