EPISTOLA II. INGALICE LULLO.  (  Anno Domini  752.)
Claro atque charissimo Dei ministro Lullo Ingalice, indignus presbyter tuus, tamen per omnia devotus famulus in Domino optabilem salutem.
Litterae namque prudentiae tuae et munera targitatis tuae ad me usque directa pervenerunt, quibus diligenter lectis et consideratis, post praemissam pacificam salutationem, si bene intellexi, insinuasti nobis erga vos diversas molestias et tribulationes, quae saepe solent in hoc mundo occupare servos Christi secundum Apostoli sententiam: Omnes, qui pie volunt vivere in Christo, persecutionem patiuntur; contraque omnia tentamenta, orationum nostrarum, qualiacunque sunt, adminicula humiliter postulasti; quod et omnis congregatio nostra pro vestra sospitate sedulo ad Dominum preces fundere studuit, et nunc, amantissime diacone, quia vicem rescribendo eruditionis tuae scriptis, propter parvitatem ingenioli mei, digne debitum persolvere non potui, tamen scio quia vera charitas omnia sustinet. Haec pauca verba rusticitatis meae cum minimis munusculis, id est, quatuor cultellos nostra consuetudine factos, et calamistrum argenteum, et mappam unam, per fidelem portitorem fratrem vestrum, imo nostrum Aldredum amabili praesentiae tuae tantum pro memoria charitatis transmittere curavi. Quaeso fraternitatem tuam ut eo animo a te haec suscipiantur, quo a me destinata noscuntur. Sed et intercessorem nostrum apud Deum, venerabilem Bonifacium praesulem, omnis caterva fratrum nostrorum cum abbaterio in Dei dilectione salutare desiderat.