EPISTOLA XXV. EPISTOLA HERBERTI AD A. PAPAM IN PERSONA MATTHAEI PRAECENTORIS SENONENSIS.
Unico et summo Dei gratia sanctae sedis apostolicae pontifici A., filius suus M. Senonensis Ecclesiae minimus, in omnibus subjectionem et fidem.
Quia semel coepi, loquar ad dominum meum, cum sim pulvis et cinis, nam hinc zelans haec suasit charitas, inde vero instans urget necessitas. Vox enim auditionis ecce venit et terra commota est; periit cor regis et cor principum, sacerdotes obstupuerunt et dissolutae sunt omnium manus; celebris siquidem est et in ore omnium vox, quod inter tot Ecclesiae inimicos in propria viscera convertitis manus, quia Christi hostibus traditus sit unicus ille et singularis diebus nostris Christi athleta; filius dico vester Cantuariensis archiepiscopus, qui propter gloriam nominis vestri sicut omnis Ecclesiarum orbis praedicat sprevit gratiam principum, confusionem sustinuit et improperium, dimisit denique domum suam, reliquit haereditatem suam. Auget etiam malorum scandalum quod vulgatissimus ille schismaticus Joannes de Oxenforde vestra quae omni praeest auctoritate absolutus Saresberiensis decanatus tam facile restitutionem meruerit, quasi sit ei in justitiam reputatum publicum illud perjurium schismatis quod, sicut mundus novit clamat, tam enormiter in Alemannia perpetravit, cujus occasione insignem illum schismaticum qui singularem quaerit in mundo principatum: multos vero in errore consortes ad gloriae vestrae depressionem suscitavit. Quin et Joannes iste et alii regis Anglorum nuntii a curia revertentes dilataverunt os suum et adversus Cantuariensem nostrum, vel ut interpretemur verius ad Ecclesiae Dei oppressionem, cuncta se impetrasse gloriantur, et ex hoc, ut multi nomini vestro sancto detrahant, multam causam viri isti linguosi praebuerunt. Et hinc est quod universam Ecclesiae faciem confusio operit. Timor enim et tremor venerunt super nos, quoniam in auditu hoc dii fortes terrae vehementer elevati sunt, exspectantes in dies quod si in stadio praefatus Christi athleta defecerit, ipsi sint bravium accepturi vestrum humiliando populum et patrum vestrorum se immiscendo haereditati. Quia igitur semel coepi, loquar ad dominum meum cum sim pulvis et cinis. Non infirmetur in tribulatione virtus vestra, sed praecipita, Domine, et divide linguas eorum, ut sciat universa terra quia locuti sunt adversus justum iniquitatem in superbia et in abusione, et fiat manus tua super filium dexterae tuae et muta fiant labia dolosa. Alioquin tanta jam praesens est turbatio quantam huic scripto horrui credere, et tamen devotus vester et fidelis vestrae sanctitati non debuit penitus subticere. Tribuat vobis Deus, summe Pater, secundum cor vestrum et omne consilium vestrum confirmet.