EPISTOLA LI. 1. 2. 3. 4.
313 Eucherio et Gallae in insula Lero degentibus scribit in testimonium animi et amoris, et eos multis laudibus extollit. Ab eo exposcit litteras in mutuae amicitiae signum.
Sanctis et merito praedicandis, atque venerandis, et dilectissimis filiis EUCHERIO et GALLAE, PAULINUS episcopus. Benedictus Dominus Deus noster, qui dat votum optanti, et semper nostra superat vota, votisque respondet: qui insperanti mihi tam opportunam quam exoptatam occasionem praebere dignatus est, per religiosos juvenes, filios meos, conservos vero communes in Domino, Gelasium, et Augendum, et Tigridium, quos de sancto atque castissimo congregationis suae numero, vir laudabilis, et praeclarus in Christo frater noster, et compresbyter meus Honoratus, ad humilitatem meam vestrae dilectionis exemplo refovendam, Domino inspirante, direxit. Sollicite enim pro caritate meritis vestris debita sciscitanti actum vel incolumitatem vestram , id quod animam meam reficeret responderunt, quia vos, Deo propitio, incolumes reliquissent, venerandi propositi opera curantes, ac studia exercentes, in corde uno, quo terrestria reliquistis, coelum petentes. Memineram enim quia filii mei, quos ante annum ad humilitatem meam mei gratia visitandam miseratis, locum habitationis vestrae, simul et domni venerabilis Honorati nobis innotuerunt: dicentes scilicet quia in proximis, brevi interjecta maris rupe, etiam cognominibus Lero et Lerino insulis degeretis. Unde, cum se isti filii nostri ex ea quae Lerinum dicitur, venisse dixissent, recognovi et facile recordatus sum propinqui nominis insulam, in qua sanctitatem vestram ab istius mundi strepitu profugam manere jam noveram. Quamobrem sciens dilectioni vestrae gratum fore officium litterarum mearum, quia et a me vobis in perennem gratiam debitum est, libens amplexus sum hanc opportunitatem spiritalium filiorum, ut ad benedictam in Christo Domino unanimitatem vestram, epistolae meae portitores essent: quod ut filii vel ministri obedientiae, sicut a Deo, vel secundum Deum docti sunt, promptissime receperunt. Suscipite ergo in his exiguis sermonibus parvitatis meae, non exiguae caritatis, insignia: et quasi quaedam pignora animae 314 vestrae, et testimonia animi et amoris in vos mei, haec mea scripta retinete. Spero autem de misericordia Christi Domini, quod incolumes haec mea verba sumatis: et si deinceps opportunam et per hujusmodi tabellarios occasionem donaverit, rescribere impigrum habeatis. Quod sine dubio et per istos filios meos vestra fecisset affectio, si eorum ad me directae profectionis conscii fuissetis. Nam cum ab eis hoc quaererem, quia vicinos esse vos noveram, ignorantibus vobis, se de monasterio suo navigasse dixerunt. Verumtamen quia sicut regnum Dei non in sermone est, sed in virtute; ita et caritas, in cujus perfectione et plenitudine regnum Dei continetur vel acquiritur, in thesauro cordis et fidei virtute consistit; pro gratia familiari, vestrae unanimitatis scripta desidero. Ceterum de animorum vestrorum piissima affectione confidens, etiam tacentium mentibus me inhaerere non ambigo. Non enim humana amicitia, sed divina gratia invicem nobis innotuimus, et connexi sumus per viscera caritatis Christi. Atque ideo necesse est perpetuam inter pectora nostra manere concordiam, quae, Christo autore, conjuncta est. Quae enim vis aut oblivio valeat separare quod Deus junxit? Benedicat vos Dominus ex Sion, ea benedictione qua benedicitur homo qui timet Dominum, perpetui conjuges et parentes, cum benedicta vobiscum Deo progenie nobilissimae sanctitatis vestrae. Videatis quae bona sunt Hierusalem, et pariter habitare mereamini in domo Domini in longitudinem dierum, filii sancti, merito venerabiles, intima mihi caritate dilecti et semper desiderandi.
(nam de actu pio atque coelesti
dubius esse non poteram)