EPISTOLA VII. AD MAGISTRUM A.
ARGUMENTUM.-- Magistrum quemdam ex acutissimo disputatore egregium potatorem factum, divinae Scripturae testimoniis ab ebrietatis studio revocare conatur.
Magistro A. PETRUS Blesensis, Bathon. archidiaconus, salutem et continuam memoriam honestatis. A domo et mensa vestra nuper egrediens magister P. mihi via publica incedenti, laetus, et longe laetior quam expediret, occurrit. Vesania siquidem ferebatur; hauserat enim apud vos spiritum vertiginis et furoris, vinoque aut cerevisia totum ejus cerebrum aestuabat. Equum meum freno rapuit, et tam equum quam equitem supinum fere in terram dejiciens, in devium me retorsit. Avertebam manus ejus et ipsum servientes nostri graviter increpabant; ille autem lingua praecipiti, et confusa, atque clamore daemoniaco intonabat: Veniet certe, veniet; veniet, velit nolit, et bibet de Filio Dei magister meus charissimus. Ego autem dolens eum sequebar, et trahebar invitus. Cum vero servientes mei, qui ejus temeritati parcebant, manus ejus a freno meo, cum multa tamen instantia, separassent et nos ipse vidisset in viam, a qua nos abduxerat, equorum capita reflexisse, nos diu persequens lapidibus et glebis, me inaudita verborum turpitudine lacessivit. Sane reputaveram eum semper virum industrium et discretum et modestum; sed vobiscum ea vice biberat; apud quem, sicut publice dicitur, in bibendo non est ratio neque modus. Et quae vobis, amice, gloria est, ita potu afficere hominem, ut hominem dediscat, et in desipientiam omnino transeat bestialem? Non est tibi occasio magnae laudis, quod sic vino fundis et infundis amicos, et infundendo confundis. Scriptum est in Habacuc: Vae qui potum dat amico, inebrians eum, ut videat nuditatem ejus! Testimonio sacri eloquii multiplicem sententiam maledictionis incurrunt, qui ad calices sedent epotandos, et ebrietati continuae se impendunt. Dicit Dominus per Isaiam prophetam: Vae, qui potentes estis ad bibendum vinum, et viri fortes ad miscendam ebrietatem! Subsecutiva ebrietatis incommoda Salomon eleganti compendio enumerat dicens: Cui vae? cujus patri vae? cui vulnera? cui rixae? cui suffosio oculorum? nonne his qui morantur in vino, et student calicibus epotandis? Sane juxta verbum Sapientis: Potus iste in vomitum, et haec voluptas in nauseam convertetur . Expergiscimini, ebrii, dicit propheta, et flete, et ululate omnes qui bibitis vinum in dulcedine. Apostolus etiam ebrietates multipliciter interdicit. Censura vero canonica sententiam depositionis dictat in clericos, qui ebrietatibus assuescunt. Ubi enim regnat ebrietas, ratio exsulat, intellectus obtunditur, consilia deviant, judicia subvertuntur. Si juxta Apostolum bonum est non bibere vinum, non video qualiter possit bonum esse contrarium. Ideo prudens illa mulier filium suum instruens, in visione dicebat: Noli regibus, o Lamuel, dare vinum, ne forte obliviscantur judiciorum Dei, et subvertant populi aequitatem. Sed nec ullum secretum est, ubi regnat ebrietas. Loth, quem Sodoma non vicerat, vina vicerunt. Vinea quoque, quam Noe plantaverat, suo non pepercit auctori, et ex delicto patris usque hodie derivatur ad posteros macula servitutis. Titulis quoque beati Joannis Baptistae plurimum commendationis adjecit, quod vinum et siceram, et omne quod inebriare poterat, non bibit . Aaron et filiis ejus praecepit Dominus, ut intraturi tabernaculum, a vino, et omni quod inebriare poterat, abstinerent. Rechabitae, quia juxta mandatum Jonadab filii Rechab abstinuerant ab omni potu, qui posset esse ebrietatis occasio, cum omnes tribus captivatae essent, liberi remanserunt. Tu qui disciplinali militiae, et libris quondam omnia posthabebas, nunc, sicut audio, codices ad calices transtulisti. Scribere in bibere convertisti; et, quod anxie doleo, nunc praedicaris egregius potator, qui fueras prius nominatissimus disputator. Unum praedictis adjicio; aut emendabiliorem te exhibeas in hac parte, aut a corde meo te evomo: et amicitiae socialis vinculum rumpens, gratiam antiquae familiaritatis evacuo. Valeas.