EPISTOLA XXXII.  Rudolphus quemdam principem certiorem facit de obtenta insigni a rege Bohemiae victoria.   (  An. Dom. 1278, cod. Rud.  XXXII.)
ARGUMENTUM.--Nuntiat amico principi insignem de Ottocaro victoriam ab se ac foederato rege Hungarorum reportatam, cum Ottocari plurimaeque Bohemorum nobilitatis caede. Tantum de potentissimo hoste triumphum uni Deo acceptum referri, cujus clementia in extremo periculo morti ereptus fuerat. Ipsi et beatae Mariae virgini gratias referendas.
Quantis opprobriis et probrosis injuriis indesinens reipublicae disturbator quondam Ottocarus rex Bohemiae illustris nos impulerit, ut ad ejus conatus nefarios refrenandos manum nostrae potentiae levaremus, nemo te novit melius, nemo vidit apertius quam tu, princeps charissime, qui conspirationes quas idem rex adversus nostram salutem fecerat, insidiarum jacula quae tetenderat, laqueos quos absconderat, non ignoras. Et quoniam de torrente tanti discriminis aliquando nobiscum laqueos amaritudinis, haustus felleos accepisti, dignum credimus ut et nunc laetificatus 418 ex nostra triumphali victoria feliciter satieris, postquam rei gestae perceperis ex his nostris litteris qualitatem. Scias itaque quod nos feria quinta proxima post festum beati Bartholomaei apostoli eo loco locavimus castra nostra, quo a tentoriis dicti regis Bohemiae vix ad spatium dimidii milliaris Teutonici distabamus. Mane vero sextae feriae subsequentis, una cum dilecto filio nostro rege Hungariae procedentes, cuneos acierum nostrarum adjunximus hostium stationi, sicque hora diei quasi sexta inter nos gravis pugna committitur, in qua dictus rex Bohemiae, more strenui pugilis viriliter se defendens, tandem victus occubuit, non a nostra virtute prostratus, sed Deo potius impugnantes rempublicam subito expugnante collisus. In quo etiam bello nobiles regni Bohemiae potiores aut mortui gladio ceciderunt, aut victi certamine, dum se ad praesidium fugae converterent, ab insequentibus sunt detenti. Verum cum ex veris et certis indiciis nobis constet quod non nostra sed summi Dei vitam nostram in tanto discrimine misericorditer protegentis potentia triumphavit, praesentem praeclaram victoriam illius titulis et honori ascribimus, qui ad nostrae humilitatis angustias finiendas, immensae clementiae suae misericordes oculos tunc misericorditer inclinavit, dum extremae necessitatis periculum imminebat,. Tu igitur, princeps charissime, grates Altissimo 419 referas, et ad laudes gloriosae Mariae virginis cor revolvas, quorum praesidiis vita nostra morti proxima salva substitit, et honor Romani imperii miserabiliter incurvatus virtute mirabili respiravit.