EPISTOLA LXVI. AD EUMDEM.
Venerabili domino et fratri in Christo charissimo WILLELMO, Dei gratia tituli Sancti Petri ad Vincula presbytero cardinali, et apostolicae sedis legato, THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, salutem, et contra principum insolentiam animi fortitudinem.
Ex litterarum vestrarum tenore perpendimus et vos illustrissimi domini nostri regis Francorum meram obtinuisse gratiam, et obtenta gaudere. Quod quidem gratum habemus et tenemus acceptum, eoque amplius, quod in hac parte nec instantia vestra, et aliorum amicorum nostrorum frustrati sumus, et quod petebamus, nostrum successit ad votum. Unde sicut sua residet in animo nostro gratia grata, petimus ob ipsius amorem et reverentiam, cujus, sicut dicitis, circa nos et negotium nostrum sollicitudo non modica est, quod retribuat ei, qui facere potest, bonorum retributor altissimus. Sit nobis vestra gratior impensa, quam quidem, etsi a multis retro temporibus affectuose affectavimus, nunc pro certo domini Carnotensis, et magistri P . . . . . . . . Papiensis interventu effectuosiorem imploramus, ut gaudere debeamus de impetrata, et sentiat Ecclesia, quae nobiscum vexatur nimis injuriose, et nos cum ipsa de benevolentia vestra provectum, et ex provectu recipiamus quod justum est. Scimus equidem et firmum tenemus, quoniam sicut paria delicta mutua compensatione abolentur, sic vicissitudines gratiarum devotione mutua connectuntur. Satis credimus dictum esse sapienti. Praeterea de pace futura, cujus spes melior vobis promittitur, omnipotenti Deo, dummodo fiat Ecclesiae commodo et nostro. Quod utinam altius attendatis, et animis vestris inseratis argutius, curantes ne vana spe deludamini, et falsis promissionibus sollicitudo vestra evacuetur. Revera verum est, quoniam sapiens dissimulat in tempus. Sed proverbialiter dicitur: Dum exspectatur tempus, fugit, labitur e manibus, nec redit ad votum. Et medicus: Dum dolet, accipe. Ego vero dico vobis, quod opto non facile transeat aures nostras, nec lubrice labatur ab animo vestro, fortunam praesentem, quae nuda vestris paret conspectibus, pressis manibus tenete: utimini ea pro tempore, lubrica enim est, nec invita teneri potest. Haec hactenus. Caeterum de adventu vestro Parisiis triduo ante, si placet, nobis renuntiate, ut si forte equitaturas invenire poterimus, quae apud nos hoc tempore propter guerram tenuiter habentur, discretioni vestrae loco congruo occurramus, et fruamur desiderato colloquio vestro. Sin autem, quod absit! mittamus vobis aliquem familiarium nostrorum, qui renuntiet nobis statum vestrum, et quo divertere disponatis. Valete nostri non immemor, ut melius sit inde nobis et miseris nostris.