EPISTOLA XL. AD RABANUM, PRAECEPTOREM SUUM.
Reverentissimo Patri eximioque praeceptori Rabano Lupus salutem.
Rebus non potui hactenus gratias vobis agere. Tamen quantas affectu habuerim occultorum cognitor semper inspexit. Deinceps autem, si idem Deus vitam vestram produxerit, optatamque pacem reformaverit, non erit impossibile quid animo geram factis ostendere. Namque consensu fratrum nostrorum X Kal. Decemb. coenobium Ferrariense mihi commissum est; dominusque noster Carolus mira me dignatione fovens, gratia sua donavit. Vestra igitur benevolentia me unaque congregationem mihi creditam sacris orationibus, quaeso, commendare dignetur, ut sicut studia mea plurimum seruditione adjuvistis, sic officii difficultatem assiduis precibus temperetis. Caeterum audivi sarcinam administrationis vestrae vos deposuisse, et rebus divinis solummodo nunc esse intentos, Hattoni vero nostro curam sudoris plenam reliquisse. Cujus rei ordinem, simulque alia quaecunque videbuntur, beatitudinis vestrae litteris exspectabo cognoscere. Opto vos bene valere meique perpetuo dignanter meminisse.