EPISTOLA XXXIV. LAMBERTI AD URBANUM PAPAM.
Reverentissimo domino et Patri patrum papae URBANO, LAMBERTUS, sanctae Atrebatensis Ecclesiae servus inutilis, debitam subjectionem cum orationibus.
Scire volumus sanctitatem vestram nos et provinciae nostrae abbates et coepiscopos Remis pro quibusdam ecclesiasticis negotiis convocatos a metropolitano nostro; ubi inter caetera negotia reclamavit domnus B. abbas Majoris Monasterii animam fratris et filii sui Roberti, abbatis monasterii Sancti Remigii, contestans in verbo veritatis quod eum nec per se nec per personam ab eo missam Remensi Ecclesiae omnino liberum nisi salva professione et subjectione Majoris Monasterii contradiderit, quod ita constare domnus Remensis archiepiscopus protestatus est. Adjecit etiam abbas quod cum plura de praedicto Roberto abbate inordinata et irregularia audisset fieri, primo eum per epistolam, postmodum vero per idoneas personas sub nomine obedientiae commonefecerit quatenus in determinato sibi die et tempore responsurus de vita et conversatione sua abbati se praesentaret in capitulo Majoris Monasterii, sin autem, daret abbas sententiam in eum tanquam in reum professionis et sanctae regulae contemptorem. Frater autem R. abbas haec indicans domno archiepiscopo accepit ab eo consilium et praeceptum ne aliquo modo vel occasione se erigeret contra patrem suum, abbatem videlicet Majoris Monasterii: quod si facere praesumpsisset, qualem in eum praedictus abbas daret sententiam domnus archiepiscopus collaudaret et confirmaret. Cum vero in praefixo termino, sicut ei constitutum fuerat, Majori Monasterio se non praesentasset, dedit in eum abbas Majoris Monasterii excommunicationis sententiam. Super omnibus his ab archiepiscopo nostro commoniti, cum Robertus verbis abbatis sui canonica ratione contraire nequivisset, judicatum est ab episcopis et abbatibus alterius monachum ab archiepiscopo non esse retinendum, sed prorsus in potestatem abbatis sui redigendum. Ille autem hoc audiens avertit se a judicio justitiae, et nos et coepiscopos cum abbatibus, ut subterfugeret disciplinam, ad apostolicam invitavit audientiam. Cujus rei seriem propterea justitiae vestrae descripsimus ut si forte inobediens et excommunicatus iste ad vos venerit, non audiatis contra judicium episcoporum, contra religionem abbatum; sed ut sententia eorum vestra auctoritate robur obtineat, prostrati sanctitatis vestrae pedibus humiliter exoramus. Bene valete, reverentissime domine et Pater, et pro nobis in maximo periculo et dolore per obedientiam vestram constitutis orare non dedignemini