EPISTOLA LXXXIX. PASCHALI  summo pontifici,  IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister, quidquid filius patri.
Quoniam uterinum filium Romanae Ecclesiae testante conscientia mea me esse cognosco cum scandalizatur, non possum non uri, cum tribulatur, tribulor; cum detractorum livido dente laceratur, disrumpor. Unde suggero dulcissimae paternitati vestrae, ut si quae de partibus nostris accusandorum vel excusandorum episcoporum vel aliorum hominum ad aures vestras causae perlatae fuerint, non statim petitionibus eorum qui quae sua quaerunt, et non quae Jesu Christi, acquiescatis, sed indulto congruo et prolixo spatio, religiosorum, qui in vicina regione rem liquide nosse possunt, testimonia requiratis, et ita cognita veritate prout vobis Deus inspiraverit, juste vel misericorditer quaelibet negotia terminetis. Ita enim bonam famam vestram. quae sedi apostolicae valde necessaria est, conservando, multorum saluti providebitis, et aemulorum linguas a maledicto revocabitis. Alioquin si quae pudenda patris, quod Deus avertat! revelata fuerint, non ea ut filii aversionis deridebimus, sed tamen ab hujusmodi admonitionibus, quas infructuosas videbimus, stylum et linguam cohibebimus. Nec indignetur sanctitas vestra, si ut filius talia suggero paternitati vestrae, quia multos amatores justitiae jam vidi propter remissa flagitia, vel multorum dissimulata facinora , ori suo silentium posuisse, et a spe corrigendorum malorum plurimum defecisse. Haec hactenus. De caetero notum facio excellentiae vestrae, Belvacenses clericos contra interdictum vestrum et legatorum vestrorum, quemdam clericum nomine Stephanum , in episcopum assumpsisse, procul a sacris ordinibus inventum, utpote nondum subdiaconum, hominem illitteratum, aleatorem, mulierum sectatorem, publice olim de adulterio publico infamatum, et ob hoc a Domno Lugdunensi archiepiscopo tunc temporis sedis apostolicae legato, Ecclesiae communione privatum. De quo possent dici multa alia inhonesta, sed haec quae vera et manifesta sunt ad repulsionem ejus sufficiunt, si apostolica et canonica instituta vigorem suum non amittunt. Volo itaque sanctitatem vestram a parvitate mea super hoc esse praemonitam et praemunitam, ne per subreptionem innocentiam vestram aliquis decipiat, ut licentia vestra ad episcopatum 44 perveniat. Quod si factum fuerit, quantum in hoc casura sit sedis apostolicae auctoritas, si verbis meis non creditis, tandem rei experientia cognoscetis. Ne igitur diu terram occupet, paedagogum illum ab Ecclesia Dei removete ut caeteri incircumcisi clerici haec videntes a simili ambitione desistant, et ita sermo Dei in diebus vestris currat et proficiat. Sciat autem sanctitas vestra hunc Stephanum prius a Belvacensibus propter praetaxatas causas fuisse repulsum, sed cum sanior pars assensu regis quemdam religiosum vellet eligere, a quibusdam malevolis clericis et laicis excommunicatis eumdem fuisse receptum, jamdiu enim illa Ecclesia tales consuevit habere pontifices quibus ipsa damnaretur, non a quibus ad viam vitae dirigeretur. Vestrum autem est et oves errantes et dissipatas per nebulas et avia deserti quaerere, et ad pascua reducere, pastoremque qui gregis curam habeat, eidem providere. Et licet ipsae oves velint perire, velint errare , velint se ferocitati luporum suffocandas objicere; dicendum est tamen sanctitati vestrae, nolo erretis, nolo pereatis. Ut autem sciatis verum esse quod propter adulterium fuerit de Ecclesia ejectus, exemplar litterarum Lugdunensis archiepiscopi vobis mittere curavi. Valete.
(de
quo epist. 87, 95 et 104) (vide loc. epist. 102)
[ al. quia multos pastores jam vidi: confer. 
locos epist. 109 et 110.] [ vel dissimulata
multorum facinora, vel flagitia ms. c. ] [ al. paternitatem] [ Unus cod. consuerat]