EPISTOLA CCCLXXVII. AMICI CUJUSDAM AD THOMAM CANTUAR.
Domino ac Patri, suus ille, degener quidem, et ignaviae suae merito derelictus, Christo sic compati, ut et conregnet.
Super his quae inspectis sanctitatis vestrae litteris inquirenda cognovimus, plerosque prout oportere credebamus, quanta potuimus diligentia convenimus, et inter caeteros ac prae caeteris quo fiducialius, eo instantius illum, quem te alterum credebamus. Et eum quidem eumdem atque in eodem reperimus. Auditis siquidem ille quae in litteris continebantur, lacrymis suffusus oculos, post singultus et multas de moribus et conversatione Censorini nostri querimonias, exploratam saepius super hoc mentem ejus reperisse se dicebat vehementer aversatam, et revocari difficilem, utpote cujus auribus susurrones illi jugiter et instanter malitiae suae virus insibilant: et ne quid audiat, quod animos ejus ab obstinatione coeptae malignitatis emolliat, indesinenter invigilant. Ad hoc totis nisibus elaborantes, quatenus in tantum vestri odium exasperetur, ut nullius interventu placiti vel personae in gratiam qualiscunque concordiae possitis convenire. Nec existimant se posse feliciter vivere, quousque certissime se id effecisse compererint. Inter quos odiosus ille Ricardus de Luci, proprii cognominis inimicus, prae caeteris hos nectit laqueos. In tantum, ut et ipsum plerumque, cui placere nititur, offendat, dum vehementius, et irreverentius vestram personam, actus, et consilia denigrare molitur. Unde aliquando Censorinus ipse odio nugarum, quas audiebat ab illo, ad eum, quo haec docente cognovimus, divertens mirari se dicebat, quod non verebatur homo ille tot fabulosa texere, quae nec ipse viderat, nec certo auctore didicerat. Dum vero postmodum de statu rerum eidem amico vestro colloqueretur, in hunc incidere sermonem, visusque est aliquantulum animo fluctuare, quantum ille conjicere potuit, tanquam puderet eum acrius coepisse, quod facile nequiret ad libitum terminare. Vereri praeterea videbatur cum Walensibus congredi, ne forte circa eos occupatum transmarini, Flandrenses videlicet et Galli, turbare satagerent, atque idcirco, si vel levem, dummodo honestam, transfretandi haberet occasionem, velle se transmarinas adire partes, ut cum illis ibi pace firmata, istos securius debellaturus adiret. Suspensum tamen esse adhuc, nec certum super hoc dicebat eum habere consilium. Atque ideo illi vestro videbatur, si vocaret eum litteris, vel per directum ad hoc legatum dominus papa pro imminentibus Ecclesiae periculis, atque pro Antiochenae urbis nuper ad eum perlata calamitate, atque de aliis hujusmodi cum eo sermonem habiturus, antequam Romam rediret, facile ad illas partes accederet, et super hoc, unde nunc neminem vel audire dignatur, neque indecorum, sed honestum ei esset, tanti patris monitis acquiescere, hancque solam et singularem pacis inter vos reparandae superesse viam. Sed cavendum summopere, ne quid ab eo causa vestra fieri videatur, maxime antequam eos, Domino largiente, convenire contingat. Incolumem vos Ecclesiae suae conservet, pro quo patimini. Si quid posset ad vestrae sanctitatis libitum nostrae parvitatis operula, rescripto doceamur, affectuosa devotione parituri. Valeat in Domino semper paternitas vestra.