CV. AD DOMINUM PAPAM ALEXANDRUM.
Desideravi, domine mi, jam dudum a vobis episcopalis officii petere missionem, quia deficiente ex multis causis animo et corpore, nec diligentiae huic sufficio nec labori. Ideoque praelationem meam ex hoc nunc constat ecclesiae non tamen esse inutilem sed damnosam, nilque restat nisi instantem mihi provide disponere sepulturam, ne forte negligentem mortis hora praeveniat, et praevento sera poenitentia non succurrat. Quia vero multis impeditus libere demigrare non poteram, consilio et admonitione domini Petri cardinalis legati vestri promisit mihi dominus rex Angliae copiam regalis auxilii quo aere alieno, quod me maxime detinet, liberari possem et ad sustentationem meam quocunque me verterem de bonis episcopalibus, quae studio etiam meo copiose noviter acquisita sunt, perpetuo beneficio communiri. Nunc vero revocavit animum manumque, quae liberaliter credebatur extensa, continuit et ut parcius dicam, permittit me a ministris et exactoribus suis miserabiliter infestari, adeo ut provinciam totam exire compellat, quia nulla patientia poteram ea, quae indignissime patitur Ecclesia, contueri praeter alia quae noviter ad cumulum miseriae et servitutis adjecit, quod in civitate, quae semper hactenus inter alias speciali libertate gavisa est, solique in omnibus respondebat episcopo, praefectum sibi sua auctoritate constituit, qui quotidie coram oculis meis reditus sibi meos violenter usurpat, et cives indignissimis injuriis afficit, et me potestatem habere quam semper habui, non permittit. Minor hospite sum, qui semper dominus fueram civitatis, et in aliis quidem civitatibus existo liberior quam in mea, in qua sibi jus omne semper tam saeculare quam ecclesiasticum beatus Petrus, in cujus honore fundata est Ecclesia, vindicavit. Meminerit autem sapientia vestra me libere ad episcopatum hunc absque omni violentia et designatione potentiae saecularis electum. Ideoque exclusum divitiis, donec in manu forti et brachio excelso gloriosae recordationis Innocentius papa sua speciali auctoritate, cum omni possessionum integritate et debita libertate, in sede me constituit et firmavit. Profecto plurimum videbitur vestrae gloriae derogari, si tam illustre opus antecessoris vestri coram oculis vestris ducatur in irritum, et Ecclesia, quae inter alias multo privilegio consueverat exsultare, primo ad servitutem, dehinc ad inopiam mutilata descendat. Rogo utique et genibus misericordiae vestrae cum humilitate et desiderio provolutus exposco, ut absolutionem mihi ab onere importabili vestra majestas indulgeat et a vexationibus, quibus miserabiliter crucior, libere et educat. Diem autem exitus et dimissionis oportet interim meae dimittere voluntati, ne mihi malignitas insidiosa possit illudere, et simplicitati meae gaudeat quia illusam viderit, insultare. Si enim modo quolibet episcopatum vacare contigerit, profecto ad omnia bona ecclesiae confiscanda, secundum veterem abusum, manus avidas potentia saecularis immittet, neque creditoribus satisfiet in aliquo, qui ad impendendum constructioni et aliis ecclesiae necessitatibus a multo tempore sine omni fenore praestiterunt, et ego apud Deum violatae fidei reus inveniar, et apud homines existimatione et infamia publica merito condemnatus. Proposui itaque, cura ecclesiae viris commissa prudentibus, extra provinciam, in qua nulla laetitia, nulla mihi quies est, aliquo me conferre, ubi quies et animo prodesse possit et corpori, et ad solutionem parcimonia subvenire. Cumque ab importuna creditorum fuero liberatus instantia, quo statim mihi demigrare liceat, oportet me interim esse litteris vestrae sanctitatis instructum, ne ad redeundum ad vos oporteat me plurimum temporis et laboris impendere, quia dies multos provectior mihi aetas et valitudo contraria non permittit.