EPISTOLA CI. G. AURIFICIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1148.)
Domno WIBALDO, Dei gratia Stabulensium et Corbeiensium abbati, suus G. salutem et debitum servitium.
Monita tua ex benevolentia et sapientiae thesauro prolata tum jucunde tum disciplinate suscepi, quae nimirum acceptabilia tam rerum utilis gravitas quam mittentis fecit auctoritas. Igitur memoriae mandavi et quasi sub sera reposui artem meam fide commendare, opus meum prosequi veritate, sponsionibus meis effectum adhibere. Atqui non semper est in promittente promissa complere: plerumque enim in causa estis, cui promittitur, cum per eum evacuatur vel differtur promissio. Igitur, si, ut dicis, currentis es desiderii, et quod vis statim vis, accelera ut ego in opere tuo curram. Nam curro et curram, nisi moram necessitas afferat. Marsupia enim nostra exhausta sunt, nemo eorum, quibus inservivi, intulit quidquam. Is etiam de quo pollicitus es mihi luminaria uxori meae daturum, pene tenebras ingessit, dum exspectatione beneficii beneficium suspendit. Igitur quia humana necessitas post exinanitionem gaudet repletione, consule necessitati, adhibe remedium, da cito ut bis des, et me fidum, constantem, postremo devotum tuo operi reperies. Valete. Considera tecum quantum temporis sit a capite Maii usque ad festum sanctae Margaretae, et eo tunc usque ad festum sancti Lamberti Sapienti sat dictum est.