EPISTOLA XXVIII. TORTHELMUS BONIFACIO. [A. D. 733.]
Domino meo dulcissimo, ac sincerissimo charitatis cultu, et praecipue Dei gratia copioso, semperque in Christo pastoralis curae regimina gubernanti Bonifacio, qui et Winfridus, archiepiscopo, Torthelmus episcopus, servus servorum Dei, in Domino salutem.
Desiderabiles litteras excellentiae vestrae suscepimus, quas relegentes cognovimus tuam piissimam devotionem, ferventissimumque amorem, quem habes propter beatam vitam, et, dextera Domini protegente, meditaris die ac nocte ad fidem catholicam atque apostolicam, pro tuae animae redemptione, corda paganorum Saxonum converti. Quis enim audiens haec suavia non laetetur? Quis non exsultet et gaudeat in his operibus, quod gens nostra Christo omnipotenti Deo credat? Per gerulum vero apicum tuorum, modicum tibi munusculum, sed magni affectus pignus transmitto, simul et indicans, quod omnia quae a parvitate nostra petere dignatus es libentissime suscepimus, hoc est, quod in sacris missarum celebritatibus, et in quotidianis precibus, tuae sanctitatis memoria celebratur: optantes et obnixe deprecantes, nostrae fragilitatis conscii, hoc idem a vestra parte, quanto meritis excellentiores estis, tanto circa nos perfectius observari. Festinet igitur vestra celsitudo novum Christo populum coacervare et dedicare. Profecto enim habetis protectorem humani generis, Redemptorem Dominum nostrum Jesum. Fraterno itaque affectu salutantes vestram excellentiam, divinam deprecamur jugiter clementiam, quae vos vestrosque omnes in omnibus operibus auxiliare dignetur, ut cum Christo in futuro regnet saeculo.
[ Par., ut]