EPISTOLA IX.
Domino devinctissimo, honore praecipuo specialiter excolendo, Ruricio filio Faustus.
Gratias Domino, qui id generali dispensatione largitus est, ut inter eos quos locorum intervalla discriminant, liber ac nullis conclusus absentiae legibus animus commearet, nihilque esset tam impenetrabile, quod mentis aspectibus non pateret; sed per cordis intuitum inde se invicem cari, gratia intercurrente, conspicerent, ubi caritas ipsa consistit Habet siquidem et interior noster oculos suos, quibus se conscientiae testis introspicit; quibus in se conversus aut erubescenda, aut gaudenda consideret; quibus diem ultimum pervidet; quibus vel confusibilem vel, Deo tribuente, laudabilem totius vitae historiam, ante animae suae faciem provida in futurum cogitatione disponit, et in praesentiam trepidae sollicitudinis tempus reddendae rationis adducit; et ea quae paravit Deus diligentibus se , in secreta pectoris sui pagina, spe imaginante, depingit. Quos, ut puto, oculos et ipse ad tremendi Judicis thronum semper attollis, ut de te illud propheticum merito dici possit: Sapientis oculi in capite ejus . Inde est, ab eo enim illic filius mater . . . . . ditores tuos. Inde est, inquam, quod praesentium rerum relinquenda subsidia, quasi avidus fenerator; per pretia captivorum, in sinu remuneratoris, seminantis more, commendas; de usu proprietatem facis, et in perennes thesauros peritura convertis. Inde est quod cum fidelissima Sara tua sub uno Christi jugo ad communem tendens coronam, terrenorum despector, et coelestium competitor, saeculi peregrinus, et Paradisi candidatus; mundo huic, qui jam non habet unde decipiat vel seducat, miles Christi secretus illudis; cum regni interminabilis socia jejuniis, et orationibus, et quadam fidei manu januam vitae, pia conjuratione, pulsatis, ut duplicem palmam de mutua salute capiatis. Sed inter haec parum est, quidquid agitur, ut causae insanabiles hic sanentur, ut inexstinguibilis ignis hic exstinguatur, ut ineluctabiles necessitates hic superentur, ut hic peccatorum sagittae de animae visceribus evellantur, ut hic vulnera ipsis alte medullis impressa curentur, ut hic maculae invisibiles diluantur, ut hic aeterna gaudia fidelium studiorum labore comparentur. Illic quidem vita praemium istius erit; sed oportet ut illius ista sit pretium. Praelatis itaque obsequiis, quaeso ut cum se facultas opportune praebuerit, gaudere nos de vestra sospitate ac proprietate faciatis. Pro filiis et diaconibus meis uberes refero gratias. Dominam filiam meam religionis speculum, et pietatis exemplum, debito cultu veneratus saluto. Dominus Deus noster magnificandam mihi bonitatem vestram, et praesentibus repleat bonis, et dignam reddat aeternis, domine devinctissime et honore praecipuo specialiter excolende fili.
(I Cor. II, 9) (Eccl. II, 14)