EPISTOLA XXII.
AUSONIUS PAULINO salutem. Proxima quae nostrae fuerat querimonia chartae, Credideram, quod te, Pauline, inflectere posset, Eliceretque tuam blanda objurgatio vocem. Sed tu juratis velut alta silentia sacris Devotus teneas, perstas in lege tacendi. Non licet: anne pudet, si quis tibi jure paterno Vivat amicus adhuc, maneasque obnoxius haeres? Ignavos agitet talis timor; at tibi nullus Sit metus; et morem missae acceptaeque salutis Audacter retine; vel si tibi proditor instat, Aut quaesitoris gravior censura timetur, Occurre ingenio, quo saepe occulta teguntur. Threicii quondam quam saeva licentia regis Fecerat elinguem, per licia texta querelas Edidit, et tacitis mandavit crimina telis. Et pudibunda suos malo commisit amores Virgo, nec erubuit tacituro conscia pomo. Depressis scrobibus vitium regale minister Credidit, idque diu texit fidissima tellus: Inspirata dehinc vento cantavit arundo. Lacte incide notas: arescens charta tenebit Semper inaspicuas: prodentur scripta favillis. Vel Lacedaemoniam scytalen imitare, libelli Segmina Pergamei tereti circumdata ligno Perpetuo inscribens versu; qui deinde solutus Non respondentes sparso dabit ordine formas, Donec consimilis ligni replicetur in orbem. Innumeras possum celandi ostendere formas, Et clandestinas veterum reserare loquelas, Si prodi, Pauline, times, nostraeque vereris Crimen amicitiae. Tanaquil tua nesciat istud. Tu contemne alios; nec dedignare parentem Affari verbis. Ego sum tuus altor, et ille Praeceptor primus, primus largitor honorum, Primus in Aonidum qui te collegia duxi.