EPISTOLA CLXXIV. B. EPISCOPI PATHERBURNENSIS ET WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM III.  De lite quae inter Z. praepositum et episcopum Spirensem vertebatur.   (Anno 1149.)
Reverendo Patri suo et domino EUGENIO sanctae universalis Ecclesiae summo et universali pontifici BERNARDUS Dei gratia Patherburnensis Ecclesiae humilis minister, et frater WIBALDUS eadem gratia et vestra id quod est in Ecclesia Catholica, perseverantem cum omni devotione et obedientia famulatum.
Cum venissemus in oppidum Frankenevort in Assumptione beatae Mariae ad curiam inclyti triumphatoris filii vestri Conradi serenissimi Romanorum regis, Z. praepositus Spirensis filius vester querelam suam exposuit, praesente Moguntina et Wormatiensi ecclesia, nobis quoque audientibus, et habuit testimonium ab omnibus, quod cum a vestra sanctitate esset reversus, priusquam sudorem viae detergeret, priusquam ad episcopum Wormatiensem et ad abbatem Eboracensem mandata vestra perferret, quibus controversiam, quae in eum mota erat, audiendam determinandamque commiseratis, ab episcopo Spirensi et canonicis ejus in judicium actus est, et per verbum sanctae obedientiae jussus est fratribus reddere infra quindecim dierum spatium, quidquid de praebenda ipsorum eis defuerat interim, dum versus Romam peregrinaretur. In perficiendis itaque mandatis vestris cum praedictum tempus effluxisset, decimo quinto tandem die coepit episcopus praedictum praepositum Z. de inobedientia incusare, et super hoc canonicam pene sententiam a clericis postulare. Cum vero praefatus praepositus sensisset se a canonicis iniquo odio praegravari, et omnia ecclesiastica beneficia sibi praeter morem et ordinem abjudicari, metropolitanum Moguntinum archiepiscopum appellavit, et sic ante datam sententiam, quam adversarius ejus Gevehardus prima voce proferebat, se suaque omnia in vestram tutelam commendans ab eis exivit. Vocatus Spirensis a metropolitano suo cum clericis suis Moguntiam venit ubi, cum jam saepedictus Z. praepositus neque misericordiam neque judicium invenire potuisset, vestram praesentiam appellavit. Haec sunt, Pater charissime, quae veraciter audivimus, et quae pro oppressione fratris nostri pietati vestrae intimare curavimus, scientes procul dubio quod in conspectu vestro misericordia superexaltat judicium, et quod in nullo violari sacrorum canonum decreta patiamini.