EPISTOLA XLIII. FRUCTUOSI PRESBYTERI AD BRAULIONEM.
Domino meo proprio Braulioni episcopo, Fructuosus exiguus, semperque tuus.
Scripturae sacrae textu narrante didicimus quam sit gratus homini de longinqua terra nuntius bonus, et quis qualisve alius melior nuntius nobis est exspectandus quam Christi dilectio, quam catholicae Ecclesiae intemerata professio atque propagatio, quam amicorum Dei sacerdotumve Christi sincera vita, felix actus, doctrinaque fidelis? Haec nos desiderare vehementer atque sitienter agnoscere cupere, Pater beatissime, confitemur. Hic solus nuntius arentia mentis nostrae saepe viscera pascit, et vestrorum felicitate gestorum inter raucisona spumantis sali freta, atque Oceani gurgites, et aequora inquieta humilitatis nostrae mulcet auditus, quod Caesaraugustam vestram vestra jugis augusta doctrina nobilitat, et florens per dies singulos vestri culminis vita tanto affluit divinae legis studio, quanto et bonorum operum jugi atque sedulo vallatur praeconio. Ob hoc indesinenter Regi et conditori nostro. Domino referimus laudes, quod mundi jam termino propinquante tantus talisque pontifex existis, qui et vitae merito, et docendi praeditus beneficio, apostolica per omnia vestigia consectaris, percepturus cum his ineffabilem supernae patriae gloriam, quorum in hac tempestate mundana incorruptam ipse sequeris vitam. Temerarium fortasse arripiens opus piissimam vestram praesumo salutare coronam, atque eodem quo cupimus, salutis vestrae nuntio vestrorumque sacrorum apicum indiciis reficiamur, oramus. Mendicans ipse vestrarum mensarum dapibus residua micarum fragmina posco, atque ab spirituali Patre coelestium divitiarum thesauris affluente exigui cujusdam talenti peto munus, quod ut accipiam, importunus petitor nocturni temporis spatia vigilo; et licet negligens, tamen quaerens peto, et pulso, atque ut indigno ac vilissimo tuo aperias quae ignoro, tribuas quae non habeo, sanctorum Dei, quorum solatiis confovemur, fultus adminiculis quaero. Primum igitur flagito, ut quaedam quae parens sanctimoniae et particeps gloriae vestrae beatissimus eruditissimusque vir praetermisit enodare Hieronymus, ex lectione priscorum Patrum, et doctrina Sancti spiritus refertus dominus meus mihi leproso tuo novitioque Eleazaro ulceroso, brevi et aperta digneris significare pagella, sic tibi Dominus coelestis pandat regni introitum, quemadmodum supradictus vir quatuordecim post diluvium annos Mathusalam vixisse testatur: et si omnis caro quae in arca non introiit cataclysmo perempta est, hic de quo quaestio est, ubi fuit ut evaderet, quem cum caeteris introisse in arcam non legimus. Illud quoque, quod addidit, quod Agar, grandem jam juvenem Ismaelem, fugiens dominam, suis vectaret cervicibus, qualiter explanetur, nosse desidero. De Salomone quoque similem suo loco intulit quaestionem eo quod deducta summa temporum annorumque serie subnotata inveniatur undecimo, juxta Scripturae textum, anno Roboam filium generasse, quod fieri utique vix possibile est. Hoc mihi et reliquis concaptivis meis flagito propalari, non quolibet, ut quidam agere solent, astu facilitatis, sed puro et sincero affectu vestrae dilectionis et impulsus cognitione veritatis. Specialiter tamen, domine mi, quod in hac regione, in qua degimus, non invenitur, supplex suggero ut pro mercede tua de Collectionibus Cassiani illumines monasteria ista, et vitam sanctorum virorum Honorati atque Germani, vestrique beatissimi novi Aemiliani pusillitati nostrae vestra largitate faciatis attribui: et qui alios assiduo vestrorum eloquiorum melle saturatis, nos longe positos et Occidentis tenebrosa plaga depressos non despiciatis. Age, piissime domine, ut vestra pro hoc merces clareat ante Dominum. Septem Collationes, quas memoratus Cassianus Joviniano, Minervio, Leontio, et Theodoro scripsit, jam hic Christianis tribuentibus, habemus. Reliquas decem, quas Helladio et Leontio episcopis, et alias septem, quas sancto Honorato atque Eucherio se asserit edidisse, minime habemus. Has exoramus ut percipere vobis largientibus mereamur. Vale in Domino, et nostri memor esto, papa beate. Exigui servuli tui compauperes nostri, sanctam eoronam vestram oppido salutantes, exposcunt ut abjecti tui precem non respuas, sed votis supplicantis assistas: meminent sancti Dei dignationem vestram.
[ Ms. et quia]