EPISTOLA CCLXVIII. AD EUMDEM.
Domino suo charissimo illustri Anglorum regi H. frater G. Londoniensis Ecclesiae minister salutem et debitum devotae fidelitatis obsequium.
Vestram, domine, credimus excellentiam non latere, qualiter in me et quosdam alios fideles vestros manum suam dominus Cantuariensis aggravaverit, et quoad potuit, gladium in nos spiritualem in juris publici laesionem dextera iniquitatis intorserit. Canon namque notissimus hic est, ut nemo praepropere vel praepostere, id est non commonitus neque convictus judicetur, nec episcopus omnino quemquam excommunicet, donec causa probetur, super qua reus impetitur. Unde cum a jure exorbitaverit, de Domino confidimus, ut in nos vibrando gladium aerem potius verberaverit, quam aut corpore aut anima spirituale nobis vulnus inflixerit. Ictus enim ejus ad dominum papam appellando praevenimus, et in initio Quadragesimae facta appellatio, sententiam die Palmarum latam plene viribus evacuavit. Sixtus enim papa sic statuit: « Quoties episcopus se a suo metropolitano putaverit praegravari, vel eum suspectum habuerit, mox Romanam appellet sedem, a qua dum se audiri poposcerit, nullus eum excommunicet, antequam causa summi pontificis auctoritate finiatur, quod si aliter praesumptum fuerit, nihil erit, sed viribus omnino carebit. »