EPISTOLA CCCXCII. HUMBALDI OSTIENSIS EPISCOPI AD THOMAM CANTUARIENSEM.
THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, Ostiensis episcopus.
Quando paternitatis vestrae litterae nobis allatae sunt tanta corporis infirmitate laborabamus, quod a medicis de vita nostra desperabatur. Verum, quia vobis in vestris persecutionibus et angustiis, etiam in infirmitate nostra non immerito compatimur et condolemus, per quosdam de fratribus nostris et domesticos etiam nostros instantes et frequentes preces domino papae porreximus, ut tantae iniquitati Eboracensis et suorum complicium obviaret, et ipsorum dolositatibus et malitiis finem imponeret. Ipse vero, sicut quem pluribus respondere oportet, huic vestro negotio tantum intendere distulit, quod Deo desuper faciente vobis aliquantulum melius fuit. Cumque super his a fratribus suis episcopis et cardinalibus consilium expetiisset, plures pro vobis inventi sunt, quam contra vos, ita quod a Domino factum credimus, eos pro vobis in hac parte locutos fore, qui consueverant vestris commodis obviare. Nostrum autem consilium per quosdam de fratribus nostris idem dominus noster expetiit, et nos de pura conscientia jam dictum Eboracensem deponendum, et suos complices excommunicandos, per eosdem fratres nostros sibi respondimus. In cujus litteris recognoscere poteritis quid super hoc ab eo statutum sit. Rogamus autem discretionem vestram, ut id aequanimiter et patienter sustineatis. Causam quidem Dei et Ecclesiae agitis, unde pacem vos in proximo habituros et confidimus et speramus. Praeterea noveritis nos domino Bituricensi misisse, ut septem marcas argenti et quadraginta quinque marobotos vobis transmitteret. Quod si factum est, placet nobis. Alioquin significare nobis curetis, ut id faciamus effectui mancipare.