EPISTOLA CXXVIII. AD ROBERTUM LINCOLNIENSEM EPISCOPUM.
Venerabili domino fratrique charissimo R. Lincolniensi Dei gratia episcopo, frater G. Herefordiensis Ecclesiae minister, Christum portando in se ambulare sapienter et sobrie.
Susceptis litteris quibus diligentia nos vestra laetificare dignata est, solito gratior et consueto serenior illico nobis dies illuxit. Auditis enim rerum . . . . . . . . eventibus, et perplexa quadam ingenii subtilitate, pace jam sublata de medio nec fracta cito redintegrari, nec dissidentes admodum regum animos facile sibi conciliari posse speravimus. Sed qui ventis imperat et mari procellam cito in auram statuit, et quae turbata sunt, ad pacis bonum statim ut vult amota nube discordiae imperiosa qua praeest potestate convertit. Unde cum pax nostra a domini nostri regis pace dependeat, spes ipsa pacis quam annuntiatione jam bona concepimus, ecclesiae pariter et regno Angliae praeparatorium quoddam gaudii . . . . . , juvante Domino, exsultationis inducit. Quod vero speciale est ad nos, sospitati vestrae quam directa declarat epistola, intimis congratulamur affectibus ob conservatam vobis incolumitatem, illi gratias referentes, qui cum suis benigne graditur, et iter et actus ipsorum, angelo comitante, prosequitur. Ad vestrum vero jam suspensi tenemur reditum, quia cupienti animo nunquam satis festinat, moram ipsam cum molestia sustinentes, et ut optatos occurramus in amplexus, adventus vestri nuntium de die in diem sperantes pariter et exspectantes. Valeat dominus meus et frater in Christo charissimus.