EPISTOLA XXXIV. AD P. PETRAGORICENSEM EPISCOPUM. [c. A. D. 1172.
ARGUMENTUM.-- Purgat se apud Petragoricensem episcopum, qui eum in suam aulam invitabat, se promissis veteris domini ita deliniri, ut nunc exspectationi illius facere satis non possit.
Reverendiss. domino et Patri PETRO Petragoricensi episcopo, P. Blesens., suorum consanguineorum, imo servorum minimus, salutem et continuos ad vota successus. Fortis est ut mors dilectio; cum enim compagem membrorum, animaeque et corporis foedus amicabile mors abrumpat, dilectio e contrario diversas voluntates conflat in unam, et in glutino charitatis diversarum animarum consolidat unionem. Dilectio absentiae damna non sentit; cumque diuturnitate temporum pleraque soleant infirmari, dilectio et temporis tractu et locali distantia convalescit. Hoc in vobis experientia mediante cognosco, qui me in vestrae magnificentiae parentela minimum et quasi inter caeteros abortivum benigniore tandem oculo respexistis. Mandastis siquidem, si mandatum fideliter recolo, ut ad vos festinantius venirem, tanquam domesticus et commensalis vester penes vos moraturus. In verbo benignitatis vestrae spiritus meus votivo exsultabat applausu; et jam ad vos festinare decreveram, jam ad procinctum itineris ferventius anhelabam, cum dominus ille, quem scitis, promissionibus immensis, et quibusdam blanditiarum praestigiis me minus circumspectum conveniens et circumveniens, meum propositum revocavit. Exspectavi sustinens, et multiplex interim beneficiorum occasio se obtulit. Porrigebam preces, mea etiam pro me necessitas allegabat, in nullo reperi munificam ejus manum. Adhuc benignioris eventus vota concipio, et fortasse venturum cum Britonibus praestolor Arturum, et Messiam cum Judaeis exspecto. Nobiles et magnificos decet nil promittere, sed quasi praesagire desideria hominum, et eorum petitiones largitionibus praevenire. Adhuc expedit mihi perdere modicum temporis, ut voluntas ejus exactissime exploretur, cur scilicet tanta promiserit, cur me voto longiore suspendit. Et utinam suae famae discrimen attendat, nec de promotione mea, sed sua opinione sollicitus verbum illud Salomonis frequenter attendat: Ventus et nubes et pluviae non sequentes, vir gloriosus, et promissa non complens. Si infra paucissimos dies munificentia sua mihi clementius non arriserit, ponam in te, Domine, cogitatum meum, et tu me enutries. De tua enim potissime miseratione praesumens, aliunde suffragium non exspecto. Memor esto verbi tui servo tuo, in quo mihi spem dedisti. Si illius piae liberalitatis, et meae vocationis affectio perseveret in vobis; sit de beneplacito vestro mihi maturiore nuntio vestram exprimere voluntatem. Patrem siquidem meum, et matrem meam de grege hominum alea fatalitatis exemit, et quos mihi potissime necessarios aestimabam, mors amara prima facie depraedata est, extremae calamitatis exemplum me faciens, et fortunae ludibrium. Cum igitur fiduciam in vobis habeam singularem, facite ut sub manu magnificentiae vestrae de longa infortunii tempestate respirem. Valete.