EPISTOLA LXXVI. AD ROBERTUM LINCOLNIENSEM ARCHIDIACONUM.
Roberto Lincolniensi archidiacono charissimo suo, suus G. veram et valituram in tempora prosperitatem.
Actio causae nostrae usque ad adventum domini Eboracensis in Angliam consilio domini Claraevallensis, et domini papae voluntate dilata est. Omnibus itaque in integritate manentibus, sani pariter et alacres Domino per omnia bene juvante redivimus, domino Eboracensi post quadragesimum ab adventu suo diem, si sibi placuerit, in praesentia et curia domini regis responsuri. Dunelmensis, Wigorniensis, Bathoniensis, Exoniensis, et praecipue Wintoniensis ab omni officio episcopali suspensi sunt, gratiam fortassis in posterum per bonos nuntios habituri. Dominus Cantuariensis et alii quamplures episcopi, et nos omnes pro domino Wintoniensi supplicantes, in nullo prorsus auditi sumus, sed, quod nos minus potuimus, comes Theobaldus instantia nuntiorum episcopi sperat obtinere. Dominus papa super his quae ad Ecclesiam vestram spectant, domino Wintoniensi in nullo penitus acquiescens, plenitudinem potestatis in consulendo Ecclesiae vestrae domino Cantuariensi concessit, ut in omnibus, quae ad id spectant, domino Cantuariensi, tanquam domino papae obediatis. Litteras domini papae super his Robertus Foliot ante discessum nostrum jam impetrans, vobis allaturus est. Agatis itaque cum fiducia. Quod enim domino Wintoniensi super hac re magis placuerit, hoc domino papae per omnia displicebit. Fiscamensem, Hulmensem, illum de Westmustier illum depulsat dominus papa, jam nunc multa cum indignatione, et severitate reprobavit. Valete.