EPISTOLA XVIII EPISTOLA HERBERTI EXSULANTIS AD WILLELMUM CARNOTENSEM ELECTUM.
Cum ergo arriperem calamum ut verborum filis epistolaris eloquii talarem fulgidam et polymitam vestem texerem, in quo et charitatis mutuae praestarem officium, subito cecidit manus, obriguerunt digiti et stylus ipse quasi esset dolentis animi conscius obducitur situ; objurgans et dehortans, ne dictionum solemnia et verborum lenocinia quaererem: nam qui quotidie cogor amara bibere, dulcia mihi amantissime quando possum tibi propinare. Dicit siquidem Scriptura quod musica in luctu importuna narratio est; cithara vero mea in luctum versa est, organum meum in vocem flentium, nam ut reliquam exsulantium multitudinem taceam, quae tam injusta unius percussione multatur et exsulare compellitur, ubi nulli parcitur sexui, nulli defertur aetati, in me tamen prae caeteris confirmatae sunt irae et Anglorum regis irruit furor, qui me in meo jam confirmavit exsilio et eo regnum agente omnem mihi spem reversionis ademit, sed benedictus Dominus Pater misericordiarum et Deus totius consolationis, qui consolatur nos in omni tribulatione nostra, eo enim ipso me juxta Evangelii vocem beatum pronuntio, siquidem persecutionem patiens et socius propter justitiam patientis. Memor etiam quia tyrannus omnis coelestis opificis malleus est et modico tempore sinitur malignari. Praeterea Dominus mihi in tribulatione hac auxilium dedit certum spei meae refugium, tu enim solus post Deum refugium meum es a tribulatione quae circumdedit me, sed haec cursim et succincte pertranseo, ne in adversitate positus pro praeteritae dilectionis munere tua potius quam te videar quaesivisse. Scias etiam, amantissime mihi in Christo, veram esse illam de Romanis sententiam quam condiximus, cum mutuis aliquando et secretis foveremur alloquiis, qui ponunt lucem tenebras et tenebras lucem: quorum dextra repleta est muneribus, et quaestum aestimant pietatem; solum quae sua sunt quaeritantes, non quae Jesu Christi, et utinam quae sua, si ab alienis cor manusque continerent! Fratres est profecto juxta prophetam Ephraim quasi columba non habens cor, arietes non invenientes pascua, abierunt absque fortitudine, ante faciem subsequentis, sapienti dictum est satis. Ut tamen aliquid apertius eloquar, illi qui se faciunt summos Christianae militiae duces nullatenus audent ex adverso ascendere, murum se opponere pro domo Dei, sed jam terga praebuerunt et lucernam justitiae posuerunt sub modio, plus regem illum Anglorum quam angelorum Dominum metuentes, et certe nisi me augustia temporis, etiam styli verecundia prohiberent, tanta de iis modo ingererem, quod ne dicam brevem, sed etiam omnem epistolarem excederem modum. Attamen de ipsorum insufficientia imo potius de consummata malitia disserens cogor finem facere ubi finis non est.