XI.  S. Ottonis Bamb. ep. ad suam Ecclesiam litterae de peracta sua consecratione.   (Anno 1106.)
OTTO Dei gratia Bambergensis episcopus, EGILBERTO praeposito, ADELBERTO decano, caeterisque fratribus, omne bonum.
Quantum ego novi et expertus sum charitatem vestram, scio vos jam diu exspectare eventum nostri laboris, ut de nostro successu, siquidem bene per misericordiam Dei successerit, gaudeatis. Ne ergo diutius suspensi aut dubii de nobis sitis, sed ut justum est sincerissime congratulemini, litteris istis significare vobis decrevimus quam misericorditer Deus more suo post immensos labores et sudores plurimos nobiscum operatus sit. In die sancto Pentecostes, qui dies ex adventu sancti Spiritus sacratus et cunctis fidelibus jure solemnis est, illo, inquam, die Deo sic ordinante in Anagnia civitate Campaniae, quae Romaniam dividit et Apuliam, episcopalis benedictionis munus quamvis indignus Domino largiente suscepi, beatissimo papa Paschali manum imponente, caeteris vero episcopis plurimis cooperantibus, clero quoque Romanae Ecclesiae, cujus magna pars ea die in eamdem civitatem convenerat, astante et consentiente. Et, quod nulli a Romano pontifice consecrato nostris temporibus contigit, sine oblatione alicujus juramenti consecratus sum. Hujus loci, hujus diei, hujus gratuitae misericordiae Dei semper memores esse velitis cum omni gratiarum actione obnixe precamur, praecipue cum aliae complures venerandae personae de magnis rebus apud apostolicam sedem agentes infecto negotio redierunt. Magnificate ergo Dominum mecum et exaltemus nomen ejus invicem, cui quam facile est resistere superbis, tam facile est humilibus dare gratiam. Quia vero asperum est confusis temporibus esse praepositos, curandum nobis est et omnino satagendum ut res dura fiat mercedis occasio. Dum ergo seminandi tempus est, semina bonorum operum serere non cessemus, ut majores in die messis laetitiae manipulos reportemus capiti nostro, quod est Christus, per compagem charitatis adhaerentes, ne ab eo mundanis plus justo intenti lucris separemur, et veluti palmites de vite ejecti arescamus. Sed quia in exsequendis justitiae operibus divinae gratiae adjutorio opus est, omnipotentis Dei assiduis precibus clementiam exorate, quatenus ad haec nobis operanda et velle tribuat et posse concedat, atque in ea nos via cum fructu boni operis, quam se esse testatus est, dirigat, ut sine quo nihil possumus per ipsum implere omnia valeamus.