EPISTOLA XCII. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM LEODIENSEM EPISCOPUM.  De vi illata in homines Stabulensis monasterii a Theodorico de Salcevivo.   (Anno 1148.)
Reverendo Patri suo et domino H. venerabili Sanctae Leodiensis ecclesiae episcopo, frater WIBALDUS, Dei gratia Stabulensis ecclesiae servus, exiguas orationes et devotum servitium.
Theodoricus de Salcevivo ministerialis vester de Bullione venit in terram Stabulensis Ecclesiae, ad villam nomine Daverdeus, atque ibi praedatus est non pauca animalia. Orto clamore in terra, secuti sunt homines nostri tam de Wellin quam de aliis locis, ut ea, quae nobis fuerant ablata reciperent, et longius praedatores persecuti sunt. Illi congregata de castello vestro et de terra majore multitudine invaserant nostros, et captis septem viris, duodecim ex hominibus Ecclesiae nostrae occiderunt, et multos crudelissime vulnerarunt. Audivimus vero quod Ecclesiam nostram in Wellin velitis interdicere pro eo quod interfecti illi in coemeterio ejusdem ecclesiae sepulti sunt, quod nos credere nequaquam potuimus. Novit enim discretio vestra, quod etiam jure gentium licet vi vim repellere, et quod super terram homines sint excommunicandi, dicente Scriptura: Quodcunque ligaveris super terram, erit ligatum et in coelo. Sicut itaque juxta auctoritatem Leonis et Gelasii, quibus vivis non communicavimus, nec mortuis communicare possumus, sic e converso, quos Ecclesia vivos non devitavit, mortuos abjicere non debet. Dignetur itaque vestra prudentia providere, ne ad grave malum atque damnum, quod per injuriam accepimus, aliquod gravamen per inimicorum nostrorum delationem sustineamus. De Theoderico vero de Turri tam frequentem et tam importunam et tam longam querimoniam sine fructu fecimus, etiam Ecclesiam nostram pudet, nos vero taedet.