EPISTOLA CLXXI. WIBALDI ABBATIS AD PETRUM ABBATEM CLUNIACENSEM.  De lite quae inter Ecclesiam de Nameka et Ecclesiam de Marcha vertebatur.   (Anno 1149.)
Reverendo Patri et domino PETRO venerabili sanctae Cluniacensis Ecclesiae abbati, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia Catholica, salutem in eo qui mandat salutes Jacob.
Recognoscentes in omnibus nos filios vestros esse et servos, tam personis monasterii vestri quam rebus in omni negotio assistere consuevimus, et tanquam una de Cluniacensibus personis cum veritate et justitia res Cluniacenses pro nostra facultate defensare. Sed de lite quae fuit inter Ecclesiam de Nameka et Ecclesiam de Marcha aliter, quam se rei veritas habet, ad vos perlatum fuisse intelleximus: propter quod verum ordinem vobis per nos breviter esse intimandum credimus, ne vestrae religionis splendor ignotae et minus constantis causae defensione aliquod nubilum patiatur. Praepositus canonicorum ecclesiae Beati Bartholomaei apostoli conquestus est in synodo Leodii, quemdam liberum hominem nomine Berengerum in possessionem sui juris irruisse, videlicet in partem quamdam decimationis Ecclesiae de Marcha. Respondit ille, se per vim nihil fecisse, sed quoniam advocatus esset Ecclesiae de Namecha, et eadem decimatio ad terminum ipsius Ecclesiae pertineret, se jure defensionis decimationem tulisse. Econtra praepositus asseverabat, quod praedicta decimatio ad terminos Ecclesiae de Marcha possideret, et eam quiete possedisset, donec a praedicto viro absque ullo juris ordine interruptio esset illata, unde et restitui sibi cuncta in integrum postulabat. Auditis utrinque allegationibus, sententiam judicii episcopus pro more Ecclesiae suae assessores interrogavit. Diu inter eos disputatum est utrum restitui oporteret; sed nos plurimum aequitatem cum jure considerantes, et veritatem cum judicio diligentes, hortabamur ut, omisso restitutionis titulo, a circummanentibus de terminis et possessoribus cum quiete expresse quaereretur. Probata est ab omnibus prolata sententia, quae agendi cavillationem penitus excludebat. Venerunt itaque ab utraque parte circummanentes natu majores, et praestitis de veritate dicenda sacramentis, per certos limites de utraque possessione coeperunt discernere. Fundus curtis de Namecha extenditur usque prope villam Marcham, et ideo advocatus Ecclesiae de Namecha asseverabat decimationem ejusdem, terrae praefatae et Ecclesiae jure antiquo pertinere, sed quemdam presbyterum de Namecha antiquis temporibus cuidam de Marcha tradidisse pro eo quod quorumdam parochianorum suorum, qui ei viciniores erant curam gereret. Econtrario illi de Marcha asserebant, quod eamdem decimationem inconcusse sine controversia bona fide possedissent, non jure mutui, neque commodati, sed proprietario et perseveranti longe ultra spatium triginta et unius annorum, quod idoneis testibus se probaturos promittebant. Relata est controversia ad synodum, et absque ullius personae reclamatione concordi sententia judicatum est, quod si praepositus Sancti Bartholomaei, qui possessor ab utraque parte cognoscebatur, licet ab altera malae fidei possessor diceretur, legitimis testibus, qui per aetatem et intelligentiam de praescriptione temporis certum ferrent judicium, probare posset, se quiete et canonice possedisse, magis ei probatio incumberet, quam ei qui recenter in eamdem possessionem irruisse non dubitabatur. Et sententia plus illis de Namecha, quam in illis de Marcha, complacuit. Haec sunt, quae super hac causa et vidimus et audivimus, et ideo non possumus ea non loqui.