EPISTOLA XL. BONIFACIUS NOTHELMO. [A. D. 736.]
Nobis dilectissimo summi pontificatus infula praedito Nothelmo archiepiscopo Bonifacius exiguus servus servorum Dei optabilem in Christo aeternae charitatis salutem
Almitatis vestrae clementiam intimis obsecro precibus ut mei in vestris sacrosanctis orationibus memores esse dignemini, et navem mentis meae variis Germanicarum gentium tempestatum fluctibus quassatam precibus vestris in portu firmae petrae stabilire studeatis, et ut communione fraterna, non aliter quam ut mihi venerandae memoriae antecessor vester Berthwaldus archiepiscopus exeunti a patria concessit, vobis cum adunatus sim nexu spirituali et glutine charitatis conjunctus, similiter cum fraternis comitibus peregrinationis meae, catholicae fidei unitate, et spiritualis amoris dulcedine, semper sociatus esse vobis merear. Similiter et diligenter obsecro ut illius epistolae qua continentur, ut dicunt, interrogationes Augustini pontificis ac praedicatoris primi Anglorum, et responsiones sancti Gregorii papae, exemplar mihi dirigere curetis, in qua inter caetera capitula continetur quod in tertia generatione propinquitatis fidelibus liceat matrimonia copulare, et ut scrupulosa cautela diligenter investigare studeatis si illa conscriptio supra dicta Patris nostri sancti Gregorii esse comprobetur, an non. Quia in scrinio Romanae Ecclesiae, ut affirmant scriniarii, cum caeteris exemplaribus supra dicti pontificis quaesita non inveniebatur. Praeterea de uno peccato commisso vestrum consilium audire desidero, quod cuidam homini in matrimonio concedendo nesciens commisi, quod hoc modo contigit. Homo quidam, sicut multi solent, alterius filium de sacri baptismatis fonte elevans adoptavit sibi in filium, cujus matrem postea viduatam duxit uxorem, quod Romani peccatum esse asserunt, et capitale peccatum, ita ut in talibus divortia facere praecipiant, et affirmant, regnantibus Christianis imperatoribus, illius matrimonii scelus capitali sententia multandum, vel peregrinatione perpetua delendum, ut si hoc in catholicorum Patrum decretis, vel canonibus, vel etiam in sacro elogio pro tam magno peccato computatum esse inveneritis, indicare mihi curetis, ut et ego inteligendo cognoscam, cujus auctoritatis sit in illo judicio. Quia nullatenus intelligere possum quare in uno loco spiritualis propinquitas in conjunctione carnalis copulae tam grande peccatum sit, quando omnes in sacro baptismate Christi et Ecclesiae filii et filiae, fratres et sorores, esse comprobemur. Similiter rogo, ut mihi studeatis indicare, in quoto anno ab Incarnatione Christi praedicatores primi missi a sancto Gregorio ad gentem Anglorum venissent. Vale.
[ W. in marg., 
simul] [ W. in marg., 
eloquio]