EPISTOLA PRIMA AD ALVARUM.  Martyrium duarum virginum Florae et Mariae celebrat.   1. 2. 3.
Charissimo in Domino Jesu Christo fratri meo ALVARO EULOGIUS.
Magnificavit Dominus misericordiam suam nobiscum, mi frater, et facti sumus laetantes . Quia quibus verbum vitae in lacrymis seminavimus, in gaudio victoriae fructum metisse videmus. Videmus enim virgines nostras, debellato principe tenebrarum, conculcatis mundialium oblectamentis affectionum, accensis adorearum lampadibus, obviam prosiliisse sponso ac regi coelorum. Et, quia semper se hostiam vivam, sanctam, Deo placentem praeparaverunt, ideo coelestis aulae limina adeuntes intraverunt, invitante Christo ad nuptias, cantantes canticum novum, atque dicentes: Dignus es, Domine Deus noster, accipere gloriam et honorem, quoniam redemisti nos de potestate tenebrarum, et fecisti nos condignas sortis sanctorum tuorum, et transtulisti in regnum tuum aeternum . Et, cum hoc gaudium universalis Ecclesia de illarum victoriis habeat, praecipue tamen ego prae caeteris quodam tripudio jucunditatis extollor, quoniam non in vacuum eis, jam pene quorumdam exprobratione a gradu suo labentibus, Documentum illud martyriale porrexisse conspicio. Quia, licet ab initio mundi et vocatio et sanctificatio earum a Deo Patre nimirum processerit, habet tamen intentio nostra in earum instructione suam coram Domino mercedem repositam, qui largitionem algentis calicis remunerari promisit in nomine suo impensam . Nam decimo et amplius die priusquam ad martyrium ducerentur, solam dominam meam Floram, instinctu fratris sui, judex ille iniquitatis auditioni suae advocans, post agnitam ejus invictissimam professionem, qua ipsum judicem Christi ancilla denotans, adversarium fidei intrepida responsione dejecit, in carcerem eam jussit reverti. Quapropter claustra, quibus detinebantur, ego appropinquans, quae judicis ad eam interrogatio fuerit, vel quae ad judicem responsio ejus exstiterit, dominam meam humiliter sciscitatus sum. Illa vero, ut erat angelico decorata aspectu , supernae claritatis gratia fulgens, hilari vultu, ore pudico, jam quasi quibusdam coelestis patriae gaudiis vegetata, subridens retulit mihi: « Dum hodie judici praesentarer, praeceptor, astante haud procule contra fratre meo, illo adversario fidei nostrae, cujus persecutione in hunc lacum decidi, exquisita sum utrum eum agnoscerem. Quem ego fratrem meum esse carnalem proferens: Quare, inquit judex, iste cultor fidei nostrae probatissimus manet, et tu Christum profiteris? Respondi: Ante octennium, o judex, et ego tenebris ignorantiae occupata, paternis legibus serviens, gentilitio famulabar errori. Sed, illuminante me pietatis auctore, elegi fidem Christianorum, propter quam certare disposui usque ad obitum. Et quae est, inquit judex, hodie sententia tua, in illud quod dudum coram me professa es? Exprobrationem videlicet sui vatis abstrusis interrogationibus exprimens, qua ipsum auctorem sectae perversitatis olim amota formidine detestata sum, cum iterum e latibulis meis ad passionem regrediens, forum petii, ac judicem adii. Identidem aio, judex, quae et primo me exponentem audisti; et, si me adhuc disquisieris, ingentiora prioribus de eo referam tibi. Tunc, inflatis buccis, turgenti gutture stridentibus lingua sermonibus de interitu me comminans, in ergastulum jussit reverti. » Haec postquam melliflua oris sui relatione mihi domina mea retulit, verbis eam, quibus potui, confortavi, de spe promerendae coronae admonui, ejusque angelicum obtutum reclinis cervicibus adoravi; deinde precibus ejus et felicibus meritis me commendans, reverentissimis illius colloquiis recreatus, latibula carceris mei revisi. Unde, quaeso fraternitatem tuam, charissime domine, ut ad posterorum memoriam gesta passionis earum brevi tantummodo ordinare digneris stylo, ita semper illarum protegi merearis suffragio. Ipso autem die quo gloriosarum nobis relatus est sub confessione nominis Christi interitus, omnes ad orationum arma currentes, horam nonam in Dei laude persolvimus. Ac deinceps auctis tripudiis vespertinum , matutinum, et missale sacrificium consequenter ad honorem et gloriam nostrarum virginum celebravimus, cunctique nos illarum patrocinio tutandos fovendosque commisimus. Et quia universorum spes non perfunctorie in earum meritis collocata est, ideo, sicuti cernitis, favens Christus earumdem victoriis et interventibus gloriosis, post sextum diem quo illae coronatae sunt, nos vinculis absolvit, et carcerali claustro exemit. Nam et quibusdam familiaribus hoc, antequam paterentur, condixerunt sororibus, ut mox, postquam Christo coronatori suo assisterent, pro nostra liberatione intervenirent. Et sic quidem illae octavo Kalendas Decembris explentes martyrium, nos tertio earumdem Kalendarum sole dimittimur: magnificantes et benedicentes nomen Dei nostri, qui confortavit in certamine sanctas virgines suas Floram et Mariam, et vicerunt; nosque per digna illarum merita liberavit in pace, qui est benedictus in saecula saeculorum. Amen.
(Psal. CXXV,
3) (Apoc. V, 9,
10) (Marc. IX,

40) (1) (2)