EPISTOLA XXXIX.  357   Ultima Gregorii X aegroti Aretii in Thuscia ad Rodulphum epistola . (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXXIX.)
ARGUMENTUM.--Gregorius extremo morbo laborans, praescius futurae mortis officiosis Rudolphi litteris respondet. Monita saluberrima optimo principi conducentia ei praebet, ac praemissis sui erga illum amoris certis argumentis, vicem amoris repetit erga Ecclesiam Dei quam illi etiam atque etiam commendat.
Quod imperialis culminis altitudo laetis gaudet ubique successibus, gratum nobis est non modicum et acceptum, utpote qui honorem imperii tuaeque felicitatis augmentum ita semper amavimus et amamus, ut tuae magnificentiae commodum, nostrum specialiter reputemus. In his itaque tanquam charissimo in Christo filio paternis affectibus congaudentes sublimitatem qua praeemines admonemus, ut quantumcunque successus humanae prosperitatis arrideat, nullatenus excellentiam considerationis internae a superni conditoris amore deflectat pariter et timore, quia sine dubio vana delectatione deducimur, si quantolibet fastigio mundanae sublimitatis elati transitoriae felicitatis eventibus oblectemur. Serenitati tamen tuae gratiarum referimus actiones, quod de nostra infirmitate sollicitus gratum nobis solatium per imperiales litteras obtulisti, 358 nec immerito quidem, quia sicut nobis conscientia nostra respondet, nullus potest in articulo hujus temporis infirmari, vel infirmitate succumbere, qui felicitatem et gloriam tuam sincerius et fidelius noscatur hactenus dilexisse. Ipsa enim aegritudo quam patimur, in eo loco et tempore nos invasit, quo pro honore tuo, quem sincera semper affectione dileximus, patrio solo relicto, ad remotas accessimus regiones. Unde magnificentiam tuam in hujus modi dilectionis recordatione propensius adhortamur, quatenus haec omnia suis oculis mentis pia meditatione proponens, et bonam nobis vicissitudinem rependens, sive nos Deus de labore hujus infirmitatis eripiat, sive de ergastulo corporalis fragilitatis educat, Ecclesiam ejus semper diligas et honores; eique sicut princeps piissimus et Christianissimus imperator pacem conferre satagas, et quietem, ut sive vivimus, sive morimur, in ejus praesentia, de tuis bonis operibus gloriemur, cui etiam in praesenti vita pro debito nostrae servitutis assistimus, et ad quem de sua misericordia praesumentes, si nos evocare voluerit, cum fiducia procedemus. Datae.