EPISTOLA XIX. AD ANASTASIUM AUGUSTUM.  Joannem Nicopolitanum ei commendat.
Hormisda Anastasio Augusto, per Ennodium et Peregrinum episcopos.
Dum sapientiae vestrae, clementissime imperator, profunda considero, providentes saluti propriae, vobis displicere non aestimo. Neque enim aut divina monita, aut humana continent instituta, ut qui consulit bonae spei, qualibet debeat reprehensione culpari: cum maxime pietas quoque vestra affectu se unitatis et pacis flagrare fateatur. Quae res me quoque vel pro fiducia conscientiae vestrae, vel pro creditae quoque mihi dispensationis officio, emergente compulit non supersedere negotio. Joannes frater et coepiscopus meus Nicopolitanae civitatis antistes, praedecessoris sui sanctae recordationis Alcysonis secutus exemplum, beati Petri apostoli communionem cum synodo sua, damnatis his quos Ecclesia detestatur, expetiit. Is nunc gravibus fatigatur insidiis. Precor mansuetudinem vestram, iniqua molientibus obviate, et removete molestias, et correctum fovete, cui, ut corrigeretur, debuisset insisti. Scient enim qui tardaverint, se reos futuros, cum a vobis foveri viderint jam reversos. Fateor, clementissime imperator, miror insidiantium pertinaciam neque Dei neque vestro intuitu permoveri. Nam qui oderunt in homine studium desiderii boni, quod de se aes imant judicari, insequuntur, ad recta reduces; jure culpandi, si non converterint deviantes. Date fidei vestrae clara documenta, si adfore cunctis ad unitatem reductis et officio omni et adhortatione cogitetis.