EPISTOLA CXIV. AD EUMDEM.
Patri suo et domino pontifici A. frater G. Herefordiensis Ecclesiae minister, debitum humilitatis et obedientiae famulatum.
Cum spectat ad judicem singulorum causas diligenter attendere, specialius tamen attendendae sunt quae in filiorum innocentiam sub adnotatione criminis intenduntur. Funestae namque voces et clamosae praecludendae sunt his, qui vitam innocentium persequentes et famam, quorum non probant culpam, hos tamen invidiosa malitia trahere moliuntur ad poenam. Causae quidem ejus quae inter Osbertum Eboracensem archidiaconum, et S. clericum vertitur initium, prosecutio et finis, appellatione ille suspensus est, quem ex litteris legati vestri domini Cantuariensis archiepiscopi, plena potest veritatis luce sublimitas vestra cognoscere. Has quidem et diligenter inspeximus, et omnes causae ipsius articulos in eum processisse modum, quo litteris designantur eisdem, plane testificamur. S. enim praedictum archidiaconum super morte Willelmo archiepiscopo veneno, ut dicebat, illata, et quibusdam criminibus aliis impetens, in ipsum vinculum inscriptionis arripere, et coram judice ecclesiastico agere recusabat. Cumque in tanta multitudine parentum et amicorum archiepiscopi defuncti solus ipse staret, et nullis fulta testimoniis verba funderet, laminam candentis ferri in praedictum archiepiscopum eo tutius offerebat, quo Ecclesia Dei probationem hujusmodi nullatenus admissuram attendebat. Ipsumque ad regis audientiam eo confidentius provocabat, quo ad judicium hoc apud cinctum judicem de jure celebrare non posse avertebat. Cumque judicis animum in eo non oporteat versus quemquam moveri, quod non potest ostendi, pro jam dicto archidiacono preces sublimitati vestrae porrigimus, ne apud vos incurrat iram, quem et multa liberalitas . . . Desunt nonnulla.