EPISTOLA CCCLXIV. WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM PAPAM III.  In gratiam Sifridi abbatis Ullesheimensis, quem Ferdensis episcopus, nec accusatum, nec convictum expulerat e suo monasterio.   (Anno 1152.)
Reverendo in Christo Patri suo et domino EUGENIO, sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, exiguas orationes et devotum servitium.
Lator praesentium Corbeiensis Ecclesiae filius, noster in domino collega et confrater Sifridus, assumptus fuit de monasterio Corbeiensi in praelationem abbatiae de Ullesheim, quam etiam administravit jam annis plusquam duodecim cum disciplina et augmento sui ordinis, et rerum temporalium incremento, ita ut testimonium haberet ab his etiam qui foris sunt. Hunc D. H. Ferdensis episcopus, in cujus parochia idem monasterium consistit, sine vocatione, sine audientia, non convictum, non confessum de abbatia sua expulit, et omnibus monasterii rebus plusquam per anni spatium jam spoliavit. Pro qua re non solum a nobis, verum etiam a reverendis confratribus nostris totius fere Saxoniae abbatibus frequenter et officiose commonitus, nec restituere, nec ordine canonico tractare ipsum confratrem nostrum voluit. Insuper ad intolerabilis contumeliae cumulum, quosdam pseudomonachos, quos praedictus abbas propter enormitatem vitae suae de monasterio projecerat, in illam ecclesiam malignantium tanquam in sentinam recollegit, et quidquid improbi et irati et sese ulcisci cupientes, confingere in famam abbatis potuerunt, conscripsit et dispersit. Pedibus itaque vestrae celsitudinis animo advoluti cum universis fratribus nostris, supplices preces effundimus, ut venientem ad vestram clementiam praedictum abbatem, virum utique honestum et litteratum, in mansuetudine bonitatis vestrae suscipiatis, et exauditum in necessitate sua, in plenitudine dignitatis suae litteris et mandatis auctoritatis vestrae, per aliquem fidelem legatum vestrum restituatis.