EPISTOLA XXVIII. BREGWINUS LULLO.  (  Circa annum Domini  761.)
Reverendissimo et in Christo charissimo fratri Lullo episcopo Bregwinus, servus servorum Dei, perpetuam in Christi nomine salutem.
Dies multi elapsi sunt ex quo sollicitus praeoptabam ut, Deo favente, tandem aliquando prosperum iter legatarii nostri perveniendi ad beatitudinem vestram invenire potuissent, quia per hos, scilicet proxime decurrentes, priores annos, plurimae ac diversae inquietudines apud nos in Britanniae, vel in Galliae partibus audiebantur existere, et hoc videlicet nostrum desiderabile propositum saepius impedivit, et perterrendo valde prohibuit, de nostris aliquos ad vos dirigere per tam incertas tamque . . . . crebris infestationibus improborum hominum in provinciis Anglorum, seu Galliae regiones. Nunc vero pace ac tuitione nobis a principibus indubitanter undique promissa, misimus ad vestram venerabilem fraternitatem hunc praesentem fratrem istarum praesentium litterarum bajulum, Hildeberchtum nomine, reminiscens videlicet qualiter inter nos in civitate Romana de amicitiae conventione colloquium habuimus, quod etiam nos servare omnimodis confitemur. Quapropter et ego nunc, in tuae beatitudinis amicitia confisus, ut secundum quod antecessores nostri inter se facere non cessarunt, ita etiam et nos facere similiter adoptamus, mittentes verba suavissima salutationis et pacis, ut evangelicus sermo impleatur in nobis, quod ejus esse discipuli mereamur, si dilectionem habuerimus ad invicem. Idcirco tibi indicare curavimus nos misisse vestrae beatitudini parva quaedam munuscula, non parva siquidem charitate, id est capsam unam ad officium quidem sacerdotale ex ossibus fabricatam, salutationis tantummodo ac benedictionis causa, per Ishardum religiosum presbyterum, ut ea quae nostra sunt benigne suscipiatis, similiterque et nos a vobis bona recipere optamus. Insuper etiam, omnium fratrum charissime, pro certo hoc nosse tuam amabilem devotionem, Deo teste, desidero, quod tuae sanctitatis dilectionem in eumdem charitatis locum et fraternae societatis consolatium libenter suscipio, atque tenacius contineo, in quo videlicet beati Patris et praedecessoris tui Bonifacii semper inconcussa mansit, et permanet jugiter reposita dilectio, ut inter nos quoque et nostros deinceps familiaris ac spiritualis amicitia, tam ad animarum nostrarum remedia in orationibus et missarum celebrationibus, quam ad hujus vitae quaeque competentia fraternaque suffragia, fideliter persistat. Et ad haec quoque quae praemisi magnopere tua perfici dilectione desidero, ut omnes quippe sacerdotes Dei et familias benedicti ac beati Bonifacii martyris Christi diligenter atque amabiliter ex meo salutes nomine, horterisque pro nobis, quod et pro ipsis facere non desistimus, omnipotentis Dei clementiam obnixis exorare precibus. De redditione vero praefatae rei, sive per verba fratris nostri, sive etiam per litteras tuae fraternae pietatis nos certiorare jubeto. Omnipotentis Dei pietas sua nos protectione muniat, et ad utilitatem plurimorum sanctitatis vestrae sincerissimam charitatem jugiter in perpetuum conservare et custodire dignetur. Diem vero depositionis religiosae Christi famulae Buggan celebramus, quae fuit honorabilis abbatissa, cujus etiam dies depositionis fuit VI Kal. Jan. Rogavit me obnixe, dum adhuc viveret, ut hoc vestrae beatitudini transmitterem. Et sicut speravit et credidit, ita facere curate, quoniam illius pater atque patronus fuit in Christo Bonifacius episcopus.