EPISTOLA V.  Gratulatur pontifici novo de pontificia dignitate, eidem se submisse commendans.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  V.)
ARGUMENTUM.--Rudolphus castra moturus in Austriam adversus Ottocarum Bohemiae regem, festinanter rescribit, et gratulatur novo pontifici Joanni XXI ad quem opportunius se missurum promittit nuntios idoneos, et solemnes. Interim se, suosque omnes pontificiae voluntati submittit: ac demum de expeditione continuo suscipienda contra Ottocarum illum admonet.
Sanctissime, etc. Laudabilis et gloriosus in aeterna saecula Dei filius, benedictus, et benedicens omnibus in ipso confidentibus, aeternorum, ac transitoriorum ordinator inscrutabilis, sanctam matrem Ecclesiam uberrimae consolationis uberibus consolatus, oleo laetitiae ipsam perungere, perunctam in tuta statione reponere est dignatus. Quippe ad supremae dignitatis apicem summum et sanctissimum apostolatus gradum vobis, ad reformationem quidem imperii et salutem Terrae sanctae pretioso Christi sanguine rubricatae divinitus elevatis, eadem sancta Mater Ecclesia redivivae jucunditatis gaudiis renovata, votivae fecunditatis exsultationibus gratulatur. Nec mirum; Deus enim pacis et dilectionis, immensae bonitatis in ipsa signa posuit, cum vos sibi patrem disposuit, suo gregi 374 pastorem misericorditer praeelegit. Hujus immensae jucunditatis materia, etsi cunctos movere debeat, qui se membra capiti adhaerentia recognoscunt, nos primo et principaliter exaltationi vestrae tanto jucundius congaudemus, quanto limpidius cognoscimus ad optatae salutis bravium per infinitae vestrae bonitatis, et subventionis consilium et auxilium nos vocatos. Hoc illius testimonio, qui scrutator cordium est et renum, non tam litteris, aut nuntiis possumus explicare, quam in corde gerimus et in mente. Ex tanta igitur, quam de vestra sanctitate concepimus, clementia sine ullo deliberationis, aut consultationis ambiguo nostram ipsius personam, conjugem, liberos filios et filias, res et honores habita et habenda vestrae sanctitatis manibus tradimus et mandatis, humilitatis nostrae caput in sinu vestrae misericordiae reclinantes, ut vere possimus dicere cum sapiente: In omnibus requiem quaesivi, et in haereditate Domini morabor; secure morabimur, qui omnem sollicitudinem nostram in vos projicimus, quia scimus quod vobis cura est de nobis. Quomodo igitur a semitis vestris declinabimus? et a via mandatorum vestrorum aliquatenus recedemus? qui omnia vobis subjicimus, cuncta vestris manibus tradimus, vobis vivere et in regno vos rectorem habere volumus sic, ut inter nos sit identitas mentium, et inseparabilis unio voluntatum. His paucis, pater sanctissime, mentis nostrae gaudium per secretum et familiarem nuntium sub quadam festinantia duximus exprimendum, continuis post 375 hunc idoneis et solemnibus nuntiis vestrae sanctitatis praesentiam visitando . Porro sanctitatem vestram nosse cupimus, quod divina nobis favente clementia, totius nostri Romani regni principes pro recuperatione rerum, jurium, et bonorum imperii favorabiliter nobis astant, ipsorumque consilio, viribus, et auxilio fortiter accingimur ad debellandum inclytum virum regem Bohemiae, nostrum et sacri Romani imperii unicum contemptorem injuriosum, multorum principatuum detentorem, sperantes in illius misericordia, qui est resistens superbis, humilibus autem dat gratiam, quod intentum nostrum de ipso laudabiliter perficere debeamus.