EPISTOLA CCXVI. AD ABBATEM ET CONVENTUM CROYLANDIAE.
ARGUMENTUM.-- Implorat Petrus or. omnium suffragia.
PETRUS dilectis in Christo dominis et amicis H. Dei gratia abbati et conventui Croylandiae, salutem in eo sine quo non est salus A domino Cantuariensi vocatus, et tractus, tempestive Northmanniam transfretare decrevi, longius forsitan profecturus. Non est enim in homine via ipsius, et licet vias suas homo disponat, solius Dei est dirigere gressus ejus. Vos itaque in spiritu humilitatis et affectione devotissime precor, ut votivis precibus viam meam Domino commendetis. Imperfectum meum et insufficientiam corporis mei pia compassione videant oculi vestri, ut virtute orationum vestrarum convalescat infirmitas ad laborem, et labor fructificet in salutem. Docet vos experientiae liber quantum de se desperantibus et in aliis sperantibus, diffidentibus de meritis suis et de aliorum sanctitate confidentibus, fides vel oratio proficiat aliena. Virtutem alienae intercessionis in filia Chananaeae, in Lazaro, in puero centurionis et reguli, caeterisque quam pluribus, jugiter evangelizat Ecclesia. Petrus apostolus de manibus Herodis et ab omni exspectatione Judaeorum oratione Ecclesiae liberatus evasit. Denique Doctor gentium inter imminentium discrimina tentationum sanctorum orationes humiliter implorabat: Obsecro, inquit, vos per Dominum Jesum Christum, ut adjuvetis me orationibus vestris apud Deum. Ego autem pulvis et cinis et vermis in comparatione beati Pauli et cunctis miserabilior hominibus, sanctarum instantia precum vehementius egeo, atque micas, quae cadunt de mensa dominorum meorum offerentium Deo placabiles hostias, avido et famelico appetitu mendico. Scitis quod omnes unum in Christo sumus, et ex uniformi convexione membrorum consistens Ecclesiae integritas vobis circa vestri proximi necessitatem regulam misericordiae et compassionis indicit, ut onus meum indivisis affectibus et quasi unanimi cordis humeris supportetis. Quocirca vos obtestor in unitate fidei, in sanctorum communione, et in unius confessione baptismi, ut pias affectiones vestras excitet circa me vinculum charitatis, lex naturae, compassio prompta, vinculum fraternitatis et spiritualis obligatio promissionis olim in vestro capitulo factae, amoris exhibitio, debilitas mei corporis, viae discrimen, et devotio supplicantis. Charitas nunquam excidit, nec excidere potest oratio, vel aliud, quidquid pro Christo ex charitate impenditur. Oratio vestra in sinum vestrum revertetur. Nunquam enim alicui deficit, quod per illum alii proficit; imo crescit gratia ex impendio, et lechytus olei tanto plenius exuberat, quanto copiosius ex ipso mater virtutum charitas vasis quae offeruntur infundit. Bene valete, universi et singuli, et apud misericordem Deum meorum, quaeso, vulnerum doloribus oleum misericordiae infundatis.