EPISTOLA CXVIII. [AD A. COMITISSAM LEICESTRIAE.]
G. Dei gratia Herefordiensis episcopus dilectae sibi et diligendae semper in Domino A Leicestriae venerabili comitissae, salutem quae nunc est, et quam speramus in Domino.
Audito, charissima, eo quem de te ama circumquaque plangit eventu, confestim corde concussus sum, et menti meae si quid jucunditatis aut hilaritatis insederat, hoc ad diri casus auditum anxius repente dolor exstinxit. Audimus enim te lecto doloris decubuisse graviter, et viam pene carnis ingressam in te totum quod homini minari potest mors carnis, propemodum excepisse. Sed quem regis lacrymae, dum prope mors pulsaret, ut annos sibi ter quinos adderet, ad miserendum inflexerunt, ipse sanctorum pulsatus lacrymis, multorum motus singultibus te ipsum mente et spiritu desiderantem, te in beatam patriam affectione tota tendentem, tuis ut laetus audio benigne restituit, et velut in exitu constitutam ad nos clementissime revocavit. Flores, ut aestimo, patriae coelestis odorare jam coeperas, et praegustata fortasse gaudia tibi jam differri conquerendo deploras. Patienter, obsecro, dilectissima, sustine Dominum, qui quod differt non aufert, quod suspendit ad tempus postmodum cumulatum reddit in gloria. Non est in paradiso qui ad profectum sui bonorum indigere possit exemplis. Ubi non est perfectio, opus esse constat exemplo. Exemplo tui multas profecisse cognoscimus, qui te subtracta de medio, ne in incertum currant, habent unde gratias agant, te virtutis exemplar retinent, quod prae oculis habendo, virtuti sese conformare intendant. Age ergo, dilectissima, et quam magno Dei munere restitutam suscepimus, curam adhibe, ne per tui incuriam amittamus. Patres emeritos habes circa te, tibi fideliter assistentes, te eadem qua seipsos charitate amplectentes. Horum, obsecro, pare monitis, acquiesce consiliis, defectu nimio caro tua viribus evacuata est, utpote quae cum morte luctata nisi opem ferente Domino non evasisset. Te vero virtutem semper zelare non ambigo, unde et de his quae nunc instant jejuniis pertimesco. Obsecro ne quod scribo exhorreas; salubribus interim monitis acquiescas; defectam, quaeso, carnem carnis esu sustentes, et modicum quo reficies in suis Domino pauperibus largiter recompenses. Fratres qui circa te sunt, in hoc mecum sentire aestimo, quatenus usque ad isti sunt dies, debilia membra tua vitamque velut supremis in labiis constitutam, carnis sustentari patiaris edulio, et victu et vestitu tredecim interim fratribus erogato, tu tibi a defectu provideas, ipsorumque necessitati benigna charitate subvenias. Vale, dilectissima, et exauditu pio amici mentem supplicantis exhilara.