EPISTOLA CLXVIII. AD N. PONTIFICEM ROMANUM.
ARGUMENTUM.-- Rex quidam sibi totique Occidenti gratulatur, quod N. ex ipsius terra ad summum pontificatum pervenerit, eumque hortatur, ut dignos tantum ad dignitates ecclesiasticas promoveat.
Tali papae talis rex. Aures nostras aura dulcis afflavit, quia, sicut accepimus, creationis vestrae novitas tanquam aurora rutilans desolationis Romanae Ecclesiae tenebras propulsavit. Gaudet sedes apostolica viduitatis suae solatium consecuta. Gaudent omnes Ecclesiae lucem novam oriri videntes, et ipsam usque ad perfectam diem crescere praestolantes. Sed gaudet praecipue noster Occidens, quod velut Oriens novum lumen influere promeruit orbi terrae, et solem Christianitatis, qui versus Orientem nuper occubuit, divino munere Occidens restauravit. Nos itaque, Pater sancte, honori vestro magnifice collaetantes, et divinae majestatis magnificentiam devotis inde laudibus persequentes paternitati vestrae, de cujus fervore filiali devotione confidimus, vota nostra familiarius aperimus. Si enim carnalis filius carnales affectus patri fidenter aperit, quanto fidentius spiritualis spiritualia potest desideria reserare? Sane inter caeteras affectiones nostras non mediocriter affectatus, quod cum divina dextera reverendissimam personam vestram, tanquam lignum vivificum in medio paradisi spiritualiter plantandum duxerit, et de terra nostra in suum pomoerium transplantandum, summopere studeatis fructuosis operibus et doctrinis Ecclesias omnes ita reficere, quod beatam dicant omnes generationes vestrae beatitudinis nationem. Illud quoque sincero corde sitimus, quod spiritus procellarum, qui dignitatum culmina vehementius consuevit perflare, nunquam a sanctitatis studio vos avellat, ne altius dignitatis fastigium, gravius praecipitium subsequatur. Sed et illud intime affectamus ut, cum universarum Ecclesiarum ordinatio ad vos pertineat, tales ordinare curetis sine dilationis dispendio cardinales, qui onus vestrum sciant, et velint, et valeant supportare, non respicientes ad patriae propinquitatem, generis qualitatem, aut potentiae quantitatem, sed quod Deum timeant, avaritiam odiant, justitiam sitiant, et zelo ferveant animarum. Nec modicum nostrum movet affectum ut, cum Ecclesiis supra modum officiat indignitas ministrorum, summa sollicitudine vigilare curetis, cum super dignitatum vel praebendarum collatione vestram continget requiri providentiam, ne quis indignus irruat in patrimonium Crucifixi. Cum autem felix terra, felicis redemptionis origine, conversatione ac sanguine Christi consecrata, quam Christiana devotio praecipue venerari tenetur, tantis, sicut oculata fide novistis, perturbatur nationum incursibus, abominationibus polluitur, desiderio desideramus quod ad ipsius liberationem vestrae sollicitudinis vires accingatis. Illud autem olim illustre imperium Constantinopolitanum nunc graviter desolatum, quis affectare non debeat, ut, vestra providente prudentia, consolationem recipiat opportunam? Siquidem et honoris vestrae considerationis, et commoditatis communis aemulatione affectare debemus, ut qui promotione divina universali praesidetis Ecclesiae, circa omnium Ecclesiarum informationem ac reformationem assidue vigiletis. Confidimus autem in Domino, et speramus quod sicut de virtute in virtutem, et de honore in honorem divinitus sublimati secundum ipsorum exigentiam lucere curastis, sic ad apostolicae sublimitatis apicem evocati subjectas Ecclesias illustrare ac inflammare curabitis, ut non sit, qui se abscondat a vestro lumine et calore, relicturi talia post decessum vestrum vestigia sanctitatis, quod terra nativitatis vestrae, quae de felici jucundatur origine, de felici fine poterit felicius in Domino gloriari. Demum paternitatem vestram ex speciali confidentia requirimus et rogamus, quatenus nos et familiares nostros, et statum regni nostri in sermonibus et orationibus vestris specialiter habere dignemini commendatos.
(quod absit!)