EPISTOLA CCCLXIX. NUNTII SUI AD EUMDEM.
Amantissimo domino suo, suus ille, salutem, et bene semper valere.
Per misericordiam Dei, quae sperantes in se non deserit, factum est, ut eadem die, qua dominus papa de morte Octaviani certificatus est, venerint ad curiam nuntii domini regis R. et H. Hi autem, tantae humilitatis speciem ex parte regis praetendentes, una voce et litteris verbis eorum consonantibus dominum papam, et aliquos cardinalium adeo movisse visi sunt, quod, sicut ex relatione quorumdam, qui nobis favent, didici, ipsi vix lacrymas continebant. Post multas igitur allegationes, qualiter scilicet, et quo affectu ipse eum receperit, quantam reverentiam ei semper exhibuerit, et quandiu vivet exhibebit, et in hunc modum, multas reddiderunt domino papae litteras de legatione, quas archidiaconus vester minus honeste, et dum apud vos eram in Anglia, impetravit. Conditionem vero ipsam, sub qua eas ipse obtinuit, dominus rex per istos nuntios per se factam vel quaesitam fuisse penitus ipse negavit. Dominus vero papa cum tanto affectu, et ita avide eas recepit, tanquam si aliquid desideratum ei oblatum fuerit, ut et quidam ei assidentes plurimum mirarentur. In hoc itaque articulo qualem ego me exhibuerim, quid super hoc a domino papa mihi commissum sit, salva fide mea vobis significare non potui, donec nuntii a curia recessissent. Postmodum vero nuntiis illis cum multa festinatione se velle redire simulantibus, tres illi cardinales, qui vos modis omnibus persequuntur, Neapolitanus scilicet, et Portuensis, et Papiensis, cum magna instantia conati sunt a domino papa obtinere litteras generales de legatione, vel saltem easdem, quae redditae fuerant, ad mitigandam regis indignationem absolute. Quod cum neutrum possent ad negotium abbatis sancti Augustini conversi sunt. In quo qualiter processum sit, ex litteris sociorum nostrorum cognoscetis. Vestra itaque interest vobis viriliter providere, et gratiae Dei, quae ultro se vobis offert, non deesse. Valeat paternitas vestra. Nuntii regis coram domino papa me esse specialem inimicum ejus denuntiaverunt: et non expedire mihi pro toto auro Arabiae, quod ipse haberet potestatem mei. Sed nec sic poterit terreri fides mea, ut cum Petro possim dicere: Paratus sum tecum in mortem et in carcerem ire.
(dominus enim papa super hoc
securum me fecerat, quod scilicet nunquam amplius
ad manus ejus redirent, et secreto mihi commiserat)