EPISTOLA CXXIX. AD R. AURELIANENSEM ARCHID.
ARGUMENTUM.-- Graviter invehitur in R. Aurelianens. archid. quod pestem Simoniacam in Ecclesiam induxerit, eamque multis exemplis ostendit esse exsecrabilem.
Charissimo domino et amico R. archid. Aurelian., magister PETRUS Blesensis, salutem in auctore salutis. In te, dum esses parvulus, generosae indolis primitias admirabar; verumtamen in agro, quem exactissima diligentia colueram, inimicus homo superseminavit zizania, unde et injecta semina diligentiae doctrinalis, de quibus incrementa frugum justitiae fiducialiter exspectabam, in lolium tribulosque degenerant. Hanc, quaeso, exhortatiunculam meam, amice charissime, cum aequanimitate sustineas. Moneo enim te, si forte exaudias, si forte velis avellere iniquas plantationes, radicesque vipereas, quas non plantavit Pater meus coelestis, ideoque tanto fortius explantandae sunt, quanto enormius sunt plantatae. Non parcam tibi, ut parcat tibi Deus; licet sis major me, et eminentior dignitate, frater tamen meus es. Nolo ut vox fraterni sanguinis clamet ad Dominum contra me. In tertio Regum dicit Dominus ad filium prophetae: Quia dimisisti virum dignum morte, erit anima tua pro anima illius. Ad omnes etiam se porrigit verbum istud Jeremiae dicentis: Maledictus qui prohibet gladium suum a sanguine, id est ab interfectione peccati. Solebas tibi consuere perizomata de foliis, id est de lenitate adolescentiae tuae, et aetatis lubricum allegare ad excusandas excusationes in peccatis, sed jam in aetatis virilis plenitudinem evasisti, Aruerunt folia, quae vitae turpitudinem obtegebant, imo in palpebris famae communis tuos enormes actus publice et patenter exponis, ut tibi conveniat, quod scriptum est: Peccatum suum sicut Sodoma praedicaverunt. Verbum autem prophetae est: Nolite ascendere in Galgala, et ne ascendatis in Bethaven: in quo prohibemur nostrum publicare peccatum, ne simus aliis ruinae occasio, et perditionis exemplum. Osee propheta sub typo Israel alloquitur ad animam publice delinquentem, dicens: Si deliquisti Israel, non delinquat saltem Juda. Utinam lectioni assuesceres! frequens enim lectio mores eliminaret incultos, et regulam debitae correctionis induceret. Certe Josias rex Juda, cum in ejus praesentia Deuteronomium legeretur, licet puer esset, audiens comminationes legis, timore percussus est, scissisque vestibus sedit, et flevit coram Domino, eo quod non observasset praecepta ipsius. Percussit itaque foedus coram Domino quod ambularet in omnibus praeceptis ejus, ejecitque omnia vasa immunda de domo Domini, altaria etiam lucosque destruxit. Tu vero sordes avaritiae, et immunditias Simoniae ab Ecclesia Dei non ejicis, sed inducis: cum scias Dominum adversus venalitates hujusmodi graviter excanduisse, et tanquam abhorrendas abominationes in animalibus ejecisse flagellis. Et nunc acuit, ut fulgur, gladium suum, ut carnes devoret gladius ejus, ignisque consumat usque ad inferni novissima. Tetendit arcum suum, et in eo paravit vasa mortis adversus eos quos posuit capita et cardines aliorum. Verbum Amos prophetae est: Vidi Dominum stantem super altare, et dixit: Percute cardinem et amoveatur subliminare ejus. Avaritia enim in capite omnium: et ego interficiam eos gladio. Avaritia haec Simoniaca ipsa est vermis, et interficiens, bruchus pessimus, aerugo et tinea cordis, quae bona omnia aeruginat et consumit. Nobilis ecclesiae quondam venerabile nomen Prostat, et in quaestu pro meretrice sedet. Et unde tibi, amice charissime, obrepsit haec pestis? Quis te fecit discipulum Simonis, et Giezi successorem? Quis te constituit emptorem leprae et spiritualis olei venditorem? Non poterant tibi sufficere redditus canonice acquisiti, et ecclesiasticae facultates, nisi aedificares Sion in sanguinibus, atque venalitate exsecrabili, et damnabili quaestu divitias congregares? Usu et experientia quotidiana cognovimus spiritualium venditores, quanto Plures opes accumulant, tanto majori semper egestate confundi. Non habet eventus sordida praeda bonos. Et ideo quandoque Quaecunque maligne Traxit avaritia luxu pejore refundit. Achan de anathemate Jericho tulit, et lapidatus est. Core spirituale officium usurpavit, et igne coelitus misso consumptus est. Jason ab Antiocho sacerdotium emit, et exstinctus est ignis quem accenderat Jeremias. Saul munera detulit ad prophetam, et in ira Dei constitutus est. Jeroboam omnibus, qui manus ei implebant, sacerdotium conferebat, et domus ejus subversa est. Balthasar, quia vasis tabernaculi abutebatur, captus et occisus est. Dathan et Abiron a terra absorpti sunt, quia spirituali officio sunt abusi. Deterreat te, quaeso, lapidatio Achan, incendium Core, lepra Giezi, et pecunia Simonis, reprobatio Saulis, subversio domus Jeroboam, ruina Dathan et Abiron, exstinctio ignis sub Jasone. Ille ignis est Spiritus sanctus, qui per malitiam in vobis exstinguitur; ideoque scriptum est: Spiritum nolite exstinguere. Cedat tibi ad documentum discrimen alterius, et non tuum. Aliorum poena te instruat, ne similiter puniaris. Mulctato enim pestilente, sapiens sapientior erit; lavabitque justus manus suas in sanguine peccatoris.
(quod deterius est)