EPISTOLA CXXVI. AD GUENILONEM.
Reverentissimo pontifici Gueniloni, Lupus praesentem et futuram salutem.
Sanctitatis vestrae litteris alacriter paruissem, nisi votum meum molestia corporis impedisset. Nam, cum post diuturnas et asperas hujus anni aegritudines bene revelascerem, subito tussim incurri, 183 quae meatus obstruens, pene totam mihi spirandi facultatem adimebat. Hinc factum est ut multum sanguinis detraherem, maximamque imbecillitatem contraherem. Proinde nusquam audeo progredi donec quietis ac medicamentorum imo Divinitatis ope mihi quantulacunque sospitas reformetur. Unanimis tantum vobis in omnibus supplicabo, et ad idem agendum fratres meos hortabor, ut Deus inspiret vobis consilium quo generaliter prositis omnibus Christianis; ne peccatum injustitiae, quae nos jam miseros fecit, in damnationem pertrahat sempiternam. In diebus pontificatus vestri ad tantam libertatem vitia proruperunt, ut vindicata impunitate apertis quibusque nec Deus, nec rex, nec episcopus timeatur. Quid moramini? Quid ultra exspectatis? Aut Deus vestra industria et auctoritate ad aequitatem reducet res humanas; aut haec malorum incrementa, post inauditas contumelias, pene omnes, qui pauci remanserunt, oppriment innocentes. Videtis quia secundum beatum Isaiam, qui recedit a malo, praedae patuit , nec tutus quisquam contra violentiam raptorum est, nisi qui viribus praevalet, aut in eorum concessit collegium. Cupio vos valere feliciter et parvitatis meae memoriam habere benignam atque continuam.
(Is. LIX)