CCLXXXV.  Privilegium pro monasterio S. Mariae Salzburgensi.   (Anno 1137, Oct. 2.) [SCHATEN,  Annales Paderborn.  I, p. 747.]
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis monachis monasterii Sualenbergensis, tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.
Sacrosancta Romana Ecclesia, quae per beatum Petrum apostolorum principem Ecclesiarum omnium obtinuit primatum, omnibus ejus suffragio indigentibus subvenire misericorditer consuevit. Dignum est enim ut qui ad animarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum nequitia tueamur, et beati Petri patrocinio muniamus. Quocirca, dilecti in Domino filii, vestris desideriis impertimur assensum, et Sualenburgense monasterium a nobili viro Widekindo in honore beatae Dei Genitricis fundatum, atque consilio et assensu gloriosi filii nostri Lotharii Romanorum imperatoris Augusti, necnon bonae memoriae fratris nostri Adalberti Moguntini archiepiscopi regimini Paderborniensis Ecclesiae ab eo pro sua devotione oblatum, praesentis scripti pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona ex dono fratris nostri Bernardi Paderbornensis episcopi, vel ejusdem Widekindi, idem locus inpraesentiarum canonice possidet, quaecunque etiam concessione pontificum, largitione imperatorum vel principum, seu quorumlibet fidelium eidem venerabili loco rationabiliter offerri contigerit, firma vobis in perpetuum et illibata permaneant. Obeunte vero te ejusdem loci abbate, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres ipsius monasterii communi assensu, seu fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam providerint eligendum; advocatumque nisi per electionem atque providentiam abbatis et fratrum ibidem constitui omnino prohibemus. Decernimus ergo ut nulli omnino liceat vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur vestris usibus profutura. Si vero, quod absit! advocatus, qui in vestro monasterio pro tempore fuerit, inutilis apparuerit, liceat vobis loco ejus alium idoneum substituere ad honorem et utilitatem loci vestri. Quod si episcopus in cujus dioecesi vestrum monasterium situm est, temere vos in aliquo gravare voluerit, facultatem liberam habeatis ad auxilium matris vestrae Ecclesiae Romanae confugere, utpote qui sub ejus speciali protectione consistitis. Si quis igitur in posterum, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonitus, si non praesumptionem suam congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Conservantes autem eidem loco quae sua sunt, omnipotentis Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli gratiam consequantur. Amen, amen, amen. Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus. Ego Drogo Ostiensis episcopus. Ego Guido diaconus cardinalis Sancti Adriani. Ego Anselmus presbyter cardinalis. Ego Gerhardus presbyter cardinalis Sanctae Crucis in Hierusalem. Ego Grysogonus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu. Ego Lucas presbyter cardinalis Sanctorum Joannis et Pauli. Ego Martinus presbyter cardinalis Sancti Stephani. Datum in territorio Romano per manum Innocentii sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, sexto Nonas Octobris, Incarnationis Dominicae anno 1137, indictione I, pontificatus vero domni Innocentii papae secundi anno octavo.