EPISTOLA XXIII. AD EUMDEM.
Venerabilis vir et virtutum radiis Gallicanam illustraturus, Deo, ut speramus, juvante Ecclesiam, dominus Senonensis ad sedem apostolicam sicut intelleximus accedere desiderabat a sanctitate vestra gratiam consecrationis ex proposito recepturus. Sed devotissimus filius vester christianissimus rex Francorum hinc pericula itineris metuens, inde regni necessitates patenter exponens, praesentibus episcopis provinciae Senonensis et optimatibus regni, electi suspendi consuluit iter, consecrationem ejus potius fieri quam differri, sicut ab iis qui praesentes fuerunt, accepimus. Tractus itaque et quodam modo compulsus quadam violentia charitatis et publicae necessitatis instinctu, a propria Synodo consecratus est, rege et regina et primoribus regni praesentibus, qui Ecclesiae et regno dicebant incolumitatem subtrahi, si tanti viri consilio et auxilio destituerentur vel ad horam, praesertim in tanta collisione regnorum et machinationibus Teutonum qui sub praetexte simulatae utilitatis jam fere exstincti schismatis fraudulentibus promissionibus conantur incendia renovare. Utinam, pater, vidissent oculi vestri quam prudenter, quam efficaciter molimina eorum nuper evacuerit dominus Senonensis. Nam plurimi procerum et etiam quidam magni nominis quos ad praesens tacemus, exaudiri vota Teutonum et iniri cum iis foedera consulebant. Et quia schismaticorum machinamenta non cessant, quin regem Christianissimum crebris legationibus et magnis promissis sollicitent, et plurium tam episcoporum quam procerum fidem evertere nituntur, non est ei nec aliis recte sentientibus visum tutum esse, ut tantae fidei et prudentiae virum a se maxime sub hac tempestate discedere patiatur. Placeat itaque sanctitati vestrae quod de jam dicto Senonum salubriter, ut publice speratur, factum est, gratum habere et hominis fidelissimi vobis et Ecclesiae Dei perutilem tam debiti pallii munere quam privilegiorum collatione honorare personam, quae quanto plus potestatis a vestra majestate recipiet, tanto efficacius apostolicae sedis poterit honori et utilitatibus inservire. Nam quanto major fuerit, tanto magis per eum vigebit Ecclesia Romana in regno Francorum.