EPISTOLA CCCLIV. OTTONIS EPISCOPI FRINSINGENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Explicat quemdam psalmi versiculum.   (Anno 1152.)
Venerabili in Christo fratri et amico praecordiali WIBALDO Corbeiensi abbati, O. Frisengensis Ecclesiae minister, id quod est salutem cum devoto obsequio.
Quod negotium, pro quo ac curiam miseratis, debitum processum non habuerit, in nobis non remansit. De caetero super quaestione quam nobis movistis Aquis, quomodo videlicet ad Ascensionem Domini referri valeat quod in psalmo legitur: Tollite portas, principes, vestras, et elevamini portae aeternales; et: Quis est iste rex gloriae, breviter respondemus triplicem in eadem auctoritate sensum reperiri, quorum iste unus est. Legite glossas Psalterii et invenietis super attollite portas. Virtutes ministrae ad alias coelestes clamabant, ut viam aperiant, quae novo mysterio carne induti stupefactae quaerunt, quis est iste? sed et illum quem dixistis de principibus tenebrarum et portis mortis: unde ille cantus: Sum rex gloriae, factus est; ibi invenire poteritis, ita tamen ut portae aeternales non sint infernales, sed item coelestes. Unde est rursum illa Glossa: Attollite, id est auferte, portas mortis, quae a principe diabolo positae sunt, et elevamini contra portas mortis portae aeternales. Omnis gratia quae, veniente Christo, data est. Et alibi: Angeli praeeuntes ad infernum dicunt: Auferte potestatem vestram. Et in Ascensione dicunt, secundum vos, principibus tenebrarum in descensione ad inferos: Attollite, id est auferte portas principes vestras; dicunt secundum nos principibus suis in ascensione ad coelos; Tollite pro aperite, ut idem sit tollite portas, quod et elevamini portas aeternales. Tertius ejusdem lectionis sensus mortalis est. Haec idcirco charitati vestrae scripsimus, non quod sapientiam vestram nostra insipientia doceri ambiamus, sed quod nostram imperitiam apud vestram solertiam excusatam esse desideramus, ut quia multifarius Scripturarum sensus noscitur, nobis non imputetis, quasi hanc auctoritatem in Ascensione Domini de ascensione ad populum loquentes, de nostro potius quam sanctorum Patrum corde induxerimus, cum secundum primum sensum illi in psalmo dicant: Quis est iste rex gloriae? qui in propheta aiunt: Quis est iste qui venit de Edom? stylo non succenseatis, quoniam festinanter scripsimus. Personam vestram vera in Deum charitate diligimus, et de omnibus quae vobis nocere possunt, praecipue de his quae a Saxonibus antiquis regni hostibus fraternitati vestrae illata sunt, plurimum dolemus.