EPISTOLA CCXXXVII. AD EOSDEM.
G., Dei gratia Londoniensis episcopus, dilectis sibi in Domino archidiaconis, decanis, et omnibus in Londoniensi dioecesi constitutis ecclesiarum praelatis, salutem, gratiam et benedictionem.
In luce lucerna opus non est, et cum quid sui per se natura clarescit, id testibus aut testimoniis evincere citra necessitatem est. Quanta siquidem charitatis studia, quanta suffragia pietatis, quanta denique totius humanitatis obsequia peregrinis pauperibus Christi et omnibus necessitate patientibus impendat sanctum xenodochium Jerosolymitanum, sancta scilicet domus Hospitalis, ipsis jam olim rerum indiciis orbi innotuit, ut non jam nostro super hoc testimonio, sed pervulgatae magis veritati fides debeatur. Qui nimirum locus venerabilis ob meritorum insignia nonnullis meruit a regno simul et sacerdotio privilegiis insigniri. Nos igitur Patrum et praelatorum nostrorum vestigia debita veneratione subsequentes, latores praesentium nuntios et procuratores illius religiosae domus, cum testimonio litterarum nostrarum destinamus ad vos, et quanta possumus devotione commendamus ad gratiam, orantes et exhortantes in Domino, et in remissionem vobis injungentes delictorum, quatenus cum ad vos colligendis fidelium eleemosynis eos declinare contigerit, ipsos pii ministros operis, pietatis intuitu benigne recipiatis, ope et opera misericorditer promoveatis, et juxta commonitionem domini papae, et indulta sibi privilegia, debitam in omnibus reverentiam exhibeatis. Subjectos quoque vestros eorum fraternitatem suscipere, susceptamque ad finem usque fideliter observare, sedulo commonere satagatis, scientes quoniam non possunt fructus non esse participes, qui bonorum se operum exhibent adjutores. Omnes autem qui ob contemplationem Dei et pauperum Christi, fraternitati huic se addixerint, eamque annua, ut moris est, observatione compleverint, orationum et omnium beneficiorum commissae nobis a Deo Ecclesiae participes statuimus. Parochianis vero nostris, quibus praecipue debitores existimus, poenitentibus videlicet et peccata confessis, qui hanc societatem debita devotione servaverint, si in septem aut eo amplius annorum poenitentia fuerint constituti, quadraginta; si minus, viginti de injuncta sibi satisfactione dies misericorditer relaxamus.