CIV. AD DOMINUM PETRUM CARDINALEM.
Verbum, super quo domino regi Angliae vestra pro me gratia supplicavit, prorsus inane factum est, quoniam infelices aliquos adversum me exspectare praeelegit eventus, quam mero beneficio quolibet adjuvare. Et quia beneficium non merui accipere quod speravi, de meo necesse est me facere quod oportet. Ideoque proposui, cura episcopali viris interim commissa fidelibus, extra provinciam, ubi nulla quies, nulla laetitia est, aliquo me conferre, ubi quies et animo prodesse possit et corpori et ad solutionem parcimonia subvenire. Per quod in brevi ab importuna liberatus instantia creditorum ad unicum statim Romani pontificis revertar auxilium, ut me et a vexationibus praesentis cruciatus absolvat, et ad gerendum morem devotioni meae cum absolutione necessaria et benedictione dimittat. Veni igitur in Franciam ad concilium venire disponens, si ulla unquam ratione potuissem, quod quia certius expertus sum mihi impossibile esse, cum litteris excusationis meae nuntium mitto, quem rogo ut vestra gratia commendatum habeat, et in his quae vobis ex parte mea dixerit, per vestram gratiam liberaliter adjuvetur. Sciatis autem me plurimum de vestrae familiaritatis et amicitiae gratia gloriari, quam, etsi condigna operum exhibitione non merui, sincera tamen credideris devotione suppleri.