EPISTOLA XLIII. AD HERLUINUM, GONDULFUM ET MAURITIUM.  Beccenses monachos, in Cantuariensi Ecclesia tum degentes, adhortatur ut meliora semper proficiant .
Domnis, et fratribus, et amicis charissimis HERLUINO, GONDULFO, MAURITIO, frater ANSELMUS, ascendendo de virtute in virtutem, pervenire ad Christum summam Dei virtutem.
Quoniam et unum est, quod vos pari intenditis proposito, nec est diversum quod ego de vobis communiter desidero; idcirco vos simul unius epistolae allocutione conjungo. Si bene meminit dilectio vestra, quales vos semper optem videre praesentes, sufficienter novit quales vos assidue desiderem audire absentes. Quoniam namque, ut vestra mihi testis est conscientia, omnibus vobis fratris dilectionem, et insuper uni vestrum patris diligentiam ex corde non dicam impendi, sed volui impendere; nullum interjacentis terrae marisque spatium affectum vestri a me valuit abrumpere. Licet igitur reverendi domini et patris nostri archiepiscopi praesens vobis consilium et admonitio, singulorumque vestrum continua, quid suus habitus profiteatur, meditatio, mutuae quoque in sancto fervore collocutionis frequens accensio sufficiant, quibus vestra studia bene incepta quotidie ad meliora proficiunt: exigi tamen indeficiens dilectio ut exhortationes nostrae qualescunque sint, vobis quamvis absentibus et non indigentibus non deficiant. Moneo itaque et precor, charissimi, quatenus nihil sit, quod mentem vestram a sui revocet custodia; sollicite discutiat quid quotidie acquirat proficiendo, ne quid, quod absit! perdat deficiendo. Sicut enim in virtutibus difficilius est aliquid non habitum conando assequi, quam desidia carere; ita gravius est recuperare quod per negligentiam amittitur, quam adipisci quod nondum quis habuisse cognoscitur. Semper igitur, dilectissimi, praeterita quasi pro nihilo sic deputetis, ut et illa, ad quae profecistis, tenere non contemnatis; et his aliquid addere licet per infirmitatem nequeatis, tamen per importunitatem semper contendatis. Quoniam namque inter multos vocatos pauci sunt electi , certi sumus omnes, Veritate dicente: sed quam pauci sint, incerti sumus cuncti, Veritate tacente. Quapropter quicunque nondum vivit ut pauci, aut vitam suam corrigat, aut inter paucos se colligat; aut cum certitudine reprobationem timeat; qui vero jam sibi videtur de paucis, non statim de securitate electionis confidat. Quippe quoniam nemo nostrum scit in quantam paucitatem redigantur electi: nullus utique novit si jam sit inter paucos electos, licet jam paucorum sit similis inter multos vocatos. Nullus igitur retro respiciendo penset quam multos in via coelestis patriae praecedat; sed indeclinabiliter in anteriora intentus sollicite consideret, si jam pariter cum his, de quorum electione nemo dubitat, incedat. Videte igitur, charissimi, ne qualibet occasione timor Dei, quem concepistis, tepescat; sed semper quasi indeficienti studio ventilatus in dies fervescat, donec vobis in securitatem aeternam mutatus lucescat. Valete, amici mei amantissimi; et, rogo vos per fraternam charitatem quam mihi debetis, orate solito instantius, ne ego, qui vos hortor ad profectum, perficiam quem jam olim vere incoepi, et jam nunc fere effici, miserabilem defectum.
(Matth., XX, 16)