EPISTOLA XCVIII. AD SUFFRAGAN. ECCLES. CANTUAR. [A. D. 1185.]
ARGUMENTUM.-- Archiepiscopus Cantuar. suffraganeis suis episcopis declarat, quanta necessitas sit succurrendi terrae Hierosolymitanae, monetque ut sedulo pecuniam secundum formulam praescriptam a subditis suis in eam rem colligant.
B. Dei gratia Cantuar. archiepiscopus, Angliae primas, venerabilibus et in Christo dilectis suffraganeis Ecclesiae Cantuar., salutem in auctore salutis. Ubi publica jactura est, et commune dispendium, sicut dolor in universitatem se porrigit, ita communi consilio et auxilio est utendum, ut verbis Jeremiae utamur: Vox lamentationis audita est de Sion, et planctus de Hierusalem. Facti sunt hostes ejus in capite, et inimici ejus locupletati sunt. Peccatis enim nostris exigentibus inimici crucis Christi adeo invaluerunt, quod terram sanctam, in qua steterunt pedes Domini, haereditatem et patrimonium Crucifixi, in superbia et in abusione demoliri conantur, atque, juxta querelam ejusdem lamentatoris prophetae, non est qui sustentet eam ex omnibus filiis, quos genuit, et non est, qui supponat manum ex omnibus filiis quos nutrivit. Clamat itaque ad vos Jerusalem mater nostra: suas nobis exponit angustias, et in remedium sui doloris postulat filiales affectus. Quia ergo filii estis, dolores maternos excipite, et, sicut dicit Isaias, tristamini cum Jerusalem, et dolete cum ea omnes qui diligitis eam. Veniunt enim gentes in haereditatem Domini, ut polluant templum ejus. Qui oderunt Dominum, extulerunt caput, et gloriati sunt omnes, qui oderunt Sion. Dixerunt enim in corde suo cognatio eorum simul: Quiescere faciamus nomen Christi a terra: tollamus locum et gentem. Venite et disperdamus in multitudine gravi Christiani populi paucitatem. Speramus tamen in eo, qui spes nostra est, quoniam respiciet in faciem testamenti sui; quia urbs fortitudinis nostrae Sion, Salvator ponetur in ea, murus et antemurale; licet multa malignetur inimicus in sancta, non est tamen abbreviata manus Domini, ut salvare non possit; sed probat nos, ut appareat, si diligamus domum Jacob et locum habitationis gloriae suae, quam acquisivit sanguine suo, quam sua nativitate, conversatione, praedicatione, morte et resurrectione multipliciter illustravit. Juxta publicam juris civilis observantiam, rei proditionis apud Filium Dei erimus, si in terram, quam ex patris aeterna donatione, et matris haereditaria successione obtinet, gens apostata violenter irruat, populusque redemptus ab eo se ad tuitionem haereditatis Dominicae non apponat. Cum enim pater gentes in haereditatem et possessionem terminos terrae dederit, mater ejus, quae de tribu Juda et stirpe David recta linea duxit originem, regnum suum et filii sui requirit de manibus nostris, et ad defensionem illius fidelitatem, quam promisimus in baptismo, sine dissimulatione postulat exhiberi. Propter hoc missi sunt ad illustrissimum regem nostrum patriarcha Hierosolymitanus, et alii magnates, quos nihil ad tanti laborem itineris, nisi praegrandis et urgentissima terrae necessitas induxisset. Sed et benignissimus princeps noster, quae digna sunt principe cogitavit. Videns enim sanctae civitati lamentabile periculum imminere, ad thesauros proprios magnificam et munificam manum misit, atque communi episcoporum terrae, comitumque et baronum consilio collectam instituit, quam juxta formam, quae subscripta est, per singulas parochias episcopatus vestri faciatis diligenter et efficaciter observari, ut mater nostra Hierusalem, quae gravissimo moerore confecta est, sub officiosa filiorum visitatione respiret. Valete.