EPISTOLA CXLII. WIBALDI ABBATIS AD ANSELMUM EPISCOPUM HAVELBERGENSEM.  Romam eunti quaedam commendat negotia, praesertim in gratiam abbatis Hersefeldensis.   (Anno 1149.)
Reverendo Patri suo ANSELMO, pauperis civitatis et modici cleri Havelsberch venerabili episcopo, frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, seipsum.
Arguistis nostram, ut vos aestimatis, negligentiam verbis quidem de intimo charitatis sacrario depromptis, eo quod vos tanto temporis emenso spatio nec viderimus nec salutaverimus, praesertim cum nobis non desit legatorum copia; sed absit a nobis, Pater charissime, illa lethaea oblivio, illa non puerilis, sed stultissima negligentia, quae ab animo nostro avellat vestri cum intima dilectione memoriam. Scriptum est: Ubi est thesaurus tuus, ibi est et cor tuum. Vos utique et paucissimi de perfectorum numero, quos divinae largitatis bonitas nobis absque ulla meritorum praerogativa, absque ulla similitudinis cohaerentia dedit amicos, estis thesaurus noster, de quo saepe haurimus et non minuitur, de quo fures nihil possunt excerpere, quem tinea et aerugo non possunt corrumpere. Credite mihi, episcope, si totum mundum haberemus, ac vos et vestri similes, qui paucissimi esse possunt, amicos non haberemus, pauperes essemus. Vestri ergo memores, et per incrementa fortius in amorem accensi, exspectavimus temporis opportunitatem, quando desiderata jam prius praesentia vestra perfrui possemus, et longo colloquio effundere fluctus animae nostrae, quibus quotidie turbamur et movemur sicut ebrius. Siquidem, Pater amantissime, habebamus prius uxorem et lippam et infecundam et praeterea macram; haec vero posterior, cujus matrimonio copulati sumus, pinguior quidem est, sed non minus lippa et sterilis, et praeterea contumacior, nova quaerens, et sua quiete dolens. Utinam, bone Jesu, mihi dares illam Habacuc prophetae translationem, ut cum venerit Anselmus episcopus Romam ad illum nostrum cancellarium tam bene nostri memorem, possemus utrique animae nostrae arcana patefacere, et eorum consilio et consolatione solidari: nam utrobique divisi, lupum tenemus per aures. Miseramus Romam pro intimanda domino papae Fuldensi electione, cui ex ipsius mandato interfueramus. Reliquit nuntius noster III Kal. Januarii dominum papam sanum et incolumem apud Viterbium, et cancellarium nostrum Guidonem plenum jucunditatis et bonae spei, qui nobis affectum, quem in nostra parvitate concepit, et quem in litteris suis toties cum desiderio prodit, epistola prolixiore scripta manifestavit, quem nos tantum diligimus, quantum possumus et intelligimus, non quia nos adjuvat, sed quia nos diligit; non quia potens est, sed quia bonus. Dominus quoque papa sua humanitate et clementia nos fecit veraciter suos, ita ut charitas foras miserit timorem: quem ex nostro nomine intime salutabitis, immensas ei gratias pro universis beneficiis nostrae parvitati collatis referentes. Dicite nostro communi amico cancellario, quod si nunquam de caetero Romanam Ecclesiam et Urbem videremus, si remotissimam eremum habitaremus, sui tamen quodam singulari modo essemus, et ea quae nobis per litteras suas mandavit, usque ad calcem diligenter observabimus. Misimus ad pedes pietatis vestrae abbatem Hersefeldensem, quiquoniam vim patitur, respondete vos pro illo, quia nescit quid dicat inimicis suis, tanta est hominum temeritas et vesania. Summa petitionis nostrae pro hoc abbate haec est, ut ei officium suum apud dominum papam recuperetis: quod si vultis, et potestis, deinde ut apud dominum Bremensem, quod vobis facile est, obtineatis, ut eum in abbatia sua restituat, et causam suam canonico jure terminet. Quidquid huic faceretis, mihi feceritis. Videte quam immemores vestri simus! non est dictum, fuerimus, quod de praeterito et futuro dicitur; sed simus, quod est de praesenti, hoc est de aeternitate. Meditati fueramus quaestionem de creatione angelorum non ignobilem, quam eruditioni vestrae scribere statueramus, ut respondendi necessitate studium vestrum excitaremus; identidem inquisitionem vestram sive ratiocinationes et argumenta de illa vestra positiva justitia a vobis poscere volebamus, ut nos quoque vel conferendo, vel opponendo, vel consentiendo vigilaremus. Utinam liceat nobis vos ab Urbe revertentes ulnis verae charitatis amplexatum deosculari, ac de statu sacrosanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae, nec non de regni totius habitudine, et de mundi totius qualitate secretius vobiscum ac diutius conferre! Fere enim solus estis, aut inter paucissimos unus, qui de his aliquam meditandi viam ingredi et ambulare noveritis.