EPISTOLA CXCIII.  Aenigmatica.
Antonio Paulus.
Venerunt mihi litterae sexto Idus Quintilis ad Uuicos, gaudio plenae de meo et de tuo, et de nontermino , quae in me usque modo manserunt, et mansura erunt, credo, licet durissime passus essem praesentiam absentiae, et absentiam praesentiae. De visitatione vero fraterna saepius volui secundum opportunitatem itineris; sed secunda in pronomine persona optime novit, unde remansit; imo necdum agnosco, quomodo fieri possit hoc. Scito, quod litterae tantummodo non sufficiunt ad meum et tuum si non aderunt ego et tu. Hucusque tres litterae in tristitia fuerunt, duobus hoc facientibus; sed septem omnia sufferunt, donec sex et octo simul gaudeant, et septem stent in loco suo, quia a senarii numeri perfectione per septenarii gratiam ad octonarii beatitudinem ascenditur; et fiat unitas primi et extremi per medietatem, quia cuncta in creaturis tribus istis terminis ad unitatem perveniunt; et si tolluntur de medio unum, de ultimo duo, erunt tres termini aequales, mirabiles in perfectione omnium creaturarum, quae a tribus personis in unitatem potestatis conditae sunt. Haec legens intelligat et laudet subtilissime largitorem sapientiae, et vivat in eo feliciter. Saluta fratres; pueros et perfectos, legentes et intelligentes, amantes et benefacientes, Christum colentes et charitatem habentes; et hi omnes valeant, vigeant, floreant in omni perfectione vitae et laudis Dei aeternaliter.
(quia haec sunt, quae mundum

destruunt)
[ Ita ms.; f., nominis termino] [ F., duabus]