EPISTOLA CLII. AD ROGERIUM WIGORNIENSEM EPISCOPUM.
THOMAS Dei gratia Cantuariensis archiepiscopus et apostolicae sedis legatus, venerabili et amico charissimo ROGERIO eadem gratia Wigorniensi episcopo salutem et intimae dilectionis affectum.
A memoria tua non credimus excidisse, nos anno praeterito litteris et nuntio, quatenus ad nos venires, tibi in mandatis dedisse, et in virtute obedientiae firmiter praecepisse, tu vero mandatis nostris non obtemperasti, quia nondum ad nos venisti. Noverit itaque tua dilectio nos multis de causis intervenientibus tibi detulisse, et ut dilectio Filio pepercisse, tum quia novimus te matri tuae Cantuariensi Ecclesiae devotum esse admodum et fidelem, tum propter generis tui nobilitatem, tum etiam propter religionem personae tuae pariter et honestatem, tum etiam quia te totis cordis affectibus sincere diligimus. Et idcirco iterato tibi mandato praecipimus, et in periculo ordinis tui, et in virtute obedientiae firmiter injungimus, ut ex quo in partes cismarinas venisti, ab eis non recedas, priusquam ad nos venias, et nobiscum loquaris. Habemus enim tibi multa dicere. De caetero nihilominus tibi mandando praecipimus, ut de negotio quod inter te et Eboracensem vertitur, pariter et de omnibus excommunicatis sancti Oswaldi, et totius parochiae ejusdem, nec prece nec pretio, vel propter minas alicujus, nec interventu etiam ipsius regis, aut cardinalis, sive cujuslibet alterius personae, sine consilio et conscientia nostra aliquid facias, aut excommunicatos illos, sive aliquem illorum absolvas.