EPISTOLA XXI. LEOBGITHA BONIFACIO. [A. D. 725.]
Domino reverendissimo et summae dignitatis infula praedito Bonifacio atque in Christo charissimo et affinitatis propinquitate connexo Leobgitha, ultima leve jugum Christi portantium famula, pereanem sospitatis salutem.
Rogo tuam clementiam ut memorare digneris prioris amicitiae quam jam dudum cum patre meo copulasti, cujus vocabulum est Tinne in occiduis regionibus. Qui nunc ante octo annorum curriculum ab hac luce subtractus est, ut pro anima illius preces offerre Deo non renuas; nec non et matris meae memoriam commendo tibi, quae est cognominata Ebbe, quae tibi, ut melius nosti, consanguinitatis nexibus copulatur, et adhuc laboriose vivit, et diu valide ab infirmitate oppressa est Ego unica filia sum ambobus parentibus meis. Et utinam, licet sim indigna, ut merear te in fratris locum accipere, quia in nullo hominum generis mei tanta fiducia spei posita est mihi, quanta in te. Hoc parvum munusculum mittere curavi, non ut dignum esset tuae almitatis aspectui, sed ut memoriam parvitatis meae retineas, nec longa locorum intercapedine oblivioni tradas, quinimo verae dilectionis ligatura reliquum nodetur in aevum. Hoc, frater amande, enixius efflagito, ut tuarum orationum pelta muniar contra hostis occulti venenata jacula. Illud etiam peto, ut rusticitatem hujus epistolae digneris emendare, et mihi aliqua verba tuae affabilitatis, exempli gratia, transmittere non recuses, quae inhianter audire satago. Istos autem subterscriptos versiculos componere nitebar secundum poeticae traditionis disciplinam, non audacia confidens, sed gracilis ingenioli rudimenta exercitare cupiens, et tuo auxilio indigens. Istam artem ab Eadburgae magisterio didici, quae indesinenter legem divinam rimari non cessat. Vale vivens aevo longiore, vita feliciore, interpellans pro me. Arbiter omnipotens, solus qui cuncta creavit, In regno Patris semper qui lumine fulget, Qua jugiter flagrans, sic regnet gloria Christi, Illaesum servet semper te jure perenni.