EPISTOLA CCXCIII. AD . . . . .
Esse me sanum noveris et incolumem tuumque affectuose desiderare colloquium, ut percipiam ex amici praesentia quod affectat plurimum anima mea. Solatium, quod variis rerum perpenditur eventibus quod corporalis alterutro nobis absentia subtrahit, id quaeso charitas illa suppleat quae nescit absentiam, quaeque ipsum quem diligit sibi semper in spiritu novit exhibere praesentem. De caetero, Willelmi filii R. prece pulsatus benevolentiae in B. preces offerre compellor, quatenus B. ad diaconatus ordinem promotum tandiu ad sacerdotium promovere velis. Quod amore Dei et petitionis meae complendo, et ipsum orationis obnoxium meque tibi gratiae ut in omnibus exhibebis.