EPISTOLA XXXIX. LUDOVICI REGIS AD SUGERIUM.  Scribit de itinere suo usque Antiochiam; mandat vero ut pecuniam colligere et mittere festinet.   (Anno 1148.)
LUDOVICUS Dei gratia rex Francorum et dux Aquitanorum, SUGERIO venerabili abbati S. Dionysii, salutem et gratiam.
Compulit nos dilectio vestra ut quam citius potuimus de partibus Orientis super statu nostro certa vobis significaremus. Scimus etenim, scimus quoniam ad cognoscendum de eo totis animae desideriis avide suspiretis, nihilque vobis jucundius esse poterit quam ut de nobis laeta suscipiatis. Ex quo regni nostri fines excessimus, bene prosperavit nobis Dominus viam nostram, et usque Constantinopolim sanos et incolumes nos cum magna laetitia et incolumitate totius exercitus miseratio divina perduxit. Ibi vero ab imperatore gaudenter honorificeque suscepti, cum aliquantulum immorassemus, pro his quae necessaria visa fuerant apparandis transfretavimus ad Brachium, et per Romaniae partes direximus iter nostrum. In quibus sane partibus, tum pro fraude imperatoris, tum pro culpa nostrorum, non pauca damna pertulimus et graviter quidem in multis periculis vexati sumus. Non defuerunt quippe nobis assiduae latronum insidiae, graves viarum difficultates, quotidiana bella Turcorum, qui permissione imperatoris in terram suam militiam Christi persequi venerant, et in detrimentum nostrum totis viribus incumbebant. Et quoniam in multis locis non poterant victui necessaria reperiri, graviter afflictus fuit per aliquantulum temporis populus fame, et in una dierum, prout peccatis nostris exigentibus judicium divinum permisit, plerique ceciderunt de baronibus nostris. Fuerunt enim mortui in ascensu montanae Laodiciae minoris inter districta locorum, consanguineus noster comes de Guarenna, Rainaldus Tornodorensis, Manasses de Bulis, Gaucherius de Monte Gaii, Evrardus de Bretoilo et caeteri quamplures, de quibus opportunius lator praesentium annuntiabit, quia dolor nos loqui latius non permittit. Nos autem ipsi frequenter in periculo mortis fuimus, sed tamen ab his omnibus per Dei gratiam liberati, persecutiones Turcorum potenter evasimus et usque Sataleiam, salvo exercitu, Domino protegente, pervenimus. Ibi vero, cum de prosequendo itinere diu multumque deliberassemus, episcoporum ac principum commune nobis consilium dedit, ut quoniam nobis equi diutinae famis ac laboris attritione defecerant, et major adhuc viae difficultas restabat, per mare Antiochiam in navibus festinaremus. Eorum itaque sequentes consilium, die Veneris post mediam Quadragesimam cum maxima parte principum nostrorum apud praedictam civitatem felici navigatione pervenimus, et inde vobis praesentes litteras mittere curavimus. De caetero, omne opus nostrum in manu Dei est, qui, sicut in ipso confidimus, non derelinquet nos sperantes in ipsum, sed negotium suum ad gloriosum perducet effectum. Illud enim certissime scitote quoniam aut nunquam redibimus, aut cum gloria Dei et regni Francorum revertemur. Restat igitur ut vos frequenter memoriam nostri habeatis, et religiosorum orationibus semper et ubique nos attentius commendetis. Et quoniam pecunia nostra in multis et variis expensis non mediocriter imminuta est, omnino nobis necessarium est ut ad colligendam eam studiosius intendatis, et quam citius poteritis per fideles nuntios quidquid coadunatum fuerit nobis mittere festinetis. Omnino namque negotium Christi prosequi nisi in multis expensis et in multo labore non valemus. Valete.
(19 Martii )