EPISTOLA VI. LUDOVICI REGIS AD SUGERIUM.  Significat se ad portas Hungariae feliciter pervenisse monetque ut pecuniam perquirat et transmittat.
LUDOVICUS Dei gratia rex Francorum et dux Aquitanorum, charissimo suo SUGERIO venerabili abbati beati Dionysii, salutem et sinceram dilectionem.
De portis Hungariae scribimus vobis. Illuc usque divino nutu recto limite procedentes, cum omni sospitate, gaudio, et honore, nos et principes nostri laeti pervenimus, ubique nobis auxiliante Domino terrarum principes et ovantes occursant, et laeti nos recipiunt, et libenter deserviunt, et honorant devoti: et in his omnibus benedicimus Domino qui direxit pedes nostros, et prosperat vias nostras. De caetero rerum status ipse nos admonet, imo et urget et arguit, ut admonitionis vestrae memores simus, de pecunia scilicet perquirenda, quae post vestigia nostra in usus impensarum nostrarum deferatur. Super quo dum praesentes essemus, impedientibus rerum ingentibus impedimentis, vobiscum prout oportuit loqui ac disponere non potuimus. Modo vero quotidiana impendia gravia sustinentes, ad vestram recurrimus probatam fidelitatem, ut eo quo totus in nobis ad honorem nostrum charitatis affectu semper ardetis, necessitates nostras subsequenti auxilio sublevetis. Quomodo vero id faciatis, si de nostro seu de vestro pecuniam sumptam nobis mittatis, melius novit, melius sapit et facere et discernere discreta prudentia vestra quam providentia nostra. In manu quippe vestra sunt omnia quae tanquam vestra dispositioni vestrae atque sollicitudini per totum regnum providenda commisimus, atque ideo tam de nostro quam de vestro quod petimus facere poterit opportune dilectio vestra, quoniam ita exigit necessitas nostra. Valete.