EPISTOLA CLXI. AD EUMDEM.
Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, debitum charitatis et obedientiae famulatum.
Conquestus est apud nos, domine, praesentium lator Ricardus, se ecclesia de Bardintuna injuste spoliari, et eam a Waltero clerico injuste sibi detineri, asserens se ut jam dictam recuperaret ecclesiam jamdudum bonae memoriae dominum papam Adrianum adisse, et ad venerabilem fratrem notrum dominum Cicestrensem episcopum, mandatum retulisse, ut super eadem causa cognosceret, et ipsam fine debito terminaret. Jam dicto itaque episcopo suas in hoc partes interponente juxta assertionem Ricardi, Adam clericus dictae ecclesiae, eo tempore detentor, cum eo in hunc modum composuit, ut viginti solidos annuatim, nomine ipsius ecclesiae sibi solveret, et hos solvendo, ecclesiam ipsam vitae suae tempore retineret. Ipso vero postmodum in hac solutione cessante, Ricardus se dominum papam item adisse, et jam dictam ecclesiam sibi ab eo adjudicatam fuisse, seque sententiae hujus exsecutionem ad dominum Cicestrensem detulisse et jam dictum Adam secum denuo in hunc modum transegisse asseruit, ut quinquaginta solidos annuatim sibi redderet, hacque solutione ecclesiam retineret. Innitens itaque auctoritati apostolicae, qua sibi ecclesia jam dicta adjudicata est, cum ejus nomine jam nec viginti nec quinquaginta, nec aliquid omnino sibi solvatur, petebat ecclesiam sibi restitui, et apostolicae sententiae reverentiam debitam exhiberi. Walterus vero res inter alios actas et judicatas, aliis nec obesse nec prodesse debere asserens, se jam dictam ecclesiam canonice adeptum, seque a praedecessore nostro bonae memoriae Roberto episcopo, ante litis memoratae tempora, in ea personam constitutum fuisse respondit. Cumque postmodum in Galliis studiorum causa demoraretur, si inter Ricardum et Adam rei suae procuratorem, ipso absente et ignorante, super ecclesia sua lis actitata et transactio interposita est, ipsam absenti sibi et ignoranti praejudicium afferre non posse, notissimi juris esse asseruit. Qui reversus a studiis, et in propria veniens, ecclesiam quam legitime nactus est, jure suo possedit, nec pactiones Adae super re sua, ipso ignorante, initas aut ratas habuit, aut ratas habere disponit. Volentes vero jus Ricardi, si quod erat, plenius intelligere, quis eum in jam dicta ecclesia personam constituerit, diligenter inquisivimus. Ipse vero praedecessorem nostrum dominum Ricardum seniorem ecclesiam hanc sibi concessisse respondens, scriptis aut testibus, aut aliis quibuscunque adminiculis assertioni huic fidem facere, nec tunc quidem potuit, nec de caetero se facturum repromisit. Inquisitus vero, an hoc probare sufficeret, Adam scilicet tempore quo cum ipso transegit ecclesiam ipsam suo nomine possedisse, aut Walterum quod inter ipsos gestum fuerat ratum postmodum habuisse, horum etiam probatione omnino se carere respondit. Unde cum causam ejus veritate niti non liqueret, reverentiam tamen debitam domini papae litteris exhibentes, W. ab ejus decisione non absolvimus, sed rem in diem alterum quo sibi Ricardus providere posset uberius, differendam aestimavimus. Ricardus vero denuo penes nos experiri renuens rem distulit ad sanctitatem vestram, ad festum sancti Aegidii appellavit. Valere vos optamus in Domino, Pater in Christo charissime.