EPISTOLA LXXXV. CORBEIENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Urgent ipsius Corbeiam reditum.   (Anno 1148.)
Charissimo domino et Patri suo WIBALDO venerabili Corbeiensi abbati, E. prior, A. praepositus, W. camerarius, debitam obedientiam.
In quantum fas est, prudentiam vestram arguimus, quod cum paternitati vestrae anxietates nostras per nuntium vestrum et litteras nostras insinuavimus, necdum aliquid nobis certitudinis de reditu vestro significastis, praesertim cum in omnibus litteris, quibus reditum vestrum hac vice maturari rogavimus, hoc ad summam cum omni diligentia adjunxerimus, ut statim post acceptas litteras absque omni dilatione de reditu vestro ad nos ordinaretis. Et ecce jam fere ad tres septimanas nuntium vestrum suspensi exspectamus, multoque desiderio sub hac exspectatione afficimur, nec quidquam consolationis a vobis accipimus. Quid ergo tandem faciemus? neque enim sine causa reditum vestrum tantopere maturari postulavimus; foris pugnae, intus labores, ut de omnibus aliis sileamus, fere mortificamur tota die de opinione imo concertatione hominum, qui contendunt vos ultra non rediturum, qui modo cum improperio insultant nobis, postquam ad speratam diem nuntius noster non rediit, affirmantes quod in vanum spem nostram consumimus. Denique nisi quod constantiam vestram tam fixam et immobilem optime novimus; tot opinionibus et tot clamoribus hominum flecti ad desperationem debuimus. Comes quoque Hermannus tam diutinam vestri absentiam multum incusat. Omni ergo devotione, omni studio, paternitatem vestram rogamus ut vel hac vice statim post acceptas litteras nostras redire nullatenus differatis, procul dubio scientes quod si modo ulterius moram feceritis, amicos vestros in desperationem non modicam adducetis.