EPISTOLA CCCXLV. EJUSDEM AD EUMDEM.
Idem eidem archiepiscopo.
Moleste ferimus, et ultra quam dicere possimus condolemus, quod ad vos eo usque venire non potuimus. Sed est causa multiplex et magna. Debito namque tanto sumus obligati, praecipue pro domo, quam emimus anno praeterito, quod quasi singulis diebus, ut terminum differamus supplicando, nos oporteat ingredi civitatem, eo quod pecuniae non sufficiamus solvere quantitatem. Sed et in arcto sumus ex alia parte, eo quod rex et sui Rothomagi morentur. Unde si nos interim absentaremus, ne sibi innotesceret, formidaremus. Durum enim verbum est in auribus ejus et exsecrabile, quod de vobis etiam aliqua mentio fiat. Nec apparet qui de nobis bene loquatur, vel in ejus conspectu facere etiam mentionem audeat. Longe vero melius nobis novistis, quod in arcto sit, et quo se vertat non novit. Hinc enim ei regnum Francorum adversatur. Hinc pavet Pictavienses, hinc Wallenses formidat, ex alia parte Britones habet suspectos; suos timet, nusquam securus. Nec mirum, quem Ecclesia non protegit, si plures ruat in hostes. Verum si se locus et opportunitas obtulerint, quam citius fieri poterit, alter nostrum, vel ego, vel magister Herbertus vestram praesentiam adibit, et quod interim sciri poterit, plenarie vobis apportabit. Hoc tamen interim vobis innotescat, quia quam pacem a rege Francorum habere poterimus, recipere minime differemus. Valeat in perpetuum sanctitas vestra.