ª EPISTOLA XXXIV  Hildeberti episcopi Cenomanensis ad Urbanum II de coemeterio Sancti Vincentii.
Sanctissimo Patri suo U. Cenomanensis episcopus.
Universis fidelibus, per spatiosum orbem longe lateque diffusis, clarescit antiquos Patres, ad vitandam urbium frequentiam, quaedam solitaria loca elegisse, ubi ad honorem Dei corpora fidelium honeste potuissent sepeliri. Ad quorum imitationem, pia et discreta sanctorum antecessorum nostrorum sollicitudo, in suburbio nostrae civitatis, ex possessionibus Cenomanensis Ecclesiae, quamdam abbatiam de Sancto Vincentio fundaverunt, ubi ipsi et successores sui, et canonici, et illi qui consistunt in ea parte civitatis quae ad feodum episcopi noscitur pertinere, per succedentia tempora sepelirentur, seorsum regulariter parte coemeterii retenta, ubi clerici ab aliis, sicut ordine, ita sepulturae differrent dignitate, propter quod monachis illius monasterii, inter alia beneficia in ecclesia nostra, quaedam ab antiquo praebenda collata est, ut illi qui pro nostris animabus Domino Deo sacrificia specialius offerebant, firmo charitatis et familiaritatis vinculo nobiscum astringerentur. In eodem itaque coemeterio, sine controversia, tam episcopi nostri quam canonici, a priscis temporibus, usque in praesentem consecuti sunt sepulturam. Caeterum noviter accidit quod, me absente, quidam canonicus noster moreretur; unde effectum est ut, dum canonici nostri ei debitum fraternitatis obsequium in ecclesia nostra, ut mos exigebat, persolverent, pauci eorum, semper peste discordiae laborantes, illum adhuc viventem asserebant praecepisse quatenus in coemeterio 199 de Belloloco sepeliretur. Caeteri vero fideles, qui confessioni ejus et unctioni interfuerant, testabantur illum inter fratres et Patres nostros apud Sanctum Vincentium sepulturam requisivisse; licet alias minime debuisset tumulari, nisi monachus, vel regularis efficeretur. Illi autem qui seditionem concitaverant, corpus defuncti, sancti et religiosi viri, ad instar sacrilegorum, in nostra urbe extra coemeterium, in terra minime consecrata, sacra usurpantes obsequia, sepulturae tradiderunt. Monachi vero, nostro adventu cognito, nostram humilitatem suppliciter multoties rogaverunt, ut eis, juxta consuetudinem Ecclesiae nostrae, corpus canonici nostri redderemus. Super hoc igitur capitulum nostrum frequentius et diligenter misimus, ne nostrae scandalum inferretur 200 Ecclesiae, fratri suo, contra antiquum morem, solitam denegantes sepulturam. Maxima quidem pars capituli nostro consilio pariter favebat, et praecepto; sed paucorum arrogantia, ut dictum est, rationi resistebat, et omnibus, me tantum excluso, qui corpus defuncti deferrent ad tumulum, minabatur supplicium. Sane monachi se sentientes praegravari, cum suam nec jure, nec prece, possent investituram obtinere, ad sinum misericordiae vestrae, super his qui eos spoliaverant, appellaverunt. Idcirco, dulcissime Pater, hujus rei seriem veraciter vestrae beatitudini intimamus, humiliter exorantes, quatenus paupertati monachorum jus suum conservare dignemini, et perversorum pertinaciam vestra auctoritate conterere.