XXXV.  Nicolaus II Ecclesiae Dorcastrensis possessiones et privilegia confirmat.   (Anno 1061.) [MANSI,  Concil.  XIX, 875.]
NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, WILWINO, venerabili episcopo Dorcastrensi, suisque successoribus ibidem canonice promovendis in perpetuum.
Cum magna nobis sollicitudine insistit cura pro universis Dei Ecclesiis ac piis locis vigilandum, ne aliquam necessitatis jacturam sustineant, sed propriae utilitatis stipendia consequantur; ideo convenit nos tota mentis integritate eisdem venerabilibus locis ut ea quae sua sunt stabilita permaneant providere. Igitur quia petisti a nobis, charissime fili, cum Edwardi regis legatis, atque litteris nostri videlicet amici, ut per nostri privilegii paginam tuae Ecclesiae, tibique, nec non successoribus tuis, omnia perpetualiter confirmaremus quae praefatae Ecclesiae juste et legaliter competunt; suggestioni tuae gratanter annuentes, per hujus nostrae constitutionis decretum et apostolicae sedis liberale edictum concedimus, et confirmamus tibi, sicut supra legitur, tuisque successoribus ibidem canonice promovendis in perpetuum, quaeque praefatae Ecclesiae pertinent, tam quae impraesentiarum possidet, vel possedit, et maxime parochiam Lindisi, ecclesiamque Stov. cum Newerca et appendiciis, quas injuste Alvricus archiepiscopus Eboracensis invasit, uti per legatorum nostrorum dicta, et per antecessorum testimonia et scripta agnovimus, quam quae in futuro quocunque modo divinis et humanis legibus acquirere poterit, scilicet praenominata Ecclesia, cum omnibus rebus et possessionibus suis ac pertinentiis mobilibus et immobilibus, seseque moventibus, castris scilicet, casis, villis, territoriis, ecclesiis, cum primitiis, et decimationibus, cum omnibus quoque quae pia devotio fidelium sacris contulit sibi, vel contulerit oblationibus, pro salute vivorum atque etiam mortuorum. Statuentes per hujus nostrae apostolicae sedis, cui, Deo auctore, praesidemus, auctoritatem, et nostri edicti inviolabilem constitutionem, ut neque rex, neque archiepiscopus, sive dux, sive marchio, seu comes, aut vicecomes, nec alia sive magna sive persona cujuscunque dignitatis vel ordinis, contra hoc nostrum privilegium praesumat praefatam Ecclesiam, aut te, charissime confrater, tuosque in perpetuum successores de bonis suis deinvestire, aut inquietare, aut aliquid ibi contra sanctos canones constituere, vel ordinare; sed ita sicut praedicta Ecclesia, quae omnia praelibavimus, melius firmiusve a suae constitutionis initio tenuit, teneas, possideasque, tam tu quam successores tui sub constitutionis hujus pagina et apostolica sanctione. Si quis igitur, quod non optamus! contra hoc nostrum privilegium venire tentaverit, et sicuti ab apostolica auctoritate praeceptum ac corroboratum est permanere non dimiserit, sciat se anathematis vinculo innodatum, et cum Juda traditore, et Dathan et Abiron partem habere, nisi forte resipuerit, et digne satisfecerit. Qui vero pio intuitu in omnibus observator exstiterit, custodiens hujus privilegii nostri constituta, ad cultum Dei respicientis, benedictionis gratiam a misericordissimo Domino Deo nostro consequatur, et vitae aeternae particeps fieri mereatur. Dat. V Non. Maii per manus Bernardi, episcopi S. Ecclesiae Penestrinae, anno ab Incarnatione Domini 1051, anno tertio pontificatus Nicolai Papae II, indict. XIV.