CLVI.  Privilegium pro abbatia Praemonstratensi.   (Anno 1134, Maii 3.) [LE PAIGE,  Bibliotheca Praemonst.,  p. 622.]
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiis, HUGONI abbati Praemonstratensi et coabbatibus, praepositis, prioribus et universis fratribus Praemonstratensis ordinis tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in perpetuum.
Sacer ordo vester, in agro Dominico divina dispensatione plantatus, apostolicis gratiis digne meretur attolli cujus professores, mundanis a se relegatis illecebris, coelestium contemplationi vacantes, insistunt jugiter profectibus animarum. Nos autem ad dictum ordinem quem in statu summo, solido et stabili decrevimus et volumus permanere, apostolicae considerationis intuitum dirigentes, ad ea libenter intendimus per quae professores jam dicti nullum verae pacis patiantur excidium, nullumque religionis status perferat detrimentum, sed eo devotius divine cultui ac salutis insistant operibus, quo quietior fuerit status eorumdem, ipsique fuerint ampliori libertate donati. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris precibus annuentes statuimus, et apostolicae sedis auctoritate sancimus ut ordo canonicus, qui secundum Deum et beati Augustini Regulam et Praemonstratensium fratrum observantiam in eadem ecclesia constitutus esse dignoscitur, in omnibus etiam ordinis vestri ecclesiis perpetuis temporibus inviolabiliter observetur. Statuimus etiam ut juxta ordinationem bonae memoriae Norberti Magdeburgensis archiepiscopi, universi abbates et praepositi vestri Praemonstratensis ordinis ad commune capitulum annuatim Praemonstratum veniant, ibique communi fratrum consilio corrigenda corrigant, et quae statuenda fuerint, auctore Domino, statuant. Ad haec praesenti etiam decreto sancimus ut nulla persona ecclesiastica, pro benedictione abbatum, vel consecratione ecclesiarum vestrarum, palefridum aut aliud aliquid exigere praesumat, nullusque abbatum vestrorum, etiamsi exigatur, dare praesumat, quia et exigenti et danti nota Simoniacae pravitatis et periculum imminet. Personam autem de alio ordine nulla ecclesiarum vestrarum sibi eligat in pastorem, nec vestri ordinis aliqua, in abbatem monasterii alterius ordinis, nisi de auctoritate Romanae Ecclesiae ordinetur. Nulli archiepiscopi, episcopi aut alii praelati ponant sub interdicto ecclesias vestras, aut personas vestras excommunicent, cum vestri excessus per commune capitulum Praemonstratense possint et debeant emendari. Sancimus etiam ut liceat vobis personas liberas et absolutas e saeculo fugientes ad conversionem recipere, et sine contradictione cum suis rebus et possessionibus retinere. Infirmos quoque, qui in extrema voluntate ad vos se transferri, aut apud vos sepeliri deliberaverint, nullus eos impedire, seu res eorum legitimas retinere praesumat, salva tamen haeredum legitima portione et canonica justitia ecclesiarum illarum a quibus mortuorum corpora assumuntur. Simili quoque modo decernimus ut in curiis et grangiis vestris oratoria juxta possibilitatem vestram et utilitatem construere possitis, quatenus ibi congregationi vestrae et aliis fidelibus ad animarum salutem divina officia celebretis. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat ecclesias vestras temere perturbare, aut earum possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate, et dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eisdem ecclesiis et locis vestris jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen. Ego Innocentius Ecclesiae Catholicae episcopus. Ego Wilelmus Praenestinus episcopus. Ego Romanus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Porticu. Ego Matthaeus Albanensis episcopus Ego Anselmus presbyter cardinalis. Ego Lictifredus presbyter cardinalis tituli Vestinae. Ego Ubido indignus presbyter. Ego Joannes presbyter cardinalis sanctae Romanae Ecclesiae. Ego Oddo diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Aureum. Ego Guido cardinalis diaconus Sancti Adriani. Datum Pisis per manum Aimerici sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, quinto Nonas Maii, indictione duodecima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo tricesimo quinto; pontificatus domni Innocentii II papae anno quinto.