I.  Ad papam Alexandrum tertium.--Missus ad praedicandum bellum sacrum, nuntiat Henricum Campaniae comitem crucem assumpsisse, commendatque pontifici terram seu principatum ipsius.
Ut in gaudio et exsultatione metatis, quod pia sollicitudine seminastis, ad notitiam vestram, Pater sancte, deferimus, quod cura, quam nobis apostolica delegavit auctoritas, suaves in aliquibus et acceptabiles Deo fructus, fidei vestrae merito parturivit, ita ut et nos delectet exsecutio boni operis, et vos certe poenitere non debeat utilis et saluberrimae jussionis. Illustris namque comes Henricus, noster specialissimus princeps et dominus terrae peregrinationis nostrae, compunctus et inspiratus a Domino, vexilla salutis primus arripuit, et dignum Domino spontaneae oblationis offerens sacrificium, ad aemulationem pii muneris ducem se caeteris praestitit pietatis. Jam in hortulo cordis ejus germina laeta repullulant. Jam futurae fertilitatis ipsius aprica viriditas hilarescit; ita ut sentientes in eo fragrantiam spei bonae exsultemus et laetemur in ipso, tanquam in odore agri pleni, cui benedixit Dominus. Nuper enim circa Dominici Natalis proxima sacramenta de manu legati vestri vivificae crucis signum pia devotione suscipiens, publicae solemnitatis gaudium inopinatae laetitiae festivitate praevenit; ut de ipso quoque merito resonaret: Gloria in excelsis Deo, et in terra pax hominibus bonae voluntatis . Ecce igitur pro eo coram vobis affectuosissimae devotionis preces prona humilitate prosternimus, rogantes ut terram suam, quam patrocinio vestro ex fiducia multa commisit, memineritis, prout decet, apostolici praesidii tuitione vallandam; quatenus quisquis in eam aliquod fuerit in absentia principis machinatus incommodum, indignationem vestram se non dubitet incursurum. Nulli etenim justius diligentia sacri apostolatus impenditur, quam ei, qui tollens crucem suam, per tot maris terraeque discrimina crucis Dominum imitatur.
(Luc.
II)