EPISTOLA XXXI. AD GUENILONEM EPISCOPUM.
Summa veneratione colendo insigni praesuli Gueniloni Lupus plurimam salutem.
Cum ad regem proficiscerer, et praemisissem sciscitari quid me facere vellet, ipse vero praecepisset ut festivitate beati Martini ad monasterium ejusdem praeclari confessoris ei occurrerem, eum vero utilitas publica alio traxisset, missis iterum nuntiis per amicos obtinui cum gratia licentiam revertendi. Cur autem, sicut constituerat dominus noster rex, ad sanctum Martinum non accesserit, haec, ut nuntii nostri retulerunt, causa fuit quod Britanni, sibi praeter solitum dissidentes, regem nostrum in Britanniam versus evocaverunt, ut pars quae contra Nomenoium sentiebat ad eum tuto deficeret. De Pippino, unde vestra quaesivit paternitas, nihil certi in palatio dicebatur. Leviter tantum fama jactabat 64 eos qui nuper ab eo descivissent in concordiam redituros. Quidam vero de Aquitania venientes Nortmannos inter Burdegalam et Santones eruptionem his diebus fecisse retulerunt, et nostros, id est Christianos, pedestri cum eis praelio congressos et miserabiliter, nisi quos fuga eripere potuit, peremptos. In quo bello comprehensum ducem Vasconum Siguinum et peremptum etiam jurando testati sunt. Quae res quam vera sit, Dominica sententia: Omne regnum in seipsum divisum desolabitur , indicat et discordiam amplectentibus qui fructus maneat manifestat. Bene vos valere cupimus.
(Luc. XI)