XXVIII.  Ad Ludovicum regem Francorum.--De haereticis Albigensibus.
Piissimo Domino suo LUDOVICO, Dei gratia Francorum regi, HENRICUS Claraevallensium pauperum servus, immarcessibilem aeterni regni coronam.
Inter caetera fidei et pietatis insignia, quibus inter reliquos mundi principes vestrae sublimitatis apex singulari et fere unica devotione resplendet, illud in vobis Christiani fervoris propositum amplectimur, et laudamus quod de eliminanda haereticorum incertitudine concepistis, in tantum ut animum quoque regis Anglorum in eamdem, sicut audivimus, induxistis pietatem. Gratias Deo super inenarrabili dono ejus, de cujus munere venit ut in terris positus de coelestibus cogitetis. Unus inventus diebus his nostris, in quo praeter consuetudinem principum memoria potissimum vigilet aeternorum. Non ergo cessamus pauperes vestri de Claravalle, sedulo pro vobis orantes ad Deum, ut vestrae magnanimitatis vota grata, rata et acceptabilia faciat, et omnes regiae dispositionis adnisus ad gloriam suam et salutem vestram promoveat, ordinet et disponat; specialiter autem in hoc opere Christianae religionis et fidei copiam vobis gratiae coelestis impendat, per quam dignus inveniamini corona justitiae, tam propagator fidei, quam victis infidelibus triumphator. Et nos quidem nuper ire ad partes illas pro visitandis nostris domibus disponentes, decreveramus faciem vestram etiam in hoc ipsum praecedere, ut possemus aliquos ex infidelibus illis prius ab erroribus suis, deinde ab ore imminentis gladii liberare. Habita tamen deliberatione nobiscum, praesensimus melius esse nobis omnino desistere, ne ipsi forsitan ex monitis nostris in sua redderentur perfidia cautiores. Vobis melius decernitur hujus pugnae victoria, per quam favente de supernis Altissimo, vel faciatis eos ad Ecclesiae sinum reduces, vel a sinu regni propulsabitis contumaces. De caetero nosse vos cupimus quidquid forsitan alii dicant vobis, quod ad diem, qua comes Henricus crucem assumpsit, inde licet vocati interesse noluimus, quia dubitamus secundum ea quae pridie acta fuerant, ne in aliquod vellent inutile declinare consilium, quod nobis esset aliquatenus inhonestum. Ibi tamen eadem die nec orationes fratrum nostrorum, nec nostrae litterae defuerunt: quibus per Dei gratiam et princeps animatus est ad susceptionem crucis, et consiliarii ejus recto incesserunt itinere veritatis.