EPISTOLA CCCLXXXIV. WETZEL AD FRIDERICUM IMPERATOREM.  Instat ut, excusso summi pontificis jugo, imperium a senatu populoque Romano recipiat.   (Anno 1152.)
Charissimo Dei gratia F. WETZEL, ad summa animae et corporis laeta undique proficere.
Immensa laetitia, quod gens vestra vos sibi in regem elegerit, moveor. Caeterum quod consilio clericorum et monachorum, quorum doctrina divina et humana confusa sunt, sacrosanctam Urbem, dominam mundi, creatricem et matrem omnium imperatorum, super hoc; sicut deberetis, non consuluistis, et ejus confirmationem, per quam omnes, et sine qua nulli unquam principum imperaverunt, non requisistis, nec ei sicut filius, si tamen filius et minister ejus esse proposuistis, non scripsistis, vehementer doleo. Quis enim stabili ordine proficere valeat, nisi quem Rebecca dilexit et promovit? licet quippe pater Isaac vellet et niteretur Esau benedictionem praeferre, Jacob, matre ipsum vocante et consilium quasi insulsum ipso Jacob timente, quia Esau moram in venando fecit, benedictionem et dominium, alio illo dolente, obtinuit. Et ut ad rem perveniam, ipsamque vobis plenius exponam, quod dico diligentius attendatis. Vocatio vestrorum olim praedecessorum, et vestra adhuc a caecis, id est a Julianistis, haereticis dico et apostatis clericis et falsis monachis, suum ordinem praevaricantibus, et contra evangelica, apostolica et canonica statuta dominantibus, et legibus tam divinis quam humanis reclamantibus, Ecclesiam Dei et saecularia disturbantibus, facta est. Quod autem tales sint, ostendit beatus Petrus, cujus vicarios se esse mentiuntur, dicens: Fugientes ejus, quae in mundo est, concupiscentiae corruptionem, ministrate in fide virtutem, in virtute scientiam, in scientia abstinentiam, in abstinentia patientiam, in patientia pietatem, in pietate amorem fraternitatis, in amore fraternitatis charitatem. Haec vobis super . . . Cui enim haec praesto sunt, caecus est et manu tentans. De quibus rursus idem apostolus dicit: Erunt magistri mendaces, qui in avaritia de vobis negotiabuntur, deliciis affluentes, in conviviis suis luxuriantes vobiscum, oculos habentes plenos adulterio, per quos via veritatis blasphemabitur, hi sunt fontes sine aqua. Tales quomodo cum Petro dicere possunt: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus? Et iterum: Argentum et aurum non est mihi? Quomodo a Domino audiunt: Vos estis lux mundi, vos estis sal terrae? Quibus quod sequitur nimirum convenit: Quod si sal evanuerit, in quo salietur? ad nihilum valet ultra, nisi quod conculcetur ab hominibus vel a porcis. Unde Joannes: Qui dicit se credere in Christum, debet, sicut ille ambulavit, et ipse ambulare. Item: Qui dicit se nosse Deum, et mandata ejus non custodit, mendax est et veritas in eo non est. Petro et vicariis Petri a Domino dicitur: Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Sed qualiter ipse a Patre missus fuerit, exprimit dicens: Si non fecero opera Patris, nolite credere mihi. Si Christo, qui peccatum non fecit, sine operibus credendum non fuit, quomodo istis non solum male, sed etiam mala publice agentibus est credendum? unde dicitur: Quomodo potestis loqui bona, cum sitis mali? Non solum vero loqui non possunt bona, sed nec credere, sicut ipse Dominus ait: Quomodo potestis credere, gloriam ab invicem quaerentes? nam fides sine operibus mortua est. Quomodo isti enim quibuslibet divitiis inhiantes , possunt primum illud evangelicae doctrinae mandatorum audire: Beati pauperes spiritu, cum ipsi nec effectu, nec affectu sint pauperes? Hinc beatus Hieronymus: Clericum negotiatorem, vel ex inope divitem, vel ex ignobili gloriosum, quasi pestem fuge. Quomodo isti negotiis saecularibus incumbentes, primum omnium decretorum Romanorum