EPISTOLA XLV. AD JOANNEM EPISCOPUM CONSTANTINOPOLITANUM.  Laudat Joannem ad unitatem Ecclesiae rediisse; hortatur ut Alexandrinae et Antiochenae Ecclesiae unionem procurent, legatosque ei commendat.
Hormisda Joanni episcopo Constantinopolitano.
Consideranti mihi tuae scripta caritatis, in quibus cum sede beati apostoli Petri unam tibi esse fidem professus es; prophetica libet exclamare licentia: Ecce quam bonum et quam jucundum habitare fratres in unum . Neque enim refert quam longinquis locorum spatiis dividamur, quando jam Deo auctore una fidei cohabitatione conjungimur; nunc enim misericordia procurante divina in unius corporis vultum dissipata olim Christi membra conveniunt, et ab iniquissimis direpta latronibus annuntiata a propheticis vocibus Domini nostri redintegratur haereditas, et vere in hujus petrae fide, id est apostolorum principis firmitate, Orientalis Ecclesiae fundamenta solidantur, quae, cum facta tuis litteris indicentur, tempestiva exsultatione dicendum est: Quam speciosi pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona . Gratias igitur excellentissimae Trinitati, quae consentientis in Christum Ecclesiae ac reipublicae dedit esse rectores: enimvero rerum salus est, quotiens in fidei catholicae veritate sacerdotes ac principes mens una connectit. Hoc firmum pacis vinculum est, haec coelitus dimissa societas; neque fas est enim in quo vident concordari praepositos, aliud sentire subjectos. An dubium est cuncta haec providentiam disposuisse divinam? Primum eum principem esse delectum, qui cum se hominum suscepisse videret imperium, non se oblitus est Deo esse subjectum. Dehinc quod talem fraternitatem tuam Ecclesiae suae praesulem dedit, quem non esset ambiguum cum sede nostra, id est apostolica, certam mansuramque fidei subiturum esse concordiam. Etenim libello a nobis fidei libenter accepto, cum redintegrationis in Christo fueris avidus, nunquam in praedestinatione divina fuisse a nobis cognosceris alienus. Itaque, dilectissime frater, Dei nostri sponte currentibus instate beneficiis, sparsi olim gregis plenius membra colligite, et custodite collecta. Memento nunc clementer assignatae a Christo navis esse te rectorem: fac cogites diabolicae contumaciae spiritus, quietem itineris et curam turbantes; nec te latent fluctus tempestatis incertae, quos evigili mente prospicias, et erecta in Deum ratione compenses. Nulla tibi commissi negotii negligentia clavum dominicae ratis extorqueat. Illud unicum recti itineris signum fixis semper obtutibus intuere, quo certius perflantis diaboli turbata contemnas, et ad promissi portus tranquilla pervenias. Haec est Christiani palaestra certaminis, tali Christi militiae sempiternae vitae palma proponitur. Haec tibi rectissime cogitanti non deerit suo militi praesidium ducis; et quanto hostium multiplicantur insidiae, tanto summi gratia rectoris adversantis venena misericordiae suae facit esse materiam, sicut sermo apostolicae veritatis asseruit, dicens: Ubi abundavit iniquitas, superabundavit et gratia . Tu tantum divinis rectissimisque inhaerens institutis, ecclesiasticam fovendo concordiam, veluti quodam pacificae voluntatis signatus indicio, illius esse discipulus approberis qui ait: Pacem meam do vobis, pacem meam relinquo vobis . Hortare etiam, quamquam sponte ad recta tendentem, filium nostrum clementissimum principem Justinum, Christiano saeculo divinitus comparatum, ea perficere quae regalibus litteris dignatus est polliceri, ut missis ad eos edictis quos ab Ecclesiae matris uberibus etiam nunc devius error abducit, diabolicam fraudem et auctoritate religionis et moderata potestate compescat imperii, eamque sibi contra communem totius humanitatis hostem maximam ducat esse victoriam, si supernae auxilio Divinitatis vetusti serpentis venena compresserit. De Antiochenae quoque atque Alexandrinae Ecclesiarum statu non supersedeas esse sollicitus, et clementissimo subinde supplicato ut in his quoque pacem religiosa ordinatione restituat, quatenus bonis coeptis plenae cumulum perfectionis adjungat. Frustra enim bonum opus incipitur, si non in totum perfectio subsequatur. Commendamus praeterea legatos a sede apostolica destinatos, quos ita faciat ad nos tua dilectio remeare, ut nobis plenam referre queant de restituta universis Ecclesiis pace laetitiam. Data VII idus Julii , Euthayrico v. c. consule.
(Psal. XXXII) (Rom. X) (Rom. V) (Joan. XIV) (anno Domini 519)