LXIV.  S. Leo IX monasterii S. Petri Perusini possessiones privilegiaque confirmat.   (Anno 1052.) [Margarini,  Bullar. Casin.,  II, 84.] 1. 2. 3. 4. 5.  6. 7. 8. 9. 10. 11. 12. 13.
LEO episcopus, servus servorum Dei, ecclesiae beati Petri apostoli sitae extra, imo et juxta civitatem Perusiam, in loco qui dicitur Caprarius, et per eam BONIZONI abbati suisque successoribus juste intrantibus in perpetuum.
Cum universalis sancta mater Ecclesia per gloriosos terrae principes, Petrum, scilicet piscatorem hominum, ac Paulum doctorem gentium, prae caeteris cooperatoribus maxime sit coadunata, instructa, simul et dilatata, convenit ei confirmari et detineri omnia quae suae ditionis ac potestatis reperiuntur specialia. Quare ad hujus supradicti monasterii honorem semper augendum, nunquam minuendum, concedimus hoc apostolicae defensionis privilegium ut teneat quod habet, scilicet cellas suas, et ecclesias, cortes suas ac plebes; fundos etiam et casales, plebem scilicet Sancti Constantii, et Sancti Rufini ac Sancti Martini, et ecclesiam Sanctae Mariae in Agellione, cum suis pertinentiis, cortem de Casale et cortem Sancti Justini, et medietatem ecclesiae Sanctae Mariae juxta flumen Tiberis positae, cum sua pertinentia, cortem de Petroniano, ecclesiamque Sanctae Mariae in Petiniano, et ecclesiam Sancti Clementis atque medietatem ecclesiae Sancti Donati in Civitella; nec non et terram Ugonis nepotis Bernonis de Monte-Nigro. Insuper confirmamus eidem monasterio in perpetuum Massas in comitatu Perusino positas, unam, quae vocatur Pusulo, et alteram, quae nuncupatur Casalini, cum ecclesiis, casis, vineis, campis, hortis, montibus cultis et incultis omnibusque suis pertinentiis. Licentiam quoque damus tibi de omnibus tuis clericis, tam in monasterio degentibus quamque etiam foris in possessionibus ejus manentibus, a quocunque volueris idoneo et canonice locato episcopo eos ordinandi, et chrisma in tuis plebibus accipere, si tamen ab episcopo in cujus dioecesi praefatum monasterium situm est, nec ordinationes, nec chrisma potueris facile et gratis obtinere, aut impetrare, et de ecclesiis consecrandis eodem modo. Et nullus episcopus ad idem monasterium pertinentem excommunicare aut damnare audeat, si in causa sua nostrum ac sanctae apostolicae sedis patrocinium et examen flagitat. Romani autem pontificis donum abbatiae, et abbas ipse et consecratio abbatis sit in perpetuum. Et omni remota excusatione, nisi canonica, ad synodum, quandocunque a summo pontifice vocatus fuerit, veniat. Porro oblationes eidem monasterio collatae, tam pro vivis quam pro defunctis, a nullo episcoporum pervadantur, sed ex integro proficiant monasterii utilitatibus ac fratrum necessitatibus. Decimae autem ejusdem monasterii, secundum canones, ad portam monasterii in susceptione hospitum et peregrinorum conferantur. Insuper nemo ibidem mortuum sepeliri prohibeat. Episcopus publicas missas et stationes ibidem facere nullo modo praetermittat, nisi statutis temporibus, scilicet secunda feria Paschae, et beatorum apostolorum Petri et Pauli Natalitiis solemnibus. Sed nullas inde oblationes tollat invito abbate et fratribus. Statuimus autem, si quando abbas ejusdem monasterii decesserit, ut nullus ab aliis personis ibi eligatur abbas, si potuerint ad hoc opus de congregatione idoneum fratrem eligere; sic videlicet communi ac regulari consilio absque pretio, a Romano pontifice consecrandum. Jubemus etiam ut omnes nocivae ecclesiae vestri monasterii chartulae omnino vacuae et inanes consistant. Praeterea apostolica nostra auctoritate constituimus et confirmamus ut nullus imperator, rex, episcopus, dux, marchio, comes, vicecomes, gostaldio, aut alia quaelibet magna parvaque persona, te praedictum abbatem, tuosque successores canonice intrantes de jam dicto monasterio, vel de omnibus suis rebus, et proprietatibus mobilibus et immobilibus divertire, aut inquietare audeat; et qui praesumpserit sciat se auctoritate Domini nostri Jesu Christi, et beatorum apostolorum Petri et Pauli ac nostra maledictione anathematizari. Qui vero hanc ecclesiam honoraverit, et nihil inde auferens, de suis pro redemptione animae aliqua ei contulerit, benedictionis gratiam a Domino Deo consequatur et per clavigerum principem coeli in januas regni coelestis introduci mereatur. Data VII Idus Martii per manus Friderici diaconi et sanctae Romanae Ecclesiae bibliothecarii et cancellarii, vice domini Herimanni archicancellarii, et Coloniensis episcopi, anno domini Leonis noni papae IV, indictione V.