DXLV.  Ad universum clerum.--De raptoribus, et ecclesiarum violatoribus, et quando post peractam poenitentiam sit neganda sepultura ecclesiastica, nisi satisdent de damno restituendo.   (Anno 1145-53.) [  Ibid.,  390.]
Super eo quod de raptoribus ecclesiarum, atque presbyteris qui poenitentiam eis injungere et oblationes eorum contra statutum nostrum suscipere attentaverint, a nobis communi deliberatione statutum cum fratribus nostris statuimus, et constitutionem ipsam, sanctorum Patrum vestigia subsequentes, auctoritate Dei et sanctorum apostolorum Petri et Pauli pariter confirmamus: statuentes, ut quicunque ex his raptoribus, qui in urbe, diabolo suggerente, violenter surrexerint, in rapina, sive in ecclesiarum violatione manifeste est deprehensus, vel amodo fuerit, nisi ablata prius restituat, si poterit, vel emendandi plenam securitatem fecerit, poenitentiae beneficium ei penitus denegetur. Si vero usque ad obitum, quod absit, in sua contumacia duraverit, et in extremis positus, poenitentiae remedium humiliter postulaverit: si emendationem vel emendandi securitatem praestiterit, ac fidejussores, qui ablata restituere debeant, idoneos dederit, ei poenitentia et ecclesiastica sepultura concedatur. Qui autem in sanitate, obstinata mente non poenituerit, vel emendaverit, et in morte securitatem ac fidejussores, sicut diximus, praestare nequiverit, solemnitas poenitentiae parum prodesse, sicut credimus, videtur; sed viaticum non negetur, ita tamen, ut nullus clericorum sepulturae illius intersit, nec ejus eleemosynam accipere praesumat. Quod si qui presbyterorum vel clericorum contra statutum nostrum in vita vel in morte poenitentias dare, aut sepulturae illorum interesse, vel eorum eleemosynas accipere attentaverint, seu hujusmodi rapinae participes inventi fuerint, ordinis sui damnum irrecuperabiliter patiantur, et beneficio ecclesiastico careant
[ f. supp. his]