EPISTOLA CCCLXII. EJUSDEM AD HENRICUM REGEM.
Serenissimo domino HENRICO, Dei gratia Anglorum regi, magister VIVIANUS, S. R. ecclesiae advocatus, salutem, et salubri consilio acquiescere.
Quantum pro honore vestro laboraverim, quantam diligentiam adhibuerim, ut ad gloriam Dei et vestram, pacem cum Ecclesia faceretis, novit Deus, et prudentia vestra ignorare non debet. Nam tantum pro vobis institi, quod multorum et magnorum amisi gratiam, et fabula factus sum detractorum. Unde miror, quod me, quem in vestra utilitate et honore noluistis audire, quasi pecunia corruptum reddere voluistis infamem. Sed quia vos obsequiis coepi colere, et ab amicis non facile recedere consuevi, precor et modis omnibus consulo, ut redeatis ad cor, et petitionem, quam vobis scriptam misit D. Cantuariensis, charta vestra confirmetis, hoc adjecto, quod eum recipietis in osculo pacis, eique mittatis, et revocetis ipsum, antequam terra vestra subjiciatur interdicto, et illi feriantur anathemate, quorum nomina in libello damnationis eorum concepta sunt. Nam et plurimi sunt, et vobis pernecessarii, et tempus breve est. Quare autem vos rogare noluerint quidam, discretio vestra facile perpendet, si veros pensaverit amicos, et fidem hominum. Praeterea de mobilibus, quae abstulistis, ea moderatione respondeatis archiepiscopo, ut et liberalitas vestra coram hominibus amplius elucescat, et conscientia tanti criminis reatum diluat ante Deum, et idem archiepiscopus et sui, quoad vixerint, vobis et haeredibus vestris fideliores et devotiores debeant permanere. Si autem me vel hac vice nolueritis audire, sera erit poenitentia. Nec dicatis ulterius vobis quod imminet, non fuisse praedictum.