EPISTOLA CCCLXXXVIII. AMICI CUJUSDAM AD THOMAM CANTUAR.
THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, quidam amicus.
Licet vestrae discretionis paternitatem litterarum solatio saepius non visitaverim, vos inde mirari nullatenus decet, cum vix aliquis aut fere nullus ad vos a curia processum habeat, cui secreta litterarum indicia committi possint; et cum vobis plures litteras destinaverim, quae ad praesentiam vestram, sicut pro certo didici, nunquam pervenerunt. Sciatis quippe me circa negotia vestra sollicitum et vigilantem pro possibilitatis meae viribus exstitisse, et ad eorum promotionem diligenter intendisse, praecipue per magistrum Waltherum, qui prae omnibus specialiter pro eisdem negotiis promovendis apud dominum papam efficaciter laboravit, et ipsa conscribendo ad desideratum finem, Deo volente, perduxit. Sicut enim in litteris et transcriptis sub bulla clausis, quae a domino papa vobis diriguntur, evidentius videre potestis, petitiones vestrae debitum sortitae sunt effectum. Caeterum Londoniensi firmiter injunctum est a domino papa, ut sententiam quam in eum dedistis, firmam et inconcussam observet, nec a Rothomagensi et Lexoviensi, quibus super hoc iterato scribit dominus papa, nisi forte ab eisdem post susceptionem priorum litterarum ipsius, quas inde susceperunt, praestito secundum Ecclesiae formam juramento sit absolutus, absque domini papae mandato ullatenus absolvatur. Confortamini ergo et constanter agatis, et tanquam supra firmam petram fundatus ad quorumlibet ventorum exsufflationes nolite moveri, aut aliquo modo terreri vel turbari, nec ut moris vestri est, quoslibet per vos transeuntes secretorum vestrorum interpretes constituatis, ut magis de justitia, quam de multitudine confidere videamini; quia ubi multitudo, et praecipue in talibus, creberrimae solent confusiones emergere, et impedimenta plurima provenire. Secretum sit apud vos quod scribo de Londoniensi, cum nihil de illo vobis scriptum sit. Propter malignantes dico: ne dicar secreta revelare. Cum vero Deus vos in statuta pristinum reduxerit, quod in proximo spero adfuturum, estote memor magistri Waltheri et mei, si placet, ne pro multitudine ad vos respicientium a vestra memoria elabamur, quia tunc forte praesentes non erimus.