EPISTOLA XV. AD EUMDEM.
Laudat ejus in accepta injuria patientiam. De auctoribus facinoris rogatum a se regem per litteras, ut ulciscatur. Sibi quoque probari quae ille de visione cujusdam monachi, et de altero a communi sepultura prohibito mandarat.
Zelo Dei et amore justitiae praecellenti sanctae Rothomagensis Ecclesiae archiepiscopo JOANNI, LANFRANCUS indignus antistes, servitium et orationes. 309 Quando Robertum Beccensis Ecclesiae monachum cum litteris ad vos transmisi, adhuc nullas paternitatis vestrae epistolas suscepi; post abscessum ejus capellanus Hugonis unam detulit; alteram vero laicus quidam, qui, interrogatus a me quis esset, servientem reginae se esse respondit. Utrarumque sententia una fuit; in utrisque enucleate ostenditis officium vestri ordinis, videlicet contra aemulos patientiam, et innocentiam vestram perditissimae congregationis horribilem puniendamque temeritatem; et in utroque laudandus, in utroque benedictus Deus: quia et vos ejus gratia fecistis quod respectu episcopalis dignitatis facere debuistis; et illi econtra, justo ipsius judicio traditi in reprobum sensum, hoc fecerunt quod nec quolibet impulsu, vel qualibet injuria provocati facere debuerant, certissimum pravitatis suae his qui eos non noverant praebentes indicium, quo luce clarius omnibus innotescat quales in conspectu Dei eos esse ab omni populo existimari oporteat. De hac re litteras domino nostro regi mitto, eumque, ut decet, ad vindictam tanti facinoris, prout possum, rogo et moneo, quas jam pridem transmisissem, sed legatum reperire non potui; et homo episcopi Walchelini, qui alias vobis detulit, ut eas exspectaret impetrare non potui De Roberto, et ejus somniatore , et monacho a communi sepultura prohibito, quidquid mandastis laudo, et quidquid de his rebus sentitis, ego quoque in omnibus et per omnia vobiscum sentio. Non est enim credendum visionem illam esse a Deo, quae monachos prohibet a monasterio, cui ad serviendum Deo se devoverunt, et in quo de obedientia et conversione morum suorum et stabilitate sua professionem fecerunt, cum Propheta dicat: Vovete, et reddite . Et Dominus de malis pastoribus loquens, non ait: Fugite eos, recedite de locis quibus praesunt, sed: Super cathedram Moysi sederunt Scribae et Pharisaei, quae dicunt facite, quae autem faciunt nolite facere . Et beatus Benedictus in Regula monachorum : « Praeceptis, inquit, abbatis, in omnibus obedire, etiamsi ipse, quod absit! aliter agat. » De monacho fulgure interfecto vir sapiens apertissima sententia omnem ambiguitatis nodum solvit, dicens: Justus quacunque morte praeoccupatus fuerit, anima ejus in refrigerio erit . Denique Ecclesia Christi alios mortuos a suae communionis consortio non repellit, nisi eos tantum quibus viventibus canonica censura communicare contempsit. Omnipotens Dominus vitam vestram custodiat, quia multum utilis est, inter caetera ad confutandas garrulorum ineptias.
(Psal. LXXV,
12) (Matth. XXIII, 2, 3) (cap. 4 Regulae, instruc. 60) (Sap. IV, 7)
[ al., coenobii] [contra] [ al., perditissimaeque] [ al., sommatore]