EPISTOLA VI. EJUSDEM FORTE, AD N.  Excusat suam in liberalibus artium disciplinis imperitiam, et philosophiam caute utentibus prodesse existimat.
Domino suo N. internae illustrationis luce serenato, N. suus nec dignus dici, laborum praemiis coronari.
Quoniam per os sapientiae insonuit, ut qui falso praedicantur, suis ipsis necesse sit laudibus erubescant: ego quoque orationum tuarum praedicationibus proseucticis, quae utinam vere in me dicerentur, ultra me jactatum iri erubesco; quippe cum nihil horum quae asseris ascribi mihi posse conspicio. Rhetoris namque officia una cum dialecticis syllogismis mecum inusitata, ac per hoc incognita, nec facundiae propugnaculis ingenium roborant vel provehunt, nec sophismatum argumentationibus obtusam diuque residem mentis aciem armant vel acuunt, scilicet cum ad hujusmodi scientiae artem nullo modo conscendere vel pertingere possem, qui nec grammaticae salis condimenta perceperim, nec schematum tropica vestimenta induerim, nec Priscinaisticae latitudinis, et soliditatis, quo facilius superaedificari possit, fundamenta locaverim. Neque enim ad altiora pervenitur, nisi per inferiores gradus ascendatur; nec maceria desuper firma consistit, nisi firmo fundamenti pede subterius fulciatur. Sed quoniam, domine mi, omnia haec quae mihi assignasti, lectionis assiduae continua vacatione in te sedem posuisse recognoscis, me quoque, quod contra est, eadem abundare credis. Quidquid enim praecipui fluentis Leodiscensibus discendi aestibus flagrans hausi, crebra, quam patior, infirmitate exsiccatur totum pene, ut ita dixerim. Unde ad memoriam reformandam doctrinae vacillantis excitamenta adhiberi mihi exaestuo, ac si copia daretur in rebus, fidelem saepe praeceptorem meum humiliter subjiciendus adire desidero. Quod autem dixisti, in hac mundana philosophia, quae apud Deum stulta est, parum esse proficui, dum altius considero, ita verum esse perpendo; sed, si consulte tractatur, aliquo modo in eadem proficitur. Nam quamvis saepe incautos decipiat, secumque moeroris foveam trahat, via tamen ac quasi praeludium consultis cautioribusque esse cognoscitur, per quod exercitati ad altiora et vera saltant. Verum ut sub compendio, quae fert animus, concludam, illud sanctitatem tuam haud occultum esse cupio, quod nostri moduli nemo tibi devotior, quidquid vel ero; hocque charitatem tuam exposco, ut orationibus tuis ab imminente aegritudine adjuver in Domino. Valete.
[sum]