EPISTOLA PRIMA. AD VO. ABBATEM.  Ab illo nunquam divelli vellet.
Domino Vo. summa veneratione colendo, ac splendido abbatum speculo, BERNO sancti Benedicti discipulorum clientulus, quidquid patri filius, domino servus.
Suavissimo virtutum tuarum odore, Pater beatissime, semel aspiratus, nunquam, si posset fieri, jucundissima harum assiduitate vellem privari. Hinc mihi dies noctesque tali aestuanti desiderio nulla res refrigerio esse poterit alia, nisi sola optatissimi vultus tui praesentia. Quam quia nunc coram nequeo, saltem praesentium litterarum officio interim saluto, interque charitatis vulnera hujuscemodi voce utor cum Psalmista: Quis dabit mihi pennas sicut columbae, et volabo et requiescam? Quo nisi sub umbra culminis tui? ubi si cum passeribus, id est, veris Christi pauperibus, nunc nidificando requiescerem, me quandoque ex eorum numero futurum esse non desperarem de quibus Isaias loquitur dicens: Sancti qui sperant in Domino mutabunt fortitudinem, assument pennas ut aquilae, volabunt et non deficient. De quorum collegio tu, qui es dulce decus nostrum omniumque diadema monachorum indubitanter existens, jam spretis mundi hujus desideriis, cum his de quibus dictum est: Ibunt de virtute in virtutem, fortitudinem mutasti jam velut aquila reviviscendo, sumptis virtutum pennis ad alta volasti, nec in infirmitate corporea deficiens, sed potius cum Apostolo proficiens et dicens: Quando infirmor, tunc fortior sum. Et quia illius divinae promissionis compos existere meruisti, quae dicit: Sustollam te super altitudinem terrae, me, quaeso, ad te sic exclamantem exaudi: Trahe me post te, quatenus in odore unguentorum tuorum me currente, illa haereditate tecum merear participari, quam Dominus dignatus est tibi polliceri: Et dabo tibi, inquit, haereditatem Jacob patris tui.
( vulnerata, 
inquit Sponsa, charitate ego sum )