EPISTOLA CXCVII.  Inductiva.
Sublimitati vestrae credimus notum esse quod tandiu cum caeteris cardinalibus inclusi stetimus pro summo pontifice eligendo; et quod nondum potuimus unanimiter concordare, sed in quantum per praeterita conjicere possumus de futuris, imo in quantum nos docent ea, quae singulis diebus tractamus praesetialiter et videmus, visibiliter timere possumus quod tractatus in Ecclesia Romana non modicum periculum in longi temporis spatium transeat, ac in ejusdem Ecclesiae multarum regionum, ne totius dicamus Christianae religionis detrimentum, electio summi pontificis differatur. O quot per diversa mundi climata nova insurgunt scandala! quot provincias turbat seditio! quot regiones et regna concutit bellica rabies! quibus, etsi Romana Ecclesiae materno compatiatur affectu, ipsis tamen quia vidua nequit effectualiter providere, pro his quoque dolemus et gemimus. Sed maxima nobis est per Dei gratiam consolatio conservata, quia videlicet ferventi desiderio et desiderabili fervore vos Ecclesiae devotum novimus, et tanto erga ipsam constantiores, quanto majoribus procellis et tumidioribus fluctibus visa est agitari, ut sic fides vestra multo purior sit auro quod per ignem probatur, quod quidem multorum conatus illicitos reprimit, ac praesumptuosam limitat audaciam et compescit. Consolamur etiam quia serenitati vestrae cordi esse scimus terrae sanctae tribulationibus et periculis subvenire. Ad quod vos inclytosque liberos vestros divinae crucis assumpto signaculo viriliter accinxistis. Caeterum, ut cum gratia vestri loquamur sincero cogente affectu, quo vos diligimus toto corde, quamvis hujus terrae sanctae credamus utilem, terrae tamen vestrae ac Ecclesiae Romanae ipsum minus utilem formidamus; forsan enim plerique jamdudum suas nequitias conceperunt, quas ausi non sunt in vestrae excellentiae provincia parturire, quibus per absentiam facultas permittitur, quod nequiter est propositum nequius perpetretur. Penset haec ergo et alia multa regalis sublimitas, et eam non pigeat consilium in melius immutare, ut videlicet tali transfretante cum honorabili comitiva; cui quoties oportuerit tam pecuniarum quam militiarum poteritis subsidium destinare; vos vestrique liberi, quos tennala non sinit aetas adhuc armorum onera supportare, ad terrae vestrae multarumque aliarum tranquillitatem et pacem in regali solio velitis remanere; sic equidem terrae vestrae multarumque aliarum et Ecclesiae Romanae utilitatibus multipliciter consuletis. Quare has utilitates suademus et credimus aliis praeferendas, sed si placet, parcatis nobis, quia sic loquimur; urgens enim necessitas et evidens utilitas, ac insuper affectus sinceritatis quo vos diligimus tanta animi puritate ad hoc specialiter nos inducunt.