EPISTOLA CLIX. SUGERII AD R. COMITEM VIROMANDENSEM.  De sacrilega Philippi fratris regis irruptione in ecclesiam Compendiensem, unde reliquias vi asportavit.
Egregio Viromandensi comiti R. charissimo domino et amico suo, SUGERIUS Beati Dionysii abbas, salutem et dilectionem.
Novit discretio vestra quod dominus papa auctoritate apostolica de constituenda religione in ecclesia Compendiensi onus nobis, licet invitis, imposuit. Qui enim de suo timet, alieno gravari onere non immerito dolet. Nunc autem quod a nobis pro injuncta obedientia determinatum fuerat, irreverenter violatum esse constat; et quod dominus rex de eadem re vobiscum et cum domina regina contulit, aut nihil, aut parum profuit. Sequenti enim statim cum exissemus, domnus Philippus, frater regis, cum sacrilega et armata tam laicorum quam clericorum manu veniens, monasterium violenter irrupit, et pixidem, in qua non modica reliquiarum portio continebatur, rapiens asportavit. Nec hac temeritate contentus, sine mora iterum cum suis complicibus reversus, ecclesiae januas super se clausit, et reverendam Salvatoris nostri coronam cum pretiosa et famosa ejusdem Domini nostri sindone rapere conabatur. Sed burgenses, audito tanto scelere, tam pro venerandis reliquiis, quibus locus ille toto terrarum orbe famosus existit, quam etiam pro fidelitate quam abbati et fratribus jam fecerant, cum armis viliriter accelerantes, comperto etiam quod sacrilegi illi, ne fratres campanas pulsare possent, funes praecidissent, et eis post illatas contumelias mortem minarentur, quoniam portas ecclesiae obseratas intrinsecus invenerunt, quomodo potuerunt ecclesiam ingressi sunt. Et nisi regiae majestati super fratre suo deferendum judicassent, eos qui cum eo inventi sunt zelo accensi turpiter punissent. Retentis itaque reliquiis, et conservatis fratribus nostris, repulso eodem Philippo, suos quoque vix se a vindicta cohibentes fugaverunt. Quia igitur eorum audacia, et clericorum contumax inobedientia ad justitiam exercendam nos provocat, unanimitatem vestram, de qua multum confidimus, apostolica auctoritate invitamus; et sicut fidelissimum amicum, quippe quia nobis invicem in opportunitatibus nunquam defuimus, ex parte etiam domini regis rogamus, et denuntiamus, quatenus omnia quae sub tuitione vestra scelerati clerici habere videbantur, vestro praecepto reserventur. Siquidem ipsi culpis suis exigentibus seipsos et officio et Ecclesiae beneficio privaverunt. Certum itaque mutui amoris nostri argumentum erit, si in praesenti opere Dei fidelem vos et fortem coadjutorem habuerimus.
( Adelaide )
[RADULFO]