EPISTOLA PRIMA. AMALARII AD JEREMIAM SENONENSEM ARCHIEPISCOPUM DE NOMINE JESU.
Clarissimo Patri et acutissimo rhetori Jeremiae vati in nostra Jerusalem Amalarius.
Scribunt Salvatoris nostri Jesu nomen per aspirationem, cujus rationis expers sum. Scio vobis ignotum non esse, si alicujus rationis causa postponatur post I aspiratio in nomen Iesu, quam intimate filio vestro si adsit. Scio si est, adfore in promptuario mentis vestrae quod fluat ad me. Antequam pergeret domnus Carolus Romam novissime, audivi sacerdotes Galliae nostrae sonare Gisus, quod neque cum Hebraeis neque cum Graecis conveniebat. Ab illo tempore audio Iesus, ut opinor, quod convenit cum Hebraeis, quorum ducis nomen legitimus Iesus. Qui Iesus nomine suo praefigurabat nostrum Iesum, ut Sedulius: . . . . Jam tunc famulata videbant Sidera venturum praemisso nomine Jesum. Nam Graeci his notis Ι.Ϟ. conscribunt illud nomen; et legunt ΙΗϞΟΥϞ: Unde mihi videtur, si tamen vobis non alias, oportere scribi per Ι et Η et Ϟ, sive Σ, quod legimus Ihesus. Quibus notis memoratum nomen scribere debeam, oro ut mandetis.