pontificum a beato Clemente in epistola sua prima inductum, sed a beato Petro apostolo promulgatum surdi auditores adimplent? inter caetera quidem, ubi Petrus Clementem ordinavit et injunxit, dicens: Te quidem oportet irreprehensibilem vivere, et summo studio niti, ut omnes hujus vitae occupationes abjicias, ne fidejussor existas, ne advocatus litium fias, neve in aliqua occupatione mundialis negotii prorsus inveniaris perplexus. Neque enim judicem, neque saecularium cognitorem negotiorum hodie te jussit ordinari Christus, ne praefocatus hominum praesentibus curis non possis verbo Dei vacare. Haec, quae minus tibi congruere diximus, exhibeant sibi invicem laici, et te nemo occupet ab his studiis sollicitudines saeculares suscipere, ita unicuique laicorum peccatum esse, nisi invicem sibi etiam in his quae ad communis usum vitae pertinent, opera fideliter dederint; te vero securum facere ex his, quibus non debes instare, omnes communiter elaborent. Quod si forte a semetipsis hoc laici non intelligunt, per diacones edocendi sunt, et tibi solius Ecclesiae sollicitudines relinquantur. Si enim mundialibus curis fueris occupatus et teipsum decipis et eos qui te audiunt. Non enim poteris, quae ad salutem pertinent plenius distinguere, et ex eo fit, ut tu deponaris, et discipuli per ignorantiam pereant, idcirco tu quoad hoc solum vocatus es, ut sine intermissione doceas verbum Dei. Mendacium vero illud et fabula haeretica, in qua refertur Constantinum Silvestro imperialia Simoniace concessisse in Urbe, ita detecta est, ut etiam mercenarii et mulierculae quoslibet etiam doctissimos super hoc concludant, et dictus apostolicus cum suis cardinalibus in civitate prae pudore apparere non audeant. Siquidem sanctus Melchiades, sancti Silvestri praedecessor, in decretis suis Constantinum esse baptizatum, dicens: Cum inter turbines mundi succresceret Ecclesia, adeousque pervenit, ut Romani principes ad fidem Christi et baptismi sacramenta concurrerent, de quibus vir religiosissimus Constantinus primus fidem veritatis est adeptus. Tripartita etiam Historia eum, antequam unquam ipse imperator Urbem intraverit, Christianum fuisse testatur. Quae loquor attendite. Esau non domi vacans, elementa matris et consilia ignorans, Silvestria petens a caeco vocatus usque nunc caret promissis. Jacob vero matri obediens, colli et manus nuda domestico disciplinarum tegmine tegens, ea, quae caecus Silvestri promisit, divino nutu subripuit. Imperatorem non silvestrem, sed legum peritum debere esse testatur Julianus imperator in primo omnium legum e dicto, dicens: Imperatoriam majestatem non solum armis decoratam, sed etiam legibus decet esse armatam, ut utrumque tempus et bellorum et pacis recte possit gubernari. Idem etiam, unde princeps Romanus imperare et leges condere habeat, paulo post ostendit: sed et quod principi placuit, legis habeat vigorem, et quare, subinfert, cum populus ei et in eum omne suum imperium et potestatem concessit. Sed cum imperium et omnis reipublicae dignitas sit Romanorum, et dum imperator sit Romanorum, non Romani imperatoris, quod sequitur considerantibus, quae lex, quae ratio senatum populumque prohibet creare imperatorem: comitem Rodulfum de Ramesberch, et comitem Udalricum de Lencenburh, et alios idoneos, scilicet Eberhardum de Bodemen, qui assumptis peritis legum, qui de jure imperii sciant et audeant tractare, Romam quantocius poteritis mittere, non dubitetis, et ne aliquid novi ibi contra vos surgat, praevenire curate.
(sed
qui divitias, quae toti mundo salutares exstiterunt,
per quarum utique usum pax tanta et talis per universum
orbem fuit, quod Filium Dei de sinu Patris
in sinum matris deposuit, sua falsa doctrina luxuriose
vivendo destruxerunt)
[altero]