EPISTOLA VI. AD REGINBERTUM.
Charissimo et desiderantissimo Reginberto Lupus et Adalgus aeternam salutem.
Graviter in me Lupum litterae tuae invectae sunt, quod videlicet omni germanitate atque natura eo usque mentem exuerim ut infelicitatem tuam saltem consolatoriis apicibus fastidissem lenire, quando alterius subsidii conferendi nulla copia provenisset. Unde collegi litteras meas nequaquam tibi redditas quas per Marcwardum abbatem a Transrhenanis partibus ante hoc ferme 24 triennium direxi, nec tamen illius incuria. Nam ipse, cum te minime invenisset gentili nostro Bodoni, quem nobis fidum credebat, monstratas litteras tibi tradendas reliquit: quod ille si complevisset, cognovisses me fraterna pietate, non tua modo penitus miseratum incommoda, sed etiam recuperandae fortunae jam tum consilium agitasse. Verum omittamus ista, quibus aut fraus aut negligentia detraxit effectum; praesentia magis urgent. Hilarioris fortunae faciem tibi aliquantulum aperiri utcunque gratulamur. Nec ejus indulgentia te abuti volumus, sed omnem illius fructum in tua tuorumque utilitate collocare. Id quemadmodum facere debeas melius intelliges, si tibi quae nostra sunt innotescant. Superiore anno, annitentibus amicis, in praesentiam imperatoris deductus sum, et ab eo atque Regina benigne omnino exceptus: et nunc, hoc est X Kal. Octobris, indictione prima, ad palatium regina quamplurimum valet evocante promoveo, multique existimant fore ut cito mihi gradus dignitatis aliquis conferatur. Quod si divina exuberante gratia evenerit, non dubites illico te accersendum, ut una permissu imperatoris degentes, communium studiorum exercitatione jucundissima perfruamur. Sin autem spes nostras eventus eluserit, rescribe an velis me per amicos* ut ab imperatore locus tibi quidem reddatur in monasterio tuo, apud me autem studendi gratia, quatenus uterque nostrum voluerit, conferatur. Cum haec ita se habeant, hortor ne divinae Scripturae nulla tibi fuerit cura, cujus et usus frequens est cognitio salutaris. Atque illud quaeso praecipue ut in mente habeas, firmaque 25 semper memoria complectaris: Memento Creatoris tui in diebus juventutis tuae, et sequentia Librum quem flagitasti misissem, nisi lator defuisset idoneus. Verum et illum et omnes quotquot divinitus accepero tecum si vita comes fuerit, communicare desidero, tuaque non minus quam mea commoda indesinenter curabo, siquidem puerilia jam deposui. Tenet animum causarum amor utilium, ad quae deprehendenda plurimum me adjuvari optime de nobis meriti Adalgi germani nostri confiteor instantia, cujus nomine hujus etiam epistolae vestibulum illustravi.
(Eccle. XII)