EPISTOLA CLXIX. AD PONTIFICEM RIGBODUM TREVIRENSIS CIVITATIS COGNOMENTO MACHARIUM.  Conqueritur de absentia amici, et intermisso commercio epistolico. Reprehendit in eo nimium amorem Maronis.
Pio Patri et amico charissimo Machario monacho et pontifici, Flaccus Albinus in charitate Christi salutem.
Quod Deus conjunxit, saeculum non separet . Ecce qui venit ignem mittere in corda suorum, ille faciat ardere quod incendit: nec flumina infidelitatis obruent ignem, qui in altari Dei die noctuque ardere praecipitur: nec alienum quislibet audeat ignem portare in tabernaculum spiritale, ne occidatur ab eo qui suum semper ardere jussit . Quis est ignis Dei, nisi charitas ? Et quis alienus, nisi amor saeculi? Ideo duo servati sunt ex filiis Aaron propter duo praecepta charitatis; et duo perierunt propter saeculi amorem et amatorem illius . Optimam partem elegit sibi Maria, quae non auferetur ab ea . Amemus quod non auferetur , fugiamus quod auferri potest. Impium est, diligentem non diligere, et retribuenti non retribuere. Quid retribuit nobis Deus? Retribuit nobis pro malis nostris bona sua: 193 retribuamus ei pro bonis suis bona nostra. Quae sunt bona nostra, nisi ut diligamus eum, et mandata ejus observemus? quae sunt mandata illius, nisi ut diligamus invicem? In his duobus praeceptis tota lex pendet et prophetae . Cur ista tam longo repetita principio, nisi ut scias ardorem cordis mei? Pene mihi melius esset, te pauperem habere praesentem, quam divitem absentem. Quid mihi divitiae, si non habeo quem amo; si non considero quem desidero? tua potentia mihi est miseria. Ubi est dulcissimum inter nos colloquium? Ubi sacrarum litterarum studium desiderabile? Ubi laeta facies, quam conspicere solebam? Ubi communio charitatis, quam fraternus amor hinc inde exercuit? Ubi saltem memoria nominis nostri? Ecce totus praeteriit annus, quo nec litterarum consolatio oculis advenit, nec salutationis officium auribus insonuit. Quid peccavit pater, ut a filio oblivisceretur? Quid magister, ut discipulus neglexerit eum? Forte exaltatio saeculi dedignata est nomen magistri in illo? Aut peregrinatio mea viluit in oculis tuis? Aut amor Maronis tulit memoriam mei? O si mihi nomen esset Virgilius! tunc semper ante oculos luderem tuos, et mea dicta tota pertractares intentione, et juxta proverbium illius essem apud te Tunc felix nimium, quo non felicior ullus. Quid faciam? An meam doleo infelicitatem, quia non sum quem diligis? An tuam laudo sapientiam, quia diligis illum, qui non est? Flaccus recessit, Virgilius accessit, et in loco magistri nidificat Maro? Hoc dolens dictavi, vel propter oblivionem mei, vel propter absentiam tui, paululum ferociori pumice chartam terens, ut vel iratus aliquid rescriberes: quia bos lassus fortius figit ungulam. Incipe vel defendere te, vel me offendere, ut intelligam studium, in quo otium istius anni exercuisti; et quo thesauro cor impleris tuum, pande nobis, ut tecum gaudeamus in bono tuo. Utinam Evangelia quatuor, non Aeneades duodecim, pectus compleant tuum, ut ea te vehat quadriga ad coelestis regni palatium, ubi est honor indeficiens et regnum sempiternum, ubi pro me intercedere, credo, memor eris; quia te, ut illuc venires, exhortari gaudebam.
(Matth. XIX,
6) (Luc. XII, 49) (Cant. VIII, 7) (Levit. X, 1, 2) (Luc. X, 42) (Matth. XXII, 40)
[ Cod. Sal., Filius] [ Can., 
separat] [ Cod. Sal., 
aufertur] [ Can., perscrutareris] [ Canis., filius] [ Can., locum] [ Can., 
laesus] [ Edit., et te avehat]