EPISTOLA XLIX. AD SIMONEM WIGORNIENSEM EPISCOPUM.
Patri suo et domino S. Wigorniensi Dei gratia episcopo, frater G. Glocestriae dictus abbas, salutem, et si quem potest, ex charitate famulatum.
Rogat nos Radulphus de Wirecestria, ut apud sublimitatem vestram pro ipso interveniamus. Sed in re ista petere nil audemus, nisi quod honori vestro et saluti ejus utile judicamus. Scimus enim « non dimitti peccatum, nisi restituatur ablatum. » Sed hoc in his verum est, quibus facultas suppetit, qua possint ablata restitui. Quae si forte defuere, licet quod ablatum est ex impossibilitate non redditur, tamen cordi contrito et humiliato venia non negatur . Unde poenitentem hunc si vestra adverterit discretio, debet quidem ad ipsum absolvendum prudens admitti dispensatio, ut quod minus est in ablati restitutione, abundet in severitate poenitentiae. Ideo quantum licet, vestrae supplicamus benevolentiae, ut memor illius calamum quassatum non conteras, et linum fumans non exstinguas , accepta securitate non redeundi ad vomitum, et injuncta simul poenitentia eum in spiritu lenitatis revocetis, et erroneam ovem, si fieri potest, ad caulas Domini pio humero reportetis . Valete.
(Psal. L) (Isai.
XLII) (Luc. XV)