EPISTOLA XI. LULLUS OSWITHAE.  (  Circa annum Domini  755.)
Lullus exiguus atque humilis antistes Svithan ejusque subjectis.
Apostolicum praeceptum est, Oswitha, ut gregem Domini sollicite servando pascamus, ne absque ovili repertus, luporum morsibus pereat. Hoc quidem te egisse, et acturam esse confidens, quae a sanctissimo viro Bonifacio martyre Christi, ejusque discipulis, regularis vitae disciplinam suscepisti, putabam juxta modulum intelligentiae tuae; sed longe aliter fecisse comprobaris, quae, neglectis animabus, pro quibus Christus mortuus est, de quarum vita redditura es rationem in die judicii ante tribunal Christi, dum sacro palliatas feminas N. et N. contra statuta canonum, et sanctae regulae disciplinam, sine licentia et consilio meo, ac injuriam Dei, ejusque matris beatae Mariae semper virginis, cujus famulatum exhibere debuerunt, in laqueum diaboli propter arrogantiam ac voluptatem laicorum explendam, ad perditionem animarum suarum, liberas ire permiseris in longinquam regionem, non recolens illud evangelicum: Si caecus caeco ducatum praebet, ambo in foveam cadunt. Et illud: Anima quae peccaverit, ipsa morietur. Sed ne forte hanc meam objurgationem parvi pendens contemnas, apostolico te sermone percutiam, quo ait: Peccantes coram omnibus argue, ut caeteri timorem habeant. Pro hujusmodi stultitia excommunicatam te esse scias cum omnibus tuis qui hunc negligentiae reatum consentiendo perpetraverunt, usque dum digna satisfactione hanc emendetis culpam. Illas autem vagas et inobedientes supradictas feminas, intra cellam vestram non recipiatis, sed foras monasterium excommunicatae ab Ecclesia Christi sedeant, poenitentiam agentes, dum venerint, in pane et aqua, et vos similiter abstinendo ab omni carne, et omni potu qui melle indulcoratur, scientes quod si spernitis istam increpationem, quod spernatis eum qui a Deo missus est peccatores salvos facere, id est Christum, qui dixit in Evangelio: Qui vos spernit me spernit, qui autem me spernit spernit eum qui me misit, id est, Deum Patrem omnipotentem. Optamus in Christo ad meliora vos converti.
(quod tristis ac moerens
dicere cogor)