EPISTOLA XVII. AD JUDITH IMPERATRICEM.
Inclytae et omni nobilitate clarissimae JUDITH, gloriosae imperatrici, Senonicae Ecclesiae humillima devotio.
Praesumpsimus, mi domina, auribus clementiae vestrae necessitatis nostrae causas humiliter innotescere, ut per vestram pietatem de his celeriter mereamur consolationem recipere. Notum vobis esse credimus quod nobis indignissimis a domno imperatore concessum fuerit ut ex nobis ipsis electionem faciendi haberemus licentiam. Sed cum illum quem scitis elegissemus, et a serenitate domni imperatoris non plene fuisset receptus, permissum nobis est iterum ut alium, si potuissemus, ex nobis huic officio congruum inveniremus. Sed cum esset inventus, ut credimus, in Dei et vestro servitio habilis, nescimus ob quam causam a missis dominicis non est plena benevolentia susceptus. Unde vestram oramus benignitatem ut ex hoc nobis in adjutorium esse dignemini: quatenus causa suspendatur, donec ipsum de quo dicimus ad praesentiam domni imperatoris et vestram nos ipsi deducamus, et qualiter jusseritis discutiatur, et probetur si nobis prodesse valeat, et in servitio vestro aptus esse possit, an minus. Optamus vos divinis semper muniri praesidiis, et immortalitatis corona quandoque gloriari, piissima et serenissima domina. Excellentissimae et omni nobilitate clarissimae Judith imperatrici plebis Senonicae humillima devotio.