EPISTOLA XXIX.  Afflictus Hildebertus luget mortem cujusdam sibi ex inimico amicissimi.
Plerumque humanis obrepit mentibus ut aliqua perstricti levi assensione , si non illis cedant pro studio voluntaria, officio destituant. Quod in alio genere hominum tolerabile, in his vero qui rei divinae intendunt, plenum doloris est. Silentium meum rumpit sermo clementiae tuae. Doleo, fateor, dolore acerbo, qui hucusque latueram super illius obitu, qui tantam devotionem erga Dominum induerat, atque tanto in me incubuerat affectu, ut quem antea persequebatur, nunc diligeret; quem ante ut adversarium repellebat, nunc ut parentem putaret.
[ forte offensione]