IX.  Ad Alexandrum papam.--Expostulat de Dolensibus monachis, qui armata manu decimas extorserant a monachis domus Dei ord. Cisterc. et quosdam etiam vulneraverant.
In immensum extollitur impunita temeritas, et licentia quae juris ratione non cogitur, justis semper rationibus obluctatur. Probat hoc Dolensium monachorum granditer efferata praesumptio, qui in agrum fratrum de Domo Dei praeteritis messionibus irruentes, rapinam frugibus, injuriam fratribus intulerunt, nulla prorsus admonitione praemissa, ut si quid eis decimationis jure competeret, pacifice ad ipsos aut judiciali ordine pervenisset. Hi vero armis potius confisi quam legibus, ad illos laboriosos fratres, qui sub pondere diei et aestus laetabantur coram Domino, sicut qui in messe, in armorum strepitu violenter intraverunt, potiti nimirum periculosa laetitia, qua exsultat raptores capta praeda quando dividunt spolia. Quidam namque eorum violentas manus in conversos et monachos injecerunt, et illas sacras dextras, quas decimarum sacrilegio venerant profanare, fuso pauperum sanguine polluerunt. Et vos quid ad haec, beatissime Pater, quid ad haec? Poteritne praesidentibus vobis manere incorrectum in monachis, quod sacri canones acerrime puniunt in tyrannis? Poteritne et illis in exigendis his decimis justitia ulla competere, qui justitiam et judicium cruento praejudicio non sunt veriti praevenire? Verum et antea super his nullam habebant omnino justitiam, quippe qui olim pro eis idonea commutatione recepta diuturnum haberent pro hac decimatione concambium litteris traditum, et fundatoris domus subscriptione signatum. Rogamus igitur clementiae vestrae celeberrimam pietatem, quatenus eam super hoc promat in maleficos ultionem, quod fratres nostros nulla ulterius decimae hujus exactione lacessant, et contra inermes animas arma denuo sumere non praesumant.