V.  Ad Henricum regem. Ut se ab injuriis et persecutione Diemonis comitis eliberet.
Seniori suo H., exercitus Christiani ductori nobilissimo, P., abbatis vocabulo minime dignus, cum congregatione sibi commissa, sedularum precum devotissima munia.
Sub manu vestrae defensionis ob elemosynam vestri hactenus valde pacifice viximus; sed qui nunc nos contra vos Deumque insectantur, diutius celare non possumus. Domnus Diemo comes inimicabiliter persequitur nos. Habet nobis denique nostram navim ablatam, qua debuimus fratribus nostris vecticare vinum, et legumina, aliaque necessaria. Plura etiam retia habet nobis tulta, victimasque et granum, quod nostri debuerunt seminare in agrum. Insuper infringens domunculas servorum vi diripit ab eis omnia quae habent. Nihil eis est peculii quod ille non jubeat perscrutari et tolli. Quid multa? Nisi manus vestra extendatur protectrix super nos et res nostras, ipseque a vobis exterritus prohibeatur tali flagitio, ille solus sanctum locum corporis S. Quirini dat exterminio. Precamur ut illi statuatis diem quo nobis et navim et retia reddat.