EPISTOLA CXXIX *. AD EUMDEM.
THOMAS Dei gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis venerabili fratri GILBERTO eadem gratia Londoniensi episcopo magis in Christo gloriari quam in saeculo, amplius sperare in Domino quam in mundi amplexibus.
Licet tibi jam diu et plura scribere debuerimus, quoniam materia multa est, eligimus ad praesens dicendi compendium, ut inter haec initia brevibus tibi, quod sentimus, aperiamus. Nulla forsitan pro nobis, vel pauca, sed aliqua tibi de te, et pro te in instanti mandare curamus, reducendo tibi ad memoriam, qua conscientia sustinueris, qua animi patientia dissimulaveris injuriam Deo illatam in nobis, nobis propter Deum, tibi etiam in nobis, dum traheretur iterum ante tribunal principis, cum iterum pararetur Dominus Jesus crucifigi in nobis. An ut tua, te et tuos servares illaesos ab onere confiscationis, ac incommoditate exsilii? Certe non sic se Christus servare voluit, cum etiam animam suam pro suis poneret, quorum ipse frater et caro est, nobis relinquens exemplum, ut et nos similiter faciamus. Non sic apostoli, qui non timuerunt fidem Christi et nomen protestari coram principibus et potestatibus saeculi, in vitae suae discrimen et carnis. Haec tibi dicimus de radice charitatis, non de rancore aliquo, ut vel sic revocetis ad animum, et de conscientiae macula, vitioque patientiae, si tamen in ea vitium esse potest, quam certius, ut pace tua dixerimus, credimus debere dici de more loquendi remissionem vel negligentiam, penes te confundaris commodius, de sustinentia non parum exemplo damnosa, et apud Deum ac homines effectuosius repares famae tuae integritatem, affectuosius poenitendo de hujus patientiae vitiose commisso. Hujus rei gratia hortari te cupimus, ne gloriam mundi quasi stantem aspicias, ne plus tibi, aut pro te, aut pro tuis tua diligas, quae revera non tua, sed Christi pauperum esse debent, et sunt, ut ad verum veniatur; et sic te et tua, ea tua quae sic dicimus, perdas, ne blandiens praesens prosperitas sui finem tibi abscondat, et adversitas sine fine succedat. Alternae enim sunt rerum vicissitudines, facilisque de successibus prosperis lapsus est in contrarium. Ne laetitia temporalis luctum tibi aeternum, et operiat quem parit, et pariat quem operit. Ne mors longe a te esse putetur, et praeoccupet improvidum, et vita, dum exspectatur, deserat male conscium. Sicut scriptum est: Cum dixerint, pax et securitas, tunc subitus veniet interitus, tanquam in utero habentis, et non effugient. Haec nos tibi scripsisse credas ad majorem cautelam, ut habita tecum ratione praeteritorum, praesentium, et futurorum, sic corrigas errata, ut de correptis gaudeas, et de gaudio tuo fraterna tibi charitate congaudentes, fructum gaudii et nos consequamur sentiendo, et sentiamus consequendo. Valete.