EPISTOLA CCXXXI. AD EUMDEM.  Charitatem erga Deum et erga pauperes, miseros et peregrinos commendat.
Albinus Oniae sacerdoti salutem.
Prosperitas et gaudium animi vestri multum mihi placere fateor, quae charitas, sicut Apostolus ait, nunquam excidit , quae semper nova et antiqua; nova ex praesentia, antiqua ex memoria: quam semper utinam fideliter sequaris cum omni homine, quantum in te est, et quantum ad Dei honorem honestum et utile videaris. Non est charitas quae in ebrietate tenetur, vel in peccatis conjuncta conglutinatur, sed impia voluntas, non bona suavitas. Ama Deum semper, qui amantem se amat, et diligentem se diligit. Habeto illum amicum, qui unicuique amicus est secundum se. Pauperum memor esto in eleemosynis, et miserorum in defensione, et peregrinorum in solatio, ut Deus tibi reddat in die magno, ubi dividet omne humanum genus in duas partitiones; aliis propter duritiam cordis indeficientes tormentorum flammas; aliis propter misericordiae opera et charitatis officia perpetuae beatitudinis regnum. Hoc faciens feliciter, vive, fili mi charissime.
(I Cor. XIII, 8)