EPISTOLA LII. AD MATILDEM IMPERATRICEM.
Venerabili et illustri dominae M. imperatrici, regis Henrici filiae, frater G. Glocestriae dictus abbas, in decore virtutum summo Regi complacere.
Super his, quae vestra mihi mandavit excellentia, meum, si placet, responsum aequanimiter audiatis. De religione domini Nivardi, fratris dilectissimi Patris nostri domini abbatis Clarevallensis, ita mihi certus sum, quod si ea quae inter nos et Cernelienses acta sunt plenius agnovisset, non solum mihi querelam non movisset, sed quae, dictante aequitate et domino papa statuente, gesta sunt, firma manere voluisset, et vobis tenenda suasisset. Cernelienses enim monachi dominum papam adeuntes, causae quam adversus abbatem suum intendebant, sibi judices in Anglia statui petierunt, et ad hoc episcopos quatuor impetraverunt. Ad hos itaque litteras domini papae afferentes, juxta earumdem litterarum tenorem, die constituta solemniter auditi sunt, et per omnia deficientes judicio publico condemnati. Praeterea non solum sacerdotio privati sunt, sed etiam infames in perpetuum judicati, et custodiae claustrorum regularium, et scripto et praecepto domini papae mancipati. Cum itaque quosdam eorum domini papae auctoritate susceperimus, ipsos nisi eadem auctoritate remittere, nec possumus, nec debemus. Non turbetur ergo vestra serenitas, si apostolico mandato obedimus, a cujus voluntate resilire, instar sacrilegii judicamus. In his vero quae possumus et debemus, mandatis vestris acquiescere parati sumus. Verum in quo Ecclesiae auctoritas offenditur, plena nobis excusatio est, si quod non debemus, exigimur. Valeat in perpetuum sublimitas vestra.