EPISTOLA CLXXVIII.
ARGUMENTUM.-- Consolatio super morte.
Si omnis caro fenum, et omnis gloria ejus quasi flos agri; si lunam pallescere, si solem videmus aliquando eclypsari, quid est homo quod ingemiscis lacrymis, mortuo fratre tuo? cur non tacet pupilla oculi tui doloris amaritudinem transfundendo? Nescis quod omne compositum, attestante philosopho, dissolvitur, et praeter angelos omnis occidit creatura? Unde illud propheticum: Homo vanitati similis factus est, et dies ejus, sicut umbra, praetereunt; et quasi vas figuli confringetur. Humanum quidem est flere, sed continuare fletus, penitus inhumanum; cum dicat Apostolus: Nolite contristari, sicut et caeteri qui de resurrectione spem non habent. Unde Augustinus: « Non illos amisimus, sed praemisimus, qui de hoc saeculo recesserunt. » Est et solatium aliud, quod a mortis regula nullus excipitur: Aequat enim sceptra ligonibus. Nam pari sententia senes et juvenes, fortes et debiles, potentes et infirmos, divites et egenos involvit. Omne namque quod nascitur, moritur, et nihil est perpetuum sub sole. Magnus est enim Dominus qui mortificat et vivificat, et magna virtus ejus ut possit extollere quod decrescit et sanare, etc. Cum igitur frater tuus ad regionem sanctorum spirituum transmigrarit, utpote, qui partem habuit in resurrectione prima, desine flere, ne nomen Domini exacerbes, si velis, licet incassum, sententiam mutare. Dominus namque est qui mortificat et vivificat, deducit ad inferos et reducit, cujus nutu disponuntur omnia, et suos in tribulationibus consolatur.