EPISTOLA LXXVII. AD JUSTINIANUM.  Commendat Justinianum de reverentia sibi exhibita. Promissam legationem se exspectare. Sanctissimae Trinitatis mysteria explicat.
Hormisda Justiniano viro illustri.
Quod celsitudo vestra animi circa me sui benevolentiam dignatur ostendere, facitis rem Deo placitam, et rectae conscientiae congruentem; sed non parva sunt nobis hujus emolumenta propositi. Major in nos fructus de tali bonitate revertitur, neque enim vacua honorificentia est quae defertur antistiti. Indubitatum siquidem est quia honor ministri cultus est domini, et qui personam sacerdotis magni habet, majorem remunerationem ab eo cui sacerdos famulatur accipiet, dicente Domino Jesu iis qui prophetas in honore suscipiunt, suam mercedem esse reddendam: et apud me quidem magni est gratia vestra momenti, eo tamen pretiosior, quia quidquid mihi gratiae dignanter impenditis, in Ecclesiarum defensione monstratis. Sed ut ad id quod celsitudo vestra desiderat noster sermo dirigatur, quanquam et clementissimus imperator, et vos promittatis legationem esse venturam, et id cum ratione convenerit, ut eorum qui dirigendi sunt super omnibus nos decuerit exspectare praesentiam; tamen quia gratum nobis est studium quod circa religionem vos habere declarastis, non gravat praelibare, dicendo non opus ut stabilitatem fidei vestrae intentionis potius quam rationis sequaces procaci verborum novitate confundant. Sancta Trinitas Pater, et Filius, et Spiritus sanctus unus est Deus; hanc Israel jussus adorare, cujus inseparabilis et indiscreta substantia non potest dividi, non potest sacrilega distinctione separari, servata tamen proprietate sua unicuique personae. Haec interim commendanda fidei vestrae, epistolaris styli terminum cogitantes, congrua credimus brevitate sufficere, plenius disserenda cum florente imperio clementissimi principis, si promissam legationem et nos suscipere Deo propitiante contigerit, et cognitis omnibus cum adjutorio Dei nostri responso reddito pro universitatis informatione remittere.
(contentionis)