EPISTOLA II. AD B. EPISCOPUM.
ARGUMENTUM.--Gratias agit B. episcopo pro eleemosynis in se suumque monasterium collatis. Admonet tamen, ut misericordiae et in pauperes beneficentiae caeteras quoque virtutes adjungat, ne, quod absit, eleemosynae meritum per obnoxiam culpis vitam oblitteretur. Ad extremum rogat, ut duos clericos ad diaconatus ordinem promoveat.
Domno B. episcopo, PETRUS fidelem orationem in Christo. Dilectissime, dum collata mihi tuae liberalitatis beneficia recolo, in amorem tuum totum, fateor, ad rependenda quotidianae orationis dona recurro. Quae videlicet oratio, etsi, ut cuiquam prosit, peccatis meis obstantibus impeditur, tua tamen devotio ut tibi prodesse valeat promeretur. Cave ergo, dilectissime, ne bonum, quod eleemosynarum tibi largitas conferre poterat, vitiorum incentiva consumant, et aedificium quod misericordiae manu construitur, impacto libidinis ariete destruatur. Sic igitur bona fiant ut eis se mala non misceant. Ad hoc dantur bona temporalia, quatenus per haec acquirantur aeterna, ne, quod absit, in statera districti Judicis dum praeponderat, pondus boni operis inanescat. Quid enim prodest Deo temporalia bona conferre, animam autem pretiosissimam, videlicet pecuniam denegare? Cuncta nimirum condita omnipotens Deus usibus hominum tradidit, solas autem animas suo usui reservavit. Sic ergo, dilectissime pater, satage tua impendere ut temetipsum quoque studeas exhibere. Tibi enim episcopalis officii dignitate collatum est, ut nos juniores sanctae praedicationis uberibus pascas et lacteolae teneritudini viscera maternae pietatis impendas. Rogamus itaque sanctitatem tuam, ut hos duos clericos, qui se a suo episcopo licentiam accepisse fatentur, ad ordinem diaconatus promoveat, et debitam hujus officii consecrationem gratis, ut dignum est, habere decernat.
[malum et avaritia]