I.  Ad Gozpertum abbatem Tegernseensem scribit se suum a monasterio S. Magni discessum non praevidisse, et membranas ad scribendum petit.
G. dignitate meritorum coelico nutu pleniter repleto, F., debitae subjectionis devotissimum pignus.
Recessionis meae de monasterio S. Magni, et repentinae disjunctionis a vestra fraternitate meae praescientiae non esse, coram Deo testificor, qui nunquam tam inhumane vellem facere, ut vobis nesciente discederem, a quo quamvis interdum absens locali spatio, corporalique colloquio segregatus, nusquam mentis amore fueram disjunctus, postquam primum coagulatione charitatis adhaerere ardenter incipiebam. Precor humiliter pietatem vestram ut memoriam mei habeat in oratione vestra in loco sancto pro abolitione commissorum meorum. Quando enim nos vestri obliviscimur, nec nostri recordamur, quod utrumque absit. Sed quia spirituali consolatione vestra parte, si dignamini, nolumus privari, ad utilitatem spiritualis et temporalis exercitii aliquas membranas nobis donari precamur. Nam, ut scitis, libenter interdum scriptitationis immoror studio. Sed nunc facultatem scribendi pergamenis deficientibus non habeo, nisi vestrae manus largitione tribuatur. Valete.