CLXXVIII.  Monasterii Salvatoris et S. Bonifacii Fuldensis possessiones ac privilegia confirmat.   (Anno 1122, Maii 9.) [DRONKE,  Cod. diplom. Fuld.,  378.]
CALIXTUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ERLOLFO abbati venerabilis monasterii Salvatoris Domini nostri Jesu Christi et Sancti Bonifacii, quod situm est in loco qui vocatur Bochonia, juxta ripam fluminis quod vocatur Fulda, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum.
Cum universis per orbem Ecclesiis debitores ex apostolicae sedis auctoritate ac benevolentia existamus, illis tamen locis quae specialius ad Romanam noscuntur Ecclesiam pertinere, propensiori nos convenit studio providere. Quam ob rem, dilecte in Christo fili Erlolfe, abbas, petitiones tuas benignius admittentes, Salvatoris Domini nostri Jesu Christi et Sancti Bonifacii monasterium regimini tuo commissum ad exemplar praedecessoris nostri sanctae memoriae Alexandri papae beati Petri patrocinio communimus. Statuimus enim ut quaecunque bona, quascunque possessiones concessione pontificum, liberalitate regum vel imperatorum, oblatione fidelium vel aliis justis modis idem coenobium in praesenti quinta decima indictione possidet, vel in futurum, largiente Deo, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Sane omnem cujuslibet ecclesiae sacerdotem et ipsum specialiter episcopum in cujus dioecesi locus idem constructus est quamlibet ibi ditionem habere vel auctoritatem praeter nostram sedem apostolicam prohibemus; adeo ut nisi ab abbate fuerit invitatus nec missarum ibidem solemnia celebrare praesumat. Interdicimus etiam ne magnae cuilibet aut parvae personae facultas sit vim aliquam seu controversiam monasterio eidem inferre in rebus et familiis ejus. Nec placitum ibi vel in caeteris ejus locis unquam quis habeat; nec servos vel colonos ad servitium aliquod constringat nisi cui abbas pro necessitatis suae utilitate assensum praebuerit. Nec femina illuc ingredi qualibet temeritate praesumat. Porro quidquid in donis, oblationibus et fidelium decimis saepedicto monasterio vestro per antecessorum nostrorum privilegia concessum et confirmatum est, nos quoque concedimus et praesentis privilegii pagina confirmamus. Usum quoque dalmaticae atque sandaliorum prout a nostris praedecessoribus constitutum est tibi, charissime fili, tuisque successoribus ex apostolicae sedis liberalitate concedimus. Obeunte te nunc ejusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu vel pars consilii sanioris secundum Dei timorem et beati Benedicti Regulam elegerint a Romano pontifice consecrandum: qui primatum in omni loco et conventu ante alios abbates Galliae et Germaniae obtinebit; et si forte aliquo fuerit crimine accusatus de sede tantum apostolica judicium exspectabit. Congruis vero temporibus monasterii vestri religio sedi apostolicae intimetur, ne forte, quod absit! animus gressusque rectitudinis vestrae a norma justitiae ob nostri libertatem privilegii retrahatur. Ad haec patrum nostrorum vestigiis insistentes, tibi tuisque successoribus concedimus et inviolabili stabilitate conferimus monasterium Sancti Andreae apostoli, quod vocatur Exaiulum, situm Romae juxta ecclesiam Sanctae Dei Genitricis semperque virginis Mariae quae vocatur ad Praesepe, cum omnibus mansionibus caminatis et cellis, cum curte puteo et introitu per portam majorem a via publica, et cum omnibus intra vel extra urbem juste ad ipsum pertinentibus. Si quis igitur archiepiscopus aut episcopus, imperator, rex, dux, marchio, comes aut ecclesiastica quaelibet saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen. Scriptum per manum Gervasii scriniarii regionarii et notarii sacri palatii. Ego Calixtus, catholicae Ecclesiae episcopus. Datum per manum Grisogoni sanctae Ecclesiae diaconi cardinalis ac bibliothecarii, VII Idus Maii, indictione XV, Incarnationis Dominicae anno 1122, pontificatus autem domni Calixti II papae anno IV.
(S. p.) (B. V.)