EPISTOLA CXCIII. AD THOMAM CANTUARIENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Patri suo et domino T. Cantuariensi, Dei gratia, archiepiscopo, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, apto rationis moderamine semper sibi credita dispensare.
Docet nos magister bonus petere, docet et quaerere, et ut aperiatur nobis docet ad ostium cordis ejus cui supplicatur, non opportune solum, sed importune pulsare . Hoc auctore petimus et pulsamus, quatenus apud excellentiam vestram nobis, si placet, ad gratiam pandatur aditus, et ad id quod justum est non negetur accessus. Clamat post nos clericus Beati Pauli Hubertus, asserens justam adversus Baldricum clericum sibi competere exceptionem, ut ad solvendum viginti quae ab eo postulat Baldricus, ipse de jure compelli non debeat. Unde sibi audientiam praeberi supplicat, ut Baldricum ab intentione hac, sacra legum et canonum auctoritate repellat. Quod quia juri consentaneum credimus, preces precibus antevertentes supplicamus, quatenus in re ista quod aequum est decernatis, et in clericum Beati Pauli non imperium ad praesens in ligando, sed aequitatem potius in judicando exerceatis. Cum enim liti se offerat ut impetentis se intentionem potenter elidat, vel si circa hoc defecerit, non id solum quod petitur, sed in expensis etiam, si justum fuerit, condemnationem subeat, sibi diem statui, ipsumque in haec audiri oportere quis ignorat? Nam quod objicitur, acta agi non debere, et esse varii et inconstantis hominis contra sua pacta venire, quae etiam sententia vel amicabili conventione finita sunt, in litem revocanda non esse, quale quidem sit, vestra plene novit auctoritas. Non enim quod actum est illud agitur, sed ex transactione viginti de novo petens exceptione repellitur, ex cujus probatione nova in illum lis inchoatur. Quid enim? si debitum hoc vel jam solvit Hubertus, vel remisit forte Baldricus, vel de non petendo pepigit, vel extra naturam contractus hujus cum sit juris stricti transactio, auctoritatem si ad evincendum ageretur se praestiturum repromisit, horum quodcunque probetur, Hubertus plane non tenetur. Hujus itaque residui petitionem cum, ut sibi confidit Hubertus, plane repellat exceptio, intimo sublimitati vestrae supplicamus affectu, quatenus sententiam qua clericum nostrum teneri praecipitis, amore justitiae nostraque prece relaxetis, et causam quae inter clericos de novo constituitur, suo inter eos Marte currere permittatis. Quod si nostra non meretur supplicatio, obtinuisse tamen debuerat ad dominum papam, et ante sententiam sub certo testium numero facta appellatio. Non enim haec causa est quam appellatione remota apostolica, terminare jussit auctoritas. Nam in qua aliud intenditur et aliud respondetur, et sententia prorsus alia desideratur alia procul dubio causa esse dignoscitur. Agit itaque, si placet vestra modestia, ut relaxatione hac amicum vestrum humilem exaudiatis, et honorem debitum et firme, ut aestimo, promissum domino papae exhibeatis, et jus Baldrici, si quod habet, et si in tempus dilatum recte, in nullo tamen minuatis, et sic a tramite legitimo in nullius offensam vel in modico recedendo, universa jucundo fine compleatis. Valete.
(Apoc. III)