EPISTOLA CXCII. AD MATHILDEM SICULORUM REGINAM.
Serenissimae dominae et in Christo charissimae MATHILDI, illustri reginae Siculorum, THOMAS divina dispensatione Cantuariensis Ecclesiae minister humilis salutem, et sic temporaliter regnare in Sicilia, ut cum angelis aeternaliter exsultet in gloria.
Licet faciem vestram non noverimus, gloriam tamen non possumus ignorare, quam et generosi sanguinis illustrat claritas, et multarum magnarumque virtutum decorat titulus, et famae celebritas numerosis praeconiis reddit insignem. Sed inter caeteras virtutes, quas cum illis auditoribus gratanter amplectimur, liberalitati vestrae debemus, et qua nunc possumus devotione, gratias referimus ampliores, quae coexsules nostros, proscriptos Christi, et consanguineos nostros, fugientes ad partes vestras a facie persecutoris, consolata est in tribulatione sua, quae profecto magna pars verae et Deo gratissimae religionis est, si pro justitia patientibus clementia ferat solatium, si pauperibus opulentia suffragetur, si sanctorum necessitatibus absoluta potestatis communicet amplitudo. Talibus enim hostiis promeretur Deus, exhilarescit et dilatatur gloria temporalis, et omnium bonorum gratiosus conciliatur affectus. His meritis inter alios specialiter tamen promeruistis et nos, qui totum id quod sumus et possumus, ad vestrum devovemus obsequium. Cujus devotionis primitias, quas pro tempore potuimus, excellentiae vestrae nuper obtulimus preces vestras apud regem Christianissimum promoventes, sicut perpendere potestis ex precibus ejus dilecto nostro illustri regi Siciliae porrectis, et ex verbis venerabilis prioris Crispiniacensis, quem et eruditio litterarum, et vitae sinceritas, et integritas famae bonis omnibus amabilem et commendabilem reddunt. Est enim vir probatissimae conversationis, sanae doctrinae, et quantum ad humanum spectat examen, perfectae pro tempore sanctitatis, quem tanta reverentia a sublimitate vestra desideramus et petimus exaudiri, quanta totam Occidentalem Ecclesiam, si vestris pedibus assisteret, audiretis. Et hoc quidem tum pro suae personae reverentia, tum pro merito et auctoritate Cluniacensis Ecclesiae, cujus procurat necessitates, quae in orbe Latino dignoscitur a diebus patrum nostrorum in monastica religione perfectionis gloriam quasi propriam possedisse. In caeteris, quae vobis ex parte nostra dixerit, ei, si placet, credatis ut nobis. Valete.