EPISTOLA XXI.  Summo pontifici et nostro speciali Patri domino papae  INNOCENTIO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas sinceram dilectionem et fidelem obedientiam.
Si domnum Lugdunensem archiepiscopum venerabilem filium sublimitatis vestrae, mea vel alicujus commendatione apud vos indigere cognoscerem, filiali de vobis confidentia, multa de ipso vel pro ipso facere verba studerem. Sed quia nota vestrae sapientiae probitas ejus, experta apostolatui vestro fidelitas ejus, abundanter, ut credo, eum commendabilem faciunt, nolui pro illo superflue deprecari qui et pro aliis dignus est exaudiri. Hoc tantum dicendum esse judicavi, ut pro filiis vestris Cluniacensibus, quos benigne fovet, ei, si placet, gratias agatis. Et quia terra nostra, ut nostis, sine rege et principe existens, quibuslibet exposita raptoribus est, ut de pace stabilienda, pro qua satis sollicitatur, magis ac magis satagat, admoneatis. Cito etiam cum gratia, et benedictione vestra remittendum esse et nos oramus et ipsa multiplex regionis necessitas implorat. Nam quanto universae regioni illi ejus magis est necessaria praesentia, tantominus tolerabilis esse probatur absentia.