EPISTOLA XXXVI .  Quod conjugatis qui simul voluntarie continentiam voverunt, a voto non liceat resilire.
M. Dei gratia venerabili Redonensi episcopo, atque W. Andecavensi archidiacono, I. Cenomanensis episcopus, salutem.
De muliere quae decumbenti viro, atque postulanti habitum monachi, non solum praestitit assensum, sed etiam voto continentiae oblato, ipsa eum tradidit tonsurandum, nunc autem facti poenitens, eumdem ad debitum thori postulat reverti, nihil aliud nobis videtur quam quod Augustinus sic ad Ediciam scribens ait: « Quod Domino pari consensu ambo voveratis, perseverantes usque in finem reddere debuistis. A quo proposito si lapsus ille est, tu saltem constantissime persevera. Quod te non exhortarer, nisi quia tibi ad hoc ipsum consenserat. Nam si nunquam tenuisses ejus assensum, numerus te nullus defendisset annorum. » Sane id quod mulier suam tuetur causam, scilicet quod per ministros Ecclesiae nec assensum viro dedit, nec promiserit castitatem, ei ad rescindendum continentiae votum non intelligo suffragari, licet, si per eos fieret, ordinatius factum diceretur. Et hoc beatitudini vestrae scripsi, in eorum sententiam sine disceptatione transiturus quibus id quod melius est Dominus revelabit. Valete.