VII.  Ejusdem ad eumdem.--Ut Henricum Moguntinum archipraesulem et alios ad papam transeuntes benigne suscipiat, ducissam Poloniae ab excommunicatione solvat, et Wibaldum abbatem habeat sibi commendatum.   (Anno 1148.) [MARTEN.,  ibid.,  col. 232.]
Dilectissimo in Christo Patri EUGENIO summo et universali pontifici, HENRICUS Dei gratia Romanorum rex filialem per omnia dilectionem et debitam in Domino reverentiam.
Sinceritati vestrae totis animi viribus multas gratiarum actiones referimus, quod legatos nostros et litteras affectione paterna suscepistis, et dulcissimis responsis vestris nostram aetatem ad divinae religionis cultum, sanctae Ecclesiae amorem benigne informastis, et de absentia inclyti Patris nostri, vestri utique devotissimi filii, piam et efficacem consolationem exhibuistis. Vestris ergo apud Deum intervenientibus meritis, quantum per ipsius gratiam aetate et industria proficere possumus, tantumdem in vestrae personae et sacrosanctae Romanae Ecclesiae dilectionem, ac totius catholicae Ecclesiae defensionem crescimus. Siquidem Pater noster a nobis sub vexillo sanctae crucis recedens, haec nobis suprema et multoties repetita mandata reliquit, ut vos sicut ipsum filiali et intimo affectu diligeremus, ut a vobis tanquam a fidelissimo aetatis nostrae tutore verum consilium, et competens adjutorium in omni opportunitate nostra speraremus. In quo traditae nobis ab ipso disciplinae proposito constanter permanentes, reverendam nobis paternitatem vestram pio studio salutamus, orantes ut petitiones nostras, quae in subjectis habentur, intra efficaciam exauditionis admittatis. Primum quidem ut charissimum nobis Patrem ac praeceptorem atque adjutorem nostrum Henricum venerabilem Moguntinum archiepiscopum, nec non alios archiepiscopos, episcopos, abbates, praepositos seu caeteras personas, quae de regno Patris nostri sunt, ad cujus successionem Dei misericordia ordinati sumus, et ad vestram praesentiam transeunt, clementi bonitate suscipiatis, eosque admonitione sedula, quod patienter et fortiter absentiam Patris nostri ferant, et nostram indolem educare studeant, exhortari non abnuatis, quatenus et ipsi cum gaudio in proprio dignitatis suae statu ad sua revertentes, reditum Patris nostri cum jucunditate exspectent et nostris atque regni opportunitatibus debitum fidei et consilii effectum accommodent. Ducissa quoque Poloniae nostra amita, tum per sententiam excommunicationis quae a vobis in ipsam promulgata fuit, tum propter absentiam Patris nostri, sui utique domini et fratris, vim patitur, et de terra sua et de honore ducatus sui exsulare cogitur. Super qua re vestra discretio bene meminisse debet, quod Pater noster eamdem sororem suam cancellario vestro, viro utique sapienti et honesto nobisque charissimo, in manum commisit, et per eum vestrae celsitudini ipsam attente commendavit, ut videlicet ad ejus restitutionem clementem operam adhibere dignemini. Corbeiensem quoque abbatem Wibaldum nostrum utique et regni nostri fidelem, pari diligentia et simili studio in manum praedicti cancellarii vestri, per manum inclyti Patris nostri praesentialiter commissum vestrae mansuetudini nos quoque commendamus, ut eum in omni necessitate sua clementer protegatis, et praecipue in duabus abbatiolis obtinendis, videlicet Kaminata et Visbike, quae quia fere collapsae et destructae erant tam in religione quam in possessionibus, mansuetissimus Pater noster eas Corbeiensi monasterio et praefato abbati jure proprietario contulit, quatenus per ipsius industriam divinus ibidem ordo reformetur, et, possessionibus recollectis, quae dispersae sunt, atque conservatis, loca penitus, ut coeperant, non destruantur.