EPISTOLA CXXX. AD JOANNEM CARNOT. EPISCOPUM.
ARGUMENTUM.-- Purgat se calumnia quorumdam, qui divulgarant eum contra Joan. episcopum Carnotensem, pro praepositura Carnotensi subsidia regum, comitum, et papae implorasse. Nepotem episcopi in gratiam receptum gaudet, et se ei deditissimum ob beneficia accepta declarat.
Dilectissimo Patri suo et unico redemptori suo post Deum, JOANNI Dei gratia Carnotensi episcopo, PETRUS Bles. Cantuar. archiepiscopi cancellarius, salutem in vero salutari. Audivi, et turbatus sum vehementer, quia quidam detractores Deo odibiles, sicut dicit Apostolus, vestrae gratiae serenitatem mihi obnubilare conati sunt, ex bonitate vestra sumentes occasionem malitiae, ut quia vos Altissimi misericordia votis meis quandoque facilem et benignum exhibuit, simili, imo longe, dissimili facilitate vos contra me possint ad odium inclinare. Ausus est susurro et bilinguis mihi turpitudinem negotiationis imponere, existimans inique quod essem sui similis. Si enim in rebus ecclesiasticis cognovi negotiationem, non introibo in potentias Domini memoreturque injustitiae meae sollus et non misericordiae suae. In coelis Christum, in terris habeo conscientiam innocentiae meae testes, ut in ore duorum aut trium testium stet omne verbum. A praeposito domino Roberto nepote vestro, praeter cujus conscientiam nihil factum est, veritatem diligentissime inquiratis, cujus testimonium contra me invoco, quia sicut publice dicitur, citra tamen meritorum meorum exigentiam, gravissime offensus est mihi. Nomen enim meum multipliciter attentavit lingua dolosa et elongavit a me amicum et proximum. Verumtamen salvum faciet Dominus filium pauperis, et humiliabit calumniatorem, et mendaces ostendet, qui maculaverunt innoxium. Illud in stuporem mihi vertitur, et super omnia in dolorem, quod circumspectissimae prudentiae vestrae potuit persuadere humana versutia, me vel contra honestatem aliquod contraxisse commercium vel contra vos a Romana curia litteras impetrasse. Nunquid gloriabitur securis contra eum qui incidit in ea? quomodo se elevet contra elevantem se baculus, qui utique lignum est? Sic esset, si ego carnalis et venundatus sub peccato insurgerem adversus Deum, et adversus Christum ejus, et adversus eum qui ab opprobrio et exsilio me redemit. Scio, et recolo incessanter, quae et quanta feceritis mihi. Unde cantabiles mihi sunt et erunt semper miserationes vestrae in terra peregrinationis meae. Non enim dilexistis me, quia prior dilexerim vos: sed dilexi vos quia dilexistis et praevenistis me in benedictionibus vestris. Scio, quid boni feceritis mihi, scio quid feceritis toti terrae, scio quid feceritis domesticis hostibus vestris, et meis, qui certe securissime possum cum propheta dicere de vobis: Nisi Dominus Sabaoth reliquisset nobis semen sanctum, sicut Sodoma facti essemus, et sicut Gomorrha similes fuissemus. Ego interim sustineo patienter, donec consilia eorum, qui dicunt bonum malum, et malum bonum, exsufflet et dissipet Dominus; evertet enim impios, et non erunt. Sapientia autem vestra vincat malitiam; et si ad voces adversariorum meorum exarserit in brevi ira vestra, cogitetis, ut complacitior sitis adhuc, nec vestras a me servo vestro misericordias abscindatis. Ego enim omni censurae et correctioni vestrae me offero, si in aliquo vos offendi. Utinam corripiat me justus in misericordia et increpet me! Quod si in me corripiendo etiam excederitis terminos aequitatis, hoc ipsum satis desiderabile reputarem, quia, juxta verbum Job, etiamsi me occideritis, sperabo in vobis. Testimonio enim Sapientiae: Melior est iniquitas viri, quam mulier benefaciens. Dulciora sunt equidem mihi verbera vestra, quam ubera eorum, qui lacte lamiarum vos pascunt, et qui quandoque propinaverunt mihi de calice Babylonis. Illud autem suavissime fero, et meis etiam annumero votis, si vestrum nepotem recepistis in gratiam, dummodo mea conditio non laedatur. Etenim, quod nepoti vestro propitius estis, hoc et naturae conditio, et ordo postulat charitatis, Apostolo dicente: Qui suorum, et maxime domesticorum curam non habet, fidem negavit, et est infideli deterior. Imo preces addo devotissimas, si tamen vestri servi preces acceptare dignemini, ut non revocetis ad animum praeteritos vestri nepotis excessus; in quo enim displicuit, placebit vobis, et ubi superabundavit delictum, superabundabit et gratia. Summam precum et desideriorum meorum sub ea verborum paucitate concludo, ut me vestrum, imo vestrissimum reputetis. In proximo enim, Deo dante, me totum beatae Virginis obsequiis deputabo, et vestris, futurus vitula Ephraim docta diligere trituram, thesaurum et gloriam meam constituens in eo qui potens est depositum meum servare in diem illum, et in vobis, cujus vita, cujus conversatio, cujus verba mihi pretiosissima. Quis enim thesaurus pretiosior esse potest, quam prudentia verba et sermones illius audire, qui sermone et opere semper ad vitam aedificat, cujus verba spiritus et vita sunt, juxta Sapientiae verbum: Thesaurus desiderabilis requiescit in ore sapientis. Ad hunc thesaurum sitio et desidero, sicut cervus ad fontes aquarum: ad hunc veniam, et in eo vivam et moriar, quidquid frendeant, aut grunniant immundissimae sues, quidquid venenose confingant nequissimi detractores. Ibo in proximo, duce Christo Jesu, et vineam in simplicitate versutiam, impatientiam mansuetudine, veritate fraudem, humilitate superbiam, malitiam bonitate. Secundo, aut tertio, quaeso, hanc relegatis epistolam, quae de atramentario doloris scripta est, et de angustia spiritus emanavit. Valeat charissimus dominus meus, et omnes qui eum diligunt ex affectu. Valete.