EPISTOLA CXCIV.  Dei gratia,  IVO,  Carnotensis Ecclesiae minister,  HUGONI  Ecclesiae Aurelianensis decano, et  VULGRINO  ejusdem Ecclesiae archidiacono, et communi capitulo praedictae Ecclesiae, salutem.
Mandastis mihi per litteras vestras, quod Reginaldus Canardus meum se negat esse parochianum; quod injuste eum negare, si colloquium inter nos baberetur, et lege probaremus et consuetudine. Verum quia hoc ad praesens commode fieri non potest, interim eum a nobis excommunicatum monemus, et rogamus ut pro excommunicato in Ecclesiis vestris teneri faciatis . In quo si mihi acquiescere 85 non vultis, auctoritati saltim Patrum obtemperetis, quae parochianos alterius Ecclesiae ab alia Ecclesia excommunicatos, dum in sua parochia morarentur, a propria Ecclesia recipi non debere testatur. Legitur enim in concilio Meldensi cap. 2: « De illis autem qui infra parochiam beneficium aut haereditatem habent, et alterius episcopi parochiani sunt, et de loco ad locum iter faciunt, rapinas et depraedationes peragunt: placuit ut excommunicentur, nec ante ex parochia exeant, quam quae perpetrarunt digne emendent. Quorum excommunicatio seniori eorum et proprio episcopo significanda est , ne eos recipiant antequam illuc redeant ubi rapinam fecerunt, et omnia pleniter emendent. » Adversus hanc sententiam tam perspicuam, tam firmam, si quis stare tentaverit, et malitiam impoenitentis hominis adhuc velare voluerit, metropolitanae sedis audientiam appello .
(epist. 76 et 111) (epist. 189) (cap. 20, Curae, caus.
11, q. 3)
[ al. saltem ] [ al. metropolitanam
sedem ap.]