EPISTOLA CCCCLXXVI. FRATRUM CARTHUSIANORUM AD HENRICUM REGEM.
Excellentissimo et in Christi visceribus amplectendo regi Anglorum strenuissimo, fratres Carthusiae, utinam pauperes spiritu, sic in praesenti saeculo regnare, ut in futuro valeat coronari!
Cum sanctus Job sederet quasi rex circumstante exercitu, erat tamen moerentium consolator. Rex regum et Dominus dominantium aperuit manum suam, et habenas regni vestri multipliciter dilatavit. Oportet ergo ut semper ante oculos vestros habeatis illam terribilem sacrosanctae Scripturae comminationem, qua dicitur: Potentes potenter tormenta patientur, et fortioribus fortior instat cruciatus . Et illud Psalmistae: Terribili et ei qui aufert spiritum principum, terribili apud reges terrae . Divulgatum est ab Oriente usque in Occidentem, quod Ecclesias regni vestri intolerabiliter affligitis, et exigitis ab eis inaudita quaedam et inconsueta, quae si quaesierint, quaerere tamen non debuissent antiqui reges. Potest autem fieri, ut in tempore vestro, quoniam multam contulit vobis Deus sapientiam, tanta afflictio utcunque tolerari possit, sed forsitan post decessum vestrum tales regnaturi sunt, qui devorabunt Ecclesiam toto ore, et indurati cum Pharaone dicent: Nescio Dominum, et Israel non dimittam . Parcite, quaesumus, parcite dignitati vestrae, parcite nobilitati, parcite generi, parcite et famoso nomini vestro; et qui plenus ac potentissimus estis, formam compressionis futuris non dimittatis. Moerorem et aerumnam sanctae Ecclesiae, quae fere ubique conculcatur, clementi oculo respicite, et regia consolatione eam fovere, ac tueri indesinenter et infatigabiliter studete.
(Sap. VI) (Psal. LXXV) (Exod. V)