EPISTOLA CXXXVII. AD M. ALEXAND. DE S. ALBANO.
ARGUMENTUM.-- Gratulatur M. Alexandro novitio, de ingressu in religionem; hortatur ut fortiter ferat novum obedientiae jugum, et insolitum rigorem disciplinae: mundo perfecte moriatur et sibi.
Dilecto et praedilecto socio et amico M. ALEXANDRO de S. Albano, M. PETRUS Bles. Bath. archid., salutem, et de mundo triumphum. Totis medullis animae conversioni et conversationi vestrae congratulor. A prima enim vestri notitia dilexi vos, non ad faciem, non ad quaestum, sed pro virtutibus vestris in Domino virtutum. Litteratura siquidem vestra, et famae commendabilioris celeberrimus odor multos vobis conciliavit ad amicitiam, salva Tullii sententia, qui in libro De amicitia scribit, vix a pluribus saeculis quatuor amicorum paria exstitisse. Hodie vero amici multiplicati sunt super numerum. Charitas enim diffusa est in cordibus nostris, quae sola est verae amicitiae condimentum. A diebus itaque nascentis Ecclesiae coepit dilectio multiplices affectionum propagines in unitatem mentium dilatare, ut jam tunc multitudinis credentium esset cor unum, et anima una. Gratias igitur ago Deo, qui vos de medio pravae ac perversae nationis eduxit, ut odio habeatis ecclesiam malignantium, et lavetis inter innocentes manus vestras, quae de foeditate saeculi multiplices maculas contraxerunt. Gaudeo plane quia mirabile et imitabile omnibus praemisistis religionis auspicium. Diu enim ante conversionem vestram desiderabili multis reditu abjecto, abjectus esse in domo Domini elegistis. Honorem magisterii, laudemque hominum, et inanem hujus saeculi laetitiam exspuisti, ad laetandum in laetitia gentis, quam Christus haereditavit, ut laudetur cum haereditate sua. Posuisti, amice charissime, pedem tuum in via recta, imo pedes tuos sapientiae compedibus injecisti. Vide ne acedieris a vinculis ejus. Manum tuam misisti ad fortia, ut regno coelorum vim inferas, et in haereditatem sanctorum violenter intrudas, nimirum, per adoptionem factus es Dei filius, et cohaeres Christi. Qui enim spiritu Dei aguntur, hi sunt filii Dei. Secure jam dicas: Dominus pars haereditatis meae: tu es, qui restitues haereditatem meam mihi. Propterea funes ceciderunt tibi in praeclaris: etenim haereditas tua praeclara est. Beatus es ergo, cujus portio et haereditas Deus est. Adhuc tamen, dum novitius, dum parvulus es, non differs a servo, cum sis dominus omnium, sed es sub tutoribus, et curatoribus, usque ad tempus praefinitum a Patre, tempestive mittendus in plenariam possessionem aeternae haereditatis. Moneo igitur in visceribus Jesu Christi, ut te non deterreant conversionis primitiae, novum obedientiae jugum, inconsuetus ordinis rigor, et austeritas disciplinae. Quidquid asperum nunc videtur, obedientia sibi convertet ad lucrum; et quae nunc amariora sunt, usu mediante dulcescent. His enim, qui de tenebris progrediuntur ad lumen, lux in primis molesta est, donec oculi lumini assuescant. Inter dura et aspera tibi solatio sit illud propheticum: Propter verba labiorum tuorum, ego custodivi vias duras. Expedit tolerari dura, ne veniant duriora. Quod si murmuraveris, si detrectaveris obedientiae jugum, in vano accepisti animam tuam. Insuper, et quod tibi durum est, nec inobedientia, nec murmuratione mollescet. Si pro regno coelorum nunc sustines gravia, scias graviora fuisse quae nuper pro quaestu transitorio, nec sine discrimine animae sustinebas. Quia ergo testimonio B. Petri filii obedientiae castificant corda sua, vince per obedientiam bestialium motus affectuum, quia, juxta verbum Salomonis, vir obediens loquitur victorias. Vincit enim mundum, diabolum et seipsum. Obedientia, quae Filium Dei decuit, non sit tibi, quaeso, dedecori: non est enim servus major domino suo. Hoc igitur in te sentias, quod et in Christo Jesu, qui cum in forma Dei esset, formam servi accepit, et usque ad poenam et ignominiam crucis cursum obedientiae limitavit. Tu vero cohumiliatus et conpauperatus Domino majestatis vagum et liberum tuae voluntatis arbitrium subjice pro eo gratuitae servituti. Si recolas quanta sustinuerit pro te, etsi millies te pro eo dare posses ad mortem, non sufficeres tamen ad paria respondere. Magna tibi fecit, qui potens est, et aestimatio tanti beneficii compensationis vicem non recipit. Fatiscant igitur membra vigiliis, exterminentur jejuniis, labore frangantur, liquescant in lacrymas oculi, imo si totum cerebrum et medullae corporis in fletum effluant, non sunt tamen condignae passiones hujus saeculi ad gloriam, quae quidem