EPISTOLA LXII. AD MAGISTRUM R. BLONDUM.
ARGUMENTUM.-- Gaufridus Lincolniensis electus clericum quemdam suum inobedientiae arguit, quod se relicto cuidam abbati adhaeserit: monetque ne nomine abbatis se archiepiscopo Cantuariensi opponat.
G. Dei gratia Lincolniensis electus, domini regis Angliae filius, magistro R. BLONDO, salutem et humilius sapere. Cum proponas in litteris tuis quod mecum velis disputare de pari, fines pacti transgrederis: et utinam mecum de pari tantum, non de superiori contenderes! In eo enim superiorem me, aut mihi contrarium te fecisti, quod mea vocatione posthabita ad mandatum cujusdam abbatis remanere in Anglia decrevisti. Fortior quidem est disputatio in contradictione, et contrarietate operum, quam verborum. Cum ad me venire, et mecum esse debeas, et non velis, contra me es, quia, testimonio Veritatis, qui mecum non est, contra me est; et, qui mecum non colligit, spargit. Quod autem ad otii reprobationem quaedam de Tibullo, et monasteriis Aegypti tuis litteris adjecisti, otiosi hominis fuit. Ad laborem enim, non ad otium te vocabam; non esses otiosus, si meis insudares negotiis, quibus te citra omnem vocationem spontaneum impendere debuisti. Te tamen excusabilem facit, quia semper habuisti me socium, nunquam dominum: et ideo novisti qualiter socio, non qualiter domino sit scribendum: si habuisses dominum assuevisses obedientiae, quam detrectas. Verumtamen indomita cervice ferox post vocationis meae litteras nunc agere causas Parisiis, nunc reverti Bononiam, nunc Lincolniam proficisci, nunc morari Oxenesordiae ordinas et disponis. In hac tamen ordinatione magna est confusio, ubi mens tua contrariis aestuat desideriis, et totus dissides a teipso. Si bonum obedientiae acceptasses, vagos et dissolutos affectus, qui te in varia fluctuare compellunt, devotus timor ad unius voluntatis arbritrium alligasset. Nunc autem domina ambitio, quae novum tibi beneficium de praedicti abbatis largitione promittit, ad crimen ariolatus et idololatriae per inobedientiam te compellit: quoniam, sacrae Scripturae testimonio, peccatum ariolandi est repugnare, et quasi scelus idololatriae nolle acquiescere. Utinam erga me humilius te haberes, et me ad benefaciendum tibi propensiore obsequio uberiore meritorum gratia provocares! Mundus enim in maligno positus est; et sicut optime nosti, beneficium, quod de munificentia nostra obtines, facile posset occasione ingratitudinis et inobedientiae revocari. Ingratitudo enim est ventus urens et siccans fontem liberalitatis, rorem amicitiae, fluenta gratiae. Illud obnixe te moneo, ut pro mendico et mendace abbate, sicut dicitur, te domino Cantuariensi in suis negotiis non opponas. Cum enim meorum numero ascriptus sis, eum per te impugnare viderer; ideoque si ejus negotiis interesse, eique adesse, non potes, aut forte non audes, ei tamen obesse in aliquo, sicut me diligis, non attentes. Scio quia ex affectu me diligit, atque in angustiis meis experimento probavi sincerissimam ejus fidem: ideoque ejus amicitias amplecti desiderans et fovere, ipsius injurias aequanimiter sustinere, aut dissimulare non possem.