EPISTOLA CLXVII. AD EUMDEM.
Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, pedibus sanctis, conculcato Satan, in Christo triumphare feliciter.
Cum ad vestram, Pater in Christo dilecte, sublimitatem omnium, sic disponente Domino, spectet Ecclesiarum sollicitudo, ad eas tamen oculos misericordiae reducere benignius aequum est, quos amplior commendat charitas, et ad omnes obsequii devoti propensior in charitate benignitas. Quod quia in Fiscamensi Ecclesia diu viguisse ipsa rerum edocet experientia, ad sanctitatem vestram, cui sancta placere studia luce clarius enitescit, in ea qua laborat ad praesens necessitate recurrit cum fiducia, inde proventurum sibi sperans auxilium, unde quippe referunt optatum, misericordia sibi laudabiliter compatiente, remedium. Quae nimirum hoste generis humani fidelium semper invidente successibus casuali nuper incendio concremata ad hoc miseriae perducta est, ut quae nobilissimi dudum fuerat conventus habitaculum pauperum, peregrinorum, et hospitali gratia indigentium quorumcunque refugium, jam non habeat ubi caput reclinet , ubi divina celebret, ubi conservet ordinem, adventantium ubi relevet necessitatem. Unde cum supplicante petimus, cum exorante sublimitati vestrae preces affectuose porrigimus, ut sibi litterarum vestrarum subveniat indulta pie benignitas, ut quod, machinante maligno, dirissime conflagratum est, in ejus ignominiam Christique perennem gloriam vestra reformet auctoritas, ut ope vestra dissipatus ordo convaleat, charitas antiqua refloreat, et statuto vobis memoriali quodam aeterno prae oculis semper habeat conventus ille fratrum, unde sanctitati vestrae gratias indesinenter exsolvat. Conservet incolumitatem Dominus vestram, in Christo dilecte Pater.
(Matth. VIII)