EPISTOLA CCLXXXV. AD H. COMITEM NORFOLCIAE.
G. Dei gratia Londoniensis episcopus, venerabili domino et amico suo charissimo H. comiti Norfolciae, salutem et dilectionem.
Responsum canonicorum de Panteneia, nuntio ad nos redeunte, et litteras capituli sui sigillo impressas afferente, suscepimus, quo vos certificari postulant, quod nec pecuniam, nec terram, nec quidquam aliud a vobis accepturi sunt, ut vobis Panteneiam concedant, et ab ea quam adversus vos intendunt, petitione recedant. Exsilium subire et adversa ut asserunt quaeque perpeti magis eligunt, quam locum Domino consecratum, et divinis usibus apostolica toties auctoritate confirmatum, cuiquam cedere, et ab Ecclesia alienare consentiant. Inde est quod a nobis instanter exigunt, ut effectui mandatum domini papae mancipemus, et quod nobis injunctum est super eis exhibenda justitia, ulterius non differamus. Inde est quod familiarem vestrum et amicum, dominum Stephanum canonicum Sanctae Osythae, ad vos destinare curavimus, ut quod nolumus scripto committere, per ipsum vobis aperiamus. Scitis quidem necessitatem hanc nobis incumbere, ut aut sententiam proferamus in vos, aut causam qua praepedimur domino papae denuntiemus. Quod cum exstiterit, in proximo futurum est ut quod a nobis ad praesens omissum est, ab ipso procul dubio compleatur, et sententia quam ad praesens forte differimus, tanto periculosius in vos, quanto a judice longe sanctiore, longeque sublimiore proferatur. Unde quia rerum exitus prudens metitur, magis quidem ob commodum vestrum quam ob vitandum periculum nostrum discretioni vestrae supplicamus, quatenus non tantum cum his qui terrena sapiunt, sed cum viris sapientibus Deumque timentibus consilium super hoc habeatis, et illum per quem vivitis, per quem spiritum trahitis, per quem bona multa possidetis, qui vos inter adversa servavit, adversus hostes protexit, qui spiritum vestrum cum volet auferet, qui omnia opera vestra in judicium deducet, coram oculis habeatis. Hodie estis, et cras fortasse non eritis, et inferni miseria sicut et coeli gloria sine fine mansura est. Illa quippe die qua hinc erunt accusantia peccata, inde terrens justitia, foris ardens mundus, intus urens conscientia, subtus patens horridum chaos inferni, desuper iratus judex, parum procul dubio cuique videbitur, quod Domino dum hic vivitur exhibetur. Tangat itaque cor vestrum Spiritus Dei, ut in praesenti negotio bonorum sic consiliis acquiescatis, ne sententiam, quod absit! apostolica in vos experiendo, confusionem longe quam ad praesens aestimetis graviorem sentiatis. Sapere et intelligere, et novissima providere vos optamus, charissime.