EPISTOLA CCXIV. AD EUMDEM.
Dominus Londoniensis domino Herefordiensi, salutem et debitum verae dilectionis affectum.
Vereor ad amicum molestus precator accedere, et ab eo quidquam unde vel in modico moveatur exigere. Verum cum digne commendabilem illam vestrae mentis attendo modestiam, spem mente concipio, ut benigne sustineatis amicum, etsi magna petentem, vos tamen ad petitiones ejusmodi sibi offerendas et cum Dominus opportunitatem dederit, ab ipso alacriter exaudiendas, ipsa precis audacia provocantem. Quorumdam relatione didici Radulphum de Lideberi, clericum vestrum id habere mentis et propositi, ut praebendam quam habet in ecclesia de Herefordia, in manu vestra resignare desideret, si spem tamen habuerit ut eam in Henricum nepotem meum conferre benevolentiae vestrae placuerit. Hoc itaque est quod postulo, quod in affectionis experimentum et charitatis augmentum nobis exhiberi desidero. Quod si vobis in aliquo molestum intellexero, ab ipsa prorsus postulatione recedo. Valeat dominus et amicus in Christo charissimus. Quidquid in hoc mundo constat esse felicius, et in futuro praestantius, sincerae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et res postulata vires indubitanter assumat. Quocirca excellentiae vestrae gratias et gratiarum actiones. Quantum mei cordis affectus de vestra dilectione delectetur, nec vox nec scribentis calamus potest intimare. Tamen ut multa paucis concludam, scitote me pro posse meo vestrae semper voluntati esse obnoxium. Hoc utique vestra probabit dilectio, cum aliquid a me fieri optaverit.