EPISTOLA PRIMA.
Domno semper proprio atque apostolica sede colendo domno Desiderio Cadurcae urbis Pontifici Sulpicius Bitoricae urbis episcopus.
Excitavit animum parvitatis meae nimia dulcedo magnitudinis tuae, et pontificalem sacerdotii vestri laudem insignem, vel ex parte tenuem praesumam disserere sermonem. Sed universa subito virtus defecit in verbis, quem exsuperavit tantae materia dictionis, ut rudimenta tantarum augustiarum studia animo librante pensaram, ipsius magnitudinis mole, victus succubui. Unde meo saltem voto satisfeci, etsi vestro implere suffragio non valui, libens tamen qui aliud nihil dominationi vestrae prodesse appareo. Sed vos semper pietate consueta tanti habetis inquisitionem nos velle frequenter visitare. Unde imprimis incolumitatem vestram inquirentes, quod optamus potius tam motu corporis quam linguae mutuo sermone complere, dum regionum longinquitas non discrepat aspectum, nisi tantummodo fraudat interjectionis spatium, et ipsum tamen dilectio cernit intuitum cum figurat animos recordatum. Ergo nihil perdet absentiam, quod praesentaliter laboravit praesentiam. Semper in dirigendis apicibus beatitudo vestra solvit officium, ut plus debeat reddendum agminis famulatum, quam meritis consideret debitorem. Auctorem coeli praesumimus postulare, ut vestram jubeat praetendere vitam cursibus annorum longaevam dignetur tempore longo, cujus nunc locuples servatur nomine mundus. Et diu firmantur nutantia culmina rerum, vel dilapsa magis solidata resurgunt. Istud manu propria fecit a tuis temporibus. Vestrae gratiae servire merear, mihi peculiaris Domini.
[ F. Bituricae] [ Ms., 
anagnusticorum] [ Ms., ac si] [ Ms., motum] [ F., animus] [ Ms., nomini] [ Ms., firmatus]