EPISTOLA XIV.  Dilecto fratri  THEOTARDO,  frater  PETRUS  humilis Cluniacensium abbas, salutem.
Quid est, ut voce Judaeorum utar, quousque animam nostram tollis? quandiu renitentem trahis? quousque me tenaci catena circumagis? O quam grave dilectionis vinculum, a quo nec reus solvitur, nec innocens expeditur! Fortius hoc omni aere, gravius omni pondere, quia fortis est ut mors dilectio, dura sicut infernus aemulatio . Hac compede vinctus teneor, hoc pondere pressus aggravor, hac catena quocunque pergo, vincior. Fert ista animus nunquam tui immemor et cum semper regiones regionibus, provincias provinciis commutet, te solum nunquam mutare, nunquam a se repellere valet. Quare hoc? Nunquid a te ducatus? nunquid regna? nunquid mundi gloriam? nunquid montes, ut dicitur, aureos praestolatur? Non hoc, charissime, non hoc; non hoc certe a te amicus animus exspectat. Quid igitur? Nosti ipse. Quid loquendo fatigarer? tibi te ipsum remitto. Tu esto inventor, judex et cognitor horum. Et ut aliquid dicam, precare illum pro me, quem, pro posse, veneror et diligo in te. Quem licet meditetur mens mea, licet loquatur lingua mea, longe tamen ab eo deviat vita mea. Redde ergo vicem amico, ut qui nec inter servos laboris tui obliviscitur, insuavi, quod multo facile est, requie tua, constanti semper memoria teneatur. Haec breviter scripto praemisi, dicturus ipse, Deo volente, in proximo quae praetermisi.
(Joan. X.) (Cant. VIII)