278  EPISTOLA CCXXII. AD HILLIRIENSES FRATRES.  Commemorat famam bonae illorum conversationis: precibus eorum se commendat: hortatur ad mutuam charitatem et pacem.
Religiosae congregationi sanctissimi Patris Honorati, Alcuinus diaconus salutem.
Congaudeo multum de optima fama conversationis vestrae, et regularis vitae observatione, et piae pacis unanimitate, quam testimonio nostrorum vel aliorum audivimus. Sed certius horum fratrum relatione omne bonum, sicut desideramus, de vobis audientes, idcirco studiosius meam 279 parvitatem sanctis orationibus vestris commendare curamus, deprecantes ut nostri nominis habere dignemini memoriam; sicut beatae memoriae Pater vester venerandus olim mihi perdonatum habere credimus, quod his litteris horumque simul fratrum suggestione renovare studemus; quia magnam, ut fateor, fiduciam de Deo servientium intercessione in cordis dulcedine habemus; quia quod mihi deest in meritis, illorum precibus, largiente divina gratia, possidere optamus. Quid est quod pia unanimitas sanctae congregationis non valeat impetrare apud eum qui ait: Ubi duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum ? Quid est dulcius quam Christum semper habere praesentem; quam filii Dei vocari, ipsa Veritate dicente: Beati pacifici, quoniam filii Dei vocabuntur ? Ideo pernecessarium est omnibus, sed magis in sacro ordine regularis vitae degentibus, concordiae bonum omni studio observare, et pacis unanimitatem; quia qui veritatem sanctae pacis non custodiunt, dignitatem filii perdere certum est: videte, dixit egregius doctor, si invicem mordetis, ne invicem consummamini . Non potest recte filius Dei dici, qui pacem non vult amplecti. Pax concordiam fratrum et charitatem copulat proximorum. Pacem meam, dixit Dominus, do vobis, pacem meam relinquo vobis , id est, in pace dimisi vos, in pace inveniam vos. Proficiscens voluit dare, quae desiderabat rediens in omnibus invenire. De hac piae pacis bonitate ideo diligentius suggero vobis, charissimi fratres, quia maxime fraus diabolica murmurationis sagittam inter fratres immittere solet, sciens perfectam ibi non esse charitatem, ubi murmurationis telo charitatis unanimitas vulneratur. Charitas est quoniam cooperit multitudinem peccatorum , sine qua etiam peccata non dimittuntur: quam beatus Apostolus in tantum laudavit, ut nec martyrium, nec saeculi contemptum, nec flammarum incendia sine illius bonitate prodesse testetur; In hoc enim, inquit, dixit Dominus Jesus, cognoscent omnes, quia mei discipuli estis, si dilectionem habueritis ad invicem . Omnis obedientiae, vel humilitatis subjectio in monasteriis charitatis munimine roborari debet, quae sine simulatione falsae extrinsecus ostentationis in corpore, fieri necesse est; sed ex corde diligere nos debemus, opereque ostendere, quod in cordis thesauro reconditum habemus. Angelicam vitam vivit in terris, qui pacifica charitate, et sancta dilectione vivere inter homines studet; et quod hic ex parte habere incipit, in beatitudine coelesti pleniter possidere gaudebit. Haec est optima pars, quae non auferetur ab eo, qui vestigia Christi in charitatis officio in hoc saeculo omni studio amplecti intendit. Intercedentem pro populo Christiano sanctitatem vestram divina clementia exaudire dignetur, dilectissimi fratres.
(Matth. XVIII, 20) (Matth. V, 9) (Gal. V, 15) (Joan.
XIV, 27) (I Petr. IV, 8) (Joan. XIII, 35)