XXI.  Adelberti II ep. Monguntini acres litterae ad Ottonem ob ejus absentiam a synodo.   (Anno 1122.)
ADELBERTUS Dei gratia sanctae Moguntinae Ecclesiae, licet indignus et humilis, minister, OTTONI dilecto et venerabili fratri suo Babenbergensi episcopo, fraternam in Domino dilectionem et orationes.
Fraternitatem vestram coram Deo et hominibus hactenus laudabiliter vixisse, et contra haereticos tempore hujus schismatis plurimum desudasse pro Ecclesia, nulli pene dubium est. Quanto igitur zelum vestrum erga Deum et Ecclesiam ferventiorem dudum esse cognovimus, tanto magis nunc miramur, quod tamen salva fraterna charitate dicimus, vos Deo et Ecclesiae minus devotum existere, et quodammodo refrixisse, cum jam magnum ostium nobis apertum sit recuperandae unitatis ecclesiasticae, cum jam bonum certamen nostrum Domino cooperante pervenerit ad finem, et nunc quammaxime nobis et omnibus orthodoxis summopere satagendum sit, ut quod dudum a nobis est incohatum bene, votivum in Dei nomine sortiatur effectum. Dilectioni vestrae pridem significavimus ut sanctae apostolicae saedis legato et fratribus nostris coepiscopis vestris, ac caeteris catholicis principibus in loco, qui dicitur Plefeld, occurrere velletis, et Wirzeburgensis episcopi una nobiscum interesse ordinationi. Ad quam utique prompto et alacri animo etiam non rogatus venire debueratis, non solum quia coepiscopus, sed etiam quia concivis vester est et jure propinquitatis ipsum quodammodo familiarius et specialius diligere debetis. Sed quia venire neglexistis, dominus cardinalis usque ad satisfactionem a divino officio caeteris consentientibus vos suspendere voluit. Nos autem pro singulari amore et reverentia veriti ne quid durius contra vos diffiniri deberet, vix obtinuimus. Nunc itaque fraternitatem vestram rogamus, et ex auctoritate domini papae et apostolicae sedis legati et nostra praecipimus, ut universali concilio in Navitate sanctae Dei Genitricis Moguntiae celebrando omni amputata occasione vestram exhibeatis praesentiam, ut ibi et domini papae legationem cognoscatis, et de statu Ecclesiae una nobiscum in commune consulatis. Si qui vero episcoporum huic sancto concilio interesse neglexerint, sciant se ex auctoritate domini papae et apostolicae sedis legati et totius concilii synodali sententia, qua hujusmodi praesumptores feriendi sunt modis omnibus subjacere.