EPISTOLA XLII. AD JOANNEM DE CANT.
Sedulo majestatis apostolicae defensori, domino Joanni de Cant., frater G. Glocestriae dictus abbas, sales si placet suos intra fines modestiae modo laudabili cohibere.
Quod imitatus apostolum paternarum traditionum caeteris contribulibus tuis amplius et perfectius aemulator existis, laetus audio, zelusque tuus bonus ut incrementa semper excipiat, ampla charitate desidero. Verumtamen, si qua penes nos acta vel dicta sunt, quae ad dominum papam usquequaque pertineant, nolo te, frater, commoveri super hoc, nolo tui Sabbati pacem delicatam aliquatenus exinde perturbari. Ad dominum namque papam appellavimus, et ad ejus nomen tota nobis controversia conquievit. Nomen pacis in commune protulimus, et ad ejus flagrantiam nobis pacifica sunt universa. Ne tamen nomen gratiarum in nostrum tantum commodum, et in ipsius injuriam assumpsisse videamur, nuntii nostri jam in hoc ipso sunt, ut domino papae litteris nostris intimemus, quid a nobis actum sit, et ad ipsum quatenus appellatum. Appellationis itaque vinculum, quod ipsi innexuimus, non ipsi sicut aestimas praesumendo solvere, sed domino papae praesentare curavimus, ut de manu vestra suscipiat unde nos trahat si noluerit, vel si ejus sederit arbitrio nos remittat. Nobis ipsi etenim si jusserit assistere gloriosum, et si permiserit ab agendo quiescere, tutum erit. Non nobis itaque, non nobis, sed nomini suo dabit gloriam , et disperio suo quod volet, cui obediemus in omne quod volet. Cum ergo zelum plane tuum approbem, in hoc tamen discretissimo nostri saeculi viro minime conformaris, quod tibi rumor vagus auctoritas est, et certam reputas ex opinione sola scientiam. Si qua infirmamur in parte, te, charissime, infirma terrae nostrae exploraturum minime aestimabam. Sed ejus gladius fortasse hic est, qui non pacem mittere venit, sed gladium . De caetero, quod adnectis redundare in curiam, me magistro W. Senecam meum bis negasse, benigne consulo, ut in quibus audacter provocas, provideas et prudenter. Qua enim facie me bis negasse contendis, quod diutino labore conscriptum domino et amico poscenti ipse jamjam defero, vel transmitto? Vides ergo, Joannes, quos in vanum conatus dederis, amicum quam sine causa provocaveris, quem si foro loro injusto pertraxeris, quomodo non mihi in meis fatigationibus et expensis condemnaberis, qui innocuum ad damna requiris? Neve ergo liquasse culicem et camelum deglutisse videaris , meae, quaeso, si qua forte est, negligentiae paulisper oblitus, ad magna te convertas. Refrigescit enim charitas et abundant scandala, et late circa regionem Jordanis oriuntur germina, quae falce apostolica recidere judici proveniret ad gloriam, impetenti ad coronam. In his, quaeso, te exerceas; in his ingenium occupes tuum, et quibus exosa lux est, beneficia lucis impertire. In talibus enim tibi poterit gratia collocari, nec fortasse deerit, in cujus possis nomine baptizari. Ages ergo, ut is cui nec Jovis cerebrum, nec Maingenae petasum deesse cognoscimus. Nos domini papae voluntatem, donante Deo, audiemus in brevi, ipsoque vel jubente aderimus, vel remittente gratias exsolvemus. Optamus te valere tibi, et amicis, dum tibi bene est, vel saltem parcere.
(Psal. CXIII) ( sic ) (Matth. X) (Matth.
XXIII)