EPISTOLA XXXI. BONIFACIUS BUGGAE. [A. D. 733.]
Venerandae ac dilectissimae sorori Buggan Bonifacius, qui et Winfridus, servus servorum Dei, optabilem in Christo charitatis salutem.
Soror charissima, postquam nos timor Christi et amor peregrinationis longa et lata terrarum ac maris intercapedine separavit, multorum relatu audivi tempestates tribulationum quae tibi in senectute, Deo permittente, supervenerunt. Moerore contristatus ingemui, reputans quia postquam quietem contemplativae vitae quaerendo majores monasteriorum sollicitudines abjecisti, frequentiores et validiores tribulationes occurrerunt. Nunc autem, soror veneranda, tribulationibus tuis compatiens, fraternas et hortatorias, et consolatorias, beneficiorum tuorum, et antiquarum amicitiarum memor, litteras ad te transmitto, rogans ut mente non excidat sententia veritatis, qua dixit: In patientia vestra possidebitis animas vestras. Et verbum sapientissimi Salomonis: Quem diligit Deus, corripit, et flagellat omnem filium, quem recipit. Et Psalmigraphi sententia: Multae tribulationes justorum, et de his omnibus liberabit eos Dominus. Et alibi: Sacrificium Deo Spiritus contribulatus, cor contritum et humiliatum Deus non spernit. Et recordare apostolicae sententiae, qua dixit: Per multas tribulationes oportet nos intrare in regnum Dei. Et alibi: Gloriamur in tribulationibus, scientes quoniam tribulatio patientiam operatur, patientia autem probationem, probatio vero spem, spes autem non confundit. De ista spe, soror charissima, semper gaude et laetare, quia non confunderis: et tribulationes mundanas toto mentis annisu contemne, quia omnes milites Christi utriusque sexus, tempestates et tribulationes infirmitatesque hujus saeculi despexerunt, pro nihiloque duxerunt, sancto Paulo attestante, qui ait: Quando infirmor, tunc potens sum. Et alibi: Quis nos separabit a charitate Christi? An angustia? An fames? An nuditas? An periculum? An persecutio? An gladius? , sed in his omnibus superamus propter eum qui nos dilexit, qui pater et amator castae virginitatis tuae, qui te primaevo tempore juventutis tuae, paternae dilectionis voce, ad se invitans, filiam vocavit, dicendo per Prophetam: Audi, filia, et vide, et inclina aurem tuam, et obliviscere populum tuum, et domum patris tui, quia concupivit rex speciem tuam. Ipse est, qui modo in senectute tua laboribus et tribulationibus speciem et pulchritudinem animae tuae decorare et adornare desiderat. Tu autem, charissima, de futura haereditate patriae coelestis, in spe gaudens, contra omnes adversitates sive cordis sive corporis, scutum fidei et patientiae oppone ut et Christo sponso cooperante turris evangelicae aedificium, quod in bona juventute coepisti, in senectute bella ad gloriam Dei perficias, ut cum Christo veniente, cum sapientibus virginibus, lampadem cum oleo fulgentem obviam portare merearis. Interea intimis obsecro precibus, ut, memor promissionis antiquae, pro me orare digneris, ut Dominus, qui est redemptor noster et salus omnium, de istis multifariis periculis animam meam eripiat in fructu spirituali. Vale in Christo.
(sicut scriptum
est, quia propter te mortificamur tota die, aestimati
sumus, sicut oves occisionis)