EPISTOLA III.
Ad Othonem episcopum Frisingensem.--Ejus censurae primam partem Expositionis suae in Psalmos submittit, quidque de illa aliis visum fuerit, exponit. Quaedam contra scholasticos, theologos et philosophos, etc.
In conspectu angelorum docet psallendum Psalmista praecipuus, cujus nos pedissequi esse optamus. Unde quod in psalmorum Tractatibus ex Patrum sensis in unum congessimus, angelis Ecclesiarum libenter praesentamus. Ipsi namque sunt nummularii, quibus pecunia Domini est praesentanda et per ipsos dispensanda, quoniam ipsis dispensatio credita est. Recte tamen quaeritur inter dispensatores, ut fidelis quis inveniatur. Fidelis, dico, et prudens . Nam alterum sine altero non sufficit, si aut fideli desit prudentia in discernendo, aut prudenti desit fidelitas in commisso custodiendo. Quis, putas, est fidelis dispensator et prudens, quem constituit Dominus super familiam suam? Rarus est hujusmodi et ideo praeclarus, quia vir unus eligitur ex millibus, qui sit in utroque perfectus. Attamen quantum ad humanum spectat examen, ego G. pauperum Christi minimus tibi angelo Ecclesiae Frisingensis arbitror neutrum deesse, quem ex divino munere multa mihi experimenta ostendunt fidelem pariter et prudentem. Itaque fidelitati et prudentiae tuae mitto et committo legendum, quod in prima parte Tractatus in psalmos prae manibus habeo, ut sicubi sanum sapio, tuae auctoritatis fulciar testimonio. Sin aliter, quod non recognosco, pie recognoscens tuo emendem consilio. Sane angelus Ecclesiae Romanae papa Eugenius per epistolam suam confortat me in hujusmodi occupationibus, et ideo parum curo de quorumdam contra me oblocutionibus, quibus pene aliud non sapit, nisi quod in scholaribus exercitiis biberunt, ubi aquae Siloe non inveniuntur, quae fluunt cum silentio, ubi vinum saepe deest in convivio, ubi tales inter se disceptant assidue, qui esse sub sentibus delicias putant. Non quidem negamus inter tales esse magistros praecipuos eloquentiae torrentibus et sapientiae fontibus abundantes, quodque pretiosius est, habent fontem Jacob, sacram videlicet Scripturam, de qua refocillant suos discipulos non tam sapientiae studiosos quam scientiae curiosos. E quibus aliqui relinquendo Samariam veniunt Jerosolymam, atque ibi Domino benedicunt non de fonte Jacob, sed de fontibus Israel, quia in sancta et religiosa conversatione sacram Scripturam sapere jucundum est eis, non secundum varias doctrinas et colluctationes magistrorum, sed secundum sanam et consonam doctrinam sanctorum Patrum Deum videntium. Sic magistri magistris praeferuntur, videlicet rhetoribus piscatores, argumentosis infantes et lactentes, quorum ex ore Deus laudem suam perficit, perque lacteam doctrinam eorum nonnullos trahit ad se de torrentibus philosophorum, quod in me ipso per Dei gratiam expertus sum ex parte, ac spero amplius experiri, cum venerit quod perfectum est, et evacuabitur quod ex parte est. Nam et ego de torrentibus philosophorum aliquando in via bibi, et in fontes eorum curiositatis hydriam misi. Sed hac hydria tandem relicta cum muliere Samaritana Salvatoris admonitiones in simplicitate auscultavi, ad id ipsum faciendum commonens vicinos, quos potui, qui tamen non propter meam loquelam credunt his quae scribo. Ipsi enim audiunt et cognoscunt quia vera veritatis testimonia colligere studeo, quae sanctorum Patrum sic auctoritatibus undique munire soleo, ubi contradictionis ulla putatur suscipio, ut me meaque dicta non facile aliquis audeat condemnare, nisi qui praesumit sanctis Patribus injuriam irrogare, sub quibus tutoribus et actoribus incedo timoratus, rationem dare ac recipere paratus. Angelus Ecclesiae Juvavensis hanc ipsam partem, nec non et alteram diligenter perlegit, meque ad ulterius procedendum in funiculo charitatis trahit. Te namque in peregrinatione manente ille unus angelus in hac provincia mihi fuit electus, cujus me judicio committerem, sentiens illum fidelem pariter et prudentem. Nunc autem, quia de camino exsilii te quasi aurum probatum, Deo donante, recepimus, tu, annuente gratia divina, mihi aliter angelus es in testimonium sanae doctrinae advocandus, ut in ore duorum vel trium testium stet nostri operis verbum, tertio angelo, videlicet pontifici Romano, si vobis placet, praesentandum, cujus ad quaedam nostra scripta prae manibus est epistola, quam si cui legere placet, quid ille angelus de me sentiat, satis intelligere valet, quatenus per electos angelos in conspectu angelorum caeterorum, qui opus nostrum legere dignabuntur, fiat ipsius commendatio, et ubi res exigit, emendatio.
(Matth. XXIV)