EPISTOLA XII. AD GEMBLACENSES FRATRES.  Excusat se a resumenda abbatiali dignitate Gemblacensis monasterii.
Reverendae matris suae Gemblacensis Ecclesiae dominis filiis et fratribus suis, GUIBERTUS eorum ultimus, in ira misericordiae memores esse.
Quod meminisse mei dignamini gaudeo et gratias ago, quod vero revocare conamini, identidem gratias ingemino, sed non inde gaudeo. Gauderem magis, si quam gratus et commodus vobis unquam esse potui, his quibus gratum et commodum me sua gratia facit Deus, in pace coesse pateremini. Quia vero quidam vestrum ad me revocandum abbatem compellunt, vellem potius ut eum ad relevandum et muros et mores domus qui corruerunt, incitarent, et ad disponendos eos per religiosas domos quos inter vos parum adhuc ordinis scire non nescio, perurgerent. Et quidem si per me apud vos aliquid boni fieri aut restitui posset, gauderem et recurrerem, et humiliari et abjectus esse et tribulari vobiscum quam spolia dividere inter superbos magis optarem . At quoniam inter vos ubi multi sapientes sunt, hujus gratiae et auctoritatis aut sapientiae esse non mereor, obsecro ut me stultum illis stultis qui de me exsultare et per me proficere se jactitant, sine calumnia habere permittatis. Quid litterae pro me revocando multiplicantur? Mox ut mutationem vel correctionem domus accepero, omni occasione, omni dilatione postposita, libens recurram, et quidquid laboris pro instauratione subeundum jusseritis, gratanter excipiam. Nam quid mea modo ibi exiguitas faceret? Tentavi aliquando subvenire, et passus sum quod animus refugiebat suscipere, et nihil profeci. Nam ideo reverti nunc vehementer formido, ne forte, si post tranquillitatem pacis, quam per triennium fere fruitus sum, in puteum miseriarum inarum recidero, et mihi molesta et vobis onerosa sit mea reversio. Deus pacis et dilectionis sit cum omnibus vobis , ut idem omnes sapiatis, et unanimiter honorificetis Deum, et per Dominum nostrum Jesum Christum Amen.
(Prov. XVI) (II Cor. XIII) (I Petr. IV.)