EPISTOLA XXI. AD H. CANONICUM, QUONDAM AMICUM.
ARGUMENTUM.-- Insignem H. canonici quondam amici, fastum et arrogantiam describit et insectatur.
PETRUS Blesensis Bath. archidiac. quondam dilecto filio, et amico H., salutem et spiritum humiliorem. Solerter inquirens, et diligenter examinans universa quae habes ex beneficio naturae vel gratiae, ad plenum admirari non sufficio: unde tibi obrepere possit elationis occasio, qui ex pluribus causis in unum concurrentibus debueras in oculis tuis esse humilis et abjectus. Cum nuper te Rothomagi invenissem, atque ad verba mutuae societatis et amicitiae descendissem; nec unum a te verbulum mansuetudinis aut dilectionis extorsi. Quidquid humano cordi suggerere potest humilitas sive modestia, proponebam, ut aliquod verbum mansuetudinis et humilitatis elicerem. Tu vero in superbia et abusione, sublimes et infrunitos oculos distorquens in fastum, quadam pomposa et superciliosa facie despiciens universa, et omnia quasi pro imperio agens, amicum, cui nunquam necessarius esse potes, et cujus auxilio semper eges, vix, et tamen indignantissime respexisti, et despexisti. Ideo enim respexisti, ut despiceres; et, ut ab eo, qui te diligebat ex animo, faciem tuam cum quadam fastuosa oculorum extollentia declinares. Causam hujus rei nescio, nisi quia magnus apparere desiderabas in oculis tuis, qui in oculis aliorum forte abjectissimus reputaris. Summam reputo insaniam, si mente captus prudentem se judicet: nec minorem vesaniam censeo, si ignobilis et imprudens arroganti elatione se inflet. Certe in filio regis satis intolerabile esset supercilium quod praetendis; publice tamen scitur quod non es filius regis, licet is, qui te genuerit, fuerit coronatus. Miror unde tibi venerit pes superbiae; unde conceperis superbiendi materiam, nisi quia forestariis es addictus, ut tyrannicas exactiones, quibus pauperes opprimuntur, redigas in scripturam. Porro illi te scribunt et proscribunt apud Dominum in libro mortis, quos apud forestarios paginae damnationis ascribis. Cum esses litteratoriae artis omnino ignarus, scis, quia amici tui epistolae, quas depravasti, te fecerunt canonicum: tuque per easdem facile excanonicari posses, si significarent summo pontifici cum aliis enormitatibus tuis damnatae usurpationis officium quod exerces. Porro dictum est Danieli: Daniel, claude sermonem, et signa librum usque ad tempus statutum: sic et ego cum patientia sustinebo, nec adversum te spiritum conceptae indignationis effundam, donec experiar, quid in te possit operari familiaris et amica correctio. Ego quidem fatuitati ascribo, quod fatuum doceo et superbum; cum Salomon dicat: Qui arguit impium, ipse sibi maculam generat; et qui docet fatuum, quasi qui conglutinat testam. In eo enim est correctio supervacua, quem incorrigibilem pertinacia sua facit testimonio Salomonis: Si contuderis stultum in pilo quasi ptisanas feriente desuper pilo, non auferetur ab eo stultitia ejus. Descende, quaeso, in te ipsum, et fode conscientiae tuae parietem, videbisque abominationum genera, quibus te judicare poteris infelicem. Sic enim dicit Dominus Ezechieli: Fili hominis, fode parietem; et cum fodisset, ecce multitudo reptilium et abominationum. Hunc parietem foderat, suaeque miseriam conditionis attendens alius propheta dicebat: Ego vir videns paupertatem meam. Verumtamen non potes humiliter sapere, quia ambulans in magnis et mirabilibus super te, atque ventum elationis magnae concipiens, ad nubes et impossibilia te extendis. Disperdet Dominus labia dolosa, et linguam magniloquam. Extollentiam autem oculorum ne dederis mihi, Deus. Cave quaeso, ne magnificentia cordis tui tibi occasio sit ruinae. Scriptum est enim: Ante ruinam exaltabitur cor: Vidi, inquit, impium superexaltatum et elevatum. Et subjungit: Transivi, et ecce non erat. Unum noveris, quod cum hac superbia tua nec Deo nec homini potes esse acceptus. Nam nec avis acceptatur in sacrificio Domini, nisi plumae et pulmonis vesicula deponatur.