EPISTOLA CXII. AD DAVID BANGORENSEM ARCHIDIACONUM.
THOMAS, Dei gratia Cant. archiep. et apos. sedis legatus, DAVID dicto archidiacono Bangorensis Ecclesiae, salutem et cordis oculos salubriter aperire.
Mater tua, Bangorensis Ecclesia, ab annis multis luget proprio viduata pastore, et qui eam consolari debuerant, acerbiores inimici facti sunt inter angustias. Quorum tu praeambulus et signifer esse diceris ab his, qui et matris Ecclesiae miserias ingemiscunt et bona illius in abusus filiorum et filiarum suarum queruntur esse conversa; et quod intolerabilius est, ordinationem Ecclesiae tuis machinationibus lacrymabiliter asserunt impediri. Unde, quia tantae praesumptionis excessus ulterius dissimulare nec possumus nec debemus, tibi in virtute obedientiae praecipiendo mandamus, quatenus ad nos, omni excusatione cessante, juxta mandatum apostolicum infra quatuor menses post harum susceptionem litterarum accedas, nostris monitis et praeceptis in Domino pariturus, aut exinde, si neglexeritis, officio et beneficio ecclesiastico irreparabiliter privandus, et si nec sic resipueris, Satanae tradendus in interitum carnis. Siquidem apostolicum nos oportet implere mandatum, et naufragantis Ecclesiae periculis maturius subvenire. Te monitis obtemperantem in beneplacito suo gratia Dei custodiat.