EPISTOLA V. AD MONACHOS SANCTI MARTINI.
His patribus et fratribus in monasterio Sancti Martini commanipularibus, maxime HERIVEO bonae indolis speculo, amatorum Christi amator ABBO.
Opportunitas temporis solet quaeri ad exsequendam efficaciam ejuslibet negotii, quandoquidem nihil fit quod eo carere possit. Quod ideo vestrae charitati objeci, quia plus aequo distulistis mittere indiculum vestrae legationis: ac idcirco vobis parere mihi fuit impossibile, quibus placere omnimodis gestio, nec unquam bonorum praeceptis inobediens apparebo, nisi constrictus aut religionis proposito, aut temporis articulo. Verum cum charitative ad expeditum iter monuissetis, haec adeo demiror, cur causam promotionis in vestris litteris non significastis: nam auctoritates sanctorum Patrum, quas specialiter deferri jussistis, quoquo locorum prae manibus habeo, ne decipiar aemulorum lenocinio, qui fratri parant foveam, et fortassis incident in eam . Unum quasi ex vulgi opinione addidici, domnum videlicet AR. archiepiscopum contradicere privilegiis sancti M. communis patroni; quod quis desipiens crederet, ut vir tantae auctoritatis et mansuetudinis contraire velit Romanorum pontificum decretis et sanctorum canonum institutis? Siquidem Romana Ecclesia sua super omnes Ecclesias excellentia hoc habet privilegii, ut, sicut claviger regni coelestis obtinet principatum apostolici culminis, ita eadem Romana Ecclesia auctoritatem tribuat omnibus quasi suis membris, quae sunt per quatuor climata totius orbis. Qui ergo Romanae Ecclesiae contradicit, quid aliud quam se a membris ejus subtrahit, ut fiat portio adversariorum Christi? Certe unicuique Ecclesiae suum jubet servari privilegium, illud magnum et inviolabile Nicaenum concilium, quod sanctissimus papa Gregorius ita se fatetur venerari, ac si sanctum Evangelium. De privilegiis quoque idem papa venerabilis scribit episcopo Joanni, inquiens: Grave nimis et contra sacerdotale constat esse propositum, cujusquam monasterii privilegia olim indulta confundere, et arritum quae sunt pro quiete disposita niti deducere . Et infra: Proinde his fraternitatem vestram hortamur affatibus, ut a monasterii molestia se sine aliqua excusatione contineat, et quae eis sunt diutius custodita, nullius occasionis tentet usurpatione convellere, sed cuncta illibate et sine aliqua studeat refragatione servare; et plus sibi in eodem monasterio, quam, praedecessoribus suis licuit, noverit non licere. Absit itaque, absit ut sanctorum virorum, et maxime antiquorum pontificum Romanorum scripta modernorum sustineant praejudicia, et floccipendant posteriorum sensa, quorum venerantur memorias! Si enim juniores tempore veterum aspernantur edicta, quibus assensum praebere debuerant, quid restat, nisi ut plumbum aquis supernatet, lignum vero fundo tenus mersum dehiscat? praesertim cum scriptum sit: Ne transgrediaris terminos quos posuerunt patres tui . Hoc unum suadeo, ut perquiratis merita Turonensium et Romanorum pontificum, quorum alter edixit, alter conscripsit, et postea utrum illis a contradicentium industria prae pondere dijudicare poteritis. Valete.
(Eccle. X, 8) (sic) (lib
VII, epist. 33) (Prov. XXII, 28)