EPISTOLA XXX. AD ALBERTUM PRESBYTERUM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus ALBERTO presbytero cardinali, salutem et debitam reverentiam.
Nil nobis hac tempestate jucundius dari posset, quam vestrae copia praesentiae, ut de statu nostro conferre possemus ad invicem, et vestrae discretionis consilium reportare, quod in omnibus vivax et efficax sumus experti. Jucunda, inquam, nobis esset hujusmodi collatio, quia perquam necessaria. Paucos enim vel nullos apud nos reperimus, qui purae veritatis tramite non claudicantes incedant, quasi non magis quae sua sunt quaerant et curent, quam quae Jesu Christi, studentes potius terreno regi placere, quam coelesti displicere formidantes. Loquimur nobis tanquam speciali patrono et amico fidelissimo, non verentes animum nostrum vobis aperire medullitus, ut tamen quod dicimus, ad aliam non transeat audientiam, in fide et dilectione suppliciter obsecrantes. In tot et tantis apud nos sanctae Ecclesiae libertas impugnatur, ut vix ad videndum sufficere possimus vel audiendum. Emergunt quotidie nova, et prioribus inaudita saeculis exiguntur. Imponitur silentium legibus, et regula canonum a sorte Domini penitus exclusa, novis legibus subjiciuntur clerici, et pro voluntate laicae potestatis agitantur. Scimus quia dominum regem tenere diligitis et fideliter, ideoque manifestius vobiscum loquimur, ut acrius condoleatis. Difficile et longum est omnia scripto complecti, ideoque magistrum Henricum, fidelem et familiarem vestrum et nostrum, ad vos transmittimus, qui secundum quod vidit et audivit, rerum seriem gestarum vobis plenius exponet. Cui, si placet, credite tanquam nobis. Si tamen fieri posset, mallemus in propria persona nostra vos visitare, et vivas a vobis audire et reddere voces, quam aliter. Nullum, nisi Deus dederit, nobis adest consilium, quia inter barbaros nobis esset melius servire, quam haec mala diebus nostris in sancta Ecclesia videre. Valete, charissime domine.