EPISTOLA CCXCIV. WIBALDI ABBATIS AD H. STABULENSEM MONACHUM.  Declarat rationes quae ipsum a retinenda abbatia Stabulensi deterrebant.   (Anno 1151.)
Frater WIBALDUS dictus abbas, dilecto filio suo H. benedictionem
De statu imo de nutatione animi nostri certius ex litteris communibus valebis addiscere. Quae autem nos a regimine Stabulensis monasterii deterreant, licet ignorare non possis, breviter tamen tuae vigilantiae adnotabimus. In primis magna est ruina ordinis nostri, quam in tam multiplici rerum necessariarum defectu nos sublevare posse non confidimus. Porro, tanta est apud vos rerum tenuitas, et praebendae quotidianae defectus, ut etiamsi totum regnum firmissima pace fruetur, vix tamen valeret se Stabulensis Ecclesia sustentare. Advocati vestri peccatis facientibus non sunt pauperum defensores, sed crudelissimi vastatores, et libertatis vestrae inimicissimi insidiatores. Ministeriales vestri, qui maxime deberent Ecclesiam sustentare, conversi sunt in arcum pravum, et neque mandatis obtemperant, neque agriculturam, ubi ipsi villici sunt, exercere adjuvant, sed, quod deterius est, impediunt et vastant. A quibus detrimentis nulla fere Ecclesiae vestrae possessio aliena est, et maximae illae curtes vacuae et neglectae sunt, de quibus praecipua et praebendae supplementa capi solebant. Inter haec autem diurna flagella nullum nobis auxilium vel ab ecclesiastica vel a saeculari potestate. Non est itaque, si haec omnia diligenter considerata tabescere faciunt sicut araneam animam nostram, et de salute et nobis commissorum sollicitius cogitare. Qualiter vero nostra ordinatio in Corbeiensi ecclesia sit a domino papa Eugenio in civitate Meldensi confirmata, tu melius nosti, qui praesens eras, et nos absentes fuimus.