EPISTOLA LXXXVII. AD EUGENIUM PAPAM.
Patri suo et domino summo pontifici EUGENIO, G. Herefordiensis Ecclesiae minister, pedibus sanctis conculcato Satan, triumphare semper in Domino.
Sicut domino meo placuit, ita factum est, et ad jussionem vestram mihi manus est consecrationis imposita, et Herefordiensis Ecclesiae cura commissa. Inde est, quod attentius spectant oculi nostri ad vos, a vestra sublimitate sperantes, et exspectantes auxilium, unde habuimus honoris et ordinis incrementum. Clamat et conqueritur Ecclesia nostra praedecessorem nostrum bonae memoriae dominum Robertum episcopum quatuor praebendas suas ad ecclesiam Lantoniae transtulisse, et prae nimietate amoris quo erga Lantoniam, ut ipsos ampliaret tenebatur, proprios clericos eisdem quatuor praebendis spoliasse. Unde serenitati vestrae supplicamus humiliter, si majestatem vestram praedicti Lantonienses adierint, ne vestra auctoritate eis firmetur quod clerici nostri sibi fuisse injuste ablata conqueruntur. Duo etiam castella Ecclesiae nostrae idem praedecessor noster nobilissimis viris comiti de Mellent et Hugoni de Mortemer, magno Ecclesiae ipsius incommodo et detrimento concessit. Quae quia male districta sunt, et quantum ad nos, quasi ad desperationem alienata sunt, vestra petimus auctoritate revocentur. Quod vero ad Lincolniensem Ecclesiam spectat, utpote quod audivimus et vidimus, secure loquimur et testificamur. Ejusdem enim Ecclesiae clerus et populus religiosarum episcopatus personarum unanimi consensu, nullo prorsus contradicente, dominum Robertum ejusdem Ecclesiae archidiaconum sibi in episcopum elegerunt, et electionem domino Cantuariensi praesentantes, propter multas et necessarias causas obtinuerunt. Quod vestro petimus cumulari examine, quatenus ei manum gratiae porrigendo, ipsum in quo positus est stabilitatis, et de caetero fidelem filium, et ad omnem Patris sui voluntatem promptissimum habeatis. Illaesa nobis et inoffensa majestas vestra servetur in saecula, in Christo dilecte Pater.