EPISTOLA XXXI. EPISTOLA HEBERTI AD BALDEWINUM EXONIENSEM ARCHIDIACONUM.
Dilecto sibi in Christo et, ut spero, diligenti ociossuo magistro B. Exoniensi archidiacono suus, H. miserabilis nuncet exsul, modicum id quod nunc potest.
Charissime mihi in Christo, venio ad vos non in sublimitate sermonis aut in persuasibilibus humanae sapientiae verbis, sed in verbo crucis, quod quidem pereuntibus stultitia est, his autem qui salvi fiunt, id est nobis, virtus Dei. Nos etenim sumus qui Christum crucifixum praedicamus, qui proposito nobis gaudio sustinemus crucem, confusione contempta, malentes cum populo Dei affligi quam temporalis peccati habere jucunditatem. Unde et inculta oratio duram scribentis sortem absque ulla elegantia et dictionum solemnibus indicat. Satis namque indecens inter ructus et singultus fletuum festivis rhetoricorum membris et articulis in dictionibus lascivire. Verum inter uberes et saecularium et divinarum litterarum divitias tuas, in hoc tenui schemate amicum tuum de longinquo venientem excipias, virum certe dolorum, qui non habet decorem nec faciem. Verumtamen non ut te contristem haec scribo, sed ne in his diebus nubis et caliginis oblivionis me umbra operiat: facti enim sumus tanquam vas perditum et oblivioni dati tanquam mortui a corde.