EPISTOLA CII. MANASSAE  reverendo  [al.  venerando] Remorum archiepiscopo,  IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister, salutem in Domino
Quam crebris luporum incursionibus , quam multiplicibus filiorum alienorum deceptionibus aggravata sit Belvacensis Ecclesia, non est necessarium vestram docere prudentiam, cujus ista non praeteriere notitiam . Sed, quia Ecclesia illa in Christo me genuit, et fundamentum religionis in me posuit, quamvis ab aliis, quantum Deus donavit, superaedificatum sit, cum infirmatur, non possum non infirmari; cum scandalizatur, non possum non uri. Unde non miretur vigilantia vestra, si apud paternitatem vestram intercedo pro genitrice et nutrice mea, ut vos qui quotidianas ejus ruinas frequenti relatione cognoscitis, pro officio vestro lamentabilibus ejus lapsibus occurrere studeatis. Vestrum est enim dissipatas oves in die nubis et caliginis per avia quaerere, et ad ovile, quantum ad vos pertinet, reducere, licet velint errare, licet velint perire . Vestrum est etiam quaerendo oves perditas, per ardua vos et aspera coarctare , ut possitis gaudens et non gemens bonam aeterno Judici de commissa vos sollicitudine rationem reddere. Vestrum est oves morbidas quae contagione sua plurimas perdunt, ab ovili interim removere , et inter eas quae vocem pastoris audiunt non connumerare; sanis autem et non errantibus pascua providere, et pastori quem oves cognoscunt et expetunt, ovile committere. Et quia integritatem personae electi per vos bene nostis, et voluntatem summi pontificis et consilium super hoc audistis, sanum consilium mihi videretur ut communicato et confirmato cum coepiscopis consilio, consecrationem electi praedictae Ecclesiae acceleraretis , ne differendo, vel non faciendo quod vestrum est, honorem vestrum alteri detis. Non enim licet regibus, sicut sanxit octava synodus, quam Romana Ecclesia commendat et veneratur, electionibus episcoporum se immiscere, vel aliqua eas ratione impedire . Francorum etiam reges Carolus et Lodovicus electiones episcoporum Ecclesiis concesserunt, quod et in suis capitularibus scriptum reliquerunt , et in conciliis episcoporum provincialibus sanciri permiserunt. Habeat ergo Deus in Ecclesia sua principaliter quod suum est. Habeat rex posteriori ordine post Deum quod sibi a Deo concessum est. Neque id impedire videatur quod regi de obnoxietate parentum ejus invidiose suggestum est, quia secundum mediocritatem suam de honestis parentibus progenitus est, et obnoxietas eorum a nullo vivente legitime comprobari potest. Quod si Deus vult humilia et mundi infirma suo more eligere ut confundat fortia, quis est qui possit vel debeat ejus ordinationi resistere? Sic David de post fetantes ad regnum assumptus est. Sic Petrus ad summum apostolatum de piscatione vocatus. Sic multi egeni de pulvere suscitati et ad summa regimina Dei providentia sublimati , ut ostenderet quia apud eum mundi sapientia vel saecularis potentia nullius sunt momenti. Sed quia haec omnia non ignota sunt vobis, summam repetendo concludam nostrae apud vos intercessionis, videlicet ut labenti Ecclesiae cito subvenire studeatis. Vale.
(ep. 89, in fine; S. August. in c. Displicet caus.
23, q. 4) (lib. I, c. 84)
[ unus, c. 
morsibus] [ cod. Put. in
cujus ista subrepsere notitiam] [ al. fraternitatem] [cotidianas, vetus ms. c. rectius ] [latera etiam,
si necesse sit, inter spineta cruentare, mss. c. ] [ al. 
plurimos p. ab ovili interdum rem. mss. c. ] [ al. videtur, ita ms. c. ] [ al. acceleratis] [ al. praepedire] [ al., sublevati] [ al. ignorata]