EPISTOLA XLVI. CORBEIENSIUM MONACHORUM AD STABULENSES.  Quomodo se gesserint cum papae legato, quando ab eis quaesivit quid de thesauris Ecclesiae fecissent.   (Anno 1148.)
Reverendissimis atque dilectissimis in Christo fratribus suis, ROBERTO venerabili decano et caeteris sanctae Stabulensis fratribus, F. W., prior Ecclesiae Corbeiensis caeterique ejusdem monasterii fratres, jugiter vacare et videre quam suavis est Dominus.
Audivimus conturbatam esse unanimitatem vestram de verbo quodam, quod magister G. pro sublatis in ecclesia nostra thesauris nobiscum anno praeterito contulit. Quod quia non vera relatione ad vos pervenisse existimanus, proptereaque apud vos scandalum genuisse, ordinem rei ex integro vobis pandere dignum duximus. Venit igitur ad nos idem magister G. tunc apostolicae sedis legatus anno praeterito, circa festum S. Thomae, cum in vestris partibus domnus abbas moraretur, atque hospitio exceptus est apud nos, humane tractatus est, et cum omni diligentia ac devotione, quemadmodum decuit legatum domini papae a nobis observatus est, et de rebus monasterii nostri honorifice procuratus. Erat tunc domi praepositus major ecclesiae nostrae, qui cum satageret sollicitius circa ministerium ipsius et aliquando cum ipso colloquendi gratia consederet, inter alia quae dicebantur, etiam ab ipso sciscitatus est, quamobrem sanctuarium nostrum spoliatum esset thesauris suis, vel quid utilitatis contractum fuerit ex eis ecclesiae nostrae? Non est, inquit praepositus, spoliatum sanctuarium nostrum, quia quidquid inde sumptum est, in utilitatibus ecclesiae nostrae expensum est, quippe quae in possessionibus suis per singulos annos non ad minus quam ad centum mansos ampliata est. Cum vero in crastinum diluculo profecturus esset idem legatus domini papae, jussit praeposito, ut eodem vespere omnem congregationem in unum congregaret, quatenus ad nos ex mandato domini papae sermonem haberet. Jam hora diei tardior processerat, nec conventus noster ex instituto ad colloquium convenire debebat. Hanc igitur impossibilitatem cum praepositus noster legato insinuasset, colloquio in crastinum dilato, cum primum mane illuxisset, iterum accito praeposito denuo praecepit, ut capitulum fieret, in quo cum fratribus verbum faceret. Non est, inquit praepositus, nostri ordinis tam matutina hora capitulum convenire; sed cum ille recedere festinaret, nec horam capituli exspectare posset, tandem in conventu ante horam tertiam, nobis ex consuetudine lectioni vacantibus, adductus est idem apostolicae sedis legatus, et sedens inter nos inter alia quae commonuit, diligenter inquisivit, cur dissipatus esset thesaurus ecclesiae nostrae? Cui per priorem et praepositum nostrum hoc ordine respondimus. Propter communem necessitatem ecclesiae quamdam partem thesaurorum in ecclesia ex communi consensu capituli nostri tulimus, et quasdem possessiones ecclesiae nostrae valde utiles ex eis conquisivimus, reliqua omnia integra in ecclesia conservata sunt, ea vero, quae nunc propter necessitatem accepimus, reparare et restituere quantocius poterimus, Deo annuente, proposuimus. His auditis acquievit, nec super hoc verbo quidquam amplius interrogavit Valete.