XCVII. AD DOMINUM PAPAM ALEXANDRUM.
Si venerit ad praesentiam majestatis vestrae sacerdos quidam, Joannes nomine de Grimovilla, venientem sapienter accipite, quoniam excommunicatus est, et per annos circiter decem in excommunicatione permansit; siquidem manus violentas injecit in monachum, ipsumque sacerdotem, sauciumque et plurimo cruore perfusum, sicut dicitur, penitus occidisset, nisi eum fortiter hi qui stabant cum monacho repulissent. Quo facto cum manifestum esset eum in anathematis incurrisse sententiam, nec absolutionem a Romano pontifice quaerere voluit, neque satisfacere monacho, nec nobis aliquatenus obedire, sed ad remotas partes alterius episcopatus abscedens sub praedicto vinculo furtim ordinem sacerdotis accepit, et in partibus illis, me ignorante, in ordine sic percepto publice ministravit. Ad hanc vero perversitatem exercendam, ipsum a primis adolescentiae suae annis caeca traxit ambitio, acquirendae scilicet in episcopatu nostro cujusdam parochialis ecclesiae, quam per violentiam plebeiae multitudinis, cui ipse cognatione conjunctus erat, credidit obtinere. In qua cum duodecim annorum et eo amplius spatia consumpsisset, nullis meritis a me nulla justitia debuit exaudiri, quia me ex ea causa frequenter offendere, et ecclesiam multis injuriis non destitit infestare. Defuncto itaque sacerdote, qui in ecclesia illa annis circiter quadraginta ministraverat, ego ad monachorum Praetellensium repraesentationem, ad quos pertinebat, personam idoneam subrogavi, eoque celerius ut esset qui pervicaciae ipsius posset obsistere, ne scilicet iste vacantem ecclesiam confideret facilius occupare. Frustratus hic et omni diutinae spei solatio destitutus, a legatis vestris ad archiepiscopum litteras impetravit, ipsumque ad eum sublata mihi ignoranti et invito ordinaria jurisdictione miserunt. Apud quem quia inter propinquos et conscios agebatur, tanta adversus eum processit instructio, ut ipsius facile crimina convinci possent et calumnia deprehendi. Interceptus itaque manifestae veritatis indiciis, cum ei alia non pateret occasio, ad audientiam vestram ad archiepisco quem judicem praeelegerat, appellavit, sperans, si causae fuerit delegata cognitio, judicem juramentis circumvenire fallacibus vel vexationibus aliquid extorquere. Quia igitur, uno per mendacium obtinente, plurium audacia convalescit exemplo, publice interest ut benignitas vestra perversitati hujusmodi hominum nimis credula non existat, nec judices de optione sua, sed de vestra potius experientia sortiantur. Siquidem pertinaci a vobis postulant instantia, quos redimi posse confidunt, vel quibus ad omnem casum familiari gratia sunt conjuncti. Unde si eum, de quo scribimus, in vestra praesentia contigerit inveniri, si placet, quaeri facite, a quo episcopo primum, a quo novissime fuerit ordinatus, quis eum a sanguine sacerdotis absolverit, a quo et quo tempore ei fuerit donata ecclesia, quam quaerit; cum infra hoc triennium sacerdos decesserit: quem ibi constat plus annis quodraginta continue ministrasse, nec ecclesia huic potuit ullo jure superstite sacerdote conferri. Quod si ab ordinatione mea, quia primum usus est, ad alium episcopum sine conscientia mea et dimissione transivit, manum ordinatoris agnoscat et titulum quem accepit; quia ego alienae ordinationis clericum, ipsiusque furtivae, de jure recipere non compellor, praesertim quem tantis novi criminibus irretitum.