EPISTOLA CCLVII. PHILIPPO,  Dei gratia Trecensi episcopo,  IVO,  eadem gratia Carnotensis Ecclesiae minister, salutem et servitium.
Gratias referimus liberalitati vestrae, quod memor beneficentiae vestrae, dissensionem quae inter domnum Odonem Ecclesiae S. Georgii priorem, et quosdam fratres sibi commissos orta fuerat per Beati Quintini Ecclesiam regulariter sedare voluistis, et eosdem dissentientes ad praedictam Ecclesiam transmisistis. Sic enim a paternitate vestra et Ecclesia vobis commissa institutum est, ut Ecclesia Sancti Georgii a vobis ecclesiastica et temporalia beneficia cum debita humilitate recognoscat, ab Ecclesia autem Beati Quintini regularia instituta suscipiat. Factum est itaque ut imperastis. Venerunt quidam ex dissentientibus fratribus adversus praelatum suum disceptaturi, et sententiam debitam pro meritis accepturi. Nos autem scientes quia « concordia parvae res crescunt, discordia autem maxumae dilabuntur » , paci et unanimitati studuimus. Et quia sine eorum culpa tanta discordia fieri non potuit, persuasimus illis ut a praelato suo pro commissis veniam peterent, et indulgentiam postularent. Quo facto, facta est pax inter domnum Odonem et praesentes fratres, et condicta inter praesentes et absentes, ita ut qui cum eo remanere vellet, remaneret cum subjectione debita. Qui autem remanere nollet, fraterna charitate servata transiret ad Ecclesiam Beati Quintini, vel ad aliquam Ecclesiam eidem adjacentem cum assensu domni Odonis, et dispensatione domni Radulfi abbatis. Reformata itaque pace, noluimus pati ut alius in labores domni Odonis intraret, qui ibi diu cum multo labore et sudore congregavit quae potuit, et pro scientia sua fideliter dispensavit. Si autem zelus domus Dei in nimiam zelotypiam eum excitavit, monuimus etiam ut temperet zelum suum, et, secundum Apostolum, fiat infirmis infirmus, et omnibus omnia ut multos lucrifaciat . Remisimus itaque eum sub tuitionem vestram et Ecclesiae vestrae, ut vobis humiliter et obedienter serviat, et a vobis in necessitatibus ecclesiasticis paternum auxilium fiducialiter petat. Quod postulo a pater nitate vestra, postulo a filiis vestris, Reinaldo praeposito et archidiaconis vestris, Petro, Drogone, Joscelino, Simone, Odone camerario, ut pauperem Ecclesiam verbo consolentur, auxilio tueantur. Vale.
(SALLUST. Jug. 10) (I Cor. IX)
[ sic v. c.; antea a parvitate mea] [ al. qui ibi dudum
cum, ita ms. c.; sed cum deest ] [ al. eum ut]