EPISTOLA LIX. AD MAINFREDUM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, MAINFREDO cardinali, qui captus fuerat apud Anconam.
Gratias agimus Deo, qui vos ad consolationem Ecclesiae suae eripuit de ore Leonis, et de manu bestiae liberavit, et de omni exspectatione Cremensis haeresiarchae, et Frederici, et totius plebeculae schismaticorum. Sensimus, ut ex animi nostri sententia loquamur, absentiae vestrae damna, qui ad petitionem regis Angliae, nostro non praecedente merito, suspensi sumus, die restitutionis nostrae, ut jactitat, collata in arbitrium ejus. Domine mi, si fuissetis hic, vigor ecclesiasticus, ut spes est, non ita mortuus esset aut languidus, nec illi regi, nec complicibus suis, satellitibus Satanae, collata auctoritas in Ecclesiam interim debacchandi. Sed nunc certum est, quod his perversitatibus toto conatu, quoniam timetis Dominum, et diligitis decorem domus ejus, studebitis obviare. Placeat itaque dilectioni vestrae impetrare a domino papa, ut suspensionem solvat, aut terminum coarctet, scribens regi Francorum et Ecclesiae Gallicanae patentibus litteris, quod nisi rex Anglorum juxta commonitionem suam et comminationem nobis pacem, et ablata cum Ecclesiae libertate restituat, exinde nos in eum et terram suam officii nostri potestate uti concedat, et sententiam, quam in malefactores Ecclesiae et nostros tulerimus, ratam habendam esse decernat, et praecipiat ab omnibus terrae suae episcopis inviolabilem observari, donec satisfacere compellantur. Praeterea precamur attentius, ut Ecclesiae Cantuariensi in miseriae suae solatium impetretis plenam reformationem primatus sui, ut praecipiatur archiepiscopo et Ecclesiae Eboracensi, ut nobis obedientiam tanquam primati suo exhibeant. Cum enim ejusdem primatus per vos confirmationem obtinuerimus, honor erit vobis et gloria, si plenum robur obtineat confirmatio a vobis impetrata. Ut autem charitas vestra aliquod habeat tribulationis nostrae solatium, noveritis, quod Christianissimus rex fortunam nostram reputat suam.