EPISTOLA LVII. AD EUMDEM.
Patri suo et domino U. Landaviensi Dei gratia episcopo, G. dictus abbas Glocestriae, Deo jure meritorum complacere.
Gratum munus aestimo quod me, dilecte Pater, litterarum commonitorio provocas ad virtutem. Nihil est enim quod pater filio vel utilius suadere, vel intimare possit honestius. Nam sola est virtus, quae Domini virtutum dignum praestat obsequium, et totum exosa quod praeterit, affectare praesumit aeterna. Virtus est, quae animos evehit, et totum fugiens, quo turbamur in infimis, locum sibi quaerit et invenit in supernis. Species ejus amabilis est et concupiscibilis forma , « quae, » ut ait Sapiens, « si corporalibus ad plenum intuenda daretur oculis, omnium in se appetitus excitaret non modicos. » Gratias itaque paternae diligentiae refero, quae mentem meam ad eam quam commendo virtutem, non mediocriter incitavit. Nam quod meae commissa sollicitudini tractare me diligenter edoces et hortaris, ad prudentiae me fines applicas, et ea quae in omni officio pernecessaria est, plenitudine me discretionis informas. Unde si dilectae mihi benevolentiae tuae, frater, quem in partes illas direxi, reverentiae minus impendit, offensam profecto geminavit in me, quod non solum offendit episcopum, sed et dominum, imo et Patrem experimentis quamplurimis amicissimum. Precor itaque ut correctum suscipias et admonitum, et hanc nobis donando injuriam vestra nobis cumulare beneficia, et gratia super gratiam addita coronare non desistas. Partem vero tibi, quam juste repetis, in integrum reddi praecepi et praecipio, et quaedam tibi mandata secretius usque ad adventum Radulfi clerici nostri, ad praesens omitto. Valete.
(Psal. XLIV)