XLI.  Urbanus II Majoris-Monasterii tutelam suscipit possessionesque ejus confirmat.   (Anno 1090.) [MABILL.,  Annal. Bened.  V, 272.]
Hoc ipso anno Bernardus, Majoris-Monasterii abbas, amplissimum ab Urbano II privilegium obtinuit. In eo praefatur pontifex, cum universis ecclesiis debitor sit, illis tamen locis atque personis quae ampliori religionis gratia eminent, se propensiori charitatis studio consulere debere, adeoque Sancti Martini monasterio, cum pro beati confessoris devotione ac reverentia, tum pro religionis praerogativa, qua sacri illius loci monachi praecellebant. Quam ob rem ait se omnes ejus possessiones confirmare, eumdemque locum in suam tutelam suscipere; vetare ne missae illic publicae ab episcopis celebrentur, neu monachi ad externas stationes aut exsequias, praeter ipsorum abbatis voluntatem compellantur, aut a quovis excommunicentur; sed praecipere, ut omnes eorum causae graviores ex apostolicae sedis judicio pendeant. Ut libera sit abbatis electio, qui ab archiepiscopo Turonensi, si communionem sedis apostolicae habeat consecrationem gratis accipiat, absque ulla professionis exactione: sin minus, aut ad Romanum pontificem consecrandus accedat, aut a quocunque episcopo consecrandum se offerat. Idem sancit pontifex de sacro chrismate, de consecratione altarium seu basilicarum, et de ordinationibus sacris. Tum subdit monachos alloquens: Vos igitur, filii in Christo dilectissimi, oportet regularis disciplinae institutioni sollicitius et devotius insudare: quatenus quanto ab saecularibus tumultibus liberiores existitis, tanto amplius placide Deo devotius mentis et animae virtutibus anheletis. Denique pro hac libertate singulis annis unam auri unciam persolvi jubet. Scriptum per manum Gregorii scriniarii atque notarii sacri palatii. Datum Romae per manum Joannis S. R. E. diaconi cardinalis, anno Dominicae Incarnationis 1090, indictione XIII, pontificatus domni Urbani papae II tertio, sexto decimo Kal. Maii.