EPISTOLA XXII. AD EUMDEM.
Illustri Flandrorum comite et viro clarissimo Roberto cancellario ejus, praeposito Sancti Audomari, saepe preces pro nostra et nostrorum necessitate relevanda porrexit vestra dignitas, quas illi semper devote suscipere curaverunt et magnifice adimplere. Nam ut de nobis ad praesens taceamus, quibus illorum benignitas in tot augustiarum articulis, et tam longa proscriptionis et exsilii acerbitate nunquam defuit, quotquot de nostris ad illorum clementiam confugerunt, tanta ab iis humanitate recepti sunt, tanta liberalitatis indulgentia recreati, ut non tam pauperes, exsules et proscriptos viderentur suscipere, quam in familiaribus suis venerari Dominum majestatis. Sed licet praefatus comes et nobilitate generis et quod magis est, virtute animi et pacis et justitiae cultu et militaris exercitii gloria et amplitudine principatus et affluentia divitiarum, alios post Christianissimum regem regni principes antecedat: devotio tamen quam habet ad apostolicam sedem, reverentia quam ecclesiis et viris ecclesiasticis exhibet, liberalitas quam exercet in sanctos: pietas quam desolatis Christi membris impendit praeposito maxime ascribenda sunt; qui Domino suo salubria et honesta praestat consilia, cujus arbitrio praecipue non solum domus comitis, sed tantus optime regitur principatus. Nam ab ejus decreto pendet omnium administratio, et si quid adversus Ecclesiam praesumptum est, ad juris formam patenter et provide revocatur. Laudandus est ergo Dominus, qui talem consiliarium praeelegit: laudandus et ille qui per vias rectas iter Domini dirigit. Uterque vobis fidelis est et devotus, ut in toto regno, quod ex animi sententia dicimus, pariter nequeant inveniri similes illis, qui tanta devotione et efficaciae vestris per omnia cupiant inservire mandatis. Hi sanctitati vestrae petitiunculam porrigentes nostris se credunt, quod et nos de vestra pietate praesumimus, posse suffragiis adjuvari, qui si grandem rem petiissent a vestra majestate, digni sunt exaudiri. Petunt enim et nos quanta possumus supplicatione cum iis, quatenus praeposito donetis praebendam in ecclesia Sancti Martini Turonensis, quod filio vestro christianissimo regi gratum fore non dubitamus et eidem ecclesiae credimus profuturum. Nam multas necessitates ejus potenter expediet et fretus viribus amicorum de ipsis potentum faucibus, auctore Deo frequenter excutiet praedam. Pulsat ad ostium vestrum ut introducatur per apostolicam manum furtivum Simonis posticum adhibita cautione declinans, quo multi subripere non erubescunt nec formidant. Patet enim haec via quae plurimis et jam usu pariter et vetustate trita est, sed vir justus et timoratus non incedit per eam; hanc praebendam, Pater, non uni dabitis personae sed multis: in quibus sumus et nos, quia quod in antedicti praepositi bonis invenitur commune proscriptorum Christi patrimonium est nec audebit quisquam eo vivente in tota terra comitis quidpiam machinari quod aut Ecclesiae laedat aut vestram debeat offendere sanctitatem. Uno ergo et modico beneficio tantum comitem et totum id quod potest obligabitis vobis et praepositum de fideli vestro facietis emptitium.