IV.  Ad N., ut videtur, archiepiscopum, cujus aversum praeter spem animum recuperare satagit.
+ Excellenti pontificum dignitatem venerandam sanctimoniae per sublimitatem + postremus in ordine abbatum coelestis aulae senatum.
Praeceptis, patriarcharum reverentissime, semper parere cum studuissem vestrae in omnibus almitatis, veluti dudum divae quidem memoriae vestrae matris obedivi imperatis apud curtem regis, quando a vestra paternitate flagitavi missionem ac benedictionem; miror cur per tantam a vobis dimissus sim indignationem. Idipsum igitur mihi improperando objecerunt mei familiares, non solum viri saeculares, sed etiam coenobiales, ut qui hactenus vestrae expertus sum pietatis adminiculum ac respectum, qualiter in tantum vestrum promeruissem despectum. Non ignoro quippe in sanctuario vestri pectoris reconditam esse omnis scientiae affluentiam, hujusque scripti: Quanto magnus es, humilia te in omnibus, inibi defore negligentiam. Ex hoc diffido vestrae ob magnitudinem majestatis vilitatem meae annullari paupertatis. De caetero ante vestrae dominationis conspectum, si famulamen meum fuerit acceptum, dignemini detegere meae ruborem tantae confusionis, scilicet intimando fontem causamve praefatae despectionis. Ex hoc vero evidens indicium datur me haec ita autumare absque falsitatis, quia cum meas prosternerem preces vestrae in praesentia sanctitatis, propter flebilem hujus combusti monasterii necessitatem, nullius auxilii consecutus sum propitiationem vel charitatem.