X.  Ad eumdem.--Queritur, decreta ejus pro quadam domo ordinis sperni a Divionensi abbate, et rogat, ut aggravet manum suam in contumacem.
Ambiguitatis et diffidentiae materia panditur, si Ecclesia, quae mater est fidei, in suis institutionibus contemnatur. Desinat Roma vel promulgare quod statuit, si decretis ipsius impune contraire licuerit. Meminimus autem, piissime Pater, et cum gratiarum actione recolimus quod negotium domus parvulae de Morans tam diligenter et efficaciter promovistis: quod ad suum jam causa exitum devenisset, si Divionensis abbatis nota protervitas vestrae jussionis limites non exiret. Sed ecce inventus est, qui perire magis eligat quam parcere, volens potius a functionibus separari divinis, quam in suis factionibus superari. Confidimus tamen in Domino, et in constantia virtutis vestrae quod mentietur tandem iniquitas sibi; et cui aufert exsecrabilis cupido consilium, jugis vexatio conferet intellectum. Is autem jam tertio vestrae recepit litteras jussionis, in quibus ei omnis appellatio tollitur, ut pauperculae illi domui juris sui prosecutio non tollatur. Jam per Lingonensem episcopum sub interdicti sententia de justitia vestra tenetur, dum non vult dimittere, quod per injustitiam suam tenere convincitur. Sed quid facimus? Non credit verbo signi prioris, nisi adhuc in manu vali a gravioris plagae verbere feriatur. Data igitur, pie Pater, voci vestrae vocem virtutis, et facite adhuc nobiscum signum in bonum, ut erubescant rebelles, et increduli confundantur; et sciant pariter et intelligant quam periculose et ad insipientiam sibi decretis apostolicis reluctentur. Si qui autem ex eis conspectui vestro se irreverenter ingesserint, memineritis excommunicationis sententiae cui succumbunt, ut non aliter, quam vos deceat, vel admittantur a vobis vel dimittantur.