XCI.  Litterae Alexandri II papae in gratiam Ecclesiae Cabilonensis, quas Roclenus episcopus ab aliis postea curavit episcopis subscribi et confirmari.   (Anno 1072.) [  Gall. Christ.,  tom. IV,  Instr.,  pag. 229.]
ALEXANDER, Christi Domini favente gratia, Romanae sedis episcopus, reverendo caeteri totius cleri Cabilonicae urbis secus morem ecclesiasticae institutionis constituto sub tutela matris Ecclesiae beati Vincentii levitae et martyris, prosperari feliciter munimine totius salutis, ac pollere perpetuo continua defensione apostolicae benedictionis.
Quamvis quidem bene et specialiter summo conveniat moderamini sacrosanctae et apostolicae sedis Romanae, omnibus Christiana pollentibus religione opem sui juvaminis pro sui necessitate fideli expetentibus devotione, paterno totius pietatis affectu, ac clementissima semper compati ac misereri subventione, maxime tamen qui de rebus ecclesiastici juris insigne apostolici praesidii juvamen ac placidam suae serenitatis audientiam rite videntur consultare, illos oportet faciliori suae tranquillae miserationis respectu de his, quae fideliter et canonice expetant prius clementer exaudiri debere, post vero ne ulterius fieri valeant irrita, inviolabili auctoritatis apostolicae privilegio corroborari perpetuali confirmatione. Porro tam reverendam ac penitus intemeratam a primordio Christianae religionis auctoritatem sedis apostolicae, nostro quoque in tempore omnino iuviolabiliter percupientes stabilire, patefieri volumus cunctis reverendis confratribus ac filiis fidelibus intra gremium constitutis sacrosanctae matris Ecclesiae, qualiter nonnulli ex reverendi cleri collegio beati Vincentii Cabilonensis cathedrae, pridem sacratissima apostolorum Petri et Pauli limina ac placidam nostrae serenitatis studuerunt reverentiam adire, submittentes supplici prece in nostrae paternitatis praesentia quamdam nefandae factionis querimoniam cum canonica proclamatione de quibusdam scilicet ecclesiis communitatis suae, et rebus proprii juris suae matris Ecclesiae, quae sibi violenta auferri videbantur direptione, crudeli quoque et immoderata rapacitate non solum a quibusdam irreligiosis laicis hujus potestatis mundanae, verum etiam, a nonnullis suae ecclesiae praelatis similia illis inferentibus violenta et tyrannica pervasione. Quorum miserabili querimoniae ac petitioni eorum canonicae placidas nostrae serenitatis aures submittendo libentissime litteris illud directis a B. Petri et nostra parte procuravimus mandare apostolica praeceptione ea quae illis injuste ablata fuerunt restitui certissime; post quoque inviolabili privilegio sedis apostolicae, ne illis ulterius auferantur, decrevimus perpetuo corroborare. Est nempe, uti evidentissimis declaratur indiciis, eadem beati Vincentii mater Ecclesia prae caeteris totius Galliae ecclesiis, huic apostolicae sedi familiari ac speciali charitatis copulatione connexa, adeo ut a reverendis sanctae sedis Romanae vicariis illuc nostra directis licentia, statutis temporibus reverenda Jesu Domino annuente inibi celebrentur concilia, quorum prorsus celebratione reparatur status sacrosanctae et universalis Ecclesiae, Christi Domini juvante gratia, ac per sacrorum instituta canonum examinatur in Domini fide religio Christiana. Igitur imperioso catholicae et apostolicae sedis edicto statuimus ac statuendo irrefragabili auctoritatis nostrae privilegio sanciri decernimus, quatenus istae ecclesiae a nobis denominandae praedictorum communitati clericorum et praelibatae matris ecclesiae beati Vincentii perpetuis deserviant usibus; in primis scilicet ecclesia fundi Baugiacensis, quam sequitur quoque ecclesia ruris Cerliacensis, nihilominus etiam ecclesia Bregniacensis, postremo ecclesia de S. Martino de Monte, ita nuncupata vulgaribus verbis, ad ultimum vero ecclesia de S. Privato ita vocitata a temporibus antiquis, his siquidem ecclesiis nominatim designatis, uti praelibavimus, matri ecclesiae beati Vincentii Cabilonicae sedis, communi quoque a sui totius cleri inibi degentis, inconvulso sanctae sedis Romanae perpetualiter privilegio concessis, in monumentum quoque specialissimae familiaritatis, quam inter se videntur obtinere, eadem scilicet mater ecclesia Cabilonicae urbis, ac insignis toto orbe sedes, apostolicae sublimitatis, opportunum procul dubio duximus cuncta antiqua ejusdem matris Ecclesiae privilegia, sibi firmissimo tenore concessa a praedecessoribus nostris, inviolabili confirmatione stabilire ac indissolubili tenore consolidare, secus auctoritatem apostolicam sacrosanctae Romanae sedis, sancientes eadem apostolica auctoritate illibata et intemerata permanere, succedentibus sibi invicem omne per aevum temporibus cunctis. Si quis vero cujuscunque conditionis aut potestatis homo huic nostrae apostolicae auctoritatis privilegio contradictor temerarius voluerit existere, auctoritate profecto humanae et individuae Trinitatis et beati Petri apostolorum principis, nostra quoque, qui ejus vices exsequendo cathedrae ipsius videmur praesidere, noverit se indissolubili feriendum anathemate et cum Dathan et Abiron, in tartareum chaos demergendum post occasum vitae, in flammis quoque gehennae se perpetualiter concremandum cum Juda Jesu Domini proditore. + Ego G. Dei gratia Ostiensis episcopus et S. Romanae Ecclesiae legatus, rogatu domni Rocleni Cabilonensis episcopi legi laudavi et subscripsi. + Ego Humbertus archipraesul Lugdunensis Ecclesiae subscripsi. + Ego Ermannus Viennensis archiepiscopus subscripsi. + Ego Ugo Bituricensis archiepiscopus subscripsi. + Ego Agano Eduensis episcopus relegi. + Ego Guntardus Valentinensis episcopus subscripsi. + Ego Ermenfredus Sedunensis episcopus subscripsi. + Raimbaldus apostolicae sedis legatus. M. S. S..
( lege Varmundus)