EPISTOLA CCLXXVI. AD EUMDEM.
HENRICO regi Angliae, GILBERTUS Londoniensis episcopus, devotae fidelitatis obsequium.
Vestram, domine, credimus non intere excellentiam, qualiter in me, et quosdam alios fideles vestros manum suam dominus Cantuariensis aggravaverit, et quod potuit, gladium in nos spiritualem, in juris publici laesionem, dextera iniquitatis intorsit. Canon namque potissimus hic est, ut nemo praepropere vel praepostere, id est non commonitus, neque convictus judicetur, nec episcopus omnino quemquam excommunicet, donec causa probetur, super qua reus impetitur. Unde cum a jure exorbitaverit, de Domino confidimus, ut in nos vibrando gladium, aerem potius verberaverit, quam aut corpore aut anima spirituale nobis vulnus inflixerit. Ictus enim ejus ad dominum papam appellando praevenimus, et in initio Quadragesimae facta appellatio sententiam in die Palmarum latam plene viribus evacuavit. Sixtus enim papa sic constituit: « Quoties episcopus se a suo metropolitano putaverit praegravari, vel eum suspectum habuerit, mox Romanam appellet sedem, a qua dum se audiri poposcerit, nullus eum excommunicet, antequam causa summi pontificis auctoritate finiatur. Quod si aliter praesumptum fuerit, nihil erit, sed viribus omnino carebit. »