EPISTOLA C. AD EUMDEM.
Animae suae plus quam dimidio THOMAS Cantuariensis Ecclesiae miserabilis exsul, salutem, et se totum, deducta miseria, cujus semper expertes amicos esse desidero.
Consoletur vos Dominus in omnibus angustiis vestris, qui vicem meam et coexsulantium mihi doluistis ut vestram, et, quod rerum experientia didici, proscriptionis et multimodae miseriae stimulos studuistis ab Ecclesia Dei, et paupercula domo nostra totis viribus propulsare. Suspensionem nostram in utriusque regni compitis quasi voce praeconia jactitat rex Angliae, et in testimonium confusionis meae, quo me reddat magis onerosum et odiosum hominibus, litteras apostolicas profert. Gloriatur et terminum sibi datum, donec me recipere velit in gratiam, quod, si licuerit, facturus est ad Kalendas Graecas, id est nunquam. Monetis ut interim patienter feram, virtutem patientiae magnis laudibus praedicatis, et non cogitatis non deesse, qui de latere illud comicum ingerat: Omnes, cum valemus, recta consilia aegrotis damus. Tu autem si hic sis, aliter sentias. Quis enim jugulatur doloris expers, nisi stupidus et insensatus? Sed et hoc, quoniam ita necesse est, quandiu Domino visum fuerit, fortem animum tolerare jubebo: non autem ego, sed gratia Dei mecum. Sinceritatem quoque, et amicitias, et diligentiam dominorum cardinalium commendatis: et ego quidem de quibusdam eorum non diffido, praesertim in causa Dei, et Ecclesiae Romanae, potius quam mea vel meorum. Retribuat illis Deus bona, quae faciunt et facturi sunt proscriptis exsulibus Christi. Alios autem revocet, ut sentiant id ipsum in Domino, nec ad subversionem justitiae, et ignominiam sedis apostolicae, et suam damnationem munera captent, facientes ex calumnia quaestum, et sequantur retributiones. Sed et illi se mihi et meis compati scribunt. Ethicus vero subridens ex adverso respondet: Omnes compatiuntur, nemo succurrit. Et quidem recte. Opera enim, quae ipsi faciunt, testimonium perhibent de eis. Consulitis ut modis omnibus elaborem mihi pacem reformare tyranni, persecutoris et tortoris Ecclesiae. Sed viam pacis praeclusit mihi Ecclesia Romana, et quidam cardinalium, quorum ille, sicut jactitat, consiliis agitur. Nuper enim, data spe pacis, me per comitem Flandrensem jam secundo fecerat ad colloquium evocari, cum sui et cardinalium suorum nuntii a domino papa redeuntes, et suspensionis meae litteras porrigentes, ei dederunt cornua, quibus possit, quoad voluerit, et pacem rejicere, et interim Ecclesiam Dei tanquam auctoritate sedis apostolicae ventilare. Scribitis quod in dispendium Ecclesiae Romanae laborat fortuna rescindere potentissimarum civitatum Italiae unitatem. Quare hoc, anime mi, credis accidisse, nisi quia Deo liberatori vestro non condignas agitis gratias, sed quaeritis quae vestra sunt, quasi manus vestra excelsa, et non Dominus anni praeteriti magnalia gesserit? Nec pro nobis hoc dixerim et aliis, qui recta gradiuntur via, sed pro his, qui Ecclesiam Dei persecutoribus exponunt, et lucra sectantur. Et quia Cantuariensis Ecclesia fere destructa est, et ego et coexsules mei attenuati et afflicti supra modum precor attentius, ut adhibitis amicis impetretis a domino papa, ut in solatium miseriae reformet primatum Ecclesiae Cantuariensis, etc.