EPISTOLA XVI. AD JOANNEM ARCHIEPISCOPUM NORTHMANNORUM.
Excusat diuturnum suum silentium, optatque ut mutua inter ipsos et inviolabilis sit concordia.
Domino, merito sanctitatis vestrae insigniter honorando, Northmannorum archiepiscopo JOANNI, frater LANFRANCUS, fidele servitium aeternamque salutem cum orationibus. Quod paternitatem vestram, quam, teste Deo, multo amore diligo, multa veneratione suscipio, longa temporis intercapedine litteris visitare supersedi; rogo, multumque rogo ne sinistra a me id factum esse intentione interpretemini, neque existimetis fuisse causam aut indicem cujuslibet rancoris vel odii. Hoc potius hac in parte conjicite, quod rei veritas habet, quod experientia vestra, multis referentibus, quibus miserabilis vitae meae status motus est cognoscere valet; tot enim tantisque hujus mundi impedimentis, nescio quo occulto Dei judicio, incessanter subjaceo, tot animi rancores, tam ex propriis quam ex alienis negotiis sine intermissione sustineo, tot calamitates ex consideratione praesentium venturas in futuro conjicio, ut perraro dictandi seu scribendi facultas detur; aut, si quando datur, vel desunt qui perferant, vel personae tam idoneae non sunt ut per eas litteras mitti injuriam putem. Ego tamen et ea quae vobis accidunt, cum promissione servitii et auxilii mei, scire desidero, et ea quae mihi eveniunt cognosci a vobis humiliter peto; et hoc oro ut concors charitas charaque concordia, quae inter nos hactenus mansit, omnibus diebus vitae nostrae inviolata permaneat; nec eam quaelibet detrahentium lingua quolibet modo aut infirmare aut propulsare praevaleat. Quod aliter ratum esse non poterit, nisi amatores discordiae aut vestris exhortationibus ad amorem concordiae convertantur, aut persistentes in 310 sua stultitia a nostris colloquiis penitus arceantur. De juvene cujus eventum usque ad aures vestras fama vulgavit, lator praesentium, qui vidit et interfuit, qualiter gestum sit, vobis veraciter enarrabit.
[ al., radicem] [ al., quid] [ al., quid]