DXLV.  Privilegium pro monasterio Rupensi.   (Anno 1142, Dec. 23.) [  Gall. Christ.,  XII, Instrum. 113.]
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GAUFRIDO abbati monasterii de Rupibus, ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regulariter substituendis in PP. M.
Purae mentis religio indissolubili divini amoris glutino confirmata, vultum clementissimi creatoris ut terrena coelestibus jungantur, ut una superis socientur mundis orationibus, incessanter profusius inclinat. Quia igitur fratres jam dicti monasterii a cura saeculari liberos et divinis servitiis mancipatos, pie vivere ac religiose cognovimus, idcirco, in Domino dilecte fili Gaufride abbas, tuis justis petitionibus ducimus annuendum. Statuimus itaque ut quaecunque possessiones aut bona ad eumdem locum inpraesentiarum juste et canonice pertinere noscuntur, aut in futurum, concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, ei deferri contigerit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Et quoniam ubi spiritus Domini, ibi libertas: ut liberius divinis famulatibus valeatis insistere, et purgata mentis acie, contemplationi vacare; prohibemus ne aliquis archiepiscopus, aut episcopus in te vel successores tuos, seu aliquem abbatem Pontiniacensis ordinis, indebitis vocationibus fatigare, vel contra regulam inquietare praesumat. Porro conversos viros qui monachi non sunt, post professionem factam in vestris coenobiis, nullus archiepiscoporum vel abbatum sine vestra grata licentia suscipere, aut susceptum retiner praesumat. Verum quoniam sicut, beato Gregorio Augustinum Anglorum episcopum instruente, didicimus communi vita viventibus jam de faciendis portionibus, vel exhibenda hospitalitate et adimplenda misericordia nobis quid erit dicendum, cum omne quod superest, in causis piis ac religiosis erogandum est, Domino magistro omnium dicente: Quod superest, date eleemosynam, et ecce omnia munda sunt vobis; statuimus ut de laboribus quos vos, et totius vestrae congregationis fratres propriis manibus et sumptibus colitis, et de animalibus vestris a vobis decimas expetere vel recipere nemo praesumat. Nulli ergo hominum liceat vestrum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas minuere, aut aliquibus molestiis fatigare: sed omnia integra conserventur, vestris et aliorum pauperum Christi usibus profutura. Si qua igitur in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, et secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque periculum patiatur, et a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo, examine districtae ultioni subjaceat. Conservantibus vero eidem loco quae sua sunt sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen. Ego Innocentius Catholicae Ecclesiae episcopus ss. Ego Concordus episcopus Sabinensis ss. Ego Albicus Ostiensis episcopus ss. Ego Stephanus Praenestinus episcopus ss. Ego Stephanus Tusculanus episcopus ss. Ego Guido sanctae Romanae Ecclesiae indignus sacerdos ss. Ego Guido presbyter cardinalis tituli S. Grisogoni ss. Ego Gregorius diaconus cardinalis SS. Sergii et Bacchi ss. Ego Otto diaconus cardinalis Sancti Georgii ad Velum Trecens. ss. Datum Laterani per manum Gerardi S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis ac bibliothecarii, decimo Kal. Januarii, indictione VI, Incarnationis Dominicae millesimo centesimo quadragesimo secundo, pontificatus vero domni Innocentii II PP. anno XIII.