EPISTOLA XI. D. ANSELMI AD HILDEBERTUM.
Anselmus, servus Ecclesiae Cantuariensis, Hildeberto domino et reverendo coepiscopo Cenomanensi, salutem temporalem et aeternam.
Litterae 92 vestrae sanctitatis valde me vobis debitorem reddunt, non quia me supra me extollunt, sed quoniam immensam dilectionis erga me sinceritatem ostendunt. Si enim propter Deum, ut illi placeamus, inimicos, multo magis, ne illi displiceamus, diligere debemus amicos. Quapropter, si aut nullam, aut minorem dilectionem vobis tribuo, injustum in mea conscientia me judico. Sicut igitur hanc volo vitare injustitiam, sic vestram amplecti desidero amicitiam. Fateor etiam quia, si mihi esset possibile, vos ad duplum quam me diligatis deberem diligere, quia vos me praevenistis amore, quod probastis munere. Nam quoniam immeritum dilexistis, non minus debeo rependere, et sicut datis exemplum, tantumdem gratis debeo impendere. Quoniam si significastis vobis placere hoc, quod de opusculis nostris vidistis, praesumimus vobis mittere quaedam quae, ut puto, nondum vidistis.