EPISTOLA CCXXI.
Episcopo Vacien., spiritum consilii sanioris.
Sal infatuatum esse diceris, non habens sapientiae condimentum. Sed interrogamus te, si unquam legendi studium ad illum Levitici locum te adduxit, ubi sal in omni sacrificio jubetur apponi. Porro si affirmando responderis, argui poteris de contemptu, cum non sint opera tua discretione condita. Sed ut hanc objectionem effugias, in umbram excusationis allegabis mandatum illud vagum oculum praeteriisse, vel linguam praecipitem non exspectasse, lentum ingenium vel saltem infidelem memoriam paratam dispersisse, si quid ei circa talem materiam imaginatio commendavit, et ne in his deesse tibi probationis copiam conqueratis, actus cui perhibeant testimonium necessitati et ille processus iniquus adversus dilectum filium Vacien. praepositum evidenter ostendit quod talem in te jurisdictio habere debet effectum, qualem gladius bis acutus in manibus furiosi. Postulaveras siquidem absolutionis beneficium ab eodem, quia sacerdotem quondam non tuae jurisdictioni subjectum pro injuria, quam idem tibi intulerat, ut dicebas, dum in Albensi Ecclesia praepositurae fungebaris officio, nudum ad velle tuum, ut quarumdem litterarum tuarum verbis utamur, in tua fecisti praesentia fustigari. Cumque se praepositus per litteras excusaret, proponens quod hoc non licebat eidem sine mandato sedis apostolicae spirituali, tu paratas habens ad omnem impetum tuum excommunicationis sententias, adversus ipsum verba satis exprimentia excommunicationis affectum temere protulisti, et quasi illud non sufficeret ad offensam, eumdem praepositura Vacien. Ecclesiae spoliasti, licet ad exsequendum crucis negotium, non a quocunque, sed a sede fuisset apostolica deputatus. Ex hoc itaque terhate tales tibi elicias quaestiones: primo si odium in praepositura conceptum in episcopatu portare debuisti, sic retinendo rancorem ut mora praeter morem plus indignationis adjiceret cum factus potentior potentius vindicaberis: qui in minori officio forte quia possibilitas defuit praeteristi. Secundo, si ordo sacerdotalis vel saltem illius reverentia, qui per sacerdotale ministerium in altari Deo Patri pro salute humani generis victimatur, tanti tibi esse debuerit, ut non exponeres nudum sacerdotem ludibrio exacuens in ipsius contumeliis et verberibus velle tuum. Quarto, si ad Christum et sedem apostolicam respectum tantum habere debueris, ut hominem tam honesti testimonii non antequam injunctum sibi exsequeretur crucis negotium excommunicares, et praepositura et rebus aliis contra justitiam spoliares. Collige igitur sequelam hujusmodi quaestionum, ut ex prima diligens dicaris odii conservator, secunda vero affectuosus sacrilegus; tertia satis insipiens, quarta praesumptuosus nimium et inimicus justitiae censearis: unde aperias oculos tuos et videas si super his praecesserunt palpebrae gressus tuos et factum deliberationis judicium exspectavit. Verum cum sedes apostolica et frenum opprimentium et refugium debeat esse oppressorum, nos tam tuis quam Vacien. Ecclesiae capituli litteris diligenter auditis, promulgatam a te in eumdem praepositum ex causa praedicta excommunicationis sententiam, si tamen sententia dici debeat, decernentes penitus esse nullam, ipsi praeposituram restituimus, sic subtractam sive adhuc illam in manibus tuis retineas, sive alium intruseris in eamdem, mandantes illum quatenus ipsum in illius praepositurae corporalem possessionem inducant et tueantur inductum; detentorem si quis forsitan apparuerit post mandatum eorum infra 10 dies plenaria sibi restitutione providerit, omni beneficio ecclesiastico et officii exsecutione privantes, contradictores alios per censuram ecclesiasticam compescendo: super aliis nihilominus substantiis eidem satis fieri faciant competenter. Tibi quoque districte praecipimus, ut non solum super his praefato praeposito nihil difficultatis opponas, verum etiam expensas et ablata restituas universa, teque nostro conspectui repraesentes, ut super promissis et etiam signo crucis abjecto, sicut accepimus, apud apostolicam sedem addiscas quid modestiam deceat pastoralem: caeterum, quia quales sint tuae sententiae, satis tu ipse potes agnoscere, nisi religaveris impetu rationem, ut puniaris in eo in quo dignosceris deliquisse, praesentium auctoritate statuimus, ut nullam de caetero in saepe dictum praepositum sententiam ferre praesumas, nec cum communi consilio totius capituli Vacien. alioquin robur non obtineat firmitatis.