EPISTOLA LI. AD JOCELINUM SARISBERIENSEM EPISCOPUM.
Patri suo et domino J. Saresberiensi episcopo, frater G. Glocestriae dictus abbas, miseris non plus irasci quam satis est.
Stilus humilis est, et submissa materia, exorare pro jam mortuo, ut, ipso agente satis, et Patre tandem miserante, quoquomodo revocetur ad vitam. Gladio spiritus, quod est verbum Dei , praecidisti Alardum jamdiu a vita, quod utinam non meruisset, aut si meruit, spiritum apud vos utinam condigne satisfaciens invenisset! Quod actum quia nondum est, pulsamus ad ostium non amici solum, sed et Patris et domini, si quomodo tandem aperiatur nobis, et audiatur clamor noster in intimis, ubi in cubili conscientiae bonae amicus idem et dominus cum pueris suis, qui sunt purificati jam animi, delectatur et opime requiescit. Speramus enim quod in necessitate recurrenti ad vos, nec pro pane lapidem, quod est repulsa durissima, nec pro pisce serpentem quae laboriosa est, et in dolo protractio, nec pro ovo scorpionis novissima porrigetis . Dignum est e manu pontificis alia longe donativa splendescere. Quorumdam gloria est, sed non apud Deum, miserorum plus laetari casu quam de reditu gloriari. Longe monet aliter, qui redeunti in amplexus occurrit. Rogamus itaque, dilectissime in Domino, ut injuriarum paulisper immemor ad se redeat ille vester in nullo unquam degener sanguis, et se tum demum victum aestimet, cum sibi jam supplicatur a victis. Quem persequeris, rex Israel? quem persequeris? Canem mortuum et pulicem vivum . Si de libertate Ecclesiae quae sancta sunt in corde vestro disponitis, si fratres et coepiscopos nostros in ecclesiis de manu laicorum emendis, ut nec eis personas praesentare liceat, omnes anteire proponitis, totum hoc quidem laudabile est, ut religio semper collocetur in summo, sed, quaeso, non tam aspere requiri a minimis quod nondum attentatur in summis. Scitis equidem quam sit periculosa desperatio. Quid si immoderate persequentem Asahelem lancea Abner exceperit? Videte, ne de manu vestra sanguis utriusque requiratur . Consuetudinis, ususque longaevi non vilis est auctoritas, et ubi non peccatur in Deum, tolerabile est, ut radicibus suis antiquitas inconcussa permaneat. Si nobis indulgetis, quod omnes coepiscopos vestros suis omnibus indulgere notissimum est, quis unquam, obsecro, reprehendet? Scio apud quem mihi sermo est, apud Patrem et dominum, cui innata bonitas animi, totum quod laudabile est, persuadet. Alardum quacunque involvatis amaritudine, dum sibi tantum personam praesentare liceat, quae in ecclesia de Finchehamestude, vestris per omnia mandatis obediat et acquiescat. Valete.
(Ephes. VI) (Luc. XI) (I Reg. XXIV) (II Reg.
II, 23.) (Ezech. III)