EPISTOLA CCXL. AD ROBERTUM ARCHIDIACONUM ESSEXIAE.
GILBERTUS Dei gratia Londoniensis episcopus, dilecto suo ROBERTO archidiacono Essexiae, salutem, et gratiam et benedictionem.
Attendas, quaeso, charissime, in quam longinqua migraveris, quantum etiam laborem quantumque taedium solo litterarum amore subieris, et des operam sollicite, ut laboris tanti condignos fructus ad nos quandoque valeas, cooperante gratia, reportare. Non effluant tibi dies, dum potes, et aetas permittit idonea, disce quod postmodum doceas, et in sinum mentis collige, quod, exigente necessitate, suo queas tempore pluribus erogare. Nihil est quod idonee tuam possit industriam excusare, corpus tibi, donante Domino, sanum est et incolume, aetas habitis, facultas suppetens, locus abundans mercibus quas optasti, magistrorum copia, sociorum grata frequentia. Adsit amor studii et mentis applicatio voluntaria, de die poteris in diem proficere, et longe teipso effectus melior, tuis jucundissime laboribus arridere. Attende quid sit moram fecisse Bononiae, et ea quibus jam dicta civitas insignis effecta est, turpiter ignorare? Haec altera jam Carihat sepher, quod est civitas litterarum, digne meruit appellari, quae summi subtilitate ingenii hebetem tot temporibus mundum exacuit, legum thesauros aperuit, et abdita sapientiae summi tandem vigore studii in lucem potentissime protraxit. Hinc te litterarum, quod absit! inscium, sensus inopem reverti, charissime, deprecor, erubescas, ne quod cunctis fere cessit ad gloriam, in opprobrium tibi cedat et ignominiam. Ricardum archidiaconum revoco, quem si diutius moram fecerit, de medio subtrahi pertimesco, te ejus onera sustinere necesse est, quae statim cum venerit, juvante Domino, levigabimus. Valere te et omnimodis proficere desideramus, charissime.