XCIV.  Ad Petrum Bituricensem archiepiscopum.--De primatu in provincias Bituricensem et Burdigalensem.   (Anno 1146, Mart. 15.) [MANSI,  Concil.,  XXI, 668.]
EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri P. Bituricensi archiepiscopo ejusque successoribus canonice substituendis, in perpetuam memoriam.
Officii nostri nos hortatur auctoritas pro ecclesiarum statu paternam sollicitudinem gerere, et earum quieti ac paci auxiliante Domino salubriter providere. Justum namque est ut dignitatem Ecclesiae vel personis apostolicae sedis liberalitate concessam, nos quoque auctore Deo firmam et inviolabilem conservemus. Tuam ergo, frater in Christo charissime Petre archiepiscope, devotionem circa nos, et circa sanctam Romanam Ecclesiam, cujus filius specialis es, et in qua sacros ordines suscepisse dignosceris, attendentes, nobilem Bituricensem ecclesiam, cui Deo auctore praesides, B. Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus. Praesentis itaque privilegii pagina confirmamus, ut super duas provincias, videlicet super ipsam Bituricensem, et super Burdigalensem, primatum obtineas, sicut hactenus obtinuisse dignosceris. Dioeceses vero illas quae intra eamdem provinciam Bituricensem sitae sunt, in tua tuorumque successorum potestate ac subjectione persistere constituimus, videlicet Claromontensem, Lemovicensem, Rutensem, Albigensem, Candurcensem, et Mimatensem. Et ipsarum civitatum episcopi ipsam Bituricensem ecclesiam matrem et magistram recognoscant, atque tibi tuisque successoribus tanquam proprio metropolitano obedientiam ac reverentiam humiliter exhibeant. Porro tibi tuisque successoribus usum pallii confirmamus. Atque ad majorem reverentiam per supradictas provincias vexillum Dominicae crucis ante vos deferri concedimus, sicut etiam antiqua praedecessorum vestrorum consuetudo obtinuit. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona in praesentiarum juste et canonice possides, aut in futurum, etc. Obeunte vero te nunc ejusdem ecclesiae archiepiscopo, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur; nisi quem praefatae ecclesiae canonici secundum Deum et statuta sedis apostolicae canonice providerint eligendum. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat eamdem ecclesiam vel personam tuam temere perturbare, etc.