EPISTOLA X. LULLUS PAPAE.  (  Circa annum Domini  755.)
Sancta, et regularia instituta canonica auctoritate confirmata tam episcoporum nostrorum venerabilium, quam etiam domini nostri regis Pippini, consiliatorumque ejus, manifesta ratione scimus conservanda. Quapropter charitati vestrae reticere non audemus quod in parochiam nostram, contra jus canonicum, a Willefrido presbytero quidam adductus est presbyter in alia ordinatus parochia, non consentiente antecessore meo sancto Bonifacio archiepiscopo, neque me successore ejus, qui et institutionis vestrae decreta contemnens, et in parochia nostra constitutus nostrum sprevit magisterium. Cognita enim canonum auctoritate, decrevistis ut omnes presbyteri qui in parochia sunt sub potestate episcopi esse debeant, et ut nullus eorum praesumat in ejus parochia aut baptizare, aut missas celebrare, sine jussione episcopi, et ut omnes presbyteri ad concilium episcopi conveniant: quae omnia facere contempsit praedictus ille presbyter nomine Enred; et ideo secundum quod definistis, increpationis a me sententiam sortitus est. Sed cum nec ita emendatus poenitere de praeteritis voluit, novissime, secundum canonicam institutionem vestram, excommunicatus est a me, et exinde a supradicto Willefrido susceptus est ac defensus. Vestra autem nunc de his charitas quod rectum sit ac justum judicet, et non solum de his, sed de omnibus quae perverse male vivendo peregit, et hic manifestata reperiuntur. Abstulit enim mancipia et servos de ecclesiis sibi commissis, Faegenolphum servum nostrum, et duos filios ejus Raegenolphum et Amanolphum, et uxorem ejus Leobthruthe, et filiam ejus Amalthruthe, tradidit eos in Saxoniam, contra equum unum, homini nomine Huelp, quod ipse eos duxisset in Saxoniam. Willefridum vero supradicti Regenolphes filium transmisit ultra mare cum Enredo, et ipse eum dedit matri suae in servitutem. Servum vero et ancillam quos Aohtrich dedit ad ecclesias nostras pro anima filii sui, supradictus Willefridus abstulit atque rapuit furtim. Nomen servi Thecdo, et nomen uxoris ejus Aotlind; Liudo vero servum nostrum Enred presbyter tradidit puero Aldberchtes de Effernace nomen Upbit, contra equum unum; et Erpwine servum nostrum aliis nescientibus furtim nocte abstulit cum nonaginta et quatuor porcis, quem Hredun dedit ad ecclesiam nostram; et altera vice abstulit duos servos nostros Zeitolf et Zeizhelm, et primo quatuor boves nostros, secundo tres, et novissime octo vaccas cum septem bobus. Jumenta vero septem optima aetate quatuor annorum, quae dedit Wenilo ad ecclesias, supradictus Willefridus abstulit, et multos alios equos inde nutritos, quos minavit ad Hamulanburg. De auro vero et argento quod dedit Regenthryth filia Athuolphi ad ecclesias nostras, duas armillas aureas et quinque siglas aureas valentes pretio trecentorum solidorum, et aliorum fidelium virorum ac mulierum pretia Enred abstulit ab ecclesiis supradictis, non solum in auro et argento, sed etiam in vestimento, et armis, et equis. Sed quia longum est ut per ordinem replicemus omnia quae rapta sunt ecclesiis supradictis ac spoliatis, et quae facta contra canonica instituta sunt, vestro sanctissimo judicio ascribimus emendanda.