XXII. [GREGORII PAPAE V EPISTOLA AD MARTINUM ABBATEM.  (Anno 999.) [  Histoire du Languedoc,  tom. I,  preuves,  pag. 155.]
GREGORIUS episcopus servus servorum Dei, charissimo filio MARTINO reverentissimo abbati venerabilis monasterii sancti Andreae apostoli, et sancti Michaelis archangeli, et beati Martini confessoris, quod est fundatum in cacumine montis qui nuncupatur Andaoni, super fluvium Rhodani, ejusque successoribus abbatibus in perpetuum.
Cum summus apostolicae dignitatis apex in hoc divini certaminis nitore dignoscitur praefulgere, ut in exercendis Dei laudibus sibi impensius studeat laboris exhibere certamen; ob hoc debita nos ejusdem apostolicae pastoralis compulsi sollicitudinis cura, quaequae ad stabilitatem piorum pertinere dignoscuntur locorum ubertim promulgare et apostolicae institutionis censura confirmare. Igitur quia petistis a nobis, quatenus concederemus sive confirmaremus tuae religiositati praedictum monasterium sancti Andreae apostoli, sancti Michaelis, et sancti Martini, ut his tribus ecclesiis unum semper persistat monasterium. Cum ipso monte in integro in quo adsunt ipsae ecclesiae cum omnibus infra se et circa se haben . . . . . cum domibus, villis ibi et ubique cum omnibus rebus et substantiis mobilibus et immobilibus ac seseque moventia, quantumcunque a die fundationis usque nunc ibi concessa vel largita sunt. Verum et jam et usque in futurum per quemvis modum ibi advenerit, nos apostolica auctoritate firmiter et stabiliter hoc monasterium sub protectione abbatis perpetuis temporibus praecipimus permanere absque cujuslibet contestatione vel impedimento. Denique etiam confirmamus ut undecunque mortuorum corpora masculini sexus vel feminini ibi se sepeliri devotaverit, nullus episcopus, aut canonicus aut canonicorum, clericus, vel vice . . . . . dominio nulla contrarietate malitiae contra vobis vel contra servos monasterii exerceat. Loca enim quae de aliorum locorum piorum numero non sunt constituta, annuatim pensionem solvendo liceat vos possidere, et ea omnia sub juris et ditione sanctissimae nostrae Romanae Ecclesiae, cui Deo auctore deservimus, vobis ad tenendum concedimus. Scitote, fratres dilectissimi, ante oculos mentis et corporis traditiones regularum paternarum, ut unusquisque praelatus noverit, qualiter debeat imperasse subjectis, nedum aspera et non unicuique fratri aptissima videamur imponi, ne usque ad contemptum prorumpat de imperantis indiscretione subjecti. Sit namque moderata vivacitas in sollicitudinibus, supereminens in fratribus strenuitas, ut dum regulariter omnis quietudo integerrime confertur, per obedientiae lineam bene servientes exhibent temporalia, ad gaudia coelestis patriae perveniant sempiterna. A praesenti duodecima indictione, et usque in perpetuum concedimus et confirmamus vobis supradictum monasterium et montem, sicuti per commutationis chartam vobis evenit de Aldeberto et ejus fratre Adalelmo, simul cum conjugibus suis scilicet Leucinde nomine et Beliilde, seu Poncione, et fratre ejus Comberto, simul cum conjugibus. Adalinde scilicet et Unia, nec non Berengario presbytero simul cum fratribus duobus Perone videlicet et Nectale, Dabbato etiam cum tribus filiis suis his nominibus. Gariberto, Silvestro, et Poncione, ita praesentis confirmationis privilegio cuncta quae . . . . . inconcussa valeat possidere. Idcirco constituimus nos auctoritate Dei et sancti Petri apostoli et nostrae, ut dum abbas inde obierit, nullus ibi liceat ingredi abbas, nisi talis qui Deo et cunctis fratribus placeat; et eum quem congregationi placuerit absque peccato consecrari liceat. Si quis autem, quod non credimus, qualiscunque episcopus, marchio, comes, aut vicecomes, vel austaldus, vel quilibet magnae personae haec quae pro Dei omnipotentis amore constituimus refragari aut in quoquo transgredi . . . . . sciat se sub divini judicii obtestatione et anathematis vinculo innodatum, et a regno Dei alienandum, et cum diabolo sine fine cruciandum. Qui vero pius adjutor et observator hujus nostrae praeceptionis exstiterit, benedictionis gratiam a Christo Domino consequatur et vitae aeternae particeps effici mereatur. Scriptum per manum Benedicti scriniarii sanctae Romanae Ecclesiae in mense Januarii et indictione praefata duodecima.