CCXXVI.  Privilegium pro monasterio S. Viti Prulensis.   (Anno 1147, Sept. 17.) [  Monumenta Boica,  XV, 156.]
EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WERNHERO abbati monasterii Sancti Viti martyris de loco qui dicitur Prul, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.
Religiosis desideriis dignum est facilem praebere consensum ut fidelis et pia devotio celerem sortiatur effectum. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus et praefatum Sancti Viti monasterium, in quo Domino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus, imprimis siquidem statuentes, ut ordo monasticus secundum beati Benedicti Regulam, et ad Montensium fratrum institutionem in vestra ecclesia constitutus perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter conservetur; praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis vocabulis duximus exprimenda: Tres videlicet mansos in Schalckaim et unum molendinum cum mancipiis ad ea pertinentibus, vineam in Hoffdorf, duos mansos in Tollmaissing, cum mancipiis ad eos pertinentibus, et caetera quae venerabilis frater noster Henricus Ratisbonensis episcopus, devotionis intuitu, vobis legitime contulit, et suo scripto firmavit. Obeunte vero te nunc ejusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullas ibi qualibet subreptionis astutia vel violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu vel fratrum pars consilii sanioris secundum Dei timorem et sancti Benedicti Regulam providerint eligendum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate et dioecesanorum episcoporum canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sanctissimo corpore et sanguine Dei ac Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen. Ego Eugenius Catholicae Ecclesiae episcopus subscribo. Ego Albertus Ostiensis episcopus subscribo. Ego Hunibaldus presbyter cardinalis tituli SS. Joannis et Pauli subscribo. Ego Joannes diaconus Sanctae Mariae Novae subscribo. Ego Gregorius diacon. card. Sancti Angeli subscribo. Ego Jacinthus diaconus cardinalis Sanctae Mariae in Cosmedin subscribo. Datum apud Cistercium per manum Hugonis presbyteri cardinalis agentis vicem domni Pinder sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis et cancellarii, XV Kal. Octobris, indictione decima, Incarnationis Dominicae anno millesimo centesimo quadragesimo septimo, pontificatus vero domni Eugenii III papae anno III.