EPISTOLA CXV. N. ABBATISSAE DE DIDENKIRKIM AD HILDEGARDEM.  Petit ab ea commonitoria verba quae animam suam aedificent.
H. de S. Ruperto magistrae, divinique luminis gratia illuminatae, N. de Didenkirkim juxta Bunnam abbatissa, licet indigna, tantilla tantae, et indigna dignae, orationis instantiam, et debitae servitutis perseverantiam.
De vestra pietate et humilitate tanta confidens, ad vos misi per praesentium latorem has litteras, eo tenore conscriptas, quatenus si liceat, atque oculos vestrae pietatis non offendat, aliqua mihi commonitoria verba, quae animam meam aedificent, et quae mihi fiduciam ad Deum praebeant, mater amantissima, brevi scripto remittatis. Me etenim ex his corroborari, dum praesens aderatis, opportuno tempore proposuistis. Praeterea si amplius non audeo rogare, utar tamen precibus Chananeae, quae respondebat Domino in Evangelio, dicens: Quod etiam catelli edant de micis quae cadunt de mensa dominorum suorum . Eadem fidei devotione vos secundario rogo, ut de mensa vestra, id est de visione illa qua multa mirabilia frequenter videtis, mihi valde desideranti de supradictis summatim apponatis. Mementote quod pergamenum ea de causa nuper transmisi. Verumtamen, quantum in nobis est, supplicando Deum rogamus ut bonum quod coepit in vobis gratuita pietate et bonitate perseverante fine compleat.
(Matth. XV)