EPISTOLA CCV.  Responsio ad praedicta.
Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in voces flentium: infirmata est doloribus virtus mea, et ossa mea in gemitibus conturbantur, cum ipse vestrae tenor epistolae inopinatum fatum et calamitatem mihi perpetuam nuntiaret. Sunt ergo lacrymae meae panes die ac nocte, qui utinam intra ventris septa consumptus essem, ne talia oculus meus videret, vel diem clausissem extremum, ne tantorum periculorum gustator miserabilis exstitissem. Heu me dixerim, fili mi, utquid me mater peperit filium amaritudinis et doloris? Cur exceptus genibus, cur lactatus uberibus, cur doloribus deditus, cur tribulationibus circumventus? et utinam mortuus fuissem in utero matris, et fuissem quasi non essem de utero translatus ad tumulum! Heu me miserum! perdidi filium animae meae individuum, vitae meae solatium, oculorum meorum lumen et meae baculum senectutis. Quid plura? propter Sion non tacebo et propter Jerusalem non quiescam, sed continuabo dies meos in lacrymis et dolore, donec deficiam lacrymando. Vobis tamen grates refero, quia per litteras mihi consolationis remedium assignastis; et consolari non valeo, quia dolori meo similis non est dolor.