XXIV.  Friderici I imperatoris pactum cum Eugenio III papa  .  (Anno 1153, Mart. 23.) [PERTZ.,  ibid.,  pag. 92.]
In nomine Domini, amen. Haec est forma concordiae et conventionis inter dominum papam Eugenium et dominum regem Romanorum Fridericum constituta, mediantibus cardinalibus Gregorio Sanctae Mariae trans Tiberim, Ubaldo Sanctae Praxedis, Bernhardo Sancti Clementis, Octaviano Sanctae Ceciliae, Rollando Sancti Marci, Gregorio Sancti Angeli, Widone Sanctae Mariae in Porticu, abbate Brunone de Caraville, ex parte domini papae: Anselmo Havelbergensi, Herimanno Constantiensi episcopis, Outhelrico de Lenceburch, Widone Werra, Widone Blandratense comitibus, ex parte domini regis. Dominus siquidem rex jurare faciet unum de ministerialibus in anima regis, et ipse idem manu propria data fide in manu legati domini papae promittet, quod ipse nec trevam nec pacem faciet cum Romanis, nec cum Rogerio Siciliae, sine libero consensu et voluntate Romanae Ecclesiae et domini papae Eugenii, vel successorum ejus qui tenorem subscriptae concordiae tenere cum rege Friderico voluerint, et pro viribus regni laborabit Romanos subjugare domino papae et Romanae Ecclesiae, sicut unquam fuerunt a centum annis et retro. Honorem papatus et regalia beati Petri sicut devotus et specialis advocatus sanctae Romanae Ecclesiae contra homines pro posse suo eidem conservabit et defendet, quae nunc habet. Quae vero nunc non habet, recuperare pro posse juvabit, et recuperata defendet. Graecorum quoque regi nullam terram ex ista parte maris concedet. Quod si forte ille invaserit, pro viribus regni, quantocius poterit ipsum ejicere curabit; haec omnia faciet et observabit sine fraude et malo ingenio. Dominus vero papa apostolicae auctoritatis verbo una cum praedictis cardinalibus in praesentia praescriptorum legatorum domini regis promisit, et observabit, quod eum sicut charissimum filium beati Petri honorabit, et venientem pro plenitudine coronae suae sine difficultate et contradictione, quantum in ipso est, imperatorem coronabit, et ad manutenendum, atque augendum, ac dilatandum honorem regni pro debito officii sui juvabit; et quicunque justitiam et honorem regni conculcare aut subvertere ausu temerario praesumpserint, dominus papa a regiae dignitatis dilectione praemonitus, canonice ad satisfactionem eos commonebit. Quod si regi ad apostolicam admonitionem de jure et honore regio justitiam exhibere contempserint, excommunicationis sententia innodentur. Regi autem Graecorum ex ista parte maris terram non concedet; quod si ille invadere praesumpserit, dominus papa viribus beati Petri eum ejicere curabit. Haec omnia ex utraque parte sine fraude et sine malo ingenio servabuntur, nisi forte libero et communi consensu utriusque immutentur.
Confirmatio regia. Venerabili in Christo Patri EUGENIO Dei gratia apostolicae sedis pontifici, FRIDERICUS Dei gratia Romanorum imperator Augustus, filialem dilectionem et debitam in Christo reverentiam. Regiae majestatis dignitas postulat quae ad pacis et concordiae bonum spectare noscuntur, attenta sollicitudine stabilire, et ut inter regnum et sacerdotium indissolubili charitate bonum ipsum perpetuo perseveret, diligenti studio et exacta diligentia laborare. Hujus itaque rationis prospectu concordiam inferius adnotatam, quae inter nos et vos, Deo auctore statuta est, sicut ab utraque parte stabilita est et ordinata, ne aliquid arbitrio nostro immutasse videamur, per eadem verba praesentis serie scripti praecipimus adnotari. In nomine Domini, amen. Haec est forma concordiae etc., ut supra usque ad verba, utriusque immutentur. Testes autem sunt, quorum nomina infra scripta cernuntur. Arnoldus Coloniensis archiepiscopus, Hermannus Constantiensis episcopus, Anselmus Havelbergensis episcopus, Arditio Cumanus episcopus, Curiensis episcopus, Wibaldus Stabulensis abbas, Albertus Coloniensis decanus, magister Henricus notarius, Godefridus Viterbiensis capellanus regis. Ex laicis quoque Woelpho dux, marchio Hermannus de Baden, comes Ulricus de Lenzburch, comes Wernerus de Lenzburch, Anselmus camerarius et ministerialis regni. Signum domini Friderici Romanorum imperatoris invictissimi. Ego Arnoldus cancellarius recognovi. Dat. Constantiae, decimo Kalendas Aprilis, indictione decimaquinta, anno Dominicae Incarnationis millesimo centesimo quinquagesimo secundo, regnante domino Friderico Romanorum rege glorioso, anno vero regni ejus primo.