EPISTOLA XLIV.  In persona prioris ad Garnerum Cluniacensem, congratulatio de conversione.
Fratri GARNERIO fr. R. spiritum fortitudinis.
Vidimus litteras tuas, exsultavimus et delectati sumus, non qualicunque gaudio, sed gaudio magno valde. Benedictus ille pauper unicus, qui te paupertatis et unitatis suae reddidit amatorem, quia faciet haereditatis suae esse consortem prae consortibus tuis. Fuimus quidem de conversatione tua laeti, sed adhuc eramus de conversione solliciti; nunc autem tam conversatione quam conversione laetatur anima nostra, quia clamant litterae tuae: « Perfice gressus meos in semitis tuis, ut non moveantur vestigia mea . » Quis putaret te de tanta sublimitate ad tantam humilitatem vel voluisse vel potuisse descendere? felix iste descensus, in quo sic descenditur ut ascendatur, ubi auditis: « Amice, ascende superius . » Maledicti autem, qui ascendunt usque ad coelos, quia descendunt usque ad abyssos; qui vocaverunt nomina sua in terris suis, qui sonoro facundiae plausu fecerunt sibi nomen grande juxta nomen magnorum; qui sunt in terris, nec amaverunt paupertatem vel praemium paupertatis, quod est regnum coelorum: esto, divitiis et deliciis in ordine contra ordinem affluxisti, nunquid tamen in honore sine dolore, in praelatione sine tribulatione, in sublimitate sine vanitate esse quis potest? Quis enim erit finis omnia sine fine concupiscentibus? non habebit pacem, non habebit requiem animus, qui non fuerit a mundi hujus aspergine pure presseque detersus. Quis nobis det te fratrem nostrum sugentem ubera matris nostrae, ut inveniamus te intus, quia « omnis gloria ejus filiae regis ab intus , » Hoc enim desideras, ut sis nobiscum, cum nos multo magis, ut simus tecum, in loco tamen isto; quem prae omnibus locis elegisti. Nec excidit hoc a pectore nostro, sed omni opere operam damus ut gaudium tuum plenum sit, et gaudium nostrum ut unus tandem habeat locus, quos unus continet animus: quod et credimus fieri cito. Salutat te Nicolaus tuus, et frater Thomas ille regius juvenis, quem et si commendat nobilitas terrestris, multo amplius illa coelestis; qui omnes te diligunt non verbo, neque lingua; sed opere et veritate. Dominum Willelmum, qualem voluimus, invenisti. Ipsi et abbati et congregationi ejusdem loci propriis litteris proprias gratias referimus: et, ut quod in te, et de te bene coeperunt, melius perficiant suppliciter supplicamus. Fratri suo Garnerio frater Hugo in Domino salutem. Paucis scripsisti, sed ego paucioribus rescribo tibi: visis litteris tuis revixit spiritus meus, sufficit mihi, si videam te nobiscum, antequam moriar.
(Psal. XVI) (Luc. XIV) (Psal. XLIV)