acquiri potest; aestimari autem aut compensari non potest. Quid enim retribuet pulvis et vermis Domino gloriae, qui pro eo animam suam in morte conclusit, ut beatitudine frueretur, quam nec oculus vidit, nec auris audivit? Attende igitur sollicitus, quantum Domino tuo debes, et dum in profectu es, nunquam te perfectum existimes. Non quod jam apprehenderim, aut perfectus sim, dicit Apostolus; sequor autem, si forte comprehendam, in quo comprehensus sum. Unum autem, quae retro sunt oblitus, ad ea, quae priora sunt, me extendo, sequens ad bravium supernae vocationis in Christo. Attende igitur tuae vocationis initia, ut scias, quae a Deo donata sunt tibi. Gloriosum donum Dei est, divitias et delicias hujus saeculi abdicasse. Quis sapiens cognoscet haec? et intelliget misericordias Domini; qui perversos tam pie convertit, et pro substantiola hujus vitae, divitias salutis aeternae retribuit. Ita ergo mundum evomas, ut non revertaris ad vomitum. Ita tibi saeculi moriatur affectus, ut nunquam tibi deinceps ad desiderium recidivet: teque ita configures, et complantes similitudini mortis Christi, ut sis mortuus mundo, mortuus a corde tuo, et vita tua feliciter abscondatur in Christo. Conversionem eorum damnabilem reputa, qui pro claustro saeculum deserunt, et in claustrum mores saeculi deferunt; pro Christo modicas facultates despiciunt, et contra Christum spem majorem concipiunt. Sub temporalium contemptu cupiditas intensior latet: ignis enim dum tegitur, vehementius ardet. Parum itaque tibi sit renuntiare divitiis, nisi renuntietur et vitiis, quia minus periculosum est esse divitem Christi, quam pauperem Antichristi. Omnes itaque angulos cordis tui revolve, scrutare, et ab eis rejice quod a saeculo contraxisti. Vetus homo crucifigatur in te cum actibus suis, ut destruatur corpus peccati, et in quamdam novitatis infantiam renascaris. Dedit tibi Dominus exercitatos sensus, et gratiam scientiae praeeminentis. Credo autem quod et spiritum Dei habeas. Nemo autem dicit anathema saeculo, nisi in spiritu Dei. Quanto igitur melior es, tanto vigilantius caveas astutias Satanae, qui non magni facit, si devoret simplices: cibus enim ejus electus, nec miratur, si absorbeat fluvium, sed habet fiduciam quod influat Jordanis in os ejus. Accedens igitur ad servitutem Dei praepares animam tuam ad tentationem, recolens qualiter vocaverit Dominus populum Israel, prius per blandimenta signorum in Aegypto, deinde per patientiam tentationum in deserto, postea in subjectione populorum, et pace impleta est eis divina promissio. Sic hodie offert Deus quaedam dulcia et blanda sanctae conversionis initia, postea certamina tentationum, demum securam in Christo quietem et pacem, quae exsuperat omnem sensum. Levasti te supra te, ut videas quam suavis est Dominus. ut in die bona Domini, cum audieris vocem spiritus tanquam susurrium, et sibilum tenuis aurae quodam defaecati cordis affectu, quasi de ligno vitae spirituales colligas fructus. Sunt autem fructus, teste Apostolo, charitas, gaudium, patientia, longanimitas, bonitas, benignitas, mansuetudo, fides, modestia, continentia, castitas. In his fructibus recepisti, Christi miles, arrham coelestis gloriae habentem promissionem vitae, quae nunc est, et futurae. In his delibando praegusta quasdam experientias hujus saeculi, felicesque primitias visionis aeternae. Quibusdam itaque desideriorum pennis advolat, et usque in jubilaeas amoenitates, usque in faciem dilecti per excursus contemplationis excurrit. Sic subito a se rapitur, ut jam vivat, non in se, sed in Christo, unus cum eo spiritus existens, soloque hujus mortalitatis obstaculo differens a Sanctis sanctorum, quadam ineffabili sed momentanea suavitate fruitionis exsultat, et in guttula deliciarum coelestium experitur, quam inaestimabilis sit eorum beatitudo, quorum desideriis torrens aeternae voluptatis inundat. Quia ergo vocavit te Deus, ut curras in odorem unguentorum suorum: Ego vir videns paupertatem meam, clamo ad te: Trahe me post te: infixus sum in limo profundi, sed ora, ne absorbeat me profundum, ne me demergat tempestas, ne urgeat super me puteus os suum. O dulcedo cordium, Deus animarum, suavitas et gloria te diligentium, spes mea a juventute mea; aufer a me cor incircumcisum, cor coagulatum, cor lapideum: da mihi cor carneum, cor novum, cor humile et contritum: inspira mihi amorem tui, contemptum mundi, peccati odium, et perseverantiam poenitentiae, quam nec praerumpat mors, nec morbus anticipet donec eum miseratio continuet ad profectum. Vale.