EPISTOLA LXXXIX. AD GUNTHERIUM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, GUNTHERIO dilecto suo.
Rediens ad nos Gilbertus canonicus, quem miseramus ad curiam, indicavit nobis Magistrum Herveum super negotiis nostris nihil hactenus effecisse, sed spei bonae promissionibus detineri. Ecce autem tempus et locus, in quo, favente Deo, praedicta negotia facile poterunt consummari. Dominus enim et amicus noster Moguntinus electus magnus est modo, sicut esse debet, in oculis domini papae, et facillime nunc ab eo, quidquid petierit, impetrabit. Scripsimus igitur ei, ut ipse apud dominum papam pro nobis sit, postulans instanter ab eo, ut negotia nostra celerius ad finem debitum perducantur. Nec enim scimus quid superventura dies pariat. Instet igitur, et cum omni sollicitudine curam gerat vigilantia tua, ut dum memoratus amicus noster, dominus electus Moguntinus, praesens est, negotia nostra, prout Magistro Herveo dictavimus, effectui mancipentur. Diligenter autem observa, ne ad notitiam Willelmi Papiensis, sive Joannis Neapolitani negotia ipsa perveniant. Et ne forte negotiorum qualitas memoriam tuam effugerit, petitio nostra est, ut dominus papa nobis et Ecclesiae nostrae pristinam primatus ex integro restituat dignitatem, et praecipiat firmiter atque constituat, ut Eboracensis archiepiscopus, remota appellatione, crucis honore prae se ferendae deposito, jure primatus nobis et ecclesiae nostrae subjectus sit, nec ullatenus de caetero praedictum crucis honorem in provincia nostra sibi audeat usurpare. Praecipiat quoque nihilominus atque constituat, ut remota similiter appellatione, abbas S. Augustini nobis professionem faciat, et in ecclesia nostra, si fieri potest, vel alibi benedictionem pastoralem de manu nostra recipiat. Ut igitur ad ista nobis impetranda praefatum dominum et amicum nostrum, dominum Moguntinum, totis viribus impellere studeas, et volumus et rogamus. Si enim, quod absit! praesentis temporis opportunitatem vacuam abire permiserimus, nunquam forsitan huic similem nancisci poterimus.