CXIII. AD DOMINUM PAPAM ALEXANDRUM.
Est quiddam quod diu licet absconditum, necesse habeo ex hoc nunc vestrae misericordiae revelare, ut super eo possim apud benignitatem vestram remedium aliquod invenire. Filios enutrivi et exaltavi: ipsi autem non tantum spreverunt, sed etiam oderunt me . Nepotes mei sunt, quos ego fere a cunabulis indulgentius educavi, erudivi studio magno, divitiis ampliavi et illustratos honoribus feci inter alios quasi speciali quadam gloria resplendere. Ipsi vero nullam meritis meis gratiam referunt, nec utilitati vel honori meo curant in aliquo providere, hoc solo scilicet moti, quod quaecunque vacabant in ecclesia, non conferebam nepotulis eorum, sed accitis ab omni parte viris litteratis et honestis, ecclesiam meam tot personis venerabilibus illustravi, ut nulla sit in provincia tota quae possit earum meritis adaequari. Inter quos si quos forte contingat reprehensibiles inveniri, aliorum virtutibus et prudentia redimuntur, nec aliorum improbatione meretur ecclesia blasphemari. Dicunt autem hoc a me ad contemptum sanguinis mei et depressionem eorum fieri, cum ipsi per me de natura debuissent affectuosius promoveri. Inter quos, ut de caeteris sileam, unus est perniciosus mihi, cui ego primum duas praebendas centum librarum in Lexoviensi et Baiocensi ecclesiis contuli, archidiaconatum unum ducentarum librarum, ecclesias parochiales tres quinquaginta librarum, decanatum quinquaginta vel sexaginta librarum in ecclesia Lexoviensi, quia nihil mihi satis poterat esse quod facerem, nisi eum facerem assidere mihi similem vel majorem. Nactus ergo quod voluit, coepit statim mecum de potestate contendere, et omnia reputare inania, quae dixissem et contentiose omnia ad suam convolvere voluntatem. Sustinui diutius, ipsumque magis armabat cognationis audacia, et fere aequalitas potestatis. Assistebant ei alii, neque mihi aliqua fere concertatio fuit, nisi cum sanguine meo, donec novissime aliqui aliorum lasciviae suae timore perterriti, in partem ipsius causa quaerendi subsidii concesserunt; sed ego novissime coepi in alios auctoritate litterarum vestrarum et praesidio convalere. Sane unum est ad quod vos indilatae severitatis vestrae manum convenit adhibere, quoniam in hoc et enorme delictum et multarum pernicies vertitur animarum. Est in decanatu parochialis ecclesia, cujus reditus decano et presbytero constat esse communes, cujus sacerdos super tribus criminibus maximis, concubinatu scilicet, et incestu cum focaria fratris, et perjurio in generali synodo, quia purgari non potuit, publice condemnatus est et omni nimirum beneficio ecclesiastico spoliatus. Cumque postea ecclesiam per violentiam detinere praesumeret, divina etiam celebrare praesente et conveniente decano, iterum sententia anathematis innodatus est: quem postmodum in eadem ecclesia decanus instituit, et in parochiali altari, me semper prohibente, facit in maledictionem populo deservire, et de manu ejus reditus, quos ille de maledictione percepit, recipere non formidat. Suspensum igitur a me facit nihilominus spiritualia ministrare, quoniam ipsi defensionem in omni necessitate promittit. Schisma est et qualibet haeresi major iniquitas, ubi et sacramenta profanari constat, et populum quingentarum animarum periculo perpetuae maledictionis involvi. Ad hoc improbastis aliquando, quod ego decanatum et majorem archidiaconatum uni decano profusa liberalitate contuleram, cum id ecclesiasticae institutioni constet esse contrarium, atque Baiocensi et Ebroicensi episcopis injunxistis in diversas personas dividere dignitates, ut nec etiam obsisteret rescriptum vestrum, quod super hoc aliquando constat vobis esse subreptum. Verum decessit alter judicum, neque duplex mandatum unius potuit delegatione compleri. Necesse est igitur ut sanctitas vestra adimpleat quod incoepit, aliisque judicibus rei efficientiam delegare, per quos Ecclesiae dignitatum suarum restituatur aequalitas, nec altera alteram tali forte confusione consumat et hominis ingrati et degeneris ambitio compescatur.
(Isa. I)