EPISTOLA CLXVI. WIBALDI ABBATIS AD G. CARDINALEM.  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1149.)
Reverendo Patri suo et domino G. venerabili sanctae Romanae Ecclesiae diacono cardinali apostolicae sedis legato, F. WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia Catholica, exiguas orationes et devotum servitium.
Postquam de transitu vestro in Poloniam vera relatione comperimus, longo tempore apud Corbeiam in ea exspectatione solliciti atque suspensi fuimus, ut in reditu vestro competenter vobis occurrere possemus, et tam devotum quam debitum tum in persona tum in rebus obsequium pro reverentia domini papae et domini cancellarii, et pro vestrae personae honorificentia, cum omni fide et sinceritate exhiberemus. Sed quoniam crebra mala, quae Lotharingiam et praecipue Arduennam nostram assiduis praedis atque rapinis et incendiis affligunt, nos illac transire compulerint, et quotidianis pressuris tanquam in acie dimicantes implicitos tenent, multum ex animo dolemus, quod ad vestrae jussionis mandatum vestrae sublimitati occurrere tam longe positi non valemus, praecipue cum vestris sollicitudinibus desit cooperator episcopus Anselmus, in cujus prudentia et fideli consilio plurimum posset inniti vestra discretio. Praeterea dominus noster rex Romanorum Conradus Ratisbonam in octava Pentecostes perveniens, misit nobis legatos cum litteris, praecipiens ut in martyrio apostolorum Petri et Pauli sibi absque ullo dilationis impedimento praesentiam nostram exhiberemus. Misimus vero ad vestrae excellentiae pedes procuratores nostros, quibus confidenter imperabitis, ut juxta beneplacitum vestrum de rebus nostris vestris opportunitatibus subveniant. Vestra vero bonitas, sicut de vobis et de tota Romana Ecclesia confidimus, necessarium eis patrocinium non denegabit.