EPISTOLA CXXXVIII. BERNARDI EPISCOPI PATHERBURNENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1149.)
BERNARDUS, Dei misericordia Patherburnensium pusillus famulus, dilecto fratri WIBALDO, venerabilii sanctae Corbeiensis Ecclesiae abbati, cum omni charitatis obsequio orationes in Domino.
Affectum dilectionis, quem, ex quo vos novimus, circa vos habere coepimus, inviolatum conservare satagimus, ita ut nec personae meae nec rebus pro honore vestro conservando et voluntate promovendo parcamus, cupimusque vobis in omnibus proficere, si quid Deus annuit solerter nos deliberando providere. Unde in praesentis causae compositione, hoc vestrae discretioni fideliter suggerimus, ne sine fidelium vestrorum tam amicorum quam hominum consilio quidquam faciatis, quatenus si forte, quod absit! tale quid posthac emerserit, ad assistendum vobis paratos inveniatis. Fatemur quidem quod multa tolerare vel dissimulare rerum cogit necessitas; sed sicut pro evitando vulnere graviori interdum sapientis est usque ad vivum putrida non resecare, ita nonnunquam si non ab imo plagae sanitas exsurgit, gravior tortura succedit. Et, ut praemissum est, discretam sollicitudinem vestram praemuniendo cohortamur, ne sine gravis testimonii confirmatione ullam admittatis compositionem. Tutius enim esse putamus apertos habere inimicos, quam occultos laeta fronte pacem mentientes. Quo semel est imbuta recens servabit odorem testa diu.