EPISTOLA II.  De Carolo Constantiensi episcopo designato.
Apostolico sacerdoti, et universali papae, SIGIFRIDUS, Moguntinae speculator Ecclesiae, debitam, ut Patri, reverentiam, et promptam, ut tanto pastori, obedientiam.
Altissimus ille deorum Deus, qui coelestis militiae ordines ita disposuit, ut alter alteri praeemineat, et ad obsequium Conditoris minor dignitas majori pareat, ipse in Ecclesia sua ita distinxit coelos, opera digitorum suorum, ut sicut stella a stella differt in claritate, ita alter alterum praecedat excellentiae dignitate. Hanc autem graduum et officiorum diversitatem ita ad unam reducit concordiam unitas charitatis, ut, sicut in sanctis angelis, ita et hic non sit invidia imparis claritatis. Quia ergo idem Altissimus vos, mi reverende Pater, constituit in hac arce praelationis, ut vice illius magni Petri sitis caput totius ecclesiasticae dignitatis, se vobis omnis inferior ordo submittit, merito omnis membrorum articulata contextio vobis ut capiti obedit, juxta quod praecipit Vas electionis: Omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit . Ad hanc ergo formam cum vobis exhiberem debitae subjectionis obedientiam, multis sane injuriis affectus sum, multa vobis indigna et mihi intolerabilia passus sum. Namque mihi Romae posito, viva voce, et postea apostolica legatione, interdixistis, ne eum qui designatus est in Constantiensem episcopum, ullo modo consecrarem, quia audistis elogio Simoniacae haereseos eum notabilem. In quo quia vobis obedivi, multa, ut praemissum est, a domino meo sustinui, timeoque me adhuc graviora passurum, et Ecclesiae meae magnum fore detrimentum, nisi benignus ille Petrus clave sua me defendat, et vestrae auctoritatis potestas adversus regiam potestatem, zelo justitiae me protegendo, se accingat. Accepi autem litteras vestrae sanctitatis, in quibus continebatur ut ex praecepto vestro Coloniensem archiepiscopum invitarem, et convocatis fratribus concilium celebrarem, in quo ejusdem designati episcopi causa juxta veritatem discuteretur, ut aut reus criminis quo insimulatur a dignitate rejiceretur, aut innocens canonice consecraretur. In hoc etiam parui vestrae auctoritati, invitatis praedicto archiepiscopo et fratribus, locum et diem praescripsi; sed concilium celebrandum perturbavit indictio regiae potestatis, cogens me et alios regni principes in militiam suae expeditionis. In qua re obsecro ut sanctitas vestra obsequium meum habeat excusatum: et nisi impedirer, implessem praeceptum vestrum. Praeterea relatum est nobis quia regia legatio eumdem designatum episcopum ad vos discutiendum consecrandumque deducat. In qua re quid aequitatis et justitiae sit, discretionis vestrae libra recte dijudicet. Rogo autem excellentiam vestrae paternitatis quod si ita verum est, ne ipse hoc a vobis accipiat, quod mihi, qui hoc canonice facere debeo, auctoritas vestra interdixerat. Quia si ita fiet, inde magis videbor peccasse principi meo, quod plus odio consecrare eum noluerim, quam justa causa vel praecepto vestro. Si ergo a vobis discussus, innocens fuerit inventus, remittite eum mihi et fratribus meis consecrandum, ut sicut oportet a nobis canonice accipiat oleum consecrationis. Hoc autem in fronte et in calce nostra teneat epistola, quod non est homo vivens qui promptior sit me ad omnia vestrae jussionis obsequia. Qui vos praevenit in benedictionibus dulcedinis, ponat super caput vestrum coronam aeternae beatitudinis.
(Rom. XIII)