II.  Eberhardi episcopi Bambergensis ad Eugenium.--De Henrico archiepiscopo Moguntino conqueritur.   (Anno 1147.) [HERMANN,  Episcopatus Bamberg.,  Prob., p. 104.]
Reverendissimo domino Patri et creatori suo EUGENIO summo pontifici sanctae Catholicae Ecclesiae EBERHARDUS Babenbergensis humile opus manuum suarum divina et apostolica gratia si quid est, cum universis commembris suis et confratribus debitam in Christo obedientiam et omnem suae possibilitatis devotionem.
Benedictus Deus, qui universae Ecclesiae suae benedixit ad introitum vestrum, et post magna luminaria firmamenti quae nocti praeerant exstincta, luminare majus ut praeesset diei accendit in persona vestra. Vere etenim vestris et temporibus et meritis exortum est in tenebris lumen rectis corde, lumen utique ad illuminationem gentium et gloriam plebis Israel; qua luce illuminati fideles in fide per dilectionem operantur, et infideles ad fidei unitatem in brachio divinae virtutis aggregantur. Quod commune gaudium universae terrae tanto nos specialius attingere credimus, quanto vobis arctiori vinculo servitutis et obedientiae subjacemus . . . . De caetero misericordia vestra, clementissime Pater et domine, ante oculos nostros semper est, quia omne meritum nostrum praevenistis in benedictionibus dulcedinis. Unde non quantas debemus, sed quantas possumus in conspectu divinae majestatis sanctitati vestrae gratias humiliter referimus, et quidquid boni nobis est, post Deum vestrae paternitati ascribimus. Ut autem inter prospera simus humiles, adversa nobis non deesse divina providentia disposuit, domino Moguntino archiepiscopo non judicialiter agente nobiscum, sed exitialiter nos persequente, eo quod vestram obedientiam suae praeponimus, eo quod in episcopali benedictione percipienda de plenitudine gratiae vestrae participare praesumpsimus, et de fonte potius quam de rivo potare maluimus. Cujus rei immanitas usque adeo excrevit, ut Moguntini nobis servis vestris et filiis, si dicere audemus, mortis periculum et Ecclesiae vestrae minitari praesumant excidium. In his autem omnibus unicum in vobis spei nostrae refugium sumentes, a vestrae auctoritatis sententia ita pendemus, ut neque mors neque vita a vestra nos separare possit obedientia. Omnipotens Deus dies vestros in sua pace disponat, et ad consolationem omnium fidelium temporum vobis tranquillitatem concedat.