XXXVI.  Privilegium pro monasterio S. Salvatoris Papiensis.   (Anno 1100.) [MARGARINI,  Bullar. Casin.  II, 119, ex archiv. monast. S. Salvatoris Papiensis.]
PASCHALIS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio JOANNI, abbati venerabilis monasterii, quod dicitur Domini Salvatoris, secus Papiam siti, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.
Piae postulatio voluntatis effectu debet persequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Quia igitur dilectio tua, ad sedis apostolicae portum confugiens, ejus tuitionem, devotione debita, requisivit; nos supplicationi tuae clementer annuimus. Et Sancti Salvatoris monasterium, cui Deo auctore praesides, cum omnibus ad ipsum pertinentibus, sub tutela apostolicae sedis excipimus. Quod videlicet monasterium Adeleis augusta imperatrix, suis impensis renovatum, sua nihilominus liberalitate ditasse cognoscitur. Sanctorum igitur praedecessorum nostrorum, sedis apostolicae pontificum vestigiis insistentes, praesentis decreti auctoritate statuimus ut quaecunque bona, quaecunque praedia urbana, sive rustica, culta et inculta, quaecunque possessiones, utensilia et ornamenta, vel a praedicta Augusta, vel ab aliis fidelibus, de suo jure, eidem monasterio collata sunt, sive in futurum, concessione pontificum, liberalitate principum, vel oblatione fidelium, juste atque canonice poterit adipisci, firma tibi, tuisque successoribus, et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones, sive res, utensilia, vel ornamenta auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus multimodis profutura. Nec decimae reddituum praedicti monasterii Domini Salvatoris ab ullius Ecclesiae praesule, vel ministris exigantur. Obeunte te, nunc ejus loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi, qualibet subreptionis astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres, communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et beati Benedicti regulam elegerint. Electo vero abbate, sit facultas omni tempore praesulem eligendi, quem, tam sibi quam caeteris fratribus, cum timore Dei totiusque congregationis conniventia, ubicunque voluerint, consecrationis insignia, hujus nostrae auctoritatis privilegio, absque ulla pretii conferat datione. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, sive basilicarum, ordinationes monachorum, seu canonicorum vestrorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a quibus malueritis catholicis accipietis episcopis. Porro in illis ecclesiis monasterii baptismum, ubi solitum hactenus fuit, celebrari permittimus. Missas sane publicas in eodem monasterio celebrari, aut stationem, sive ordinationem aliquam praeter abbatis voluntatem, aut episcopo quolibet fieri prohibemus. Ad haec dalmaticae, sandaliorum, necnon chirothecarum usum tibi, tuisque successoribus juxta praedecessorum statuta, concedimus. Sicque ab omni jugo, seu ditione cujuscunque personae, ipsum coenobium liberum permanere sancimus ut soli sanctae Romanae et apostolicae Ecclesiae subditum habeatur. Si qua sane ecclesiastica seu saecularis persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate agnoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis accipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen. Datum anno Domini 1100.