EPISTOLA VII. ALEXANDRI PAPAE II AD CLERUM ET POPULUM MEDIOLANENSEM.
ARGUMENTUM.--Alexander II, Mediolanensis patria, Romanus pontifex creatus, scribit hanc epistolam ad suos cives, in qua postquam paternam, quam de eorum salute gerebat, sollicitudinem humanissimis verbis ostendit, hortatur, ut nihil humile, nihil terrenum cogitantes, ad coelestia toto animi impetu et ardore se extollant.
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, omnibus Mediolanensibus, clero et populo, salutem et apostolicam benedictionem. Divini judicii dispositione provisum est, ut Mediolanensis Ecclesiae filius, et Ambrosianis 152 uberibus sublactatus, ad famulatum apostolicae sedis indignus ascenderem, ac matri omnium Ecclesiarum pastoralis curae sollicitudine deservirem. Unde cum totius universalis Ecclesiae cura nobis non levis incumbat, propensius circa vos ipsa natura nos provocat esse pervigiles: ut unde nos constat originis duxisse primordium, ibi etiam majoris ad aeternam salutem habeamus sollicitudinis incrementum. Nam et ignis ea prius ligna conflagrat, ex quibus oritur; et fons illas ante omnia terrae venas infundit, ex quibus profluens derivatur. Unde vos, dilectissimi, paternae dilectionis studio cohortamur, ut ad coelum se vester spiritus erigat, deceptoria terrenarum rerum, et caduca lucra contemnat, ab amore coenosi hujus mundi se prudenter expediat, ad Creatoris sui desiderium medullitus inardescat. Estis enim, sicut beatus dicit apostolus, « Gens sancta, populus acquisitionis, ut virtutes annuntietis ejus, qui de tenebris vos vocavit in admirabile lumen suum . » Quibus ergo haereditas incontaminata, immarcescibilis conservatur in coelis, absit, ut eorum mens per amorem rebus sit involuta terrenis. Plane, quia etiam vulgaribus loquimur, vulgatum Scripturae testimonium libentius adhibemus. Mementote itaque, fratres mei, quod in oratione Dominica dicitis: « Pater noster, qui es in coelis . » Quem itaque patrem vocamus, ad ejus haereditatem tota mentis concupiscentia festinare debemus. De terrena porro haereditate scriptum est: « Haereditas, ad quam in principio festinatur, in novissimo benedictione carebit . » Cur ergo cum dicimus, « Pater noster, » praesto subjungimus, « qui es in coelis? » et non potius, qui es in terris; videlicet quae nobis notiores sunt? sive, qui es in aquis, aut in abyssis, cum ubique Deus sit, nihilque ab ejus omnipotentia vacuum sit? sed cum dicimus, « Pater noster, » idcirco addimus, « qui es in coelis, » ut ad illam coelestem haereditatem sese noster animus erigat: atque in tam sublime germen ascitus, ut sit haeres Dei, terrena quaelibet ignobiliter non requirat. Enimvero pater fidei Abraham plures habuit filios, sed solus ille nobilis, qui fuit uxoris: qui vero ex concubinarum sunt ignobilitate suscepti paternae haereditatis successione leguntur exclusi. Porro autem dum eos aleret Abraham, omnes dicebantur filii Abrahae; at vero cum ad testamentum venitur, qui sit legitimus haeres, qui fieri debeant haeredes, patenter ostenditur. Nam, Scriptura testante, « Dedit Abraham omnem haereditatem filio suo Isaac: filiis autem concubinarum dedit munera, et segregavit eos a filio suo Isaac . » Ecce itaque omnes dicebantur filii, sed non omnes haereditatis paternae sunt jura sortiti. Sic profecto, fratres, quamplures sunt hodie Christianae professionis titulo decorati, qui videlicet in Christi haereditate nequaquam merentur ascribi: et nunc quidem paterno vocabulo gloriantur, sed nequaquam ad haereditanda paterna bona perveniunt, quia velut spurii non coelestia, sed terrena ignobiliter concupiscunt. Vos autem, dilectissimi, membra mea, viscera animae meae, sic satagite per viam mandati coelestis incedere, ut mens nostra merito 153 semper debeat de sancta consanguineorum suorum conversatione gaudere. Speramus autem in eo, qui de Virgine dignatus est nasci, quia nostri ministerii tempore sancta clericorum castitas exaltabitur, et incontinentium luxuria cum caeteris haeresibus confundetur. Omnipotens Deus, dilectissimi fratres mei, ab omni vos pravitate custodiat, et per justitiae semitam ad coelestia vos regna perducat.
(I Petr. II) (Matth. VI;
Luc. XI) (Prov. XX) (Gen. XXV)