EPISTOLA CCVI.  De eo qui creditur mortuus.
Dictu res horribilis et amara ac mea pervertens gaudia in moerorem, nuper meis auribus jam pervenit quod magister Nicolaus, unicus frater meus, qui erat spes vitae meae, refugium et tutela, morte carnis vitam finivit, ad quam ulterius non redibit. De quo tantum sunt mea viscera conturbata, ac repletus sum doloribus infinitis, quod a planta pedis usque ad verticem capitis non est membrum quod non sit positum in dolore. Et merito; quoniam ipsum sine spe recuperationis amisi, qui fuit os de ossibus meis et caro de carne mea, ac bona quae habeo ipso mediante percepi; necnon et in futuro sperabam consequi meliora. Verumtamen quia hoc ad me non aliunde nisi fama referente pervenit, de vita dubito, nec de morte consto firmissima ratione. Vestram igitur amicitiam duxi praesentibus rogitandam quatenus, sive verum sit vel contrarium rationi, mihi vestris litteris intimetis, ut de morte doleam, et mihi condoleant consanguinei pariter et amici velut humana conditio exigit et requirit, et de vita valeam more solito exsultare, et qui de tali relatione tristantur mihi congaudeant sicut solent ad ipsam.