EPISTOLA XXXVI.  Illustri ac magnifico principi, domino  LUDOVICO  glorioso regi Francorum, frater  PETRUS,  humilis Cluniacensium abbas, feliciter hic regnare, Regemque regum in regno ac decore suo videre.
Licet regis aeterni militiam, quam per te regem terrenum, contra inimicos crucis suae armare disposuit, ad peregrina euntem comitari non valeam, devotione tamen, oratione, consilio et auxilio, quali quantove potero, prosequi concupisco. Nec mirum. Quis enim, vel ultimus Christiano nomine insignitus, ad tantam tamque stupendam exercitus Domini Sabaoth commotionem non moveatur? Quis ad juvandam pro modulo suo, totis animi conatibus, coelestem expeditionem non accingatur? Renovantur jam nostro tempore antiqua saecula, et in diebus novae gratiae, vetusti populi miracula reparantur. Processit de Aegypto Moyses, regesque Amorrhaeorum cum subjectis populis delevit. Successit ei Josue, regesque Chananaeorum cum infinitis gentibus Dei jussu prostravit, terramque illam, exstinctis impiis, illi tunc Dei populo sorte divisit . Egrediens ab ultimis occiduae plagae finibus, imo ab ipso solis occasu, rex Christianus Orienti minatur, et nefandam Arabum, vel Persarum gentem, sanctam terram rursum sibi subjugare conantem, cruce Christi armatus aggreditur. Magni quidem, et vitae sanctitate modernos principes superantes enituerunt illi principes Judaeorum, non tamen modo quodam potiores, imo fortassis inferiores videntur hoc rege Christianorum. Delent illi, jussu Dei, vi bellica profanos populos, terrasque eorum vindicant Deo ac sibi. Delebit et iste nutu, jussuque ejusdem Dei, hostes verae fidei Sarracenos, terrasque eorum subjugare laborabit Deo, non sibi. Implent illi praecepta divina, speque terrenae mercedis ex quadam parte militaribus rebus insudant. Exponit iste, et immolat Deo regnum, opes, vitamque ipsam, non ut aliquid terreni rex magnus in mundo lucretur, sed ut post mortalis regni defectum a Rege regum honore et gloria coronetur. Non destituet ergo certa sublimisque victoria regem, magis coelestibus quam terrenis armis munitum, nec exercitui Dei viventis, quantalibet Orientalis barbaries resistere praevalebit. Quis enim eis resistere possit, qui honores, qui divitias, qui voluptates, qui ipsam cum parentibus patriam etsi omnino relinquentes, Christum suum sequi, ipsi laborare, ipsi pugnare, ipsi mori, ipsi vivere elegerunt? Quis, inquam, potest illius exercitui obsistere in terra, qui dixit de seipso: Data est mihi omnis potestas in coelo et in terra? Quam potestatem, licet in homine, quem causa hominum suscepit, a Deo acceperit, hanc tamen ab aeterno ut verus Deus habuit. Sed quid proderit inimicos Christianae spei, in exteris aut remotis finibus insequi, ac persequi, si nequam, blasphemi, longeque Sarracenis deteriores Judaei, non longe a nobis, sed in medio nostri, tam libere, tam audacter, Christum cunctaque Christiana sacramenta impune blasphemaverint, conculcaverint, deturpaverint? Quomodo zelus Dei comedet filios Dei, si sic prorsus intacti evaserint, summi Christi ac Christianorum inimici Judaei? An excidit a mente regis Christianorum, quod olim dictum est a quodam sancto rege Judaeorum? Nonne, ait, qui oderunt te, Domine, oderam: et super inimicos tuos tabescebam? Perfecto odio oderam illos . Si detestandi sunt Sarraceni, quia quamvis Christum de Virgine ut nos natum fateantur, multaque de ipso nobiscum sentiant, tamen Deum Deique Filium negant, mortemque ipsius ac resurrectionem, in quibus tota summa salutis nostrae est, diffitentur, quantum exsecrandi et odio habendi sunt Judaei, qui nihil prorsus de Christo vel fide Christiana sentientes, ipsum virgineum partum, cunctaque redemptionis humanae sacramenta abjiciunt, blasphemant, subsannant? Nec ad hoc ista dico, ut regalem vel Christianum gladium in necem nefandorum illorum exacuam, quia scriptum de eis in Psalmo divino recolo, loquente sic in Spiritu Dei Propheta: Deus, inquit, ostendit mihi super inimicos meos, ne occidas eos . Non vult enim Deus prorsus occidi, non omnino exstingui, sed ad majus tormentum et majorem ignominiam, ut fratricidam Cain, vita morte deteriore servari. Nam cum Cain, post fraterni sanguinis effusionem, Deodiceret: Omnis qui invenerit me, occidet me ; dictum est ei: Non, inquit Deus, ut aestimas, morte morieris, sed gemens et profugus eris super terram, quae aperuit os suum, et suscepit sanguinem fratris tui de manu tua
