EPISTOLA CLXIX. AD REGINAM QUAMDAM.
ARGUMENTUM.-- Consolatur reginam lugentem de morte filiorum.
Salutem et felicem dierum longitudinem cum votivae salutis et gaudii incremento. A praesentis mundi exordio rerum Creator omnium, licet rebus ipsis naturas indidit varias, in hac tamen conditione concludi voluit universas, ut et mobilitati et corruptioni subsisterent, et tandem defectui subjacerent, sicque reducerentur cuncta in nihilum, quae de nihilo primordialiter processerunt. Hinc est, quod ipsi amoenae luci diei noctis succedit tenebrositas, prosperitati annexa est tribulatio, stabilitatem variat mutabilitas, illudit felicitati adversitas, gaudium doloris aculeus vulnerat, et mors demum de praesenti reportat vita triumphum. Haec quippe regula, quae nullam exceptionem recipit: haec est summi conditoris voluntas immobilis. Haec est, quae nec summas dignitates, nec immensos potentatus excipit, sed . . . . . Sceptra ligonibus aequans, omnibus aequa, omnes in hoc efficit coaequales. Ferenda est igitur aequanimiter lex communis, et illius depositioni parendum humiliter, cujus consiliarius nemo fuit, qui etiam ut hanc nobis non parcendam ostenderet, ipsam proprio Filio non pepercit. Quid est ergo quod de multorum talium transitu glorioso doloris irremediabiliter singultuosos gemitus, tristia lamenta, dolorosas voces, et amaras lacrymas, prout intelleximus, emittitis incessanter? Equidem animus magnificus, nobilitatis titulus, prudentiae modus talia nec approbant, nec admittunt. Rogamus itaque sublimitatem vestram precibus quantis possumus, et in Domino Jesu obsecramus, quatenus praedictas anxietates, pusillanimitatis filias, penitus deponentes, ad ipsum Dominum corporeos et mentales oculos dirigatis, ipsum in omnibus operibus suis toto mentis ardore totoque studio collaudando. Nam etsi doletis carnaliter, quia tantos, tam sublimes, tam magnificos amisistis, regratiari potius debetis Altissimo, et jus clementiam collaudare, quia ipso praestante, habere tales, ut praedictum est, meruistis. Attendatis etiam diligenter, quod quidquid habemus, a Deo mutuum est, non donum; deposuit enim, non dedit, quaecunque sub ipso beneficia possidemus. Agamus ergo de usu gratias, et reddamus, cum repetierit, non ingrati, sed ut ad gratias vos obnoxios recognoscatis iterum pro felici copia liberorum, in quibus, si bene advertitis et gaudiorum vobis adest materia, et multa insuper restitutio amissorum.