EPISTOLA IX. AD EUMDEM.
Amantissimo domino et Patri sanctissimo ALEXANDRO, Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae summo pontifici, THOMAS Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, miser ac miserabilis exsul, salutem, et inter omnia pericula firmam et veram obedientiam.
Mittimus sanctitati vestrae latorem praesentium pro conditione sua nobis admodum familiarem, pro ingenti capacitate, ut credimus, fidelem. Eum, si placet, pro nobis et de nobis benigne exaudiat clementia vestra, prout decet et expedit miseriae nostrae, quae jam amicis nostris desperatione facta est taediosa, utinam non odibilis; vobis, unde magis dolemus, sicut plures judicant, dissimulatione manifesta non utinam contemptibilis; inimicis nostris etiam compassione miserabilis. Exsurge, Domine, et noli tardare amplius. Illumina faciem tuam super nos, et fac nobiscum secundum misericordiam tuam, et cum miseris nostris prae nimia pressura deficientibus, salva nos, quia perimus. Non confundamur inter homines, non insultent nobis adversarii nostri, imo Christi et Ecclesiae, non fiat fortuna nostra in derisum genti et populo, quia nomen tuum invocavimus super nos. Non nobis, Domine, non nobis, sed in nomine Domini Jesu Christi, fac tibi grande nomen, repara gloriam tuam, revela famae tuae nomen, quae in reversione illius excommunicati et perjuri schismatici, Joannem de Oxeneford loquor, falsa illius praedicatione in partibus Galliae vehementer est depressa. Novit Deus quia non mentior, et si mihi non creditur, quaeratur ab his de Gallia, qui honorem vobis magis affectant, qui amplius optant Ecclesiae proventum. Famae, dico, quae hactenus apud homines viguit inculpata, quae inter omnia pericula servata est illaesa, quae caeteris perditis sola intemerata remansit, quae ubique locorum sana habebatur et celebris. Resumat itaque vires praeceptoris auctoritas, reformet nobile factum, prius commendabile, sed male postea denigratum, ut sentiat garrulus ipse se falsa sparsisse, praedicasse mendacia. Experiatur severitatem, qui remissionem demeruerat; perferat ultionem, qui abusus est benignitate, ut agnoscat mundus eum reperisse Christi vicarium fundatum in firma petra, non facile mobilem, non baculum arundineum, sicut maligni submurmurant, sed aequitatis et justitiae observatorem, non acceptorem personarum, nemini parcentem in judicio, de juris aequitate fideliter et aeque dispensantem regi pariter ac privato. Valeat sanctitas vestra, ut valeamus et nos, et miseri nostri.