LXXXVII. AD HENRICUM BAIOCENSEM EPISCOPUM.
Memini me pro latore praesentium olim vestrae excellentiae supplicasse, quia mihi pro eo quorumdam quibus ego deesse non poteram instantia supplicabat. Exaudistis ex parte, quia ab irroganda severiore sententia temperastis ad tempus, nondum tamen ei optatum beneficium perfectae liberationis arrisit. Instant igitur qui ab initio profusis precibus institerunt, eoque obnixius quia noverunt quod dilectio vestra preces meas consueverit exaudire. Preces igitur iterare compellit iterata precatio, et me genibus vestrae charitatis advolvit, ut hic se multiplicatis precibus uberioris remedium gratiae gaudeat invenisse. Audivi etiam dominum archiepiscopum, et dominum Abrincensem scripsisse pro eo, eosque culpae quam contraxit clementer ignoscere, quia ad inquisitionem vestram maluit humiliter confiteri quod fecerat, quam duplicata culpa conscientiam suam offuscare mendaciis, aut de vestra misericordia desperare. Preces itaque precibus et consilio eorum censui fiducialius adjungendas, ut si majestas vestra admonitioni eorum duxerit obsequendum, mea quoque tantae auctoritati intercessio suffragetur.