EPISTOLA CCXCVII. AD . . . . .
G. Dei gratia Londoniensis episcopus.
Audio te Siculas, frater, olfecisse divitias, fulvique metalli nuper afflatum aura, in externas non jam animo solum, sed et corpore tendere nationes. Qua in re quis sis quamve turpiter ambias, evidenter ostendis, qui fractus animo vel pertaesus inediae divitias tibi, ipso vel animae tuae dispendio misere comparare disponis. Fortunam Crassi legisti, qui bibendo quod sitiit, ignominiosa morte male satur, occubuit. Tu quoque non ditescere, sed statim dives esse desiderans, mavis in mortem dives impingere, quam momento temporis quod desideras id non esse. Unde ne in mortem insalutatus exeas, nolenti jam salutem verbum tibi salvationis emisi, si quo tandem modo resipiscas, si memor affectionum, si memor patriae, si parentum, si societatis et gratiae, oculi caecutientis ophthalmium manu tandem discretionis abstergas, et desperationis foveam, in quam ignavia te pertrahente corruisti, tam prudenter quam fortiter exiens, de bono Jesu qui dat omnibus affluenter, et non improperat, nihil haesitans, cum magna spei certitudine ad nos reditum maturare contendas.
( Linea sequens
in litura est. )