EPISTOLA CCL. PASCHALI,  summo pontifici,  IVO,  humilis Ecclesiae Carnotensis minister, devotam ut patri obedientiam, debitam ut domino reverentiam.
Quoniam in oculis apostolicae majestatis aliquam pie praesumo habere me gratiam, ea praesumptione aliquando cum aliqua spe peto ab eadem sede apostolica etiam ea quae videntur esse contra rigorem apostolicum, sed non contra honorem apostolicum, quia non est indecens sedi apostolicae cantare Deo misericordiam et judicium. Cum ergo opportunum est, securus pulso ad thronum justitiae ; cum ratio exigit, cum pia praesumptione pulso ad thronum misericordiae. Judicium sine ulla disceptatione debet omnis judex, de misericordia vero deliberandum est, utrum expediat an non expediat. Haec non ignorantibus scribo, sed ad hoc ista praemitto, ut in quamcunque harum partium se vertat postulatio mea, aut petenti justitia non negetur, aut pie pulsanti misericordiae janua non claudatur. Quod bene discernere poterit vestra paternitas, cum summam nostrae petitionis audieritis, et per praesentes legatos, adventus sui causam cognoveritis novit enim vestra paternitas quanto tempore post mortem bonae memoriae Anselmi archiepiscopi Cantuariensis Ecclesia pastore viduata languerit, quomodo rex Anglorum bona episcopalia in usus saeculares usurpaverit, quanto studio episcopalem electionem ibi fieri non permiserit; nunc vero post increpationes vestras, post multas episcoporum dioecesanorum admonitiones praetaxata Ecclesia consensu episcoporum, rege tandem connivente, elegit sibi in archiepiscopum Radulfum Rofensem episcopum, virum religiosum et honestum, scientia et moribus clarum. Hic in propria persona sedem apostolicam visitare secundum majorum instituta, deliberavit. Sed eum partim corporis debilitas impedivit, partim periculum Romani itineris deterruit. Mittit itaque praedicta Ecclesia vice electi sui religiosas personas, et dictis et scriptis obnixe postulantes, ut praedictum electum Cantuariensi episcopatui confirmetis, et dignitatem ei pallii 108 concedatis. Ego quoque affectu fraternae charitatis et ausu paternae dilectionis consulendo rogo, et rogando consulo, ut etiamsi aliter fieri non potest, cum aliqua tamen dispensatione languenti Ecclesiae subveniatis, et propter Ecclesiae necessitatem, deinde propter utilitatem et honestatem personae, petentium supplicationibus aurem misericorditer inclinetis. Nisi enim medicinalis manus cito subveniat, praedicta Ecclesia in veteres ruinas relabetur, et vox dilatoria potentium sine modo ultra modum protelabitur. Cum enim Dominus noster, qui institutor erat Sabbati, misericordiae opera faceret in Sabbato, et redargueretur a Pharisaeis quod solveret Sabbatum, spicas discipulis vellentibus, eorum murmurationi respondit: Si intellexissetis: Misericordiam volo et non sacrificium nunquam condemnassetis innocentes; et alibi: An nescitis quia Filius hominis Dominus est etiam Sabbati? per hoc doctores informans, quia tunc possunt legum rigorem propter necessitates Ecclesiasticas temperare , quando ipsa legum remissio nihil continet contra fidei veritatem, vel morum honestatem. His exemplis admoniti secure pulsamus ad januam misericordiae, credentes non esse indignum si apostolicus praeceptum mittentis sequatur aut exemplum. Postremo quantum potest mens humana de alieno corde pensare, sanum nobis esse videtur consilium, ut eum paterne suscipiatis, quatenus vos liberalem filium et fidelem vobis adoptasse gaudeatis. Valete.
(epist. 46) (I Reg.

XV) (Matth. XII) (Marc. II) (epist. 214)
[ al. ad
haec] [ al. novit autem] [thronum,
epist. 258]