EPISTOLA CCCCII.
THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, THEODWINUS cardinalis titulo Sancti Vitalis.
Cognito et pro vero habito, quod ejus praeeunte gratia, qui superis reconciliavit mortales, inter vos et dominum regem Angliae pax sit plenarie reformata, indicibili gaudio et laetitia exsultavimus, ex intimis visceribus illi gratias referentes, qui fecit vobiscum misericordiam et dedit etiam cum exsultatione proventum, eidem pariter preces continuas offerentes, ut qui reformare dignatus est, illibatam conservet et augeat, sicut expedit, in aeternum. Et licet magis videatur idoneum et conveniens a vobis nos doceri, et admoneri debere, de sincera tamen dilectione praesumentes aliorum arma induimur, et paternitati vestrae, aliqua suadere tentamus. Rogamus igitur et affectuose suggerimus, quatenus misericordiam, non judicium in eos qui peccaverunt in vobis, exerceatis; non ultionem, sed veniae fontem reis et persecutoribus aperiatis, quatenus verbo et opere imitatorem Christi, vos in conspectu hominum ostendentes, quae docetis, facere, prout expedit, vestra sanctitas agnoscatur, et non immerito ab omnibus commendetur. Ex hoc enim et adversarii vestri in suis cordibus confundentur, et amici plurimum vultu et animo gloriabuntur. Nos enim in his et aliis successibus vestris charitati vestrae modis omnibus congaudentes, tam ut praeteritae petitiones vestrae mandarentur effectui, quam etiam ut munus nostrae dilectionis liberalitas vestra susciperet, gratanter effecimus, et per harum latorem viridis coloris examictum, quem inter alios ipse elegit, vobis mittimus, reliquos pannos sericos. Et quaecunque apud nos sunt vestrae prudentiae exponentes, parati semper pro vobis efficere quae vestrae sint fraternitati accepta.
( Vide et epistolas duas ad Albertum et Theodwinum
directas. )