EPISTOLA CLXXV. AD AUDITORES GRAMMATICES.  Ejusdem est argumenti cum superiori epistola, deplorat enim mortem professoris grammatices.
Vagientibus in cunis adhuc artis grammaticae, natisque recens discipulis, quilibet homo, qui sequitur veritatem, vitam bonam et exitum meliorem.
Quia materia ita se habet, quod ab amaritudine sumat exordium; nec dolorosa possunt sine animi perturbatione narrari; non miremini, si anxietate quadam et oratione singultuosa vobis scholaribus, qui habitatis orbem, a mari usque ad mare, praecipue filiis, quos in dolore peperit mater ars grammatica, dura nimis et amara praesentibus nuntiamus. Est enim quod non sine dolorum aculeo dicimus, grammaticae artis noviter exstincta lucerna, et desiccatus est fons irriguus, frugifer Euphrates magistri N. qui non ab infimo positivi, sed ad superlativi nomine meruit derivari, cum super se nullum habuerit ascendentem; imo sicut aquila transcendit omnia genera pennatorum, vir potens in opere et sermone; rara in terris avis, quae sine pluralitatis consortio meruit dici singularis. Ad cujus transitum, velut sole petente occasum, tenebrae factae sunt super universam faciem terrae. Nam ipse solus de tenebrosis et confusis Prisciani tractatibus educens lucem purgavit tenebras; ipsius veterem et antiquum Donatistam compescuit, et apostatam reformavit, et quasi de caligine montis Sinai alter Moyses legifer, a Deo et non ab homine sibi scriptam grammaticam hominibus reportavit, in qua sub tali et tanto artifice, non solum prima, sed artes quoque caeterae pariuntur. Unde quid facient parietes, cum corruit fundamentum? Quid infelix grammatica orba parente suo? de quo completum est illud propheticum: Vox in Rama, hoc est in excelsis, audita est, ploratus et ululatus multus: Rachel plorat maritum suum, et non est, qui consoletur eam ex omnibus charis suis. Nam quis similis sibi, ut suscitaret Dominus spiritum suum per aliquam pythonissam, ut loqueretur vobis ad tempus magister magistrorum ille doctissimus, qui ducebat alios in stuporem? Verum, quia omnes morimur, et sicut aquae quae non revertuntur, dilabimur, ac testante philosopho, crudelitatem fati aequalitas consolatur, moerore deposito, qui talem et tantum dilexisti auctorem, ad ejus obsequia concurratis, orantes pro illo doctore mirabili: qui et a mane usque ad vesperam clamavit, sicut pullus hirundinis, et meditatus est, ut columba, ponendo animam pro scholaribus docendo desiit, et docuit desinendo.