EPISTOLA CCXXVIII. AD ARNOLDUM ABBATEM.  Laudat eorum conversationem; hortatur ad virtutes religiosas, praesertim paupertatem in conviviis, in nummis, in vestimentis,  etc.
Venerando Patri Arnoldo abbati et sanctae congregationi, humilis levita Albinus salutem.
Satis mihi placuit religiosa conversatio vestra in Domino, et charitatis humilitas, et Ecclesiae ornatus, et domorum, quas in transitu cernebam, constitutio, et dulcissima susceptio, qua me cum magna familiaritate suscepistis; cognoscens in cordibus vestris illum habere praeparatam habitationem qui dixit: In hoc cognoscent omnes, quia mei discipuli estis, si dilectionem habueritis ad invicem . Ideo supplici deprecatione exhortans fraternitatem vestram ut in perfecta permaneatis fideliter charitate, et concordia pacis inter vos vigeat, et obedientiae decus resplendeat in conversatione vestra, et humilitatis honestas videatur in omni actu vestro, et corporis castitas quasi lilia floreat in conspectu Dei, et sitis unanimes in omni opere perfecto, obedientes Patri spiritali absque omni contradictione, quia ipse rationem redditurus erit pro vobis in die magno Domini, et vos similiter obedientiae vestrae plurimam in die illa accepturi eritis mercedem. Non est regnum Dei esca et potus , sed charitas in conscientia pura; hae sunt itaque victimae, quas monachi singulis horis Domino Deo offerre debebunt; his hostiis placabitur majestas divina; per has semitas regni coelestis portae aperiuntur. Hoc cogitate jugiter, hoc rememorate semper, in his 291 conversamini deliciis; haec sunt nuptialia vestimenta, in quibus superni regis convivia possidere digni efficiamini. Nullus ex vobis avaritiae studeat, nec caducas congregare divitias quaerat; nec unum habeat absque Patris sui licentia nummum; sufficiat unicuique communis vitae jucunditas, seu in vestimentis, seu in cibi potusque religiositate; tantum Pater spiritualis provideat, ne justam quislibet habeat murmurationem; nec quarumlibet indigentia rerum regularis vitae destruat ordinem, sed unusquisque contentus, secundum facultatem loci et temporis, stipendio quod ei administratur, et quo majore suffert humilitate indigentiam, si subito eveniat, eo majorem a Deo accipiat mercedem. Qui pro regno Dei certare desiderat, non debet pro uno calice vini contendere. Nobilissimus omnium creator Pater nobiles habere filios cupit: magna generositas est filium esse Dei, sed haec dignitas, tam alta et praeclara, magna morum et conversationis nobilitate observari debebit. Quod charitate cogente scripsi, vestra humilitas patienter relegere dignetur, et si quid memoriae dignum ex his meis litteris invenietis, ob intentionem salutis vestrae, et recordationem nominis nostri, in thesauro cordis vestri recondite, quatenus divina pietas vos in gaudium supernae beatitudinis deducat, et mihi peccatori veniam peccatorum meorum per sanctas orationes vestras concedat. Vestram sanctitatem superni regis pietas in omni bona conversatione proficere faciat, fratres charissimi.
(Joan. XIII,
35) (Rom. XIV, 17)