II. EJUSDEM AD EUMDEM.  Hadulfo in Hincmari gratiam pristinae mansionis locum permittit, communionem suam nondum concedit.
Reverentissimo Rhemorum archiepiscopo HINCMARO, Deo miserante episcopus Laudunensis Ecclesiae HINCMARUS debitam in eodem Domino devotionem.
Ad quaedam super his quae nuper de Hadulfo mandastis, nunc instanter respondere dignum ratione videtur. Nam tenor rei finisque tenoris, et tempus et locum non inconvenienter congruum praestolantur. Quod scribitis, quia petit idem Hadulfus vos intervenire apud me, quatenus ei liceat communicare in mea parochia, et locum et mansionem suam, et ea quae apud me proservierat pleniter habere, et cum pace canonice mihi servire: et si hoc mihi grave fuerit, habere tantum communionem in parochia mea, et licere ei sub religione, ubicunque locum sibi aptum invenire potuerit, conservari, et sit mihi fidelis. De proservitione quidem sua praesens contra me calumniose etiam inter caetera conquestus est; de qua ei cum de caeteris tempore et loco congruo, cumque audire dignatus fuerit, pleniter respondebo. Nunc autem illud pro ratione vobis respondeo, quia potestis, si vobis placet, illum vos petentem, vosque audientem, vobisque loquentem non ab re interrogare, cur ea quae nunc repetit, nullo cogente, nullo suadente, per pilum vestimenti sui a se terratenus ejectum, non tantum dereliquit, quantum abominando despexit, adjiciens multo sibi melius fuisse, ac esse sine his quae ei dederam. Ergo quod ipse exsecratus taliter fuerat, nunquid tunc non alius, qui gratiose illud recipere ac habere optabat, adipisci debuerat? Igitur pro vestra interventione suae canonicae locum ac sibi prius a me concessam permitto mansionem: communicare etiam omnibus sibi volentibus exin quo reversus fuerit acquiesco. Verum meam specialiter, quam ipse obdurato corde obduratisque auribus, cum clamosis in me detestationibus tam pertinaciter quam perniciter aufugiendo, nullo tamen eum persequente aut aliquam vim ei inferente sprevit, communionem a qua me volente fraudatus non esset, tempore suo locoque congruo, aut judiciarie recipiet, aut satisfactorie obtinebit. Itaque decet probitatem vestram, dum a vobis modo reversus fuerit, ita leporis vestri sale redeat conditus, ut non appareat his cum quibus conversatus fuerit adeo onerosus, velut prius a vobis ad me veniens mihi exstitit, quod antea nunquam fuerat, contumeliosus; quoniam qui dixit: Habete sal in vobis, et ipse addidit, et pacem habete inter vos . Data V Kalend. April.
(Marc. IX, 49)