EPISTOLA XIV.  Intimo amico suo, domno  STEPHANO,  frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, salutem quam sibi.
Anima mea jam de vestra, ut de se sollicita, pro salute illius meditando, loquendo, scribendo, requiescere nescit. Coepisti, charissime, coepisti currere, non desistas. Omnes currunt, sed unus accipit bravium. Sic curre, ut comprehendas . Vide ne latro malignus impediat iter tuum. Non enim tu de Jerusalem in Jericho descendere, sed de Jericho ad Jerusalem coepisti ascendere. Sed, ut ait quidam: . . . . . Facilis descensus Averni, Sed revocare gradum, superasque evadere ad auras, Hic labor, hic gemitus . . . . . Istud ad quid? Ut sapienter advertas ad vitia demergentia in interitum ponam esse humanam naturam; ad virtutes sublevantes ad coelum difficulter se attollere humanam segnitiem. Nam fugiens laborem, appetens requiem, supponit brevem parvumque laborem doloribus perpetuis; praeponit voluptatem horariam delectationibus sempiternis. At non ita amator aeternorum, non ita auditor apostoli dicentis: Et mundus transit, et concupiscentia ejus . Sed, quia multa de his tecum contuli, et plura in proximo collaturum me spero, longam epistolam jam facere nolo. Maxime vero, quia jam spiritum Dei tibi locutum sensi, et cor tuum plene tetigisse cognovi. Hoc tantum cave ne gratiam ejus in vacuum accipias, nec eumdem spiritum a Deo tibi datum exstinguas. Veni ergo ad me cito, sicut et tecum condixi, et postmodum remandavi, ut si qua adhuc de his sunt dicenda dicantur, et quae implenda impleantur. Hac prima hebdomada Quadragesimae, et sequenti, me Cluniaci dilectio tua inveniet.
(I Cor. IX) (VIRG. Aeneid., lib. VI, vers. 126 et seq.) (I
Joan. II)
[opus ]