EPISTOLA CLXXXII. SUGERII AD HENRICUM EPISCOPUM, CAPITULUM, CLERUM ET POPULUM BELVACENSEM.  Eos revocat a seditione in regem meditata  .
Venerabili episcopo H. et nobilis Ecclesiae B. Belvacensis capitulo, clero simul et populo, SUGERIUS Dei gratia Beati Dionysii abbas, pacem superiorem et inferiorem a Rege regum et rege Francorum.
Ex ea familiaritate quam et hujus domini regis et patris ipsius temporibus, querelis emergentibus, pro pace vestra ab omni munere manus continens fideliter, ut melius nostis, laborare consuevi, nunc quoque, gravi licet detentus infirmitate, rogo, persuadeo, et modis omnibus laudans consulo, ne contra dominum regem et coronam, cui omnes archiepiscopi, episcopi, et barones innitimur, et jure fidelitatis debitores existimus, contumaciter, quod vobis non expedit, calcaneum elevetis. Novus est enim, et saeculo inauditus hujusmodi ausus, nec diutius absque civitatis et ecclesiae destructione poteritis sustinere. Moveri enim arma ab episcopo, vel commisso sibi populo adversus communem dominum, praesertim inconsulto summo pontifice, et regni episcopis, atque proceribus, quam perniciosum et periculosum sit, ipsi facile cognoscetis. Unum est quod vos maxime ab hac debeat praesumptione revocare: quia usque ad hoc tempus antecessores vestros tale aliquid attentasse nusquam audistis, nec tam nefandi operis exemplum in gestis, vel relationibus antiquorum in venire poteritis. Quid est quod contra dominum regem, videlicet pium Ecclesiarum amicum, ac totius boni aemulatorem intentissimum calcaneum extulistis, quippe cum voluntatem prorsus non habeat. ut vel vobis, vel aliis quidquam injuste auferat. qui si, malorum persuasione, aliquid forte minus bene adversum vos egisset, conveniendus utique prius erat per regni episcopos et proceres, sive potius per dominum papam, qui caput est Ecclesiarum, quique omnia facile pacificare potuisset. Redeat igitur ad cor novi episcopi nobilitas, qui quamvis plebeio tectus amictu, indocilis privata loqui, regem dominum et fratrem magis placandum graviter commovit. Si ex amore Ecclesiae suae hoc facit, habeat zelum secundum scientiam. Si bene efferre nititur, rectius dividat. Regiam clementiam blandiendo, et se voluntati illius exponendo, tam sibi quam Ecclesiae suae et civibus reconciliet, ne diabolica astutia, aut proditionis coronae, aut fratricidii infamis ignominia, vel tale aliquid emergat. Et quid de vobis dicam charissimis amicis nostris, decano et archidiaconis, et nobili clero capituli, si audiero nobilem statum Ecclesiae vestrae subverti, ecclesiarum Dei copiam hac occasione igne conflagrari? Novit qui omnia novit quod graviter infirmus, et quartano typo laborans, gravius hoc languore ad praesens affligor, et meipsum libenter pro sedatione hujus seditionis contraderem. Quid autem vobis dicam, cives miserrimi, quos valde absque cupiditate aliqua diligere consuevi , si audiero civitatis subversionem, filiorum vestrorum et uxorum exsulem depraedationem, virorum multorum detruncationem? Quae si modo fiat, tanto citius, si quacunque occasione differantur, tanto ardentius, crudelius, et miserabilius fient; crescit enim odium ex ultionis dilatione. Miseremini vestri, misereatur sibi nobilis pontifex, misereatur clerus suiipsius, quia sicut non poterit formica currum trahere, sic nullo modo poterunt civitatis Belvacensis subversionem a fortitudine coronae et sceptri defendere. Si quid scire possum, si quid retinui, qui jam in his consenui, vestra longo labore parta raptoribus et furibus expendetis, iram domini regis, imo omnium succedentium vobis accumulabitis, odium sempiternum vestris generationibus generabitis, universis per totum regnum Ecclesiis regiam devotionem et miram liberalitatem, qua hanc et alias ditaverunt, in sempiternum pessimi hujus facti memoria submovebitis. Videte, videte, viri discreti, ne et alia vice rescribatur, quod semel inventum est in marmorea columna hujus civitatis, ore imperatoris dictum. Villam Pontium refici jubemus.
(neque enim recordor

me aliquando vel unum nummum a vobis
accepisse)