EPISTOLA XVII. AD ENNODIUM ET PEREGRINUM EPISCOPOS.  A Joanne Nicopolitano, quae contra eum Thessalonicensis tentaverit, se cognovisse scribit, novamque causam sedi apostolicae ingestam, iisdem cognoscendam per litteras hasce commisit.
Hormisda Ennodio et Peregrino episcopis.
Posteaquam profecta est caritas vestra, Nicopolitanus diaconus, qui vobis etiam occurrit in itinere, Romam venit; quem praeter moram vidimus, cogitantes ne forte esset quod ad instructionem mandatae vobis legationis adjicere deberemus: quod et rationabiliter factum ipsa res evidenter ostendit. Obtulit enim nobis epistolam Joannis episcopi sui, et aliam synodi sibi subjacentis Ecclesiae Nicopolitanae, qua queruntur ab episcopo Thessalonicensi excitatas adversum se tam principales quam judiciarias potestates: concussionibus et dispendiis se vehementer affligi propter hoc, quia de ordinatione sua ad episcopum relationem secundum prisca exempla non miserit. Pro qua causa speraverunt, ut de remedio cogitare deberemus, consulentes etiam nos, ut daremus eis licentiam relationem ad designatum episcopum secundum consuetudinem destinandi. Unde tractavimus, et episcopum quidem Nicopolitanum admonuimus, ne tale aliquid audere tentaret, si nobiscum velit in communione persistere; ne per illum, si ab eo qui a communione nostra alienus est, confirmationem petiisset, nostra quoque communio contagium sustineret. Haec vos, ut omnia sciretis, instruximus. Quid autem propitio Deo vobis de hac agendum sit, subjecta declarant. Data pridie idus Aprilis, Agapito consule.