EPISTOLA CLXXIX.  Argumenti ejusdem.
Vox audita est, ploratus et ululatus multus in obitu viri egregii fratris vestri, qui tanto majoris tristitiae reliquit materiam, quanto majori dote natura privilegiavit eumdem, et praerogativo morum spiritualium titulo insignivit. O mors invida, mors amara, quae in eo telam vitae succidit, dum adhuc ordiretur, pulcherrima vite praecisa, palmite non relicto. Scimus quidem causam adesse doloris; modus tamen debet esse dolentis, quia Dominus dedit, Dominus abstulit: in cujus manibus mors et vita. Qui enim dedit originem, dedit et obitum, et sic communis est lex tam vitae quam mortis, nec jus mutatur imperio vel favore. Cum ergo usus sit Dominus jure suo, non fecit injuriam, licet videatur manus ejus ad praesens plena fuisse rigore. Caeterum, quia decet, ut voluntati ejus nostros conformemus affectus, consulimus et pro gratia petimus speciali, ut temperato dolore, et fluxu lacrymarum restricto, jam vobis parcatis, consanguineis et amicis existentes consolationis speculum, et confortationis exemplar.