III.  Item rescriptum Reimbaldi.
REIMBALDUS, gratia Dei id quod est, dilecto suo in Christo, et sui conventus ac ordinis egregio priori WAZELINO, salutem in Domino.
Studio ac diligentia qua potui, de vita canonica editum a nobis opusculum nuper, charissime, familiari quidem confidentia ad te, quasi ad cotem ac limam quamdam examinationis transmisi quod, velut omni parte beatum et exactum, ut aiunt, in eamdem mihi penitus formam remisisti; insuper tuo sic ornatum ac illustratum praeconio, ut nisi de simplicitate ac sinceritate tuae erga nos amicitiae compertum haberem, non sine fuco aliquo ac nebula id assentationis fieri credidissem. Nunc autem, ut par est, de amico ac necessario meo bene sperans, bene per omnia sentiens, verbis tibi, non meis, sed Sidonii Alvernorum episcopi, respondeo, quibus Namatio cuidam familiari suo scribens, sic de Flavio quodam dicebat Nicetio, cum quaedam ejus opuscula nimio ille, ut referebat, extulisset praeconio. Equidem dicebat: « In quantum fieri praeter jactantiam potest, gaudeo de praestantissimi viri auctoritate, si certus est; amore, si fallitur. » Hisdem verbis, charissime, nescio si eodem animo, scio tamen quia simplici ac pio hisdem pene verbis hic tibi respondeo: Equidem videlicet, in quantum fieri praeter jactantiam potest, gaudere me de praestantissima tua auctoritate, si certus es; amore, si falleris. Vale.