EPISTOLA CCXCIX. AD . . . . .
Inter mundi hujus varietates, illuc dirigere mentis intuitum, ubi nullum est varietatis periculum.
Quos honestas vitae commendat ad gratiam, et piis meritis jam diu declarata religio, his apud serenitatem vestram et conversationis honestae testimonium perhibere justum est, et ut in justis petitionibus suis a vestra gratia clementer exaudiantur, devote porrectis precibus exorare. Ecclesia siquidem Sanctae Trinitatis, quae a bonae memoriae Mathilde, dudum Angliae regina, Londoniae aedificata est, et honesto canonicorum regularium conventu nobiliter instituta, ab ipsa sua fundatione usque nunc et plenitudine charitatis et suscepti a se ordinis observantia, late claruit, et odoris boni suavitatem emittendo ex se, caeteris sui ordinis ecclesiis velut speculum quoddam et defaecatae religionis exemplar emicuit. Quae cum ad praesens in oborta sibi necessitate, interposita appellatione confugerit ad vos, cum postulante petimus, cum supplicante postulamus, ut directum ad sanctitatem vestram ejus nuntium benigne suscipiatis, et ne possessionis suae qua multorum necessitati subvenit, detrimentum sustineat, quantum permiserit justitia, paterna, si placet, gratia provideatis.