EPISTOLA XXXI. AD N. EPISCOPUM.
Domino sancto et merito venerabili N. episcopo, Eginhardus sempiternam in Domino salutem.
Quamvis me multum contristet quod te, amantissime domine, per . . . . ., in hoc molestissimo corporis vestri labore positum audio; tamen non minimam capio consolationem, quod hunc laborem tibi proficere, et ad purgationem animae pertinere non ignoro. Credo enim quod ideo te divina misericordia tamdiu in hoc morbo corporali macerari permittat, quod te, hoc corpore migrantem, emendatum recipiat. De orationibus vero pro te faciendis, certam facio charitatem tuam quod, in quantum mihi Deus vires et possibilitatem concedere dignatus fuerit per eos, quos auditione dignos aestimare possum, certare curabo, quemadmodum et te erga meam pusillanimitatem fiduciam habere cognosco. De recuperanda corporis salute licet nunquam sit desperandum, quia potens est Deus de creatura sua facere quidquid voluerit, tamen melius est unicuique nostrum ad certa se praeparare, quam, propter incerta, quod necessarium est, velut meliora sperando, negligere. Opto ut semper bene valeas in Domino.