EPISTOLA XXIII. RADBODONIS TORNACENSIS AD LAMBERTUM.
LAMBERTO Dei gratia Atrebatensium venerabili episcopo, RADBODO humilis Tornacensium praesul, salutem et dilectionem in Domino.
Antiquus humani generis inimicus invidiae facibus accensus pacem Ecclesiae, quam suis fraudibus nocivam intelligit esse, omni conatu nititur perturbare. Sed illi, episcopos dico, quibus commissus est baculus ad tuendum Christianum ovile, incursantes lupos a dominicarum ovium laesione debent arcere. Nec solum specialiter nobis commissis justum est nos custodire, curam impendere, verum etiam alienis charitatis affectu et pietatis studio oportet invigilare. Moveat igitur pietatem vestram monachorum sancti Amandi lacrymabilis querimonia et injustissime a subditis nostris eis illata exsecrabilis injuria. Nuper etenim mihi per eos transeunti non sine multa animi contritione et copiosa lacrymarum effusione, gemitu etiam ab intimis penetralibus educto verba interrumpente, conquesti sunt terrarum suarum violentas depraedationes, hominum saevissimas verberationes, poenales incarcerationes, et usque ad novissimum quadrantem intolerabiles redemptiones; quae omnia inferri sibi ab Anselmo et ejus dapifero Rainero lacrymabiliter ingemiscunt. Ego autem haec audiens de pravitate vestri parochiani doleo, dolens reclamo, reclamans consilium et auxilium vestrum supplex imploro, scilicet ut eum ad satisfaciendum propria excommunicatione compellatis, et mihi eum excommunicandi licentiam concedatis; qui nisi ad satisfactionem venerit, monachi et sanctorum reliquiis in terram depositis in hujus rei ultionem Deum invocabunt, et Anselmum cum suis fautoribus maledictionibus et exsecrationibus anathematizabunt. Valete.