EPISTOLA CLXXII. PETRI ABBATIS CLUNIACENSIS AD SUGERIUM.  De mutua inter utrumque amicitia.
Venerando, praecordiali et intimo nostro domno SUGERIO abbati Sancti Dionysii, frater P. humilis Cluniacensium abbas, salutem, et quidquid potest.
Si aliud lingua diceret, et aliud lingua retineret, essem de illis qui in corde et corde loquuntur, et de quibus verax Scriptura ait: Perdes omnes qui loquuntur mendacium. Quod quia incurrere caveo, a longo tempore non solum vobis, sed et universis qui sub coelo sunt hominibus, falsa loqui perhorreseo. Unde fidem dictis meis non solum nunc, sed et semper secure adhibete. Quia qui nec inimicum mentiendo fallere vellem, amico et intimo nullatenus mentiri possem. Affectus meus erga vos tantus est, nec nunc solum est, sed ante plurima tempora fuit, ut non dicam quoslibet alios, sed nec ipsos carnis germanos vobis se in diligendo praeferre, sollicite ac saepe conscientia interrogata responderit hoc vel simile, quia saepe reverentiae vestrae subdere superfluum videtur, nisi etiam ad haec millies scribenda multo quo erga vos fervet amore amicus animus cogeretur: et jure; expertus sum enim frequenter amicitiam vestram, et utinam salvo honore et commodo vestro, et vos quandoque experiamini meam. Mittimus ad partes vestras charissimum filium nostrum G. adjutorem Cluniacensis ordinis, pro quibusdam negotiis nostris, quem etiam reverentiae vestrae direximus, rogantes ut his quae ex parte nostra vobis dixerit, ut nobis credatis, et aut per ipsum aut per litteras velle nostrum et responsum aut renuntietis aut rescribatis.