EPISTOLA XXVI. [AD SIMONEM WIGORNIENSEM EPISCOPUM.]
Patri suo et domino S. Wigorniensi Dei gratia episcopo, frater G. Glocestriae dictus abbas, obedientiam debitam et quam potest charitatem.
Directis litteris preces vestrae sublimitati porreximus, ut causam, quae in Wimundum clericum nostrum intendebatur, usque ad reditum nostrum ex sola gratia differretis. Hoc tamen altiori providentia aliter actum est, et est ei purgatio objecti criminis per manum septimam adjudicata. Unde vestram ex amore praesumendo rogamus benevolentiam, ut sententiam hanc ea qua potestis misericordia temperetis, et qua debeatis ratione levigetis. Scitis vero in causis etiam saecularibus quantum caveri soleat, ne qui judex est, sese accusatorem exhibeat, nisi forte, cessante accusatore, ad hoc ipsum publica alicujus infamatio compellat. Quod si judici quandoque contigerit, in hoc ipso non jam accusator, sed famae publicae prolocutor existit, nec judicis sibi tollit officium, persequenti famae vocis impendendo suffragium. Sed in causa hac aliter res est. Scimus vero quid vicini clament, quid ore multorum populus attestetur. Femina vero illa, de qua Wimundus arguitur, non ipso cogente vel suadente, sed fratre ipsius Eilwino presbytero perurgente, in obsidem pro marito suo concessa atque directa est. Cumque illo mitteretur, opem illi debitam Wimundus non subtraxit, sed, prout suppetebat facultas, benigne contulit. Post etiam fratrem suum maritum scilicet ejusdem usque ad inimicitias persecutus est, ut ejusdem redemptioni effectivae operam daret. Quid ergo si mulier illa morte praeventa est? Nunquid luet qui non meruit? Sed quis unquam periit innocens? Vel Ecclesiae judicio recti quando deleti sunt? Si clericus Beati Petri praedictae mulieri, cum in obsidem mitteretur, sua dando subvenit, si maritum ejus de ipsa redimenda commonuit, si eidem fratri ejus Eilwino suggessit, quid aliud judicabitur, nisi quod animam suam magna ex parte liberavit. Vestram itaque supplicando rogamus beatitudinem, ut in praesenti negotio oculi vestri videant aequitatem et eum qui a nemine accusatur, quem infamia nulla persequitur, qua soliti estis gratia suscipiatis, et vestrae fulgore praesentiae exhilaratum remittatis.
(Psal.
XVI)