EPISTOLA XXXV. AD N. ABBATEM.
Domino sancto et merito vener. N., reverentissimo abbati, N. peccator.
Amicorum meorum relatione didici N. quod in rebus, ad suum profectum pertinentibus, vestro salubri et prudentissimo soleat uti consilio. Quapropter visum est mihi vestram sanctitatem precari ut apud memoratum virum pro nepote ipsius Eburone, qui nunc Metis moratur, loqui, eumque rogare dignemini ut eum spe, quam illi fecerat, non fraudaret, sed potius in promissa ei erga se benignitate permanere vellet. In eo videlicet, ut in paupertate constitutum de facultatibus suis adjuvare dignetur, ut, propter penuriam et indigentiam rerum necessariarum, necessitas illi non eveniat illum locum omittendi, in quo eum ipse constituit. Quod profecto eveniet, nisi ab eo, ne eveniat, fuerit ante provisum. Leviter hoc provideri poterit, si in promissis suis, quibus eum ad sibi consentiendum compulit, permanere voluerit. Opto sanctitatem vestram, nostrae pusillitatis memorem semper in Christo, bene valere in Domino.
(abbatem
an episcopum nominare debeam ignoro, quis ille sit
vos optime nostis)
[i. e. Eginhardus]