XXV.  Gregorii VII epistola ad Henricum episcopum Tridentinum.--Exponit juste se Henricum imperatorem excommunicasse, et ut pontificem missis copiis juvet, rogat.   (Anno 1076.) [MANSI,  Concil.  XX, 375.]
GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, fratri, et coepiscopo Tridentino, HEINRICO, salutem et apostolicam benedictionem,
Miramur fraternitatis tuae prudentiam verba nostra neglexisse, ut secundum ea nullum decreveris dare responsum, maxime cum post synodalem sententiam in Heinricum regem prolatam dilectio tua minime differre debuerit; ad cujus nimirum sententiae promulgationem nos justitiae zelo impulsos, et non aliqua promotione injuriae concitatos manum exercuisse, neque solertiam tuam ignorare, neque aliquem sanae mentis hominem putamus posse ambigere. Quod tamen si in dubium cuiquam deveniret, constat ejus rei rationem prius ex nobis fore scrutandam, quam in illum praejudicium factum temere esse credendum. Verum, utcunque sese opinio habeat, factumve interpretetur, illud procul dubio clementia divina sperantes promittimus, festum beati Petri non prius transeundum, quam in cunctorum notitia certissime clareat, illum justissime esse excommunicatum. Et inde fraternitatem tuam volumus, atque monemus, ut certos nos studeat facere utrum Deo an hominibus magis elegerit obedire, utrumve justitiae obtemperando fidem Deo, et sanctae Romanae Ecclesiae observare, quam filiis iniquitatis haerendo conculcare censuerit. Rogamus ergo atque invitamus ut ad servitium beati Petri pro posse tuo milites mittere studeas, eosque si decreveris mittere, Mathildae filiae nostrae notificare procures, cujus ope conducti secure possint ad nos, et sine impedimento, favente Domino, pervenire.
[adhaerendo]