EPISTOLA III.  Sacerdotes mali non sunt nisi post canonicum judicium fugiendi.
Minimus episcoporum, INGUNGERIO venerabili sacerdoti et fratribus qui secum Deo serviunt, salutem.
Litteras vestrae sanctitatis, litterulis a nostra parvitate prius directis respondentes, accepi: 1397 quibus perlectis, non mediocriter gavisus sum, cum vos ea tantum sentire et praedicare percepi quae a catholica non discrepant veritate. Nam haereticos quidem generaliter omnes vitandos ac detestandos quis nesciat? Presbyteros quoque fornicarios sacri canones deponendos ostendunt. Verum non passim, neque inordinate. Habet enim sancta Ecclesia, quae corpus est capitis, quod est Christus, membrorum suorum distinctionem, et officiorum distantiam, ut impune alteri non liceat quod est alterius usurpare. Nunquid omnia membra sunt oculus? Nunquid omnia membra loquuntur? Dominus noster Jesus cuidam qui ad se clamaverat, dicens: Magister, dic fratri meo ut dividat mecum haereditatem, ita respondit: « Homo, quis me constituit judicem et divisorem intervos? » Multa ergo membra non debent judicare, aut loqui, quandoquidem ipsi linguae et verbo non licet, nisi per ordinem et constituto loqui. Constitutio autem ista est et ordo judiciorum, ut quamvis vera sint quaedam, non tamen credantur a judice, nisi quae ordine judiciario fuerint publicata. Et in omni judicio quatuor debent esse personae, accusator, defensor, testes, judex. Et in decretis habetis ut nullum judicium, nisi ordinabiliter habitum, teneatur. Nam praeter damnandorum, quod habetur in regulis generale judicium, propriam tamen singulorum discussionem exigit proprietas personarum. Hanc igitur ordinis constitutionem quis audeat perturbare? ant non sibi permissam judicandi licentiam quis audeat usurpare? Nam, teste Scriptura, majus est periculum judicantis, quam ejus qui judicatur. Et Dominus in Evangelio: « Nolite judicare, et non judicabimini . » Et Apostolus: « Nolite ante tempus judicare . » Unde de beato Martino legimus: « Neminem judicans, neminem condemnans. » Et Dominus Jesus dixit ad quosdam qui in se confidebant tanquam justi, et aspernabantur caeteros, parabolam istam de Pharisaeo et peccatore, et adjecit: « Hunc justificatum ab illo . » Nunquid et vos, quos stulti homines et imperiti, errore decepti, haereticos garriunt, abjiciendi estis ante audientiam? Absit! Nolite ergo, dilectissimi filii et fratres, nolite condemnare et abominari peccatores; sed cum mansuetudine eos corripite, et orate pro illis, ut Deus eos convertat; vel si plus expedit, 1398 apud suos judices singulos accusate, ut convicti vel confessi juste damnentur. Altus enim, Deo propitio, hoc tempore metus est, ne quis iniquitatem suam, ut dicitis, aperte defendat, aut haec tanta mala bona esse contendat, Simoniam dico et fornicationem. Plus autem hoc, quantum intelligo, orando, quam disputando poteritis obtinere. Deus omnipotens orantem pro nobis sanctitatem vestram exaudiat.
(Luc. XII, 14.) (Matth. VII, 1) (II Cor. IV, 5) (Luc. XVIII, 1)