EPISTOLA III. AD LUDOVICUM IMPERATOREM.
Ad aures misericordiae vestrae reducimus, piissime imperator, ego FROTHARIUS episcopus, et Smaragdus abbas, quod tempore Fortunati Mediolacensismonasterii abbatis, per jussionem vestram Smaragdus ipsius monasterii monachis portionem de abbatia dedit, ut regulariter viverent. Et idcirco bene et secundum regulam vixerunt, quousque Fortunatus recessit. Sed cum suscepisset Hismundus ipsum monasterium, recepit illorum portionem, et promisit se eis omnia necessaria regulariter administraturum. Quod postea saepius aliter illi evenisse testantur. Unde et nunc venerunt ad nos, reclamantes et dicentes se nec regulariter vivere interius, nec regulariter alimenta corporis sumere exterius. Venimus itaque pariter illuc, et ita esse invenimus, et cognovimus ex parte negligentiam ipsorum monachorum, ex parte negligentiam abbatis eorum. Promisit ergo iterum se per omnia emendare velle quidquid hactenus negligenter ex sua parte fuerat actum. Cui rei et nos consensimus, et ut illi monachi assensum praeberent laboravimus. Sed illi timentes ne, sicut saepius evenerat, aut per eum, aut per ejus ministros illius promissio frustraretur, nec ejus promissionibus jam amplius credere, nec ejus emendationem se recipere posse dixerunt, nisi illis portio redderetur, sicut dudum illis dare jussistis. Quod quia ipse sine vestra jussione nullatenus se facturum dixit, ideo illi omnes pariter communi intentione communique prece postulaverunt ut illis licentiam darem ad vestrae pietatis praesentiam recurrendi, et vestram misericordiam implorandi: dicentes se magis velle de eodem monasterio expelli, et in peregrinatione et mendicitate vivere, quam falsis promissionibus ulterius credere, et sub falso monachorum nomine militare. Quamobrem dedimus eis licentiam ad vos veniendi. Haec autem vestrae sapientiae innotuimus ut priusquam ad vos veniant, causas acclamationis eorum dignoscatis.