EPISTOLA CLV. AD EUMDEM, POST PASSIONEM DOMINI CANTUARIENSIS.
Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, debitum omnino subjectionis et obedientiae famulatum.
Ad vestram, Pater, indignationem exhausta fletibus, et aerumna corporis mei jamdiu virtus elanguit, et obnoxia quaeque sensibus officiis indevota suis, innata doloris intimi pene fecit immensitas. Ad vestram enim aversionem factus illico sum plebis abjectio, notis meis opprobrium, et amicis plena confusionis occasio . Et nisi pia clementis medici cura languentis vulneri vel in modico lanuginem obduxisset, in salutis desperatae cicatricem mora profusior ulcera patientis indurasset. Nunc autem, Pater, cum ex his quae paterna filio indulsit pietas aliquam mihi liceat sperare salutem, reviviscit spiritus meus, exsultat anima, et pro mansuetudine benignius exhibita, ad gratiarum actiones mens tota resurgit, et ad sanctitatis vestrae provoluta pedes, totis supplicare viribus, totis anhelat exorare desideriis, ut post mordentia austeritatis vina, piae lenitatis oleum meis infundatur ulceribus, et paternae correptionis asperitas maternae tandem circa me pietatis uberibus excipiatur. Intus jam apud Patrem sit, qui pro filio pulset et exoret affectus, ut punitum jam satis suscipiatis in gratiam, et correctum graviter vestris devotum firmiter obsequiis habeatis. Intra castra revocatum pietas paterna promoveat, et praelibatam mihi gratiam ad perfectum manus apostolica justa tandem miseratione perducat, ne in luctu et miseria dies meos transigere, et me dierum meorum paucitatem quae superest, in amaritudine finire compellat. Conservet incolumitatem vestram Dominus Ecclesiae suae multis profuturam temporibus, in Christo dilecte Pater.
(Psal. XXI)