525  EPISTOLA II. AD WIDONEM ET SOBBONEM ARCHIEPISCOPOS GODESCALCUM ET AURELIUM EPISCOPOS.
Sanctissimis atque dulcissimis patribus WIDONI atque SOBBONI archiepiscopis, GODESCALCO et AURELIO praesulibus RATHERIUS peccator et exsul.
Nisi deesset, Patres reverendissimi, schedula; excusationem condignam non contumacis quidem, sed inefficacis depromerem inobedientiae prosecutione multidica, ceu scilicet competeret dominis dignissimis, pontificibus felicissimis ab indignissimo omniumque infelicissimo, quanquam et Dei misericordia coepiscopo. Sed quid agam? Quod nequivi digniloquio suggerere, satagam parviloquio. Ea, Domini, quam maxime causa est, quod juxta vestrum non occurri vestrae dominationi praeceptum, quod juris ipse non sum proprii, et demum quod nemo in sese tentat descendere. De seniore vero aliquid sinistri sentire, nedum dicere scelus judico exsecrabile. Explorandae vero causa qualitatis meae cujuslibet obtutibus me praesentari 526 non est necesse. Quantum enim ad pejus, id, juxta illud Terentianum, cunctus curat populus. Quantum vero spectat ad melius, gratia Dei sum, si quid sum; millies vero minus ab eo, quod amicorum praeconiis efferor, omnimodis sum. Media inter haec duo diversa omnibus infortunii mei late patet miseria, cui propter Deum dupliciter misereamini, quaeso, oratione scilicet suffragando, facultate juvando. Utroque enim hoc quam maxime indigeo; vosque et debitores fore, et ad debitum solvendum Dei misericordia abundare non nescio. Istud de caetero sudoris mei vestro examini dirigo opusculum, quod charitative relegatis propter Deum. Valete in Domino ubique memores nostri.
(prudentibus loquor)
[quod et maxime
angustias miserrime depromit miseriae] [ subaudi spectat]