EPISTOLA XX.  Henricum I Anglorum regem obsecrat ut quoddam monasterium monialium, ejusque abbatissam sua protectione tueri et decorare dignetur.
Suo benefactori et domino.
Quantum liberalitati vestrae simus obnoxii, quantasve beneficiis vestris debeamus gratias, 185 nec explicare lingua sufficimus, nec opere promereri. In quantum nobis tamen desuper datum est, aeque pro vestra incolumitate et salute orationes Deo multiplicabimus, quemadmodum et pro nobis. Quia vero fortassis faciem vestram ulterius visuri non sumus, quod ad salutem vestram pertinet vestrae providentiae duximus suggerendum. Est obedientia quaedam in terra vestra, ubi sanctimoniales boni testimonii et probati, Domino servire noscuntur. Unde et vestram rogamus sublimitatem, quatenus pro salute animae vestrae, parentumque vestrorum obedientiam illam manutenere dignemini. Praefati quoque loci abbatissam, quae sibi nomen bonum religione et vita promeruit, et pro tuitione memoratae obedientiae fatigatam usque ad vos, exaudire velitis, Christum in illa, sicut credimus, suscepturi. Denique transfretaturum vos audivimus, et a nobis longe recessurum. Sed hoc certum habeatis quod aquae multae non poterunt exstinguere charitatem qua vos amplectimur, qua Dominum deprecamur ut angelus pacis iter vestrum comitetur.
(quod sine lacrymis dicere non possumus)