EPISTOLA XVII. A. SUBDECANO.  Postquam hospitalitatis virtutem laudibus Hildebertus extulit, amico gratias agit ob eam quam, nec ab ipso rogatus, tribus suis clericis exhibuit, non probans tamen, quod vanitatis vitandae praetextu bonum hoc opus occultare seu dissimulare tentaverit.
Fuere qui dicerent inter sex opera misericordiae, nihil eorum hospitalitati praeferendum. Hos attendisse arbitror nonnulla in hospitio reperiri, quibus diversa susceptorum incommoda propulsari, noscuntur. Idcirco splendidissimam hospitalitatis gratiam, qua 182 Lot et Abraham, quia consueverant homines, angelos etiam hospitari meruerunt. Praeterea velut in ampliorem hujus gratiae mercedem, alter Sodomae subversionem evasit, alter filium de sterili conjuge meruit obtinere. Tibi quoque desuper, ni fallor, accessit, ut dum praefatam frequentas beneficentiam, tres christos Christi colligeres, et hospitalitatis hostiam, quam apparatu gratissimam feceras, hilaritate faceres gratiorem. Sane dum collecti tui transitum Turonis haberent, plane mihi gratias egerunt, in nomine meo praestitum sibi beneficium asserentes. Recordari tamen non potui quid egerim tibi, vel alicui propter te, quo ministrare mihi deberes, aut alicui propter me. Fieri autem potuit, ut evitandae causa jactantiae, diceres collatum pro me beneficium, quod eis pro Domino et in Domino contulisti. Verum minime oportuit piam occultari devotionem, si transitoriae laudis cupidus ipse non fuisti. Siquidem laudis hujus contemptores gravis offensa respicit, si quod bene agunt latere quam videri malunt. Unde et sic Gregorius ait: « Quisquis humanam laudem calcare jam sufficit, poenaliter peccat, si bona quae agit occultat. »
[praedicaverunt]