XVII.  Ad principem precatoria.--Commendat ei monasterium de Perosa.
Filia nostra pauper et modica domus de Perosa, fructus quos rigidior inter petras gleba non germinat, ab uberioris fundi benignitate mendicat; et quia non habet quo sustentetur ex proximo, victus sui stipem quaerere cogitur ex longinquo. Hinc est quod cum sub umbra alarum vestrarum qualecunque illud suae sustentationis remedium invenisset, locum sibi ad latus vestrum in plurima anxietate constituit, non tam de soli fertilitate secura, quam de propagandis vestrae dilectionis ubertate sollicita. Odorata est enim in vobis odorem suavitatis et gratiae, quasi odorem agri pleni, cui benedixit Dominus. Quocirca rogamus et petimus, ut vos penuriam fiduciamque ipsius miseratione debita contemplantes, eam a latere vestro minime repellatis; quatenus misericordia superexaltata judicio, eo securius coelestia vindicetis, quo etiam indebite terrena dimittitis. Sciat cum Ruth Moabitide ad agrum se venisse potentis Booz, qui feminam alienigenam et ignotam, non solum a colligendis frugibus non abegit, sed etiam materiam sibi compendii plenioris indulsit.