EPISTOLA CXCIV. WIBALDI ABBATIS AD THEOBALDUM PRAEPOSITUM XANTENSEM.  Gaudet quod suus ipsi favor profecerit.   (Anno 1150.)
Dilecto in Christo fratri et amico suo THEOBALDO, venerabili sanctae Coloniensis Ecclesiae archidiacono, Xantensi praeposito, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, benedictionem et vitam usque in saeculum.
Si nostrae parvitatis studium, si diligentis operae nostrae effectus ad vestri honoris incrementum aliquid profecit, oppido gaudemus, quippe qui personam vestram et gloriam jam a longis retro temporibus vera charitate diligimus et a vobis invicem dilecti sumus. Sed hoc prudentiam vestram latere nequaquam volumus, quod soli amicitiae vestrae in hac causa non deservimus, sed illius potius favori hilariter adnisi fuimus, quem pro amicis provehendis fideliter laborantem frangi, superari aut vinci nolumus, ex cujus benevolentia nos habere recognoscimus, quod in curia imperatoris Romani illa interdum loquimur et scribimus, quae Ecclesiae catholicae serviant, quae imperialis celsitudo non abnuat, quae prosint probis et obsint improbis. Ille, ille, inquam, vester, qui in exhibitione operis vim probavit dilectionis, vestram promotionem plantavit, atque ut et alii et nos rigaremus, effecit, et benedictus per omnia Deus, qui incrementum dedit. Ipsi post divinam clementiam totum debetis quod estis vero et constanti amico, qui non consuevit suis amicis adulari, sed opitulari; non novit blandiri, sed largiri; nescit verborum delinimentis ornare, sed rerum efficacia honorare. Requirat Deus de manu vestra, et sint dies honoris vestri breves, si aliquando ab ipsius honore defeceritis, et eis, qui vos fraudare et tantae dignitatis exsortem esse voluerunt, contra eum aliquatenus adhaeseritis. Causam cur domino papae ex persona domini regis in hunc modum scribere voluerimus, ipsi cancellario, de quo loquimur, plenius innotescere curavimus. Ex abundanti credimus suggerendum esse nobilitati vestrae, ut labores Mannonis clerici vestri liberaliter attendatis.