EPISTOLA XIV. AD JOANNEM ROTHOMAGENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Indigne a suis habitum quibusdam consolatur, de vindicta suggerens quales capessere debeat, sibi curae futurum ut ad regem hac de re det litteras quales debet.
Domino sanctae Rothomagensis Ecclesiae archiepiscopo JOANNI, frater LANFRANCUS indignus antistes, fidele servitium cum orationibus. Visis litteris vestris, quibus temerariam superbamque temeritatem miserrimorum hominum adversus Dominum et pontificale fastigium praesumptam significasse studuistis, et dolui sicut dolere debui, et tamen in ipso dolore non gaudere non potui. Dolui, quia id evenit celsitudini vestrae, quod a temporibus paganorum nulli legitur evenisse episcoporum; gavisus vero sum quia spurcissima vita eorum, quae multas regiones fetore suae infamiae jam aspersit, occasione publicata est, cognitumque evidenter quales coram Deo sint, qui, abjecto divino humanoque timore, tantum nefas in conspectu hominum moliti sunt. Et nunc sanctitas vestra omnem rancorem de corde abjiciat, nec plus aequo et bono pro hac re doleat; omnem intentionem qualiter haec nequitia ad honorem Dei sanctaeque Ecclesiae puniatur intendat. Et quidem, quantum ad illos spectat, dolendum est vobis, quia filii vestri erant, si filii esse vellent; quantum vero ad vos, gaudendum potius et exsultandum, exspectantibus vobis beatitudinem apostolis repromissam, quia vos oderunt, et exprobraverunt, et ejecerunt tanquam malum propter Filium hominis, quem vos amatis et honoratis, et ad cujus amorem et honorem illos trahere volebatis. Litteras domino vestro regi transmittere dispono, quales oportet et quales debeo; et credo, miserante Deo, quia, sicut tempora ejus obscurata sunt immanitate tantae nequitiae, sic enitescent competentis severitate vindictae. Omnipotens Dominus vitam vestram custodiat, et contra omnes aemulos dextera sua protegente defendat, diligende Pater et omni laude colende.
[ al., nostro]