EPISTOLA CCXLII. AD G. ELECTUM S. MARIAE.
Reverendo Patri et domino G. Dei, gratia electo Sanctae Mariae PETRUS, etc., salutem in eo qui in electis suis mittit radicem.
Cum bonae memoriae abbas, Philippus nomine, tributum mortis exsolverit,--testimonio enim prophetae foedus cum morte percussimus omnes, quia responsum mortis habemus in nobis,--electus es, Pater charissime, a tuis fratribus in abbatem. Sic namque a diebus antiquis Ecclesiae pro patribus nati sunt filii, et juxta verbum Oseae, Suscitat Dominus de filiis prophetarum, et de juvenibus Nazaraeos, sic veteribus amicis evanescentibus novae propagines ad ulteriores et dulciores fructus amicitiae coalescunt. De vestra gloria glorior, quia sunt Domini nomine magnorum qui sunt in terra vestra: magnificavit Dominus vobiscum misericordiam suam, si tamen misericordia est, et non potius quaedam probatio, ut quaestus honoris quandoque transeat in querelam. Sera vero querela est, Elevans allisisti me, erat longe securius coesse quam praeesse: meritorium tamen valde est si sic praesis ut prosis. Charissime mihi Pater, dum in minore officio ministrabas, saepe fuisti tibi ipsi scandalo, frequenter taedio, semperque periculo; nunc autem super candelabrum constitutus intrasti arenam eventus ancipitis. Nam si possessionem sollicitudinis et animarum discrimen penses, foris sunt pugnae, intus timores; juxta verbum Salomonis: Immisisti te in turbam, et alligasti tibi peccata duplicia; id plerique noluit latere sub modio et intra conscientiae fines claudunt interioris gloriae bonum, foventes in sinu memoriae verbum illud propheticum: Secretum meum mihi, secretum meum mihi. Pater amantissime, in vana distrahi te oportet, pro aliis molere, sollicitari cum Martha, postponere unum illud necessarium, et transire de Mariae otio ad quemdam animae labyrinthum; porro non sic exterior te sollicitudo rapiat ut animam tuam, pro qua Christus mortuus est, curarum saecularium abyssus absorbeat; quamdam itaque interiorem sollicitudinem semper tibi iratum feras, ut in se collectus animus ad exteriora non defluat, non attendat quod apparet foris, quod exterius sonat. Inter multos eris tecum, factus de illorum numero quos beatus Job insinuat dicens: Hi sunt qui aedificant sibi solitudines, ut vocem exactionis non audiant. Sic ergo ministres ut non vituperetur ministerium tuum, ut servum singulorum te reputes, omnium sis dominus, omni sic in te contemplativa et activa vices suas alternent, ut nullum tempus habeas feriatum. Melior est spiritus quam corpus, et corporis exercitatio ad modicum prodest; pietas autem valet ad omnia, habens promissionem vitae quae nunc est pariter et futurae. Aemulare ergo charismata meliora; caro enim et sanguis regnum Dei non possidebunt: Caro non prodest quidquam; fructus autem spiritus sunt charitas, gaudium, pax, patientia, longanimitas, fides, modestia, mansuetudo, continentia, castitas: bonum est sollicitari cum Martha, sed quietius est sedere ad pedes Domini cum Maria, providere Dominum in conspectu tuo, semper vacare, et videre quam suavis est Dominus: postquam ergo disposueris ea quae necessitas fraterna deposcit, descende in hortos aromatum ut pascaris deliciis spiritualibus, et gratissima colligas lilia gaudiorum. Cum enim animam tuam resolveris ad quietem, nullus, quaeso, eam excitet, donec ipsa velit; nec pertimeas ut te quis praepropere ab amplexibus vacuet, et ab uberibus sanctae voluptatis anhelet. Scis quod sanctae Regulae professores, si saecularibus negotiis curiose se involverint, magna spiritualis exercitii dispendia patiuntur; navis enim, licet inter procellosos turbines statim non pereat, rerum tamen suarum jacturam sustinet, ut in portum vacua inanisque perveniat. Elegerunt te fratres tui: esto in illis quasi unus ex illis: aedifica eos breves actu, vultu, habitu et gestu: sic te amabilem exhibeas et mutabilem, ut tota conversatio tua aedificet alios ad salutem: age quod non solum tibi expediat, sed quod multis. Nunquam singulariter vivas ut vulpes habeas foveam: non ut volucres nidum, non loculos sicut Judas, a primitivis motibus ad olestrenae meae movi, Pater venerabilis, motus tuos redolentes mansuetum socialem ad comitum humiliate conditas, et ad omnem compositas honestatem. Vulgare est quod honores vel mutant aut potius monstrant: administratio, quaeso, praesens nunquam ab illa morum nobilitate degeneret; nulla elationis, nulla gloriae titulatio de tua protectione obrepat; si gloriari oporteat de tuis infirmitatibus, glorieris ut inhabitet in te virtus Christi; si enim ad hoc onus infirmum, si minus idoneum minusque dignum te reputes, ipsa tui objectio convalescet ad gratiam, exuberabit ad fructum, cumulabitur ad coronam: ipse Dominus gloriae dicit: Si ego quaero gloriam meam, gloria mea nihil est. Gloriam, inquit, adinvicem quaeritis, et gloriam quae a solo Deo est non vultis. Non nobis, Domine, non