EPISTOLA CCCXCIII. HYACINTHI AD THOMAM CANTUARIENSEM.
THOMAE Cantuariensi archiepiscopi HYACINTHUS cardinalis.
Quam ferventi affectu pacem vestram desideravimus, non est necesse litteris exprimere, quia nobis tacentibus in mente vestra legitis quanta dilectione vobis astringamur. Unde audito et vestrarum litterarum tenore cognito, quod ille, in cujus manu corda regum existunt, animum principis vestri inclinaverit, ut vobis gratiam suam restitueret, ultra quam loqui possimus in hilaritate jucundati sumus, gratias exsolventes illi qui vestrae constantiae humilitatem dignatus est respicere, quem rogamus, ut quod incoepit, ita dignetur perficere, quod honor Ecclesiae inde augmentari valeat, et quidquid reatus dictus princeps ex culpa contraxit, sequens satisfactio diluat. Verum si corpus quod corrumpitur, non sinit eum ad hunc rectitudinis locum mentem revocare, consulimus modis omnibus et monemus, ut eum in spiritu lenitatis studeas instruere, ut quod ad satisfactionem deest, perficere curet, et ad pristinum amorem revocatus, et ad mentem reversus vobis debitam gratiam firmiter exhibeat, et malitiae inimicorum vestrorum pro voluntate vestra respondeat. Haec enim via vestrae discretioni incedendum putamus, ut hominis animositas reprimatur, et vestrorum inimicorum perversitas destruatur: ne forte si severitatis viam iterum velitis aggredi, cum nondum illius animus in hoc sit solidatus, quod debet, de facili relaberetur in hoc quod non debet, et ita esset novissimus error pejor priore, quod Omnipotentis virtus avertat. Nos autem pro vestris petitionibus promovendis solliciti fuimus, et dominus papa quod potuit, libenti animo nobis fecit. Saepe statum vestrum nobis significetis, quod tanquam fratri charissimo, vestro desiderio respondere cupientes, vobis concordabimus.