EPISTOLA XXIX. EBWALDUS BONIFACIO. [A. D. 733.]
Domino gloriosissimo et cum omni honoris affectu venerantissimo Bonifacio archiepiscopo Ebwaldus Estanglorum, Deo donante, regia potestate fretus, simul et tota abbatia cum omni congregatione servorum Dei in nostra provincia altithronum pro Ecclesiarum incolumitate die noctuque precibus pulsante, in Deo remuneratore omnium salutem.
Inprimis itaque scire te volumus, o dilectissime, quod gratanter accipimus nostram parvitatem vestris sanctis orationibus commendatam, ut sicut vestra benignitas de missarum solemnitatibus, et orationum assiduitatibus, Deo instigante, dictavit, ita quoque nostra mediocritas devota mente implere conetur, memoriaque nominis vestri in septenis monasteriorum nostrorum synaxibus perpetua lege censeri debet, quod in septenario numero perfectio saepe designatur. His itaque bene compositis, et Deo adjuvante, de animarum regulis, rite compositis, et de interioris hominis habitu apte condictis, exteriora terrenaeque substantiae adminicula, quae sub nostra potestate, Deo largiente, redacta sunt, sub vestrae voluntatis arbitrio contineri volumus; ita tamen, ut orationum vestrarum adjutoria per benevolentiam almitatis vestrae in Ecclesiis Dei frequentare faciatis; et sicut te pastorem in populo suo praedestinatio Dei fieri voluit, ita et nos patronum te sentire satagimus. Nomina quoque defunctorum et viam universalem ingredientium, prout opportunitas anni exegerit, ex utraque parte adducentur, quatenus ut Deus deorum, et Dominus dominantium, qui vos in episcopatus regimen ponere voluit, suam plebem ad individuae Trinitatis agnitionem, et unitatis substantiam per vos adducere dignetur. Vivite felicibus finem clausuri calcibus. S. . . . . . us. Praeterea, o piissime Pater, tibi intimandum curamus, ut gerulum praesentium litterarum devota mente a nobis transmissum scias, et sicut fidelem tibi esse comperimus, ita et eum veridicum in omnibus nobis invenies.