Sic de damnatis damnandisque Judaeis, ab ipso passionis mortisque Christi tempore, justissima Dei severitas facit, et usque ad ipsius mundi terminum factura est. Qui quoniam Christi sanguinem, utique juxta carnem fratris sui, fuderunt, servi, miseri, timidi, gementes, ac profugi sunt super terram, quousque juxta prophetam, miserae gentis reliquiae , jam vocata gentium plenitudine, convertantur ad Deum, et sic secundum Apostolum: Omnis Israel salvus fiat . Non, inquam, ut occidantur admoneo, sed ut congruente nequitiae suae modo puniantur, exhortor. Et quis congruentior ad puniendos illos impios modus, quam ille quo et damnatur iniquitas et adjuvatur charitas? Quid justius quam ut his, quae fraudulenter lucrati sunt, destituantur; quae nequiter furati sunt, ut furibus, et hucusque audacibus et impunitis, auferantur? Quod loquor omnibus notum est. Non enim de simplici agri cultura, non de legali militia, non de quolibet honesto et utili officio horrea sua frugibus, cellaria vino, marsupia nummis, arcas auro sive argento cumulant, quantum de his, quae, ut dixi, Christicolis dolose subtrahunt, de his quae furtim a furibus empta, vili pretio res charissimas comparant. Si fur nocturnus Christi Ecclesiam fregerit, si sacrilego ausu candelabra, urceos, thuribula, ipsas etiam sacras cruces, vel consecratos calices asportaverit, cum Christianos fugiat, ad Judaeos confugit, et apud eos damnabili securitate securus, non solum latibula fovet, sed et quae sacris ecclesiis furatus fuerit, Satanae synagogis vendit. Distrahit vasa corporis ac sanguinis Christi occisoribus corporis, et effusoribus sanguinis Christi, qui et tunc eum inter mortales conversantem quantis potuerunt contumeliis et injuriis affecerunt, et nunc in majestate divinitatis aeternae sedentem, quantis audent verborum blasphemiis lacessere non desistunt. Nec sacra illa vasa, quae penes ipsos, sicut olim penes Chaldaeos, modo quo praedixi captiva tenentur, licet sint insensibilia, injuriarum expertia sunt. Sentit plane in his quae non sentiunt sibi sacratis vasis, Judaicas adhuc contumelias Christus, quia, ut saepe a veracibus viris audivi, eis usibus coelestia illa vasa ad ejusdem Christi nostrumque dedecus nefandi illi applicant: quod horrendum est cogitare, et detestandum dicere. Insuper, ut tam nefarium furtum, Judaeorumque commercium tutius esset, lex jam vetusta, sed vere diabolica, ab ipsis Christianis principibus processit, ut si res ecclesiastica, vel aliquod sacrum vas, apud Judaeorum repertum fuerit, nec rem sacrilego furto possessam reddere, nec nequam furem Judaeus prodere compellatur. Manet multum scelus detestabile in Judaeo, quod horrenda morte suspendii punitur in Christiano. Pinguescit inde et deliciis affluit Judaeus, unde laqueo suspenditur Christianus. Auferatur ergo, vel ex maxima parte imminuatur Judaicarum divitiarum male parta pinguedo, et Christianus exercitus, qui ut Sarracenos expugnet, pecuniis vel terris propriis, Christi Domini sui amore non parcit, Judaeorum thesauris tam pessime acquisitis non parcat. Reservetur eis vita, auferatur pecunia, ut per dextras Christianorum, adjutas pecuniis blasphemantium Judaeorum, expugnetur infidelium audacia Sarracenorum. Serviant populis Christianis, etiam ipsis invitis, divitiae Judaeorum, sicut olim cum Deo placerent patres eorum, Deo jubente, sunt eis ad serviendum traditae divitiae Aegyptiorum . Haec tibi, benigne rex, scripsi amore Christi, tuique atque exercitus Christiani, quia et stultum esset, nec offensa, ut arbitror, divina careret, si sacrae expeditioni, cui juxta congruentem modum impendendae sunt res Christianorum, multo amplius non servirent pecuniae profanorum.
(Num. XXI, etc.; Josue VI, etc.) (Matth. XXVIII.) (Psal. CXXXVIII) (quod majus
est) (Psal. LVIII) (Gen. IV) (Ibid.) (Isa. X) (Rom. XI) (quod pejus est) (quod deterius) (Exod. II)