EPISTOLA CLI. AD INNOCENTIUM III PAPAM. [C. A. D. 1199.]
ARGUMENTUM.-- Obsecrat et adjurat summum pontificem, ut archidiaconatum Londiniensem sibi jam seni oblatum amplioribus curet ornari reditibus.
Domino papae INNOCENTIO, P. BLESENSIS, Londoniensis archidiac., salutem, et se totum ad pedes ejus. Si ex abundantia cordis aliquid ore incircumciso imprudentius scribo, vos, qui spirituales estis, sustinete hujusmodi in spiritu lenitatis. Dedit enim vobis Dominus linguam eruditam, ut sciatis eum sustentare qui lapsurus est verbo, sed et lingua vestra clavis coeli facta est, et potestas, in cujus plenitudinem vocati estis, non ab homine, sed a Deo est. Audite ergo patienter, si plangam paululum dolorem meum, qui elevatus sum super ventum, ut turpius cadam, et fiam caeteris in theatrum et derisum. Quando mihi offerebatur Londinensis archidiaconatus, ipsum renuebam; illudque verbum Isaiae frequenter coram episcopo inculcabam: Non sum medicus; et etiam, In domo mea non est panis aut vestimentum: ideo nolite me constituere principem multitudinis hujus. Patriarcha Jacob, qui cum Domino frequenter habebat familiare verbi commercium, omnes dies vitae suae parvos et pessimos reputabat. Ego vero usque ad hunc archidiaconatum omnes dies meos meliore lapillo, felicique transactos auspicio computabam: nunc autem sagittae Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum. In vespera vitae meae sum, si tamen, quod vivo, vita est. Oppressus enim morbis, variisque incommoditatibus senectutis obsessus praecipuum habeo in votis, Vale saeculo dicere. Jamque per Dei gratiam delibor, et mortis responsum in membris meis recepi, ejusque metatores se nituntur ingerere corpusculo tabescenti. O quam quietius et tutius mihi esset, semper latuisse sub modio quam in archidiaconatum Londinensem inconsultius ascendisse. Vere super ventum ascendi. Nam archidiaconatus ille draco est, non habens unde possit vivere, nisi vento. Ille siquidem honor est in solis et nudis, et puris intellectibus. Nam cum sint in illa civitate quadraginta millia hominum, atque centum et viginti Ecclesiae; nec a laicis decimas, vel primitias, vel oblationes, quamvis sacerdotio fungar, accipio, nec ab aliqua Ecclesiarum synodalia, vel cathedraticum, sive procurationes vel auxilia, seu hospitia, nec aliquas consuetudines debitas archidiaconis possum elicere a subjectis. Ego tamen supra vires meas correctioni et eruditioni tam cleri quam populi anxia et indefessa sollicitudine me impendo. Nunquid magnum esset, si spiritualia seminantes temporalia meteremus? Ubi est: Sumite psalmum, et date tympanum? Ubi est: Dignus est mercenarius mercede sua? Novit Deus, et novit tota regio, quod archidiaconus Londoniensis, nisi haberet aliunde subsidium vitae, non posset se per mensem de universis illius honoris obventionibus exhibere. Quia igitur vocavit vos Deus in plenitudinem potestatis, et inter angelos suos, ut auferatis scandala de regno ejus, quod est Ecclesia, obsecro et adjuro gloriam sanctitatis vestrae, quatenus hoc malum, hoc scandalum abscindatis, et quod a diebus antiquis inorditate factum est, reducere vobis placeat, antequam moriar, ad gloriam honestatis. Si enim ex hoc patior, magis tamen successoribus meis compatior. Nescient enim fodere, erubescent egere, et ex necessitate cogentur turpiter et publice mendicare. Praecipite, quaeso, Eliensi et Wintonensi episcopis, ut ad locum accedant, et secundum statum aliorum archidiaconatuum istum ordinent; et quod statuerint apud regem faciant inviolabiliter observari. Sanctissime et potentissime Innocens, cum sis nocentium malleus, et innocentium consolator, aut ab hoc archidiaconatu apostolica benignitate me liberes, aut secundum gratiam tibi datam a Deo sic ipsum sola jussione tua per aliquos bonos viros ordines ac disponas, quatenus apud posteros gratiae et gloriae tuae memoria super omnem memoriam perseveret.