EPISTOLA XVI. CORBEIENSIUM MONACHORUM AD GUIDONEM CARDINALEM.  De electione Wibaldi abbatis et unione duorum puellarum monasteriorum ad Corbeiense.   (Anno 1146.)
Domino et venerabili GUIDONI summae sedis apostolicae cancellario, universi fratres Corbeiensis Ecclesiae, exiguas orationes in Domino.
Quoniam multorum religiosorum et sanctorum virorum indicio mirae et inaestimabilis compassionis circa afflictos et variis calamitatum miseriis oppressos vos esse comperimus, aures pietatis vestrae pro Ecclesiae nostrae diversa perturbatione litteris exiguitatis nostrae studuimus interpellare, ut quoniam nuntios nostros ad dominum papam pro causis Ecclesiae agendis transmisimus, vestra opitulatione facilius inde expediamur. Igitur, vestrae magnanimitati suggerimus, quoniam domnus Heinricus, qui hujus Ecclesiae abbas exstitit, apud domnum Thomam sedis apostolicae legatum, cum esset in loco nostro pro quibusdam capitulis accusatus, et testibus inductis indefensus, insuper et suimet confessione reus manifestatus, digna sententia suae depositionis mulctatus est; et in locum ejus domnus Heinricus praepositus est assumptus. Cujus electioni cum gravis reclamatio et quorumdam fratrum nostrorum et etiam laicorum nostrorum fieret, et gravi discordia Ecclesia perturbaretur, Deus universorum saluti solita pietate consulens, eum exemit de medio. Nam, vix quatuor mensibus praefuit. Quo absumpto, domnus Wibaldus abbas Stabulensis unanimi consensu monachorum simul et laicorum cum magna concordia omnium, praesentibus B. Patherburnensi episcopo, Hermanno comite Ecclesiae nostrae advocato, et in laudem electionis ejus acclamantibus, magna cum devotione eligitur. Qui, cum de monasterio suo pro honore praelationis erui non posset, ex praecepto regis ad curiam est evocatus, ubi, quamvis primo multum resisteret, tandem regiae indulgentiae, omnium precibus evictus, cum reniti non posset, licet invitus acquievit. Eo igitur ad nos adventante, nihil, Deo propitio, in morum honestate et in doctrinae eminentia, et in consultatione et provisione divinarum et humanarum rerum in eo reperimus, nisi quod in spirituali Patre reperire semper optavimus. Reditus Ecclesiae nostrae, quos domnus Heinricus depositus, utpote plus militaribus deditus quam monasticae institutioni intentus, in beneficium laicis tradiderat, consilio sagacissimi ingenii sui maxima ex parte requisivit. Praeterea duas cellas sanctimonialium feminarum, quae pro enormitate sui sceleris omnem canonicam institutionem in Saxonia apud aures vulgi fetere et vilere fecerant, regia donatione loco nostro acquisivit, et inibi divinae servitutis famulatum de monasterio nostro instauravit. Pro qua causa domnum apostolicum adiit, impetraturus, ut suae auctoritatis privilegio firmata haec rata et inconvulsa permaneant. His ergo, et si qua alia sunt nobis cum domno papa gerenda, quoniam multa sunt, vos misericorditer astipulari unico solatio monachorum precum nostrarum scilicet commendatione admoneri rogamus, ut tandem aliquando decussis diversarum perturbationum angoribus optatae pacis unitati redonemur.