EPISTOLA LX. MANASSIS REMENSIS AD ROBERTUM COMITEM.
MANASSES, Dei gratia Remorum archiepiscopus, charissimo suo strenuissimo comiti ROBERTO, salutem, dilectionem, et benedictionis copiam.
Quam prompta quamque benigna affectione nos in terra vestra receperitis recolentes, magnas dilectioni vestrae gratias referimus, parati ad quodcunque est amicitiae utilitatibus vestris pro posse nostro operandum. Porro si amicitia de mutuis constet officiis, facile est ut ex animo vestro nostrum metiamini. Caeterum cum de ecclesiasticis utilitatibus et negotiis apud sanctum Audomarum nobiscum una cum coepiscopis nostris sermonem habuissemus, de conjugatis presbyteris et caeteris ecclesiasticis ordinibus mentionem fecisse nos meminimus, absque consensu consilioque eorumdem coepiscoporum nostrorum conjuges eorum, nisi ab hujusmodi consortio declinarent, vobis caeterisque principibus vestris capiendas post factam excommunicationem exponentes. Igitur cum clericis nostris inito consilio conquerentibus adversum nos nihil juris canonice eis praesidentibus absque assensu eorum parrochiis eorum habere recognoscentes, maturius vobis scribendum necessarium duximus, mandantes simul et commonentes ne presbyteros caeterosque sacri ordinis ministros hac de causa inquietare vel eorum conjuges persequi attentetis vel ab aliquo principe vestro injuriari permittatis, nisi forte episcopus in cujus parrochia esse dignoscitur in auxilium vos sibi asciverit. Nolumus enim neque justum est ut in aliquo coepiscopis nostris habeamur injurii, ne si quid durius justo praeceperimus, in occasionem rapinae et utilitatem ecclesiastici ordinis proveniat. Decrevimus enim ut in synodis suis episcopi ipsos acerrime super hoc conveniant, et nisi admonitione facta ab hoc pravo opere destiterint, tunc demum sibi vos adjutores et ultores asciscant. Valete.