EPISTOLA II. 2. 3. 4.
Nuntiat Amando presbytero, qui postea in Burdegalensi episcopatu successit S. Delphino, se invitum sacerdotem creatum: et sacerdotalis muneris partes perstringens, opem ejus et Delphini, per quos Deo natus erat, ad eas explendas implorat.
Domino fratri dilectissimo AMANDO, PAULINUS. Post tempus accepimus litteras dilectionis vestrae; sed quo diutius desideratae, hoc avidius a nobis susceptae sunt: nam et aqua frigida sitienti dulcior, et nuntius bonus de terra longinqua jucundior est; ita et sermonis vestri suavitas impinguavit ossa nostra, et animam esurientem satiavit bonis. Quid nos talibus dignum reddemus eloquiis, ingenio tenues, corde crassi, ore jejuni, et, sicut scriptum est, ventres pigri? Verum etsi omnibus rebus inferiores, tamen caritas sola nos vobis praestat aequales. Dilectioni enim quam in nos habetis, pari mente certamus: quae quidem visceribus nostris insita, et affixa praecordiis, et animae ipsi permixta est spiritu Domini, qui habitare facit unius moris in domo, qui innumera credentium millia uno corde connectit, quia unus omnia in omnibus adimpletur. Nunc huic Domino placuit in vase fictili ponere thesaurum suum, qui me vocavit per gratiam suam, suscitans de terra inopem, et de stercore erigens pauperem, ut collocaret cum principibus populi sui, et inter sacerdotes indueret salutare : ut dum curro in odorem unguentorum ejus, fierem gutta ejus unguenti quod descendit in barbam Aaron . In cujus domo domesticus fieri, et benedicere Dominum de fontibus Israel, cum pro meritorum meorum conscientia recusarem, vel potius non auderem recipere, ego vermis, et non homo; vi subita , invitus, quod fateor, adstrictus, et multitudine strangulante compulsus, quamvis cuperem calicem ipsum a me transire, tamen necesse habui dicere Domino: Verum non mea voluntas, sed tua fiat; cum praesertim ipsum de se Dominum dixisse legerem: Filius hominis non venit ministrari, sed ministrare. Praeventi 9 igitur a Domino, et apprehensi ab eo quem necdum apprehendimus, deservimus altario Dei, et mensis salutaribus ministramus jam nomine officioque seniores, sensu autem adhuc parvuli, et sermone lactentes . Quod ministerium ut bene ministrem, et gradum bonum mihi acquiram, et sciam qualiter oporteat me in domo Dei conversari, et tractare mysterium pietatis, tu Domine venerabilis, et frater, et Domine in Christo nobis, ora Dominum in omni bono divitem ut abundemus fide, et sermone, et scientia, et omni sollicitudine, et insuper vestra in nos caritate, ut et in hac gratia abundetis. Praeterea ipse epistolis tuis nos saepe instrue necessariis supplementis: enutritus enim sermonibus fidei et bonae doctrinae, quam a puero in sacris Litteris subsecutus es, informa nos ad regulam directionis, pasce nos spiritali cibo, id est verbo Dei, qui est verus et vivens panis, et in quo magis quam in pane vivitur: quoniam ipse est esca justorum qui ex fide vivunt. Nec hinc negligentior sis circa sollicitudinem institutionis meae, quod loco Ecclesiae, non tamen corpore separamur; unus enim Deus, unus et mediator Dei et hominum , qui est Ecclesiae caput: in qua cum omnes unum simus, tamquam in una domo vivimus. Nec possumus dicere nos esse sine vobis cum unius spiritus simus, et in uno, qui est unus, habitemus. Ideo servantes unitatem spiritus in conjunctione pacis, ut unum corpus et unus spiritus, ut sociali invicem membro nobis collaboremus, ut crescamus in illius corporis aedificationem, cujus caput Christus est. Igitur quia facti sumus de hostibus cives, de longinquis proximi, de ovibus pastores, et positi sumus in fundamento apostolorum et prophetarum, erudite et confirmate manus ad aedificandi scientiam, ut lapide, qui factus est in caput anguli, discam parietem utrumque connectere, et in templum sanctum atque in habitaculum Dei, corpora et corda fide mundata construere; per arma Apostoli potentia Deo omnem elationem extollentem se adversus scientiam Dei captivam ducere, omnem intellectum ad obediendum Christo perducere, evangelicam securim arborum radicibus admovere ; et gladio spiritus, id est, verbo Dei interficere peccatores terrae; et scuto Catholicae fidei omnia jacula candentia nequissimi exstinguere; et certamine decertato, cursuque decurso, fide servata, ministerio impleto, exspectare illud quod Dominus in illa die justus judex reddet omnibus qui diligunt adventum ejus. Ergo ut tuum ac tecum manentem spiritaliter videns 10 ac tenens, instrue, juva, hortare, confirma. De vobis enim, et per vos Deo natus in Christo vestra potissimum cura esse debeo, quia vestrum opprobrium si indignus, aut vestrum gaudium ero, si ex fructibus bonis vestrae arboris ramus esse cognoscar.
(V. ep. 1, n. 10) (V. not. 5) ( forte hospitibus)