EPISTOLA CLXXXIII.  Argumenti ejusdem.
Inter caeteros flebiles humanae conditionis defectus, incertus et labilis status hominis a mortalibus est potissime deplorandus; in quo dum quisque de conceptu matrum procedit ad partum, et in lucem apertam ex obtruso ventris cubili prodit, innumeris offertur miseriis, et angustiarum vallo nimium angustante circumdatur. Sicque in illo, dum vivit variis mortis expositus casibus, flos factus a die exitus matris suae raro post florem frondescit, rariusque plenam crescit in arborem post frondium venustatem. Nunquid homo et dies ejus sicut fenum, et ut flos agri, sicut legitur, efflorebit? Videtur, inquam, ut fenum, quod est hodie, et cras in clibanum mittitur, et ut flos agri; cujus delectabilis pretiositas, et amoenitas florida nimia venti vel aestus percussa uredine ad modicum evanescit halitum. Scio quod nuper acerbae mortis G. nostri tuique consanguinei, luctuosum nuntium omnium nostrum dolore grandi plurimum exacerbavit animum. Dumque casum necis consideramus, qua periit, animae magis in eo quam carnis exitum deploramus, incerti et dubii valde, si in statu salutis ipsum tam rapida rapuit mors, quae tam absorbuit repentina. Verum, quia haec sunt occulta Dei omnipotentis judicia, qui, juxta suum beneplacitum, quando et quomodo vult rationales ab hoc saeculo nequam revocat creaturas, nobilitatem tuam rogamus in Domino, monemus quoque et hortamur attente, quatenus conceptam de subtractione dicti G. excludas a corde moestitiam, et lugere jam desinas, quem reddere nequit vobis singultus lugubris, vel quantalibet lacrymarum pietas; sed super hoc Dominicae potestatis flagello animi consolationem recipias, et Deo, cui sic placuit, benedicens, haec circa ipsum fraterni amoris ostendas indicia, ut spiritu diligas, quem in carne amasti, animam G. juvando quibuslibet virtutis remediis et suffragiis charitatis.