VI.  Ad eumdem.--Ait in prima festivitate S. Bernardi illius factam memoriam, et exoptatam fuisse praesentiam, mittitque ei digitum S. Bernardi.
Celebratus est apud nos dies honorabilis et solemnis, nova festivitate jucundus, et ampla jucunditate festivus, utpote quem nobis relevatio sacratissimi corporis beati Bernardi celeberrimum reddidit, et lumine clariore perfudit. O quam voluimus gaudiis illis plus utique coelestibus quam terrenis, vestrae majestatis interesse praesentiam: quatenus et nobis de gloria principali decor tantae festivitatis excresceret, et vobis de meritis illustrissimi confessoris miro quodam irriguo uberioris benedictionis largitas emanaret. Verum, quia id nobis ampla distantia remotissimae regionis invidit, ad spirituale remedium vota transtulimus, fecimusque, Deo propitio, quod vestra ibi etsi praesentia defuit, memoria non vacavit. Solemniter etenim nomen vestrum cum suae pietatis insignibus, vestrorum, ut oportuit, et affecctionibus fratrum, et cordibus impressimus filiorum; qui ampla illud devotione susceptum, aspectui quodammodo sancti Patris offerrent, et coelestis aulae secretario praesentarent. Praeterea ne absentiae corporalis occasio regias apothecas inventi muneris participatione fraudaret, mittimus vobis de thesauro reliquiarum ejus honorabilem portionem, indignum penitus reputantes, si pietas tanti principis tantae sanctitatis participio fraudaretur. Suscipite igitur digitum sacrae illius manus: quam pro eo quod vir justus ab omni munere terreni quaestus excussit, Deus eam, ut dignum fuit, affluentissima copia coelestis benedictionis implevit. Illius, inquam, manus, cujus tactus sanabat aegros, roborabat invalidos, firmabat homines, daemones effugabat. Illius manus, quae Claraevalli nostrae, cui vos dare tecta disponitis, primum injecit lapidem fundamentis. Fuit autem studii nostri diligenter in vasculo consignare quod mittitur, ne vel thesaurus ibi reconditus per frequentes apertiones injuriae pateat, vel devotae subreptionis instinctu dolus aliquis piae fraudis irrepat.