EPISTOLA I. AD B. CERNELEIENSEM ABBATEM.
Charissimo fratri suo B. Cerneleiensi Dei gratia abbati, frater G. Glocestriae dictus abbas, consolationis et consilii spiritu semper refoveri.
Fortunam vestram plangitis, et deploratis incommoda, quae et ipsi pari moestitia plangeremus, nisi bonis omnia cooperari in bonum ipso Domini Spiritu doceremur. Sed quia certum nobis est, quoniam his qui ex proposito vocantur ad vitam, ideo in omnibus quae de manu Domini accipimus, gaudemus et gratias agimus, attendentes in his quae prospera sunt bonitatem, in adversis disciplinam, in utrisque scientiam, quoniam flagellat Dominus omnem filium quem recipit , et bonus pater si non virga visitat iniquitates in ira, tamen misericordias non continebit. Unde si inter incudem et malleum gemuistis hactenus, gemitus iste vobis erit pro cantu, cum tanquam vos mundum in omnem voluntatem opificis summi formatum auro purior quod per ignem probatur, post crebras Domini concussiones enitescetis, et fortitudinis et constantiae, et laboris, et tolerantiae praemia ab ipso cui obedistis reportabitis. Quia vero conversa est haereditas vestra ad alienos, et mentiti sunt vobis filii alieni inveterati dierum malorum, claudicantes semper a semitis bonis, abeuntes retro post Satanam, eligentes magis in nobis Christum persequi quam sequi per vos, utile non arbitror ulterius solo sterili mandare semina, porcis spargere margaritas , fetorem sentire de proximo proditorum. Exiens itaque de Aegypto, in proximo futuro concilio absolutionem a domino papa postulabitis et, dante Domino, impetrabitis, incontaminata vita, fama in omnibus permanente illaesa, spiritu a Domino serviendum promptissimo, qui eduxit quasi lumen justitiam vestram, et judicium vestrum deducet tanquam meridiem, cui notas fecisti vias vestras, et sperastis in eo et ipse faciet . Ipse, dante Domino, adero, et coadjutor existam. Unum tamen obsecro, ut nec corde, nec corpore discedatis a nobis, sed sit nobis una bonorum communio, charitas una, individua vitae societas, ut ubi vitae bonae tirocinia transegistis, perfectionis ornamenta reponatis, et jam pene omnem expertus fortunam mundum et quae sua sunt contemnatis, et ipsum de sublimi jam ipso altior irrideatis. Valete. De itinere certior, vere tamen iturus, vobis certiora mandabo.
(Hebr. XII) (Matth. VII) (Psal. XXXVI)