EPISTOLA II. AD VILLEGISUM MOGUNTINUM ARCHIEPISCOPUM.
Magna, Pater, constantia collaborandum pro habenda ratione pacis atque otii. Regnorum perturbatio aliud quid est quam Ecclesiarum desolatio? Nos quidem pietas et multa circa nos Ottonum beneficia filio Caesaris adversari non sinunt. Denique res nostras ad auxilium promovimus. Uniusque partis pactum, si placet, communi consensu in sempiternum stabiliemus. Nihil a vobis nisi salva fidelitate Domini nostri perquiremus. Haec Domino teste loquimur, et plena fide vestrae prudentiae committimus. Qui duos Ottones conatus est exstinguere, tertium volet superesse. Mementote illius Tulliani: Stultum est ab eis fidem exigere, a quibus multoties deceptus sis. Simulque etiam quod non frustra Divinitas contulit vobis nosse ac posse, quid super his approbetis, et his contraria sentiatis, quive faveant et a vobis dissideant, tutis significare rescriptis. Altitudo vestri consilii provideat rebus beati Remigii vobis vicinis, ne aut praedo rapax eas rapiat, et ne Otto, qui debet esse tutor, sit devastator. In his quoque vestrum velle liceat, cognoscere.