EPISTOLA CLIX. AD HENRICUM BAJOCENSEM EPISCOPUM.
ARGUMENTUM.-- Episcopum Bajocensem sic officii sui commonefacit ut tamen veniam deprecetur quod id facere ausus sit.
Dilecto et super omnia diligendo H. Dei gratia Bajocensi episcopo, PETRUS Blesensis salutem, et si quid pretiosius est salute. Litteras vobis saepissime destinassem, sed vereor ne importunitati detractor ascribat, si minus tempestive vestram interpello sollicitudinem publicis Ecclesiae utilitatibus occupatam. Verum posthabito detractionis universae discrimine, loquar ad dominum meum, cum sim pulvis et cinis. Licet enim supra hominem sit, tamen se non diffitetur hominem, et qui, dum in hac dissimilitudinis terra, et inter Chaldaeorum officinas, in munditia castitatis puritati conversationis angelicae se conformat, gloriae saecularis aura non quatitur, favorem populi calcans, quem alii cum labore venantur. Offerat itaque dominus meus caput et caudam hostiae, et quod fideliter coepit et feliciter, exitu feliciore consummet, et cujus nomen sicut unguentum effusum est, sit Christi bonus odor in vitam, ut quod mutabile est, convertatur in solidum, et quod mundanum in coeleste, et quod temporale est in aeternum. Posui os meum in coelum, et sapientiam insipientissimus doceo: qui immundis conscientiae vermibus plenus sum, eum moneo, cujus conversatio in coelis est, qui ut myrrhae fasciculus jam inter sponsae ubera commoratur. Ipse est enim, qui in mundo existens mundum ignorat, et carnis propriae persecutor in odore unguentorum decurrens cantat: Laeva ejus sub capite meo, et dextera ejus amplexabitur me. Imposuissem utique ori meo silentium, nisi quia scriptum invenio: Mone sapientem, et te diliget: argue imprudentem, et te habebit exosum. Nabal ex commonitione legitur deterior, Pharao pertinacior. Manasses ex correptione resipuit, Balaam ex asini loquela maledicendi revocavit propositum. Moyses ad monitionem Jethro publicae administrationis officia consultius dispensavit. Audiat itaque dominus meus asinum rugientem, et recensentem verbum illud Apostoli: Quotquot perfecti sumus, sumus tamen imperfecti. Et alibi: Cum omnia bene fecerimus, dicamus quid servi inutiles sumus. Job siquidem attestante: Qui Deo serviunt, non sunt stabiles, et in angelis suis reperit pravitatem. Elias se solum justum existimans clamabat ad Dominum: Domine, altaria tua subverterunt, prophetas tuos occiderunt, et ego solus remansi inter eos, et quaerunt animam meam. Quem Dominus increpans: Adhuc inquit, restant septem millia, qui non curvaverunt genua sua ante Baal. Petrus ibi lapsus est, ubi confidentius promiserat se staturum. Qui ergo stat, videat ne cadat. Diffusius vobis scriberem, sed vereor, ne videatur converti epistola in sermonem. Indue, quaeso, charissime, tunicam talarem Joseph, et sicut huc usque fecisti, persevera ut consummes, pugna legitime ut triumphes. Principium et finis omnium Deus tuo finem coaptet initio, teque sibi sanctum, et nobis conservet incolumem. Vale.