EPISTOLA XXVII. WIBALDI ABBATIS AD GUIDONEM CARDINALEM.  De suo ad cardinalem adventu et de captivis Romanae Ecclesiae quos redemerat.   (Anno 1147.)
Dilecto Patri et amico suo GUIDONI sanctae Romanae Ecclesiae cardinali diacono apostolicae sedis cancellario, WIBALDUS Dei gratia minimum quod est, seipsum et sua.
Scripsit nobis eruditio vestra, et verum est, quod verus amor otiosus esse non potest. Illud etiam aeque certum est, quod idem verus amor nec suspectus nec suspiciosus, nec accipiens nec contemnens personam. Inde est, quod mensuram nostrae parvitatis excedentes, vestrae celsitudini cum quadam fiducia plane et quasi coaequaliter loqui et scribere consuevimus, non attendentes cui scribimus, sed quantum diligimus. De adventu nostro ad vos sic ordinabitis, ut vestram excellentiam deceat, et nostrae imbecillitati conveniat. Misimus vobis antidotum contra frigus hiemale. Sit hoc diacalamus, quod licet exiguo praestet pretio, aeque tamen potens est, ut inops Arduenna asserit, sicut diamargariton. Obsequium quod domno papae et sanctae Romanae Ecclesiae in liberandis captivis impendimus, et attente commendabitis et eleganter ornabitis, quod ex litteris, quas domno papae misimus, et ex legatorum nostrorum voce plenius intelligetis.