EPISTOLA DVII EJUSDEM AD MANUELEM IMPERATOREM.
MANUELI Dei gratia illustri et glorioso Romanorum imperatori semper augusto, venerabili fratri et amico charissimo LUDOVICUS, eadem gratia rex Francorum, salutem et ei fideliter et feliciter adhaerere qui regna largitur et transfert imperia.
Honor quem nobis in Domino peregrinantibus apud vos exhibuistis, Deo auctore a memoria nostra nunquam excidet. Et licet nos maria et interjectorum regnorum interstitia separent, nulla tamen vis meritis vestris debitam nobis excutiet charitatem. Inde est quod de vestra prosperitate laetamur ut nostra et aemulis vestris quod nostris optamus evenire promptum gerentes animum, si Deus opportunitatem dederit, vestram in Domino implere voluntatem et gloriam dilatare; ut autem vos de nostro et nos de vestro statu faciat certiores, latori praesentium Theobaldo, venerabili priori Crispiacensis Ecclesiae dedimus in mandatis, ut imperialem adeat majestatem et ad thronum celsitudinis vestrae secreta perferat, quae potius fidei ejus quam litteris censuimus imprimenda. Est enim vir litteris eruditus, morum sanctitate conspicuus, praeclari nominis, et nobis admodum familiaris. Unde prae caeteris qui in ordine suo perfecti habebantur, electus est procurare necessitates Ecclesiae Cluniacensis, quae non modo monasteriorum regni nostri caput exstitit a diebus antiquis, sed in toto orbe Latino monasticae religionis prae caeteris omnibus obtinuit gloriam. Imperatoriam ergo clementiam imploramus, ut tantum virum condecenter admittat, verba nostra quae posuimus in ore ejus, audiat diligenter et misericorditer exaudiat preces ejus et respiciat Ecclesiae necessitates.