CXL.  Urbani II decretum quo statuit ut Ecclesia Arausicana post G[uillelmi] episcopi mortem conjungatur cum Tricastinensi Ecclesia.   (Anno 1095.) [MANSI,  Concil.  XX, 809.]
URBANUS, etc. Ad praesentium notitiam et futurorum memoriam non latere volumus quoniam inter Tricastinos et Arausicos diuturna contentio habita est. Tricastinis quidem de unitione, Arausicis vero de parochiarum ecclesiarum divisione contestantibus. Et concertatio cum reverendissimo pontifici Gregorio praedecessori nostro . . . Arausici . . . litteras dirigens, legatum pro hujus rei discussione ad eos se missurum pollicitus est: quod tamen postea . . . indagare nequivimus. In hac autem suspensione . . . . . G . . . . . ecclesiam episcopus electus et consecratus est. Tricastinus ergo episcopus Pontius Arausicensem ecclesiam asserens per multos annos a suis praedecessoribus fuisse possessam, querelam hanc cum ad nostras aures pro multis Ecclesiae Romanae persecutionibus proferre non posset in pluribus Transalpinis conciliis exponi procuravit. Novissime cum ad nostram notitiam pervenisset, nos quoque eam ad concilii proxime celebrandi audientiam differri praecepimus. Interim venerabili fratri nostro Guillelmo Arausicensi episcopo significare curavimus ut ad synodum veniens, se ad defendendum hujusmodi negotium praepararet. Cum autem venisset, ipse quidem divisionis istius canonicas causas proferre non potuit. Tricastinus vero post diuturnam et plusquam centenariam possessionem venerabilium pontificum Romanorum, et Gregorii, et Alexandri privilegiis, causae suae partes tuebatur. Quare nos de Gregorii decreto, quo ab ipsa fuit Ecclesia potitum, quaedam inter fratres nostros quaestio orta est, placuit alium adhuc definiendi causae terminum adhiberi, in quo et Arausicensis episcopus, si quam posset, defensionem nancisceretur, et Tricastinae Ecclesiae clerici de eodem privilegio nos jurejurando facerent certiores. Cumque . . . . . convenissent et confrater noster Arausicensis episcopus, sicut promiserat non venisset, nec excusationes aliquas praemisisset, et tunc nobis placuit negotii finem in tempus aliud protelari. Caeterum clericis et itineris difficultates, et rerum longa dispendia praetendentibus, nec longiores posse moras pati instantissime proclamantibus, visum est fratribus nostris, tam episcopis quam et nostrae apostolicae Ecclesiae cardinalibus, ut Tricastinorum clericorum satisfactionem suscipere deberemus. Tres itaque Tricastinae Ecclesiae clerici super Evangelia sacrosancta jurarunt se vidisse et legisse Romani pontificis Gregorii bullarum privilegium Bonifacio Tricastino episcopo attributum, per quod praedictae Ecclesiae fuerant counitae. Cujus videlicet privilegii tenorem secutus sanctae memoriae pontifex Alexander II praefatas ecclesias censuerat sub uno semper episcopo permanere. Post hoc Arausicensis episcopus cum Ecclesiae suae clericis veniens, eas quas praesignavimus Gregorii papae VII litteras, detulit; alia quoque chartarum monimenta monstravit, quibus et rerum veritas certius claruit, et Tricastinorum relatio vires accepit. Et nos ergo instrumentis talibus roborati secundum fratrum nostrorum judicium praesenti decreto sancimus ut, defuncto fratre nostro venerabili episcopo qui ad praesens Arausicensi Ecclesiae praesidet, utraque mox Ecclesia in pristinam redeat unitatem, nisi forte post proximam quam praeparante Domino exspectamus Pentecosten infra unius anni spatium . . . . . constiterit eas certo Romani pontificis praecepto et decreto fuisse divisas. Alioquin omnis sopiatur . . . ut defuncto confratre nostro superius nominato episcopo eadem Ecclesia ad aliam transeat. Illa vero quae hactenus prima habita est, et deinceps principatum obtineat. Ita tamen ut episcopus qui utrique praefuerit nihil de proventionibus clericorum, redditu, ornatu, ministeriis, quae vel quomodocunque in alterius patrimoniis habentur, modo quocunque vel occasione qualicunque patiatur imminui. Si quis vero hanc nostrae constitutionis paginam, etc.
Actum Cremonae XVII Kal. Maii . . . . . anno Dom. Incarnat. 1095.