EPISTOLA VI. ETHELWALDI AD ALDHELMUM.
Sacrosancto abbati Aldhelmo, mihi inextricabilis ignitae charitatis nodis, ut merita poscunt, astricto, Ethelwaldus, tuae piae paternitatis supplex alumnus, perpetuam in Domino sospitatis salutem.
Aestivi igitur temporis cursu, quo immensis feralium passim congressionum expeditionibus haec miserrima patria lugubriter, invidia vastatrice, defanatur, tecum legendi studio, conversatus demorabar. Tum mihi fiat indigno, tuae beatitudinis sacrosancta sagacitas omnibus, ut reor, propemodum panegyricis tam saecularium litterariae verbositatis facundia editorum, quam etiam spiritualium ecclesiastici dogmatis stylo elucubratorum plenissime voluminum scriptis imbuta, arcana liberalium litterarum studia, opacis duntaxat mysteriorum secretis, ignaris quibusque mentibus obstrusa, abrepto propere spissae stoliditatis velamine, patefaciens liquidissime propalarat. Quibus ad integrum exuberantis ingenii epulis, ambronibus siticulosae intelligentiae faucibus, avide absumptis, meam adhuc pallentem hebetudinis maciem largissimae blandae sponsionis epimenia affluenter refocillabat, pollicitans omni me desideratae lectionis instrumento, quo potissimum meae mediocritatis industriam satis inhiantem agnoverat, libenter edocendo imbuere. Quapropter, mi amantissime purae institutionis praeceptor, quatenus affectu consequente fidem verborum haud difficulter adhibeas, operae pretium censemus, talibus sacrae Scripturae oraculis instimulatus : Fili mi, si spoponderis pro amico tuo, defixisti apud extraneum manum tuam, illaqueatus es verbis oris tui. Et jam dico, si nullis te capacibus prolatae promissionis retinaculis perplexum involutumque reminisceris, tamen cum memet ab ipsis tenerrimae cunabulis infantiae fovendo, amando, pedetentimque delicatioribus solertiae cibis recreando, ad vegetam usque pubertatem provexisti, dignum ab omnibus sanae intelligentiae esse judicatur, quatenus, confoto jam pabulo tenerioris ingenii, des cibos solidiores quoque profundioris sophiae. Tamen si humillima subjectae devotionis instantia importune insistens expetit affatim alendo epulas, impendere non deneges; meque, licet nullius momenti ducas, vestrae sublimitatis adoptivam prolem ex omni paternae prudentiae diviti censu aliquatenus ad tempus ditare non recuses; ne quando invisi audacium aemulorum cunei crispanti optatae improbationis cachinno tripudiantes congratulentur, si sobolem opulenti paternae philosophiae censu exhaeredem penuriaeque feralis insipientiae experientem comperiunt. Et non incongrue mihi ille Roboam, generosa de stirpe famosissimi tam laudabilis sapientiae excellenti enormitate, quam etiam opimis rerum facultatibus regis Salomonis, infelici fusus ortu, omnis pene paternae felicitatis expers, lugubriter coaequari queat. Denique, jam nunc impleturus vota persolve, et inceptum largae institutionis beneficium concitus comple, sciens te haud dubie majorem inde perpetuae remunerationis gloriam adepturum, Domino astipulante, quia qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit. Huic autem nostrae parvitatis epistolae trina cantati modulaminis carmina binis generibus digesta subdidimus, quorum primum dactylico heroici poematis hexametro ac pedestri, ut autumo, regula enucleat et trutinatum et in LXX coaequantium versuum formulas, casu ita obtingente, et, ut verius dicam, supernae dispensationis nutu moderante, divisum. Tertium quoque non pedum mensura elucubratum, sed octonis syllabis in imo quolibet versu compositis una eademque littera comparibus linearum tramitibus aptata cursim calamo perarante caraxatum tibi, sagacissime sator, transmittens dicavi. Medium vero meo tuoque clienti Winfrido de transmarini scilicet itineris peregrinatione, simillimis itidem versuum et syllabarum lineis confectum repraesentans porrexi. Haec idcirco vestrae beatitudinis venerandis obtutuum luminibus repraesentanda fore necessarium duxi, quod nostrae parvitatis judicio dignum esse visum est, omnem tibi, utpote Patri, mearum litterarum editiunculam primum pandens propalarem, quatenus vestrae sublimitatis probabili rationis judicio comprobata, et ad aequitatis normulam derivata, omnibus deinceps lectorum numerositatibus acceptabilis exstat. Vale in Christo.
(Prov. VI, 1) (Matth. X)