CXIX.  Ad Wichmannum Magdeburgensem archiepiscopum.--De injuriis Ecclesiae Romanae a Friderico imp. illatis, et ut sequestrem pacis sese interponat.   (Veronae, Febr. 24.) [MANSI.  Concil.,  XXII, 506.]
URBANUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Magdeburgensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
Firmum in corde nostro propositum habendi te sincerius in visceribus Jesu Christi charitas illa fundavit, quae diffusa per Spiritum in cordibus electorum , ita corpus Ecclesiae compage suae virtutis adnectit, ut et caput membris ineffabili junctura cohaereat, et membrorum officiosa diversitas ab unitate capitis non recedat. Noverit ergo tua fraternitas quod nos circa te et commissam tibi Ecclesiam charitatis hujus ardore ferventes, fiduciam de te gerimus spiritualem, quod sicut paternitatem tuam nexu quodam singularis dilectionis amplectimur, ita etiam recompensatione laudabili a tua devotione suscepta copiosus semper in tuis affectibus oblectemur. Hac ergo suadente fiducia, materiam tibi nostrae immodicae turbationis exponimus, ut nostris te participante molestiis, de prudentia et subsidio tuo majus in Domino solatium capiamus. Commonita, inquam, frequenter a nobis imperialis culminis altitudo, ut Ecclesiae Romanae restituat possessiones ejus, quas detinet occupatas, non ea qua debuit serenitate respondit, nec videtur velle perficere, per quod inter Ecclesiam et imperium firma possit pax et concordia provenire. Unde hoc ipsum per litteras tibi duximus apostolicas intimandum, rogantes attentius et mandantes quatenus cum ad partes illas accesserit, in quibus ejus alloquio tua fraternitas potiatur, suadere sibi et consulere non omittas, ut Ecclesiam Dei, sicut ad suam spectat gloriam et salutem, oculo benigniori respiciat, et materiam fomitemque discordiae, sicut decet ejus magnificum principatum, funditus e medio laudabili pietate praecidat. Quod si forsitan, te commonente, non fecerit, culpam dissensionis et odibilis simultatis in eam partem noveris esse refundendam; quae culpam videtur praestare discidii, cum in manu ejus potestas haereat et facilitas emendandi. Dat. Veronae VI Kal. Martii.
(Rom. V)