nobis, sed nomini tuo da gloriam. Tu vero, Pater, si in Deo volueris gloriam, noveris insipiens ut qui gloriantur in Domino glorientur, illam vero gloriae, quae est testimonium conscientiae tuae Domino et non tibi ascribe: nam, ut verbo Apostoli utar, Quid habes, quod non accepisti? Si ergo te ad vocem demulcentium aures tuas aura favoris afflaverit, sit in corde et ore tuo verbum illud Apostoli, Gratia Dei sum id quod sum, nihil est quod divinae majestati familiarius aut confidentius assistat, et gratius quam vera humilitas: ipse auctor humilitatis se quotidie humilem confitetur et mitem; sed non veniat pes superbus, sed quanto major es humilia te in omnibus et administrationem hanc onus reputa non honorem: omnemque motum superbiae prurientis verbo illo Salomonis exstirpa: Potentes potenter tormenta tolerabunt, atque cito et horrende judicium fiet his qui praesunt. Cogita semper quod requiret a te Deus de omnibus suis exactissimam rationem. Propter hoc irritavit impius Deum; dixit enim in corde suo: Non requiret. Deus autem per Malachiam: Ecce ego requiram oves meas de manu pastoris. Dominus dicit, Requiram, impius dicit, Non requiret. Cujus putas assertio praevalebit? Verbum Isaiae prophetae est: Juravit Dominus exercituum dicens: Si non, ut putavi ita erit, et sicut mente tractavi sic eveniet. Nolite, quaeso, aemulari in malignantibus. Sunt enim abbates quaerentes quae sua sunt, non quae Jesu Christi: a fructibus eorum cognoscetis eos. Hi, animarum cura omnino posthabita, summam sui officii reputant, si in suam et suorum perniciem possessionem Ecclesiae suae per fas nefasque culturis et aedificiis magnificent quae et dilatent; animarum vero quae a spiritu timoris conceperant fructum salutis quasi aborsum perniciose procurant, ut eis merito aptetur verbum salutis prophetae dicentis: Statuerunt praegnantes Galaad ad dilatandum terminos suos, hi sunt quos agitat spiritus hujus mundi, spiritus vertiginis et erroris. Melius est tibi domum tuam augere moribus quam possessionibus; melius est coelum implere quam horreum, et haec facere potes et illa non omittere; veternosas autem vitiorum propagines, quae ex quorumdam decessorum tuorum negligentia pullularunt, succide maturius, ne vitulamina quae nunquam fructificant furcula novae viscomis sua praedicant incrementa; fac omnia comite consilio; non tamen credas omni spiritui, sed prius proba utrum ex Deo sit. Semper autem potius de ovem quam de prae Deum tua, de Deo tantum et non de principum familiaritate confidas, quia Maledictus qui confidit in homine, et juxta sententiam Sapientis: Nomen Domini plurima fortitudo; scientes autem vos ex continuo versuti hostis assultu graves molestias sustinere, ideoque nobis esse necessaria sacrae Scripturae suffragia, cujus lectio frequens conatus hostiles evacuet atque turbines aestuantium tentationum quadam animae serenitate tranquillet; propterea librum orium cum instantia repetitis, quam O unum ex quatuor appellatis. Scio quod sine tentatione vix hora dimidia claustralis vita transigitur. Unde et militia regularis arma spiritualia exigit, de quibus Apostolus ad Corinthios scribens dicit: Arma militiae vestrae non carnalia, sed pura Deo ad destructionem munitionum, destruentes omnes altitudines extollentes se adversus scientiam Dei, captivantes omnem intellectum in obsequium Christi. Sacra itaque lectio vobis necessaria est, ipsa enim est mensa tabernaculi, quae ad aquilonem, unde omne malum panditur, posita est, quod Psalmista insinuans dicit: Posuisti in conspectu meo mensam adversus eos, qui tribulant me; de mensa hac et spiritualibus armis loquitur Isaias: Ratione, inquit, mensam contemplaris in specula, surgite principes et arripite clypeum; sacra lectio cibus est quia teste Veritate: Non in solo pane vivit homo, sed in omni verbo quod procedit ex ore Dei; per hunc cibum speramus et vivimus: Verba, inquit Dominus, quae ego loquor, spiritus et vita sunt; teste certae solo sacri eloquii testimonio Christi contra omnes diaboli tentationes usus est in deserto. Si ergo consistant adversus vos castra, scuto bonae voluntatis armate vos et gladio spiritus quod est verbum Dei: si infirmata sunt genua, si dissolutae manus, si moti pedes aut effusi sunt gressus, confidite quod verbo Dei coeli firmati sunt; si ad ignitas compunctiones et arcanas cordis nubilationes, refrigescit anima vel torpescit, si obdurescit ad lacrymas, si coelum aeneum factum est ei, ut ros spiritualis aut pluvia super monte Gelboe non descendat; vos sacrae Scripturae curam impendite, mittet quia Dominus verbum suum et liquefaciet ea; mittet spiritum suum et fluent aquae, imo fluent aromata illius, ut vestrae opinio sanctitatis odorem aromaticae suavitatis effundat; meae quidem exhortationis campus latissime patet, sed irruens occupationum necessitas ei succingens epistolam ad compendium, ad alia me extorquet.