EPISTOLA XXXIII. AD DOMNALDUM HIBERNIAE EPISCOPUM.
Infantibus ante usum rationis eucharistiae perceptionem docet haudquaquam ad salutem esse necessariam; quaestiones vero saecularium litterarum, ut episcopo indignas solvere detrectat.
LANFRANCUS indignus sanctae Cantuariensis Ecclesiae antistes, venerando Hiberniae episcopo DOMNALDO et iis qui sibi litteras transmiserunt, salutem et benedictionem. In itinere positi, et a civitate in qua nobis sedes episcopalis est longe sepositi 317 eramus, quando litteras vestras nuntio vestro deferente suscepimus. Quem cum rogassemus ut saltem paucis diebus nobiscum maneret, quatenus perquisitis libris congruum pro captu nostro ad consulta vestra responsum vobis referret, petitioni nostrae effectum negavit, et se diutius non posse morari multis assertionibus allegavit. Itaque dulcissimam nobis fraternitatem vestram paterna charitate monemus ne indignum vobis sit quod de tanta re tam breviter respondemus. Revera, et procul pulsa omni ambiguitate, sciatis neque transmarinas Ecclesias, neque nos Anglos hanc de infantibus tenere sententiam quam putatis. Credimus enim generaliter omnes omnibus aetatibus plurimum expedire tam viventes quam morientes Dominici corporis et sanguinis perceptione sese munire. Nec tamen, si, priusquam corpus Christi et sanguinem sumant, contingit baptizatos statim de hoc saeculo ire, ullatenus credimus eos, quod Deus avertat! propter hoc in aeternum perire; alioquin veritas non esset verax, quae dicit: Qui crediderit, et baptizatus fuerit, salvus erit . Et per prophetam: Effundam super vos aquam mundam, et mundabimini ab omnibus iniquitatibus vestris ; Quod de baptismo esse dictum omnes hujus sententiae expositores concorditer asseverant. Et Petrus apostolus: Et vos nunc similis formae salvos facit baptisma . Et Paulus apostolus: Quotquot in Christo baptizati estis, Christum induistis ; » Christum est enim induere, habitatorem Deum per remissionem peccatorum in se habere. Nam sententia illa quam Dominus in Evangelio dicit · Nisi manducaveritis carnem Filii hominis, et biberitis ejus sanguinem, non habebitis vitam in vobis , quantum ad comestionem oris non potest generaliter dicta esse de omnibus. Plerique etenim sanctorum martyrum ante baptismum quoque diversis excruciati poenis de corpore migraverunt; eos tamen in numero martyrum computat, et salvos credit Ecclesia per illud testimonium Domini, quo dicitur: Qui me confessus fuerit coram hominibus, confitebor et ego eum coram Patre meo qui est in coelo . Infantem quoque non baptizatum, si morte imminente urgeatur, a fideli laico, si presbyter desit, baptizari posse canones praecipiunt; nec eum tamen, si statim moriatur, a consortio fidelium sejungunt. Necesse est ergo praedictam Domini sententiam sic intelligi, quatenus fidelis quisque divini mysterii per intelligentiam capax, carnem Christi et sanguinem non solum ore corporis, sed etiam amore et suavitate cordis comedat et bibat, videlicet amando et in conscientia pura dulce habendo quod pro salute nostra Christus carnem assumpsit, pependit, resurrexit, ascendit; et imitando vestigia ejus, et communicando passionibus ipsius, in quantum humana infirmitas patitur, et divina ei gratia largire dignatur: hoc est enim vere et salubriter carnem Christi comedere et sanguinem ejus bibere. Quam sententiam in libro De doctrina Christiana beatus Augustinus exponens sic ait : « Facinus vel flagitium jubere videtur: figura vero est praecipiens passioni Dominicae communicandum esse, et suaviter atque utiliter in memoria recondendum quod pro nobis caro ejus vulnerata et crucifixa sit. » Figuram vocat figuratam locutionem, neque enim negat veritatem carnis et sanguinis Christi . Et Dominus in Evangelio: Qui manducat carnem meam et bibit sanguinem meum, in me manet, et ego in eo . Quod exponens beatus Augustinus ait : « Hoc est namque carnem Christi et sanguinem salubriter comedere et bibere, in Christo manere et Christum in se manentem habere; nam et Judas, qui Dominum tradidit, cum caeteris apostolis ore accepit; sed quia corde non comedit, judicium sibi aeternae damnationis accepit. » Quaestiones saecularium litterarum nobis solvendas misistis; sed episcopale propositum non decet operam dare hujusmodi studiis. Olim quidem juvenilem aetatem in his detrivimus, sed accedentes ad pastoralem curam, abrenuntiandum eis decrevimus.
(Marc. XVI, 16) (Ezech. XXXVI, 27) (I Petr.
III, 21) (Galat. III, 27) (Joan. VI, 54) (Matth. X, 32) (lib. III, c. 10) (quod plerisque schismaticis visum est, et
adhuc non cessat videri) (Joan. VI, 57) (In Evang. Joan.
tract. 26)