24  EPISTOLA XVII. AD CAROLUM MAGNUM.  (Circa annum 793.)   Laudat illum a potentia saeculari et praedicatione divinae legis, tanquam rectorem populi et doctorem. Carpit errorem Adoptianorum.
Veniente ad nos filio nostro Candido, vestro autem fideli servulo, multum nos vestrae prosperitatis annuntiatione laetificabat, nec non magna salutatione vestrae dilectionis dulciter reficiebat. Laudabilis quoque doni allatione intimae mentis affectum fecundabat. Insuper mentis probamentis vestrae auctoritatis pro nobis explicavit devotionem, quam pura et sancta inquisitione catholicae fidei veritatem examinare studuistis, et semper viam regiam, apostolica confortatus praedicatione, plano veritatis sermone, vestram asseruit prudentiam tenere. Beata gens cujus est Dominus Deus eorum: et beatus populus tali rectore exaltatus, et tali praedicatore munitus; et utrumque et gladius triumphalis potentiae vibrat in dextra et catholicae praedicationis tuba resonat in lingua. Ita et David olim praecedentis populi rex a Deo electus, et Deo dilectus, et egregius Psalmista Israeli victrici gladio undique gentes subjiciens, legisque Dei eximius praedicator in populo exstitit. Cujus eximia filiorum nobilitate in salute mundi, de virga flos campi et convallium floruit Christus , qui istis modo temporibus ac ejusdem nominis, virtutis et fidei David regem populo suo concessit rectorem et doctorem. Sub cujus umbra superiora quiete populus requiescit Christianus, et terribilis undique gentibus exstat paganis. Cujus devotio a sectis perversi dogmatis fidem catholicam evangelica soliditate munire non cessat, ne quid novi et apostolicis inconveniens doctrinis, per clandestinas subreptiones alicubi oboriri valeat, sed coelestis gratiae lumine fides ubique fulgeat catholica.
Cujus luminis, heu proh dolor! quidam extorres, Christum ex Virgine sancta natum, impia temeritate Deum verum, et Filium Dei proprium negare non timent. Qui error eousque, ut videtur, latenter quorumdam etiam fidelium doctorum animis subrepsit, ut durum videatur illis confiteri vel credere, Deum esse tantum Jesum Christum, qui sedet ad dexteram Patris, et in gloria paternae majestatis venturus est judicare vivos et mortuos. Nec in spiritalem nunc gloriam carnem Christi Dei esse mutatam, quae pro nobis pependit in ligno, contra illud Apostoli dictum, qui de nostri corporis immutatione ait: Seminatur corpus animale, surget corpus spiritale . Nec illam considerantes sententiam, quia idem ipse a Deo electus mundi praedicator, justorum resurrectionem discernens ab impiis, dixit: Omnes quidem resurgemus, sed non omnes immutabimur . Si nostris operibus secundum modum meritorum spiritalis gloriae promittitur immutatio, quanto magis corporis Christi clarificatio gloriosa esse credenda est post resurrectionem? dicente Apostolo de nostrae resurrectionis gloria: Qui reformabit corpus humilitatis nostrae, configuratum corpori claritatis suae . Unum Deum verum et unum Dei Filium in duabus naturis, divina scilicet et humana, Dominum nostrum Jesum Christum regnantem cum Patre et Spiritu sancto praedicamus, et confitemur, non divisa potestate, nec partita, quasi una sit major potestas, altera minor; quia divisionem et partitionem vera non recipit aeternitas, vel divinitas, quae est in Christo Jesu Domino nostro, Apostolo dicente: Si Christum noveramus secundum carnem, sed nunc jam non novimus ; id est, qui mortalis fuit in terris ea natura quae mori potuit, nunc totus spiritalis regnat in divinitatis majestate in coelis, qui post resurrectionem ait apostolis: Data est mihi omnis potestas in coelo et in terra . Quae potestas multo ante Filio hominis danda dicitur a prophetis.
(Cant. II, 1) (I Cor. XV, 44) (Ibid., V, 51) (Philipp. III, 21) (II Cor. V, 16) (Matth. XXVIII, 18)
[ Forte, 
superna]