EPISTOLA CXLII. AD P. PRIOREM ET CONVENTUM DE EVESHAM.
ARGUMENTUM.-- Consolatur monachos vehementer afflictos: hortaturque eos, ut patienter afflictionem ferant, et instruit quomodo gerere se debeant.
Dilectis fratribus et amicis P. priori et conventui de Evesham, P. Blesens. Londoniens. archid., salutem, et si quid dulcius, aut desiderabilius est salute. Afflictioni vestrae totis animae praecordiis, et intensa charitate compatiens epistolam vobis consolatoriam sub aliqua styli urbanitate decreveram scribere, sed quia turba negotiorum mihi jugiter tumultuose incumbit, totus fere absorptus ab eis, aut non sum mecum, aut divisus et distractus sum, et sic dissipatae sunt cogitationes meae torquentes cor meum, ut vix, non dicam epistolam possim scribere, sed breve brevissimum. Vos autem, qui spirituales estis, quorum unicuique data est manifestatio spiritus ad utilitatem, in hujus tempestatis aestuante malitia, novistis qualiter vos oporteat conversari, et luctari cum mundo. Mundus enim in maligno positus est, plenus laqueis, plenus scandalis et peccatis, circumseptus periculis, pravis colloquiis, iniquis consiliis, exemplis pessimis, et mortibus animae infinitis. Proinde redimamus tempus, quia dies mali sunt, nec poterit vobis deesse solatium, si volueritis ferventer instare orationi, sacraeque Scripturae. Porro necesse est ut veniant scandala, et probentur corda hominum, atque inter flagella Domini praebeat improvidis vexatio intellectum. Omnes equidem filii irae sumus et si Dominus nobis iratus appareat, nos amorem ejus non odium aestimantes, ipsius flagellum cum aequanimitate portemus. Verbum prophetae est: Iram Domini portabo, quia peccavi ei. Flagellat nimirum Dominus quem corripit, et in suis verberibus nobis memoriam abundantiae suae suavitatis abscondit, ut quos facit humiles, sibi conservet amabiles. Vult enim ut de patientia nostra quasi de ligno vitae fructus spirituales, et justitiae manipulos colligamus. Sunt autem fructus spiritus, teste Apostolo, charitas, gaudium, pax, patientia, longanimitas, bonitas, benignitas, mansuetudo, fides, modestia, continentia, castitas. Omnibus his privatur, qui sustinentia caret. Propter quod Salomon dicit: Vae his qui sustinentiam perdiderunt. Sustinenda ergo sunt patienter flagella Domini Dei, quibus nos erudit ad salutem. Dejicit enim ut erigat, vulnerat ut sanet, ut pressura vertatur in gratiam, et afflictio in coronam, ut qui prius flagellatus fuerat, cum propheta decantet: Confitebor tibi, Domine, quoniam iratus es mihi, conversus est furor tuus, et consolatus es me. Christus itaque purgationem peccatorum faciens purgat quos diligit salutaribus monitis, tentationibus et flagellis. Quod enim Dominus per Satanam colaphizari permisit Apostolum, fecit eum audire: Quia virtus in infirmitate perficitur. Qui et de seipso dicit: Quando infirmor, tunc fortis sum et potens. Utinam sic nos corrigat, et emendando emundet, ut non destruat: nec sera poenitentia nos oporteat querulari et dicere: Destruxisti nos ab emundatione. Et illud: Multo sudore sudatum est, et non exivit de ea rubigo. Et rursus: Percussi eos, et non doluerunt. Dolete igitur et plangite saltem dispendia spiritualis exercitii. Ex hac enim turbatione perditis quietissimos Rachelis amplexus, divinae suavitatis experientias, et beatae contemplationis excessus. Quomodo namque mens hominis perplexa et anxia, et humanis sollicitudinibus intricata spiritualibus inhaerebit, aut cogitabit aeterna? Sunt autem hujus mali occasio quidam inter conversos perversi, inter columbas corvi, angues inter anguillas, susurrones, detractores Deo odibiles. Hi ut habeant materiam equitandi, superseminant zizania inter fratres, concinnant dolos, fastidiunt manna, sanguineas dapes appetunt, mensuramque Gomor in ollas carnium, atque in allia et pepones Aegypti convertunt. Sic abominantes claustralis paradisi delicias exeunt, et post se trahentes saeculum, quod reliquerant, forensibus se ingerunt consistoriis, atque in viarum discursibus, et in tumultibus curiarum, quidquid in claustro meruerant, damnabili commercio, pro aeterna perditione commutant. Denique facti transfugae, et emansores a claustro effrenes, vagi, et Sarabaitae dantur in reprobum sensum, ut jam nec animae discrimen attendant, nec vereantur infamiam, nec tremenda Dei judicia timeant, donec fodiatur peccatoribus fovea et poenitendi facultate prorsus ablata, a Deo perpetua excommunicatione praecisi corruant in gehennam. In tantae igitur necessitatis articulo, psallite sapienter, orate ferventer, instate vigiliis, ignitis compunctionibus, jubilationibus, arcanis lacrymis, gemitibus, disciplinis. Sic enim Dominus hanc procellam convertet in auram, et absque dubio divinum sentietis auxilium, quibus denegatur humanum. Juravit Dominus, et non poenitebit eum, nec mentietur Veritas, quae sub jurejurando firmavit, dicens: Amen, amen dico vobis, si quid petieritis Patrem in nomine meo dabit vobis. Quis ergo negligat pacem petere, nisi quid eam renuit impetrare? Corrigite, quaeso, et in Deum dirigite vias vestras, quia testimonio Salomonis, cum placuerint viae hominis Deo, tunc inimicos ejus convertet ad pacem. Obsecro autem vos per misericordiam Dei ut erga pastorem vestrum, qui pro communi libertate tam periculosae viae discrimini se exposuit, fidelem et sincerum atque indivisibilem habeatis affectum. Sitis etiam inter vos unanimes, et unius moris in domo; nec sint in vobis schismata, sed unitas spiritus in vinculo pacis. Ubi enim est pax, ibi est Deus. Nam in pace factus est locus ejus. Omnis equidem congregatio vel conventus debet esse cithara David, ubi multae et diversae chordae quadam regulari moderatione, quasi quodam plectro, de compositione diversarum mentium dulcissimae faciunt harmoniae concentum. Si sit ibi chorda, quae rauce sonet, aut strepat, ne inducat discordiam, omni studio ad consonantiam reducatur. Miror autem, et conqueror, quod apud Dominum Cantuariensem virum magnae prudentiae et consilli praecellentis nullum super hac turbatione remedium invenistis. Solet enim quandoque desperatas lites compescere, et inexorabiles magnatum discordias in gratiam reformare. Utinam vero nullam haberetis fiduciam in Romanis! Nam, ut aliqua quae in libro experientiae legi, sub silentio claudam, illud possum vobis ad memoriam revocare, quod Machabaeorum principes, quandiu in Domino confisi sunt, de hostibus suis reportavere titulos triumphales; at ex quo inierunt foedera cum Romanis miserabiliter in praelio corruerunt. Vos autem confidite in Domino. Qui enim confidit in eo, non confundetur. Turris fortissima nomen ejus, Christus heri, et hodie, et in aeternum, nec abbreviata est manus ejus, ut salvare non possit. Petite tantummodo in nomine Salvatoris, promitto enim quod nullam apud eum patiemini repulsam, si salutaria postuletis.