EPISTOLA CCCCLXXIV. ROGERII WIGORNIENSIS AD CAPITULUM CANTUARIENSE.
HENRICUS Wigornensis episcopus capitulo Cantuariensi.
Acta nostrorum paucis dilectioni vestrae perstringo. Siquidem nostrates metu interdicti in partibus nostris divulgati, deliberatione habita, et episcopis nostris accitis, concione contracta sciscitati sunt a singulis, utrum personas suas et ecclesias sibi commissas sub illa vellent appellatione includi, quae dudum ab episcopis nostris in initio Quadragesimae, scilicet ad terminum Purificationis, facta fuit: quam et communi consilio proposuerant in octava Pentecostes innovare. Requisitus ergo Dunelmensis episcopus, sicut sedebat primus, respondit quod illi appellationi non interfuerat, neque mandatum commonitorium inde aliquod in scriptis vel sine scriptis audierat, deliberaturum se cum metropolitano suo super hoc, et quidquid liceret, salvo ordine Dei et suo, se consulte facturum. Meruit autem tali delusione favorem audientium, et dilationem. Post haec Exoniensis requisitus, quid inde censeret, respondit eo inconsulto coepiscopos suos facile ad illam appellationem convolasse, non posse pariter et illa appellatione inniti, et excommunicatorum consortium declinare, periculum autem imminere, si summi pontificis sententia interdictum illud corroboret, cui discrimini nulla se vellet ratione committere. Si tamen Ecclesiae Dei consulerent expedire, et prosecutionem ei regius favor indulgeret, ut mox regno posset excedere, de novo appellaret a gravamine, non illato, sed formidato, licet impetrari posset adversus omnem appellationem speciale subsidium: quod si ei innotesceret, et pastoris sui sententia illum percelleret, obedienter illam susciperet. Hoc dicto Londoniensis religionem ejus ridiculam fecit, et Exoniensis deinceps extra synagogam fuit. Accitus est dominus Wintoniensis per responsales suos, ut apud Northamtonam super illa quaestione coepiscopis suis proposita responderet. Rescripsit itaque dominus Wintoniensis sic: Lex divina praescribit, quod appellatus ad majorem judicem, ad inferiorem appellare non potest. Quilibet autem qui appellat, appellationi prosequendae sese ex necessitate astringit. Inde est, quod quia morbo senioque fatigatus a Domino appellor, saeculari et forensi appellationi faciendae idoneus non existo. Unde dilectionem vestram exoratam esse volo, quatenus me in illas appellationis angustias parcatis intrudere, ubi maledictionis jaculum debeam formidare. Hanc vero responsionis formam, licet auditores suspicionis arguerint, maluit dominus Wintoniensis offensas hominum mereri, quam offendere legem Dei. Quod et palam fecit, quando denuntiationem excommunicationis sibi insinuatae publicavit, et exinde consortium excommunicatorum attentius evitavit. Suggeritur autem nobis quod Reginaldus archidiaconus Wiltesire patri suo reconciliationem impetraverit, et quod dominus papa sententiae latae prorsus ignarus exstiterit. Unde et fingitur quod Londoniensi et Saresberiensi causae cujusdam cognitionem cum apostolica benedictione deleget, estque data rescripti post diem latae sententiae. Super hoc vero cavillantur malitiosi, quod excommunicatos illos dominus papa reputet absolutos. Super his omnibus, quae dilectioni vestrae scribere studui, cum in scholis vestris, causidicorum more, themata inde elicueritis, et juxta oratoriam vel legitimam institutionem Quintilianum vel Papinianum fueritis in argumentis et allegationibus imitati, merita causarum, ex incude et malleis vestris exsilientium, nobis tanquam desideratum antidotum renuntiate, recepturi postmodum gratiora, et quae vestram plurimum debeant spem alere, et fiduciam erigere, ut ex illis vobis fides fiat, quia vicistis mundum.