EPISTOLA XI.  In persona Patris Fratris Girardi de Perona, ad quemdam hominem suum, de ingratitudine.
Dilecto suo N. Frater GIRARDUS diligere judicium et justitiam.
Vetus proverbium est et veterum ore celebrata sententia: Beneficiorum memoria labilis est, injuriarum vero tenax. Nihil enim, ut philosophus ait, inter homines, tam celerrime consenescit quam beneficium, cum aeternae memoriae configendum ab omnibus praedicetur. Hanc pessimam consuetudinem invenerunt filii hominum ut distendantur in ea, quia gratiis ingrati sunt, et beneficiis non volunt respondere. Ingratitudo pessimum vitium, dispersio virtutum, meritorum exinanitio, ventus furens et urens, exsiccans misericordiae fontem, rorem pietatis extergens et obturans flumina gratiarum. Haec et si propter te penitus dico, volens ad beneficia commovere. Tu scis quia multa bona feci tibi, et fecisse me gaudeo: non est ista commemoratio quasi exprobatio beneficii accepti, sed commonitio quaedam, ut quod mihi amplius facere non potes facias filio meo, quia ipse in me, et ego in eo . Natura enim et usus habet, ut qui diligit patrem, diligat et filium, diligatur a patre . Ipse tibi multa debet, sed tu mihi multa debes; et hoc multum contra multum debet esse quaedam laxatio debitori. Fac cum illo gratiam et benignitatem, quia quidquid illi feceris, mihi factum est. Sic enim liberaberis et apud Deum et apud homines; et omnes qui audierint dicent quia Fecit quod debuit facere homo iste. Ego autem G. uti charissimum meum rogo, ut praedicto R. litteras istas legas attentius et per singula verba discutias.
(Joan. VI) (ibid.)