152  EPISTOLA CXXX. AD ARNONEM.  (Anno 801.)   Epistolae respondet; sinistram suspicionem a se amovet. Regi se suasisse, ait, quos missos eligeret, ad justitias faciendas. Pro se Deum orari, et Leoni papae, Paulino patriarchae, et Petro Mediolanensi se commendari cupit. Hortatur demum ad pacis inter ecclesiasticas personas restituendae studia.
Venerando Patri Aquilae evangelicae Albinus salutem.
Venerunt mihi vestrae dilectionis apices melle dulciores, auro obryzo gratiores, munusculis sigillatae suavissimis: in quibus perpetuum sanctae charitatis vigorem in cordis vestri arcano agnovi, quam nec Alpina frigora, nec Italici aestus subvertere potuerunt; sed inter omnes hujus saeculi diversitates et caliginosas tempestates quasi matutinus Lucifer, semper nova exoritur. De qua et ipsa Veritas ait: Mandatum novum do vobis . Novum; quia evangelicum: vetus; quia legale: in quo tota lex pendet et prophetae ; in quo totius gratiae summa consistit. Novum: quia foras mittit timorem . Quia quod grave fuit per timorem, leve erit per amorem, testante charitatis fonte: Jugum meum suave est, et onus meum leve est . Ex hujus favo totius chartulae tuae resplenduit series. Credas velim, Pater dulcissime, quod non tanta suavitate fratrum vel sororum litterulas legere potui ultramarinas, quanta tuae dilectionis transalpinas: nec tale post eos taedium fatigat cor meum, quale post tuae faciei visionem amabilem. Sed patienter ferendum est quidquid jubet sapientia divina, quae omnia disponit suaviter , et in cordibus famulorum diffundit suorum per sancti Spiritus gratiam dulcissimae charitatis dona, quae inter adversa fortis, et inter prospera humilis esse congaudet: in utrisque in eo potens, qui omnia potest: secura de se, sollicita de suis. De qua plurima tuae reverentiae scribere supervacuum duxi, quia te totum in ea esse multis probamentis agnosco. In qua viriliter vincere adversarios habes, et fortiter pugnare contra inimicos Ecclesiae Christi, ut corona laudis in die Domini nostri Jesu Christi te tuosque consequatur. Quaedam apologetica verba tuis inserta legebam litteris, aestimans me irasci pro quodam fratre, quod omnino non feci: dum verissime eum meum esse putarem, si tuus esse voluisset, cavens illud Senecae sapientis elogium: Meum et tuum mundus destruxit. Quia quod Deus conjunxit, homo non separet ; nec locis dividatur, quod mentibus conjungitur. Ubi una est charitas, ibi diversa non est voluntas. in Dei timore mens omnem respuat cupiditatem, et via regia inter personas divitum et pauperum miserias pergere velit, Salomone attestante: Munera excaecant corda prudentum, et subvertunt verba justorum . Si tamen justi sunt, quorum verba scelerata cupiditas subvertere poterit: vel prudentes recte dici possunt, quorum corda muneribus excaecantur. Radix, ut Apostolus ait, omnium malorum cupiditas , quam qui sequitur, nullo modo viam justitiae incedere valet. Ego vero tardissime vulnera mea agnoscens, circa limina beati Martini Patris nostri et protectoris vestri discurrens, vestrum nomen inter charissimas quotidie ingeminans personas; nec solum veteris vitae multis debilitatus cicatricibus, sed per singula momenta pejores prioribus ulcerum addens dolores.] Quapropter obnixius deprecor familiarem vestrae dilectionis charitatem ut mihi, licet indigno, 153 assiduis sanctitatis vestrae precibus apud clementissimum Salvatorem perpetuae sanitatis medicinam deposcere studeas, et quoscunque Deo Christo fideles invenies famulos, tuaeque reverentiae sacrae dilectionis vinculo conjunctis me commendare curam habeas; , ut nostrae parvitatis nomen in cordibus conscribas deprecor, quatenus ex plurimorum precibus sanctorum, plurima mihi peccatorum solvantur vincula. Tu vero, sanctissime Pater, pacificae ramum olivae ore ferens in arcam Domini , alienas iniquorum dissensiones tuas fac esse mercedes, revocans eos ad sanctae pacis concordiam, ut populus rectori, et grex pastori, et filii proprio obediant Patri, et Pater filiis praesit in pace et mansuetudine, ut in omnibus una sit charitatis concordia, ne qua radix ultra amaritudinis ramos venenatae dissensionis pullulare possit inter sanctissimas ecclesiasticae dignitatis personas. Sit in ore tuo tuba veritatis, ut pax et veritas ex tuis semper audiantur labiis; et quod Psalmista cecinit, non solum in te impleatur, sed etiam per te in multos proficiat, ubi ait: Misericordia et veritas obviaverunt sibi, pax et justitia complexae sunt se . Hoc est opus tuum in hac praesenti luce; haec est merces tua in aeterna gloria. Ait enim quidam poeta de opere carminis evangelici: Hoc opus hoc etenim forsan me subtrahet igne: Tunc cum flammivoma judex descendet ab arce. Dicam ego: Hoc opus hoc etenim non solum igne, Te jam, sed faciat coeli conscendere in arcem. Lege feliciter, et humiliter agnosce, et veraciter perfice, quae charitas scripsit, et Christus demandavit, ut fiant.
(Joan. XIII, 34) (Matth. XXII, 40) (I Joan. IV, 18) (Matth. XI, 30) (Sap. VIII, 1) (Matth. XIX, 6) (ad) (Eccli. XX, 31; Exod. XXIII, 8) (I Tim.
VI, 10) (Phil. IV, 3) (Gen. VIII,
11) (Psal. LXXXIV, 11)
[vel ab alio audire quod
scripsi, quod nullatenus verum fuit. Sed ut rei tibi
veritatem ostendam, occasio hujus cogitationis mihi
fuit ex eo quod alterum abstraxisti a me, qui profectum
facere potuit. Salva certissime charitate
aperui suspicionem meam, nihil sinistri aestimans
tuam de meis litteris benevolentiam suspicari, quasi
alter propter meam non proficeret negligentiam;] [Nihil tam familiare

in quoquam tuorum sentias apud me; nihil
alienum ex meis sciens apud te.] [Quod
vero tua bona pro multorum salute providentia, suadendum
mihi censuit dulcissimo meo David, de
missorum electione, qui discurrere jubentur 
justitias faciendas, scias certissime et hoc me saepius
fecisse, et suis quoque suadere consiliariis. Sed
proh dolor! rari inveniuntur, quorum ingrata [ F., 
firmata] [et maxime domino meo dilectissimo
Leoni papae, Paulinoque patriarchae, et Petro Mediolanensi

archiepiscopo, nec non aliorum religiosae
vitae virorum, quorum nomina scripta sunt in coelis 
            ]