EPISTOLA CXV. AD EANBALDUM ARCHIEPISCOPUM EBORACENSIS ECCLESIAE, COGNOMENTO SIMONEM.  (Anno 800.)   Consolatur afflictum, et ad patientiam hortatur, fugam ab Ecclesia sua dissuadet.
Filio votorum meorum Simeoni sacerdoti Albinus salutem.
Romam eunti viro religioso coepiscopo tuo Aedilhardo occurrit illi apud sanctum Idochum missus meus. Sicut me per suam voluntatem benigne susceptus est, habens secum alios duos episcopos, amicosque nostros Ceommundum atque Toretmundum, pro quorum solatio litteras meas direxi domino meo David regi. Inter alia siquidem quae mihi ipse praefatus venerabilis Pater litteris suis mandare curaverat, de vestra tribulatione innotuit nobis; cujus causa has consolatorias litteras charitati vestrae dirigere studui, deprecans vos, in conspectu Dei viriliter agere, et forti animo esse. Nec semper nox, nec semper dies, sed vices suas agunt; ita hujus saeculi adversitas vel prosperitas. Hodie tempestas imminet, sed cras serenitas arridet. Figatur spei anchora in Christum. Qui laetatur in prosperis, timeat adversa; et qui adversis fatigatur speret prospera cito advenire. Aurum perfecti decoris non erit, nisi fornace ardoris probetur. Arbitror ex te ipso tuae partem tribulationis oriri, qui forsitan inimicos regis recipias, vel inimicorum illius possessiones tutaris. Si vero juste patiaris , quid turbaris? Si vero injuste, cur non recorderis sanctorum tribulationes? Job audistis, dicit Jacobus apostolus, et finem Domini vidistis . Qui particeps est tribulationis sanctorum, particeps erit et gloriae. Noli fugam meditari, sed coronam sperare. Sta fortiter in acie, quasi signifer castrorum Christi. Si fugit vexillum ferens, quid facit exercitus? Si tuba tacet in castris, quis se praeparat ad bellum? Si dux timidus erit, quomodo salvabitur miles? Necdum, dicit Apostolus, usque ad sanguinem restitistis; et obliti estis consolationis vestrae; castigat Deus omnem filium quem recipit . Pro paternae pietatis castigatione filius contristari non debet. Impii fremebant super justos, dicit Scriptura, sed Dominus conteret dentes eorum , et ad nihilum redigit impetus eorum. Lege diligenter quomodo senex Matathias in ipsa morte imminente hortatus est filios suos, ut viriliter agerent et fortiter debellarent adversarios Dei; et quomodo sancti per tribulationes coronati sunt, et quam, non dicam parva, sed etiam nulla sit gloria peccatoris, dicens inter caetera: A verbis viri peccatoris non timueritis, quoniam gloria ejus stercus et vermis. Hodie extollitur, et cras non invenitur; quoniam conversus est in terram suam, et cogitatio ejus periit . Nec longe antiquorum exempla temporum quaerere opus est, dum habes praesentia sufficienter. Tu ipse vidisti quomodo perierunt reges principes qui adversati sunt antecessoribus tuis et Ecclesiae Christi: nunquid Deus in horum dormit sceleribus, quia aestimant se impune posse insanire, nec putant oculum Dei vigilare super eorum insaniam? Stulti facti sunt in sapientia sua, non timentes Deum judicem. Tua vero patientia et bona voluntas oret pro illis, ne forte det Deus illis poenitentiam, et fiant ex inimicis amici Dei facti; sin autem illorum perditio praefinita est , tua siquidem Sanctitas nullatenus erit sine remuneratione aeternae felicitatis. Sicut fumus illorum evanescit superbia, et tua patientia sicut lux splendet in diem perfectum. Harum obsecro lectio litterarum animum tuum confortet viriliter agere, et constanter stare in acie exercitus Christi. Quis trepidare debet Christo duce, et praeeunte agmina certaminis sui? Prior ille portavit crucem suam ad passionem, pati pro mundi salute paratus, clamans omnibus: Qui vult venire post me, abneget semetipsum, tollat crucem suam et sequatur me . Ego sum lux mundi; qui sequitur me, non ambulat in tenebris, sed habebit lumen vitae : Ego sum via, veritas et vita . His testimoniis roboratus intrepido pede curre post Christum, ut ejus misericordiam merearis habere in aeternum. Scio diem appropinquasse meum, et gaudeo te superstitem habere. Tu vero de anima mea age sicut fidelis filius de patre; et sicut Cuculo praecepi tuae dicere beatitudini, factum habeo; miserante Deo in Christo quietus vivere desiderans, qui ait: Discite a me quia mitis sum et humilis corde, et invenietis requiem animabus vestris . Summa Dei gratia te comitetur in omni via tua, defendat, regat et gubernet, fili mi, fili dilectissime!
(Jac. V, 11) (Hebr. XII, 4, 5 et 6) (Psal. LVII, 7) (I Mach. II, 62, 63) (Matth. XVI, 24) (Joan. VIII, 12) (Joan. XIV, 6) (Matth. XI, 29)
[ Forte, a me] [ Ms., patieris] [Ms., periet ] [ Forte leg. salvi
fiant] [ Ms., proditio perfinita est]