XXXVI. AD DOMINAM THEOPHANIAM.
Semper quidem utilitati vestrae prospicere volumus, ac prospiciendo gaudemus: quippe qui nos nostraque omnia vestrae servituti devoverimus. Ex tanto ergo affectu tantoque amore, a vestra munificentia praesumimus petere quod scimus per fidissimos nuntios olim nobis concessum esse: id est si in regnorum confinio quolibet ecclesia vacaret pastore, in ea non alium constituendum, nisi quem vestrae utilitati omnimode aptum sano judicio delegerimus. Et quia omnibus provincialibus notum Italia expulsum, sed in fide non ficta perstantem habemus abbatem Gerbertum, hunc ecclesiae praefici modis quibus possumus oramus. Qui nobis quidem est verus filius, vobis vero per omnia obsequentissimus servus. Cujus absentia etsi nimium gravamur, tamen ob communia beneficia privata posthabemus. Super his vestrum velle experiri quantocius sacris rescriptis obnixe efflagitamus.