EPISTOLA CXLV. NICOLAI ABBATIS CORBEIAE AD SUGERIUM.  Rogat se apud regem excusari quod Aurelianos neminem ad condictam diem miserit de negotio suo cum burgensibus Corbeiae responsurum.
Domino et patri suo SUGERIO Dei gratia venerabili abbati Beati Dionysii, NICOLAUS Corbeiensis Ecclesiae humilis minister, salutis plurimum et amoris.
Ex omnibus periculis et necessitatibus meis ad tranquillitatem vestram quasi ad tutissimum et expertum salutis meae portum confidenter confugio. Postquam igitur a vobis redii, gravi negotio, quod inter nos et comitem Flandriae agitur, praepeditus, et ad partes illas submonentibus episcopis Tornacensi et Morinensi propter compositionem mutuam Dominica praeterita profectus, ad diem quam Dominus noster rex nobis condixerat, ut scilicet ad eum Aurelianis mitterem, mittere non valui. Unde vestram crebro expertam dilectionem obnixe deprecor quatenus domino regi me excusetis, et ne irascatur agatis, quia absens negotium tantum nisi fidelissimo nuntio credere ausus non fui, et ideo mittere supersedi. Ego quoque absque dubio Dominica proxima post apostolorum festum, aut nuntius meus, praesentiae vestrae propter hoc assistam. Quoniam autem paternitatem vestram offendisse me in hoc, quod ad praedictam diem non misi, plurimum timeo, de remissione irae vestrae certificari per litteras vestras precor. Precor etiam nobis mandari, si verum est quod audivi, dominum regem ab Aurelianis ad nos recto itinere venire debere. Illud etiam quaero quod si dominum regem negotium suum et nostrum contra burgenses nostros efficaciter exsecuturum fore scitis, nobis mandetis, et ego ejus misericordiam exspectabo. Quod si eum flecti et mollius agere senseritis, nobis idem innuite, quia nisi ejus mihi adsit auxilium, pacem nostram qualemcunque ab offerentibus accipiam. Valete, et honori Ecclesiae subvenite.