EPISTOLA XXV.
Idem ad Arbonem seu Erbonem abbatem Prunfingensem, quem hortatur ad mitigandum episcopi Ratisbonensis, qui cives suos universim ob quorumdam crimen excommunicaverat, animum.
Venerabili Bruvinensis coenobii abbati A., frater G. de Richersperge, devotas orationes cum fideli obsequio. Ecclesia Ratisbonensis tanquam civitas super montem posita non potest abscondi, quia est altum candelabrum, in quo posita lucerna, sive clare, sive non clare luceat, multis erit conspicua. Scitis vero, qui in tabernaculo Dei vasa candelabri aurea erant, videlicet infusoria olei et emunctoria. Scitis etiam quid ista significent. Unde non doctoris, sed monitoris officium scribendo vobis mihi assumo, qui Ecclesiae illi, quae me diu aluit, quaeque me in sacerdotem promovit, eam fidelitatem debeo, ut si quis in ea scandalizatur, et ego urar; si quis infirmatur, et ego infirmer. Audiens igitur Ecclesiae illius non modicam perturbationem, non possum non turbari, atque si locorum distantia non impediret, vellem vobis caeterisque in ea spiritalibus viris adesse praesentialiter ad sedandum offendiculum perturbationis hujus, quod excommunicatione domini episcopi exortum, sic est mitigandum vel temperandum, ut ubi zelus ejus nimium fuerit incensus vel accensus, vos, qui spiritales estis, tanquam infusoria de auro charitatis fabrefacta illius flammam per olei effusionem temperetis; ubi autem linum fumigans ipsam flammam nimis obscurat, vos ut aurea emunctoria decerpatis, quod decerpendum videbitur vobis, in spiritu lenitatis agentibus cum ipso domino episcopo, quem ego in veritate diligo, et libenter honoro, pro cujus etiam dilectione atque honore nunc scribo vobis, ut ipsius nobilitati suggeratis, ne a patruo suo, viro, ut nostis, tam virtute quam genere nobilissimo inveniatur in aliquo degenerare agendo aliquid praepropere, vel inconsulte. Poterat enim super tanto negotio incipiendo consuluisse dominum et Patrem suum archiepiscopum, caeterosque sibi fidelissimos, si tamen vestra prudentia id consuluisset, eo quod inter suos domesticos non invenisset consilium sufficiens, quod ego vix possum credere, si modo se voluisset consiliis vestris, aliorumque suorum fidelium credere. Nunc autem quos non consuluit de initio, saltem consulere non gravetur de fine bono, et de discreto judicio, quo non totus populus involvatur, sed innocens a nocente, justus ab injusto juste discernatur, et erga ipsos quoque nocentes tanto misericordius agatur, quanto evidentius apparet, eos, qui Ecclesiam dehonoraverunt manus violentas immittendo in virum falsarium, pauperes fuisse, ac fame nimia vexatos illud poeticum elogium incidisse: Nescit plebs jejuna timere. Honorabiliores autem illius urbis cives et maxima populi multitudo innocens invenitur ab illo sacrilegio, quod in ecclesia est commissum, quanquam plures post commissum sacrilegium se miscuerunt sacrilegis paucis ad perpetrandum homicidium. Cum ergo duo crimina illic perpetrata sint, sacrilegium et homicidium, de utriusque perpetratoribus, nominatim perquisitis, poterat fieri competens judicium, quod non involveret totum illius civitatis populum, nisi forte populus ipse voluisset criminosos contra justitiam defendere: sicut quando Gabaonitae criminosos paucos defendendo meruerunt involvi omnes pariter in uno damnationis judicio. Non est autem credibile, omnes cives Ratisbonenses ita desipere, ut se manifeste opponant justitiae. Unde consulendum est domino episcopo, ne involvat justum cum impio. Caetera videntur in codice deesse.
( hodie Priflingensis)