EPISTOLA C. ADMONITIO.
Diversis malis afflicti, causam eorumdem malorum debemus cognoscere, et cognitam, auxiliante Dei misericordia, evitare. Causam prosperitatis et adversitatis Spiritus sanctus aperte demonstrat his verbis: Justitia elevat gentem, miseros facit populos peccatum . Peccatum quo miseri efficimur hoc esse credibile est quod cum simus fide Christiani, destruimus factis nostram professionem. Et quia beatitudini sempiternae 150 felicitatem praeponimus temporalem, et illam, nisi resipiscamus, perdimus, et hanc, quae quantulacunque posset esse, si recti esse vellemus, non apprehendimus. Quia ergo vindicta Dei et in hac vita temporaliter incipit, et u que ad alteram, quae finem non habet, nisi conversio subveniat, pertendit, et hic saepe bonos bona temporalia comitantur, alibi autem eosdem bonos aeterna bona coronant, sive praelati, sive subditi, omnes deponamus excusationem; et cum sibi unusquisque nostrum sit conscius in quibus maxime Deum offendit, communiter cum et obedienter audiamus monentem: Redite, praevaricatores, ad cor. . Itemque: Lavamini, mundi estote, auferte malum cogitationum vestrarum ab oculis meis, quiescite agere perverse, discite benefacere ; ut per poenitentiae salubrem cursum perveniamus ad indulgentiae tutissimum portum. Ita enim valebimus non solum effugere mala praesentia, verum etiam bona sperare ventura. Dediscamus sola carnalia appetere. De consequendis spiritualibus aliquando cogitemus; et ut nostrae cupiditates temperentur et modum aliquem teneant, veniat nobis in memoriam celer eorum transitus quos in dignitatibus vidimus, nec obliviscamur quod eos quotidie sequimur. Ad mortem enim sine intermissione properamus. Repetamus mores quibus hoc regnum crevit et viguit. Nullae sint factiones, nullae conspirationes inter nos, qui patrem invocamus Deum, quibus dicunt Pontifices, PAX VOBIS, et pro quibus omnes concorditer orant sacerdotes, Da propitius pacem in diebus nostris, et, Pax Domini sit semper vobiscum, et quibus polliceri dignatur: 151 Beati pacifici, quoniam filii Dei vocabuntur . ita comminatio ejus non videatur nobis contemptibilis, Vae illi per quem scandalum venit ; ne forte, quod ipse avertat, sola vexatio det aliquando intellectum auditui ; ut infelici experimento quod nunc non credimus, aut nos nescire fingimus, in tormentis positi sentiamus. Praedas et rapinas conversationi Christianae nimis contrarias et a regno Dei miserrimos excludentes penitus deponamus. Contra hos enim sic sermo apostolicus fremit: Neque rapaces regnum possidebunt . Pro Dei timore atque amoro lucra propria intermittamus, bono communi et publico certatim et unanimiter consulamus; ut dum tranquillitatem fidelibus praestare nitimur, et vires resistendi infidelibus recuperemus, et ab eo qui est omnipotens utriusque pacis, id est, et qualis nunc esse potest, et illius consummatae, quae solis electis dabitur, gaudia consequamur. Illud autem neminem nostrum fugiat, quibusque doctissimis usque ad nostram aetatem probatum et creditum, quia per concordiam parvae res crescent, per discordiam vero maximae dilabuntur; ne forte dum cupimus nostra securius tenere vel ad majora capienda felicius conscendere, justo Dei judicio ruina nos regni, quam nostris dissensionibus praeparamus, involvat et in perniciem animae et corporis pertrahat.
(Prov. XIV) (Is. XLVI) (Is. I) (Matth. V) (Matth. XVIII) (Isa.
XXVIII) (I Cor. VI)