EPISTOLA XXX.  Willelmo episcopo Wincestrensi ingenue fatetur sibi gratissimum fuisse, quod ab ipso sua opuscula transmitti petiisset, quae se ad illum missurum modestissime pollicetur.
WILLELMO, Dei gratia venerabili Wincestrensi episcopo, HILDEBERTUS Cenomanorum sacerdos, salutem et obsequiorum instantiam.
In me bene mihi complacuit, si quid egi quod tuae voluntati possit placere. Unde et spiritus meus magno gavisus est gaudio, cum didici transfretare tuum nuntium adme, per quem postulares aliquid ex me. Postulasti enim exarari tibi opuscula mea, et exarata transmitti. Quo audito haesi diutius, 192 vel amicum offendere metuens, vel risum legentibus suscitare. Si enim tibi non pareo, delinquo. Si praesumo quod exigis, ridiculus invenior. Cum autem necesse esset incidere in alterutrum, malui legentes in me, quam in amicum delinquere me. Illud siquidem incommodum est, hoc vitium. Ibi persona laeditur, hic natura. Docente autem philosopho didici miserabiliorem esse qui facit, quam qui patitur injuriam. Ex eo est quod sapiens aequanimiter injurias sustinet, inferre autem vel offensus ignorat. Hanc ergo pro te, beatissime praesul, indui sapientiam, ut dummodo morigeror amico, nihil laetitiae meae detrahant linguae gratuito detrahentes. Succensum confiteor, si gratiam tuam vel his vel aliis promerear obsequiis. Hoc autem certum habeas, quod vicem mihi rependis, si diligis me et ores pro me. Vale.
[movere]