LXXV.  Monasterium S. Sepulcri Placentinum tuendum suscipit ejusque bona et privilegia confirmat.  [CAMPI,  Hist. di Piacenza,  II, 370.]
URBANUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati S. Sepulcri Placen. ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum. . . . . . Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praedictum monasterium S. Sepulcri, in quo divino estis obsequio mancipati, ad exemplar praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus. In primis quidem statuentes ut ordo monasticus in dicto monasterio institutus perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter observetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium impraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Locum ipsum in quo memoratum monasterium situm est, cum omnibus pertinentiis suis; ecclesiam S. Nicolai; ecclesiam S. Nazarii, juxta ipsum monasterium positas; ecclesiam SS. Cosmae et Damiani et S. Vitalis Cremonae positam cum pertinentiis suis, etc
Statuimus insuper, et praesenti decreto sancimus ut libertatem, quam bonae memoriae Dionysius quondam Placentiae episcopus de assensu canonicorum suorum monasterio vestro concessit, et scripto proprio confirmavit, videlicet, ut sitis ab omni jugo episcopali et onere servitutis liberi, sicut hanc libertatem usque ad nostra tempora possedistis, ita sine contradictione alicujus deinceps habeatis, etc. Prohibemus autem ut infra fines vestrae parochiae, nullus sine assensu dioecesani episcopi, et vestro, ecclesiam sive oratorium de novo construere audeat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum praefatum monasterium temere turbare, etc.