VI.  Anonymi ad Stephanum.--Laudat episcopi constantiam et perseverantiam ipsi suadet.   (Circa annum 1132.) [  Ibid.,  p. 162.]
Quamvis paternitatis vestrae constantiam nihii adhuc mutari nec debilitari persenserim, tamen pro vobis morae amici sollicitus, vos moneo et remoneo ne a proposito vestro et a justitiae rigore declinetis, nec Ecclesiae vestrae libertatem, quae temporibus antecessorum vestrorum floruit, annihilari permittatis; illamque Dominicam sententiam memoriter retineatis: Beati qui persecutionem patiuntur propter justitiam. Sciatis autem me in omnibus et per omnia vobis cum perseverare, nec pro damnis quae mihi et hospitibus meis pro vobis contigerunt, a proposito meo pedem retrahere. Rex enim et regina meis hospitibus XII libras dederunt, et hoc totum pro redemptione suarum rerum abstulerunt: et mei parentes et amici regi et reginae vineas meas exstirpari jubentibus X libras dederunt; et hoc totum decani et archidiaconorum instigatione, imo G. succentoris nocturna susurratione peractum est. Deo vero vobis et mihi subveniente me omnia quaecunque amiserim recuperaturum non vereor, nec vos sine me rerumque mearum recuperatione pacem recepturum arbitror. Praeterea nisi vos consilio satis abundare sentirem, parvitas mea paternitati vestrae consuleret, ut dominum Senonensem archiepiscopum et coepiscopos vestros precibus vestris et amicorum vestrorum vobis alliciatis, et ad justitiae vestrae aggravationem, ut in episcopatibus suis a divinis cessent modis omnibus impetrare non differatis, ut ejusdem justitiae participes vobis contra omnes subveniant, et, si necesse fuerit, Romam nobiscum veniant. Valete.