EPISTOLA XXXVII.  Conatur eumdem principem cum fratre suo conciliare.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  XXXVII.)
ARGUMENTUM.--Henricum palatinum Bavariae ducem multa subiratus edocet, eum foedere juncto cum rege Bohemiae, imperii hoste jampridem denuntiato, in terris Ludovici fratris sui hostilia nequidquam agere; Alphonsum Castellae regem cujus ope nitebantur hostes imperii, titulum regis Romanorum, spemque omnem imperatoriae majestatis assequendae omnino deposuisse; fraternam reconciliationem ab se tandiu inutiliter quaesitam opportunam illi fore; ac demum Boemiae regis cum Ladislao concordiam ab eo nullatenus tractandam esse, ne videatur et ipse hostis imperii.
Quod solitae tibi salutationis forma ex regiae prodiens affabulationis benevolentia non dirigitur, si in tui armario pectoris inditae tibi discretionis thesauros aequa lance justique pensamine judicii 353 librare volueris, ratio minime naturalis fluctuat. . . . . tuis remurmurans actibus, quam ob causam quod aliis scribitur, tibi digne subtrahitur, nullatenus admiratur. Ecce enim, princeps inclyte, quod ob tui conservationem status boni, ad reformanda inter te et fratrem tuum Ludovicum solidae pacis foedera jampridem non sine magnis expensis partes nostras interposuimus fide bona, tu autem quorumdam non tua, sed sua potius quaerentium consiliis acquiescens in tui fratris exterminium, et si bene deliberaveris in tui ipsius tuorumque non magnum profectum, dicti fratris tui territoria demoliri niteris associato tibi hoste sacri imperii H., et aliis suis complicibus, incendiis, et rapinis, et quod plus est non solum princeps imperii fidelis violenter invaditur, verum etiam ipsum imperium in suis propriis districtibus hostiliter impugnatur. Attende itaque, illustris dux, et considera, volve et revolve in te ipso, diligens sis scrutator in habitaculo cordis tui, qualiter imperium tibi, et tu imperio sitis invicem colligati, et te umbra transiens non afliciat. . . . . . non illaqueet, ut momentaneum non delectet. Ut autem evidenter possis intelligere, qualiter quidam in tui diminutionem status circumvenire te hactenus sunt conati, baculum regis Castellae ad te sustentandum tibi harundineum praetendentes, nolumus amplius te latere, quod dictus rex omni juri, actioni, et quaestioni, quam sibi in imperio competere asserebat, in manibus summi pontificis simpliciter renuntiavit, et ex toto imperiali dignitati, quam hucusque sibi illicite ascribebat, nomine ac re cessit, nobis tanquam vero Romanorum 354 regi, quidquid hucusque sibi juris in imperio vindicavit, liberaliter resignando. Unde tibi regali clementia consulimus, quatenus motus tuos temperans et refraenans, sic regiis te beneplacitis habilites, et coaptes, sic in agendis omnibus finem prospicias, quod sacrum imperium in te suum principem semper habere delectet membrum nobile, et tu ipsius imperii columna nobilis realiter, non verbaliter, celsitudinis imperatoriae videaris solium solide sustentare. Et licet alias incassum nostras ingesserimus operas, ut cum fratre tuo praedicto reduci posses ad fraternae concordiam unionis, non piget tamen adhuc, dummodo tempestive acquiescere volueris, ad concordandum vos omnem adhibere sollicitudinem et laborem. Caeterum cum rex Bohemorum manifestus sit hostis imperii, et in proscriptione regia perseveret, tibi firmiter et imperialis gratiae praecipimus sub obtentu, quatenus ad concordandum N. cum ipso N. te nullatenus intromittas, quia hujusmodi concordia videtur in conspirationem contra nos et sacrum imperium manifestius aspirare. Alioquin si contra inhibitionem nostram concordare dictos reges aliqualiter attentares, hostibus et inimicis nostris favere luce clarius videreris, nosque amodo te tanquam fidelem principem sacri imperii promovere et diligere non possemus. Datae.
(ne ullum dicamus)