EPISTOLA XXVIII. AD AGNETEM VIRGINEM.  De pia utriusque animorum unione.
AGNETI virgini, quam tota animi dilectione complectitur frater ADAM peccator, salutem in Agno sponso virginum.
Indubitata fide teneo, quod Spiritus sanctus in te suam constituerit mansionem. Ipsius operante gratia, spreta concupiscentiae carnalis turpitudine, angelorum pulchritudinem adamasti. Propterea et ipse totus tibi inhaereo, quia penes te desiderii mei thesauros teneas, amorem scilicet et desiderium Creatoris. O felix amor, quo vera vanis, certa dubiis, utilia noxiis, honesta lubricis, aeterna transitoriis praeferuntur! O delectabile desiderium, quo ille solus quaeritur, cujus inquisitio delectabiliter cruciat, cujus inventio est laetitiae plenitudo! Cum sui copiam tibi praebuerit, nunquid te mei patietur esse immemorem, qui nec ad horam charitatis tuae me patitur oblivisci? O quantum me laetificat tui amoris sinceritatis recordatio, quanquam pie me sollicitat tui profectus desiderium, et diu jam exspectata consolatio de aspectu. Plurimum certe sanctae dilectioni confert mutua confabulatio se pie amantium, et mirum in modum etiam de aspectu corporeo spiritualis ignescit affectus. Quanta putas jucunditas est illum videre qui solus est salus et summa suavitas, si tam salutiferum est et suave tantae suavitatis habitacula intueri? Videbo te cum vacuum fuerit, etiam oculis carnis; nam te videre animo semper vacat. Cum magna sit nobis in equitaturis penuria, et palefridum te audiente nobis regina promiserit, ne te pigeat accedere ad ipsam, et ut suis promissionibus fidem faciat commonere. Diu enim est quod invisere sanctum istum conventum desidero, et si haberem quo competenter tibi evehi possem, desiderii mei consummatio non tardaret. Vale.