LII.  S. Leo IX ecclesiae SS. Martini et Agerici Virdunensis possessiones, petente Theodorico episcopo, confirmat.   (Anno 1051.) [Dom Calmet,  Hist. de Lorraine,  I, Preuves, 441.]
LEO episcopus, servus servorum Dei, ecclesiae sanctorum confessorum Martini et Agerici, et per eam Balderico abbati, suisque successoribus, eorumque monachis Deo inibi perpetuo famulaturis, aeternam in Domino salutem.
Convenit apostolico moderamini, ut ecclesiastico prudenter ac sapienter in omnibus provideatur honori, ne si, quod absit, summi pontificis praecesserit incuria, aliorum pastorum ad deteriora magis quam ad meliora declivium grex et pabula male tractentur desidia. Quapropter precibus Theoderici Virdunensis episcopi, idem bonae conversationis praedictus abbas, fidelis ecclesiae suae provisor, ad nos satis humiliter ac decenter veniens, hoc nostrae apostolicae auctoritatis privilegium sibi rogavit, et obtinuit. Taliter ergo justae petitioni accommodato assensu, bona omnia quae a quibuscunque Christi fidelibus praefatae ecclesiae concessa vel unquam concedenda sunt, et nominatim illa quae sine alicujus contradictione, et libera omnino potestate, bonae memoriae Rambertus Virdunensis episcopus contradidit, et de quibus apud monasterium Sancti Pauli ad eamdem civitatem situm facere coepit stabile concambium, quod et venerabilis ejus successor Richardus ob charitatem Dei et memoriam antecessoris sui, qui ecclesiam illam monachorum incoepit et Deo miserante elaboravit, hac sacra nostrae apostolicae confirmationis pagina corroboramus et firma stare sancimus. Praeterea praecipimus et sancta primae sedis auctoritate prohibemus, ut nullus imperator, nullus rex, nullus dux, nullus marchio, nullus comes, nullus vice-comes, nullus advocatus, sed neque archiepiscopus, neque episcopus, vel aliqua ecclesiastici ordinis seu mundanae conditionis magna parvaque persona, in hanc constitutionem vel confirmationem insurgere audeat. Si quis autem animae suae futurum detrimentum non timens, nec saluti suae praecavens, culpam de infringendo privilegio seu perverse immutando incautus incurrerit, sciat se statim, nisi cito resipuerit, insanabili percussum jaculo divini anathematis. Qui vero salutaria nostra praecepta et consilia debita subjectione et sibi prospicua humilitate servaverit, prospera commoditate salutis, et dono accumuletur apostolicae benedictionis. Sic signata et subscripta: MISERICORDIA DOMINI PLENA EST TERRA. LEO PAPA. Datum IV Idus Januarii, per manum Udonis Tullensis ecclesiae primicerii, et sanctae apostolicae sedis cancellarii et bibliothecarii, anno Domini Leonis noni papae tertio, indictione quarta.