EPISTOLA CLXXIV. AD DOCTORES ACADEM. NEAPOLITANAE.
ARGUMENTUM.-- Lamentatur de obitu M. Walteri professoris grammatices.
Sedentibus super aquas amaritudinis in salicibus organa suspendentibus Neapolitani studii doctoribus universis magister P. solamen sancti Spiritus, et illam, quae omnem sensum exsuperat, pacem Domini nostri Jesu Christi. De saeculo nequam, et valle miseriae ad scholas florentis patriae, ubi garrulitatis improbae nullus auditur tumultus, illius vocatione, cujus imperium in coelo et in terris et in omnibus extenditur creaturis, grammaticorum eximius consocius noster et frater, M. Walterus noviter evocatus, ab oculis nostris pertransiit velut umbra, imo evanuit; ad cujus transitum studii Parthenopes obscuratus est sol, et luna versa est in eclipsin. Nam ars grammaticae, quae lunae vocabulo designatur, privata decoris radiis tristis sedet in tenebris, et habet, unde suum possit reiterare dolorem, duobus maritis tam modico tempore viduata. Nondum praecedentis et recentis doloris sanata sunt vulnera, et sic calamitati calamitas, et tempestas additur tempestati, dolor doloribus, et vulneribus vulnera inferuntur. Mirum in modum hic est ordo praeposterus et turbatus; quia naturaliter magistrum sequitur discipulus; hic autem magister est discipulum subsecutus, et hoc ideo, quia mortis irregularitas de suo more perverso pervertit ordinem; quae praeponenda erant postponit; praeponit e contrario postponenda. Proh dolor! vitis frondosa quam subito aruit, cujus fructus exuberarat ad plenum. Nam in multitudine filiorum, quos genuit indefessus ille uterus magistralis, cunctis praevaluit, et tanquam cedrus Libani superexcrevit, cui non sunt adaequatae virgultae de deserto. Ipse quidem fuit alter Joseph in terra Aegypti, cui omnes inviderunt potentes, quem saeva bestia devoravit, videlicet mors, quae per aphaeresim cunctis aufert mortalibus caput, et a membris dividit et scindit; in cujus decisione vos, qui floretis in cathedris, tanquam multorum capita plena oculis retro respicite, et diligenter attendite quantum sit tenuis et fragilis gloria singularis; quae est quasi quidam vapor ad modicum durans, fenumque quod mane florescit, vespere decidit et arescit. Ad tutelam igitur bene vivendi, doctores inclyti, subtracti magistri, per illam syncopen a qua nullus grammaticus excusatur, statum et transitum reciprocantes in vobis, unum efficax per locum a simili colligite argumentum, similiter istud iter currere, quod vester socius praecucurrit; cum de similibus idem judicium habeatur.