V.  Henrici Romanorum regis ad Eugenium.--Archiepiscopum Moguntinum excusat, quod concilio Remensi non interfuerit, eumque ad pontificem proficiscentem commendat.   (Anno 1148.) [MARTEN.,  Ampl. Collect.,  II, 268.]
Dilectissimo in Christo Patri EUGENIO sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, HENRICUS Dei gratia junior Romanorum rex, filius magni Conradi inclyti triumphatoris, Romanorum regis et semper Augusti, filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.
Charissimus pater noster catholicae fidei cultor a nobis et a regno suo discedens, nobis haec suprema et memoriae arctius impressa mandata dedit, ut personam vestram summo dilectionis affectu amplecteremur, ut sacrosanctam matrem nostram Romanam Ecclesiam praecipua diligentia coleremus, et res ipsius tueri ac defensare, ubicunque se opportunitas offerret, non negligeremus. Quae piissima religiosi genitoris nostri monita non surda aure, nec pigra cordis intentione suscipientes, ad effectum ea perducere sollicita devotione curavimus; sic de caetero intenti, ut crescente in nobis per divinam indulgentiam aetate et sapientia, cuncta in melius augere et complere studeamus. Morem regni nobis a Deo collati vestram prudentiam ignorare non credimus, in eo videlicet, quod Moguntinus archiepiscopus ex antiquo suae Ecclesiae et dignitatis privilegio, sub absentia principis custos regni et procurator esse dignoscitur, quae priscorum instituta regum gloriosus genitor noster, ut in caeteris, secutus, nostram aetatem et regni gubernationem reverendo Patri nostro Henrico Moguntino archiepiscopo, omnium principum favente conniventia, magna cum attentione commisit. Quantum vero ejusdem venerabilis archiepiscopi absentia toti regno et personae nostrae incommoda sit, optime novit intelligentia vestra, cui mores Galliae Belgicae, quae sceptris nostris ex majori parte subdita est, et totius Germaniae ignoti non sunt. Inde factum est ut tempore synodi vestrae, quam in Remensi civitate, divina favente clementia, ad totius sanctae Ecclesiae incrementum celebrastis, ad vestrae sanctitatis praesentiam venire idem archiepiscopus non posset, quoniam alterius regni fines tutus ingredi non potuit, et nostras res, quae quanto sunt per Dei misericordiam majores, tanto sunt ad regendum difficiliores, relinquere, nobis cum consilio multorum principum renitentibus, salva fide et honestate sua, non valuit. Verum, quoniam frequenti vocatione vestra commonitus, ad vestrae celsitudinis praesentiam transire nunc festinabat, nos in praeterita Nativitate beatae Mariae curiam, Deo auctore, in oppido Franckenevort celebravimus, ubi congregata principum nostrorum frequentia, tam de ipsius archiepiscopi absentia, quam de securo ad vos transitu sub prolixa deliberationis mora tractavimus Eum itaque ad vestrae sublimitatis praesentiam contra nostram et totius regni utilitatem impraesentiarum proficiscentem, filiali et affectuosa commendatione prosequimur, orantes intime piissimam et in bonis expertam nobis paternitatem vestram, quatenus eum benigne suscipiatis et honeste petitionis nostrae intuitu habitum, ad nos cum gaudio ipsum vestra benedictionis gratia communitum in brevi remittatis.