EPISTOLA XXVIII. AD EUMDEM PRO FRATRIBUS DE NOVO BURGO.
Qanta mala sanctis viris fecerit, et jugiter faciat Eboracensis archiepiscopus, tum a multis, tum a praesentium latoribus discretionem vestram credimus audivisse. Auget audaciam hominis quod hactenus omnia pro libitu gessit, impune credens universa licita quae videt inulta. Nec credit judicem esse in Israel, qui super tot tantis et tam manifestis excessibus nunquam venire visus est in judicium, aut mirabilium suorum reddere rationem. Confidit in multitudine divitiarum quas supra modum congessit, augens, Si potuit, recte, si non quocunque modo rem. Pauperibus his qui urgente necessitate, sicut a viris plenis fide didicimus, ad sedem apostolicam confugerunt, nunc demum dentes et ungues infixit, nec desistet quin spoliet, mactet et perdat, nisi iis clementia domini papae et nostra subveniat, et quia vestrae virtutis est et consuetudinis liberare pauperem a potente et egenum a diripientibus eum, causam praesentium pietati vestrae attentius commendamus, rogantes quatenus illum apostatantis angeli imitatorem dejiciatis et eliminetis, ne polluat ulterius sanctorum Sancta. Ecclesiae Dei nulla major potest evenire calamitas, quam si in eam insurgant, qui ei pro debito officii debuerant patrocinari, et pro ipsa in articulo necessitatis ponere animas suas. Sensit hoc ab annis pluribus Ecclesia Anglicana, in qua vix invenitur iniquitas quae non egressa sit a senioribus, qui videbantur regere populum, et ab his qui Ecclesiae beneficiis nutriti provecti sunt et ditati; adeoque jam impudentissimus error invaluit, ut pontifices Evangelium erubescant, et glorientur se carnificium exercere, non tamen pecora immolantes, sed fratres suos pro quibus Dei Filius immolatus est Christus. Nec timent ut requirantur haec ab iis, sperantes in multitudine divitiarum suarum et praesumentes de familiaritate saecularium potestatum. Nam si quis Patrum velit imitari vestigia, et in operibus suis episcopi faciem conetur exprimere, statim non modo contemptui, risui, sed et plurimis periculis patet: caeteris tamen omnibus graviora sunt quae a falsis fratribus inferuntur. Quis eorum signifer sit, quis fuerit inter regnum et sacerdotium auctor discordiae, quis exstiterit rancoris et totius perversitatis incentor, perspicuum est ab operibus suis, sed quia nos causa illa contingit, injurias et damna Ecclesiae Dei et nobis et nostris illata illius reservamus examini, qui ait: Mihi vindictam et ego retribuam, et vestro quem constituit dominum domus suae et principem omnis possessionis suae. Interim vero causam fratrum de Novo Burgo et clericorum qui cum ipsis ad pedes majestatis vestrae confugiunt, paternitati vestrae at entius commendamus, rogantes quatenus eos, sicut a viris probatae fidei accepimus, injuste oppressos dignatio miserationis consoletur. Nisi enim pietas vestra subveniat, religiosis domibus, prout vobis viva voce plenius referent, excidium imminet, nec diu stare poterunt ante faciem tribulantis. Iterato enim contra Altissimum se Lucifer erexit; ponens sedem suam ab aquilone, ibidem Christum mutilaturus, quia totum occupare non potest imperium, nisi vicarius Petri occurrat in Spiritu et virtute Eliae conterens malleum universae terrae.