EPISTOLA XIV. AD AMICUM.  Excusat se quod ejus petitioni non possit facere satis.
Patri et amico charissimo in Christo, frater A. humilis ejus filius, a desideriis carnis Christi carcere coerceri.
Totum, Pater, humilitati vestrae debeo: et utinam tanta esset voluntas obsequii, quanta mihi est voluntas obsequendi! Nunc autem impossibilitas quae voluntati meae facit verecundiam, facit etiam amicum in sua pati petitione repulsam. Inconsueta nimirum praesentis temporis sterilitas, et parvulos meos ablactare me compulit, et ad aliarum domorum ubera transmittere novissime magno dolore cordis mei coegit. Unde interim, absente conventu, neminem licet recipere, praesertim cum sine fratrum nostrorum consilio minime tale quid aliquando promittamus vel praesumamus. Facile recipiet excusationem discretio, et inter veros amicos defectum quem facit impossibilitas, vera dilectio non causatur. Caeterum de sanctitatis vestrae statu, nos inquirere amor filialis sollicitat: et utinam quae circa vos aguntur possem saepius agnovisse! felicem plane nos dixerim, cui Christi solitudo tam dulcis est, ut quidquid in Aegypto est sapidum, nobis faciat fastidire. Beatus plane cui oblectatio saeculi venit in taedium, qui lutum Pharaonis contempsit et lateres, et prae auro Jerusalem sterquilinium Babyloniae conculcavit. Quam felix est ejus exspectatio, qui ad studium virtutum se transtulit, cui solus est in desiderio Christus, cujus anima splendor beatae immortalitatis illuxit! Non diffido de vobis quin vel tenax Christi amor retineat, et quantaslibet labentium ruinas cognoveritis, vos stabile mentis propositum in amore permanentium solidabit. Arcta quidem est via virtutis et ardua, sed contemptoribus saeculi levigat eam suavis unctio quae de Spiritus sancti dulcedine cordis influit mansuetis. Facite me, obsecro, experientiae illius vestrae participem, qui, etsi petitioni vestrae effectum prae difficultate non tribuo, amare tamen vinctum Christi sinceriter non desistam. Vale.