XXXII.  Henrici Albani episcopi, legati apostolici, litterae quibus convocat ad comitia praesules Germaniae per portitorem ad deliberandum de bellis sacris adversus Saracenos, ad vindicandam crucem et loca Christi pedibus consecrata.   (LUDEWIG,  Reliquiae mss.,  Francofurti et Lipsiae 1720, in-8º, t. II, p. 449.)
Charissimis in Christo fratribus et amicis, venerabilibus Dei gratia archiepiscopis, episcopis, abbatibus, praepositis et aliis Ecclesiarum praelatis, et dilectis in Domino nobilibus viris, ducibus, comitibus, marchionibus et aliis principibus universis per regnum Teutonicum constitutis, ad quos litterae istae pervenerint, HENRICUS eadem gratia Albanus episcopus, apostolicae sedis legatus, salutem in Domino.
Ex quo vox illa turturis, vox gemitus, vox doloris fines nostros lamentabilis nuper novitate rumoris aspersit, quis ad tantam stragem non ingemiscat populi Christiani? Quis terram illam sanctam quam redemptionis nostrae ipsi dedicaverunt pedes Domini, spurcitiis paganorum exponi non doleat? Quis Crucem salvificam captam non deploret, et conculcatam ab ethnicis et sanctuarium Domini profanatum? Heu, heu! ad auditum quemdam similem, cum fixuras clavorum crux ipsa susciperet, terra tremuit, sol expavit, petrae scissae sunt, et aperta credimus monumenta. Cujus ergo vel saxeum pectus auditus iste non emolliat, cum sputis afficitur configitur, habetur contumeliis crux admirabilis, nostrorum curatio vulnerum, restitutio sanitatum, lignum dulce, signum vitae, vexillum militiae Christianae? Fateamur, necesse est, quamvis quidem minora patimur, sed majora quam potuerimus vel timere. Verumtamen, quia universae viae Dei misericordia et veritas, ea tenus nos dejicere non debemus, quin sperandum nobis sit quod qui, peccatis exigentibus, populum Christianum, qui jam post concupiscentias suas oculos suos statuerat declinare in terram de judicio flagellavit, redemptionem nobis de misericordia sua reservavit. Quomodo namque asportari permitteret lignum Crucis ab ethnicis, nisi iterum crucifigendus ab eis? Ecce videmus iteratum Redemptionis nostrae mysterium, dum pro nobis suo nunc nomini non pepercit vel cruci, qui quondam proprio filio non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum. Non enim abbreviata est manus Domini, nec brachium Domini infirmatum est, ut salvare non possit, sed operatur misericordiam suam inscrutabilis altitudo Dei ut torpentem mundi devotionem sic excitet, atque per obsequium vestrum et aliorum quos ad hoc eligere dignatus fuerit, nobis salubriter et sibi gloriose de barbarae nationis hostilitate triumphet. Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis, in quibus utinam milites Christi abjiciant opera tenebrarum, et ad vindicandam injuriam crucis indui non differant arma lucis, loricam fidei et salutis galeam assumentes. Malitia fuit, non militia, quod hactenus Christianorum caedibus et rapinis et execrabilibus intenti ignem inexstinguibilem et immortalium cruciatus vermium meruerunt. Felix eis abest militia, in qua et vincere gloria, sed magis mori lucrum. Ad hanc invitat nos hodie, qui amat animas nec propriae pepercit injuriae, ut necessitatem fidelibus suis imponeret ad hanc militiam compellentem. Adest qui signaculum vitae gementibus super tantis malis ad evasionem intolerabilis percussionis imponat, et quamvis multiplicia vasa interius exigentibus peccatis jam egressi teneantur percussiones, solos nocebunt eos, qui divinitus oblatum sibi vitae signaculum recusabunt. Inde est quod a serenissimo domino F. Romanorum imperatore et semper Augusto, et nobis pariter, qui de mandato sedis apostolicae, pro eodem negotio, quantum, Domino cooperante facultas suppetit, laboramus, solemnis est curia constituta apud Moguntiam, ad quam Dominicae, qua cantatur Laetare, Jerusalem, diem festum agant et conventum faciant omnes qui diligunt eam. Quoniam igitur eadem curia singulariter est Salvatori Domino deputata, sicut imperialis majestas sua potestate nos convocat, nosque ex parte Dei et ea quae fungimus legationis auctoritate universitatem vestram ad eamdem curiam convocamus. Et ne quis vestrum legitima et certa necessitate praesentiam suam praedicto concilio Christianitatis exhibere dissimulet, injungimus firmiter et mandamus. Vos autem venerabiles episcopos in convocandis abbatibus et aliis praelatis qui sub vobis sunt, una cum praesentium portitore, qui forte omnes adire non poterit, fore praecipimus studiosos. Illud etiam universitati vestrae duximus nominandum, ut ad curiam Jesu Christi in ea gravitate et modestia qua convenit, evectionum necessitate et omni curiositate et gloria temporali postposita, studeatis accedere, igne tamen charitatis et obedientiae ad exaltationem Christiani nominis unanimiter inflammaris ut fidem quam lingua nostra loquitur, habitus, familia et conversatio fateatur.