EPISTOLA CXLV. AD FROGERIUM SAGIENSEM EPISCOPUM
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, FROGERIO Sagiensi episcopo.
Gratias, quas pro tempore licet, referimus dilectioni vestrae, quae nostri gerit sollicitudinem, et Cantuariensis Ecclesiae, a cujus uberibus coaluimus, officiosam rependit charitatem. Utinam illa quandoque possit, Deo propitiante, et nos per illam, vestrum candelabrum promovere, et vicem condignam reddere miserationi, quam cum paucis electis pro Domino nobis et nostris exhibetis afflictis. Et quidem de gratia Dei non diffidimus, quae semper Cantuariensem protexit Ecclesiam, et tam cultores quam persecutores ejus consuevit beare vel punire pro merito. Nam licet Christus ejus sit benignus et patiens, tamen fortis et justus et certe redditor est. Et cum vobis in multis teneamur obnoxii, in eo maxime nos emeruistis, quod vestro, ut scripsistis, interventu dominus rex indignationem suam nobis remisit ex animo. De ejus quoque et sapientium, qui circa eum sunt, prudentia confidentes indubitanter speramus, quod contra matrem suam Cantuariensem Ecclesiam, quae ipsum et antecessores suos promovit, nihil faciet contra salutem animae suae, et in perniciem filii, quem Dominus ab omnibus tueatur adversis. Scripsistis autem nuper, ut vobis et domino Tyrensi, redeuntibus a rege Francorum, Parisiis occurreremus. Et licet diem non praefixeritis, ut oportuit, nos tamen parati eramus iter arripere, quando vos audivimus in Normanniam rediisse. Substitimus ergo stupentes, quod nihil nobis significare curastis, vel de reditu vestro, vel de itinere nostro. Nunc autem scribitis similiter, ut vobis redeuntibus occurramus, nec diem item designatis, quasi aut nos vestrum reditum possimus divinare, aut abundemus expensis, ut sine onere amicorum, qui nobis et nostri saepe necessarii sunt, morari et exspectare vos valeamus in domibus alienis. Inde est, quod vobis occurrere non possimus in incertum, licet proni simus, cum fructus itineris nostri apparuerit, ad dominum regem accedere, et ipsius, in quibuscunque secundum Deum et Ecclesiae honestatem poterimus, obsequi voluntati. Valeat semper, et prosperetur in Domino chara nobis vestra fraternitas.