EPISTOLA CXXII. WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Scribit in gratiam abbatis S. Medardi adversus Balduinum canonicum Leodiensem.   (Anno 1149.)
Reverendo Patri suo et domino EUGENIO uni et universali pontifici, frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, dilectionem filii et devotionem servi.
Venerabilis frater noster J. abbas ecclesiae Sancti Medardi, quae vestrae devotioni et defensioni specialiter pertinet, a nostra parvitate expetiit, ut actionem suam quam adversus magistrum Balduinum Ecclesiae Leodiensis canonicum nobis praesentibus habuit, sublimitati vestrae intimaremus, quae in quantum recordari possumus, sic se habet. Monasterium Sancti Medardi habet in parochia Leodiensi praedium nomine Hanzines, a quo non longe remotum est aliud praedium nomine Hanzineles, quod canonicis ecclesiae Beati Lamberti pertinet, cujus praedii curator et praepositus pro aliis concanonicis suis est praedictus magister Balduinis. In Hanzineles est capella, quae synodali et canonico jure subest matrici ecclesiae, quae est in Hanzines, cum tota decimatione quae a colonis praedicti praedii solvitur. Volebat magister Balduinus ab abbate Sancti Medardi habere calicem argenteum ad praenominatam capellam, et omnia tam altaris quam missae instrumenta. Super quo verbo cum neque abbatem neque monachos ipsius ordine judiciario interpellasset, totam decimationem de Hanzineles, monachis Sancti Medardi negavit, et ex consensu et jussu canonicorum Leodiensium detinuit. Fratres Sancti Medardi hoc in synodo Leodiensis episcopi sibi factum querebantur, nulla canonica actione, nulla judiciali sententia praecedente, et petebant ut ablata sibi restituerentur, responsuri postmodum secundum juris rationem. Negabat episcopus, negabat archidiaconus, quod, eis scientibus vel consentientibus, praedicta decimatio a magistro Balduino vel canonicis esset detenta, unde et juxta legum tramitem idem magister Balduinus in integrum restituere cogebatur. Quod quia ignominiosum videbatur cathedrali ecclesiae, ut rapinae palam argueretur, et ecclesia Beati Medardi nostro et multorum studiis pro vestrae dominationis reverentia juvabatur, petiit magister Balduinus ex consensu canonicorum, ut causa differretur usque ad absolutionem conventus, qui tunc frequens convenerat, futurus postea in potestate et consilio Lobiensis abbatis et aliorum virorum religiosorum. Quod et ita simpliciter factum est. Postquam vero clericorum frequentia recessit, dominus abbas Lobiensis, adhibitis secum viris religiosis et prudentibus, dedit magistro Balduino et canonicis consilium, ut ablata restituerent, et ab exactione calicis et aliarum rerum cessarent, quoniam nulla capella haec a matrice sua jure solet exigere, quia hi qui capellas construxerunt, propter laboris compendium, ne ad matricem ecclesiam longe laborarent, ex suis propriis collatis ad omnem opportunitatem capellae providere promiserunt. Cui sententiae cum magister Balduinus non acquiesceret, et monachi Sancti Medardi videntes se dilatione esse frustratos, et neque per jus aut concordiam sua posse recipere, vestrae celsitudinis praesentiam appellaverunt, et magistrum Balduinum vestris adesse tribunalibus in octava Sancti Martini nobis et multis audientibus indixerunt.