165  EPISTOLA CXII. ITEM AD EUMDEM.
Charissimo suo Odoni, Lupus perpetuam salutem.
Nuper mihi litteras redditas si possem divinare a vobis ipsis quam ab alio compositas, conveniens forsitan reperissem responsum. Nunc ambiguo deterritus, quibus verbis uti valeam, quibusve sententiis, anxie quaero, ne apud vos metas moderationis excedam, quandoquidem vestrae personae singulariter mihi consideratio jugiter sit habenda. Quis enim me ferendum judicaret, si vos, quibus praeter gratias plurima imo omnia debeo, sinistrae suspicionis arguerem? Nam si alium scirem epistolae auctorem, cohibito dolore doceri flagitarem quibus tandem modis fidei studium, aperire praeciperet, qui litteras, ut ita dixerim, calamo in veritate tincto perscriptas, suspectas tam inverecunde fecisset. Ego enim nihil unquam de humanis rebus homini locutus sum verius, nihil amico revelavi purius, nihil retineri decrevi constantius. In rebus aliis libenter exercendi aut delectandi gratia admitto ridicula. Porro in professione amicitiae, contemplatione tanti tamque divini muneris, seria sola complector. Hinc quiddam acute de Persicorum numero inventum approbarem, si sic commendaretur sublimitas virginalis ut non sperneretur humilitas conjugalis. Denique virginis filius non modo non damnavit conjugium, verum etiam ejus initium, nuptias videlicet, primo miraculo illustravit. Placet 166 itaque ac vehementissime virginalis integritas; sed non despicitur, ne ab ipso quidem Deo, conjugalis societas. Jam illud quam lepidum est quod recipi mecum in navem imponendae vobis mercedis taxatione refugitis? Sed si vos necessitatis articulus. quod futurum arbitror, constrinxerit, quem offerentem tam insolenter repellitis, juste recusantem prospicite ne impudenter implorare cogamini. Verum ut gravitatem stylus repetat, strenue profligatos barbaros et ad internecionem caesos vestra imo Dei virtute gaudeo, vosque ipsos et vestros ineffabiliter exsulto discrimine liberatos, nec minus partim admonitos, partim expertos, tandem vos credere non temere fortunam nec saepe tentandam. Pro G. reliquisque in defensionem patriae sauciatis non cessabimus preces fundere quousque vestra relatio parvitatem nostram sanitate illis restituta laetificet. Faustum dirigi postulavi, non quem refellit Augustinus, sed quem notat in Decretis Gelasius. Vinum vobis mercandi curam deposueram, propterea quod desperabatis possibile vobis futurum ad nos destinare, nostrorum discordia et barbarorum impediente audacia. Quoniam vero recenti me sollicitastis admonitione, quanquam vindemiae apud nos non est quantus jactabatur proventus, vincere sterilitatem anni labore contendam, si consilium quod vobis nuntius meus exponet placuerit. Illud autem quod pollicitus sum cum direxero, cognoscetis quanta proprietate intelligam indulgentiam Apostoli, qua se avidiores vini tuentur: Modico vino utere . Circumsepti enim conditionis necessitate, non aliud quam a me missum bibendi modum dedisse nomine 167 modici me sentire animadvertetis. Licet minaciter epistolam terminaverim, cupio vos valere feliciter.
(I Tim. V)