EPISTOLA XCIII. H. PRAEPOSITI IN KNETHSTEHTDE AD HILDEGARDEM.  Quaerit quomodo Deum pro peccatis suis placare possit.
H. qualiscunque Dei gratia praepositus in Knethstehtde, venerabili ancillae Christi, H. Spiritus sancti gratia confortari, bonoque fine consummari.
Si fieri posset ut praesens essem, et alternatim sermonem vobiscum agere possem, modis omnibus optarem. Ea enim quae circa me sunt, quae Dominus solus novit, profusiori vobis relatione expositurus essem, quae singula breviandi causa praesenti loco committere nolui. Gratiam, dilectissima, quam Pater luminum, a quo est omne datum optimum et omne donum perfectum desursum , vobis praerogavit audivimus: qua scilicet multum confidens, charitatis vestrae dulcedinem opus duxi praesentibus convenire, supplicans attentius quod pro meis miseriis divinam clementiam devotis precibus implorare non desistatis. In multis namque eam me offendisse scio, quod me impune non fecisse sentio. Quia igitur in gratia quam in vobis cognovi, spem potiorem habui, utile existimavi auxilium exaudibilium orationum vestrarum implorare, sperans me recepturum a vobis quodlibet remedium consolationis, quod pro Christo precor facere non omittatis scriptis vestris, innectentes eisdem quo ordine magis placem offensam divinae majestatis. Valete in Christo semper.
(Jac. I)