EPISTOLA XV. MILREDUS LULLO.  (  Circa annum Domini  756.)
Domino amantissimo et in Christo charissimo Lullae episcopo Milret servus Deo servientium.
Postquam a tua praesentia et a conspectu corporali sanctissimi praesulis et beatissimi patris Bonifacii, nolens, volens, tristis abscedebam, et per varios casus, et multa discrimina rerum, vestris almis orationibus, ad terram nostrae pervenimus nativitatis. Ibi nec dum integro expleto anni circuli curriculo, nuntium ad nos perlatum est triste, beatissimum Patrem de ergastulo carnis ad superna migrasse; si tamen id triste dicere fas est, cum talem ad coeli patronum meruimus praemittere regna, cujus nos sacris intercessionibus, Deo auxiliante, ubique esse suffultos certa credulitate confidimus. Et quamvis praesentis vitae amissum solatium multis et amaris luximus lacrymis, tamen ille qui, suo sanguine fuso, Christo consecratus est martyr, decus et columen omnium quos praesens protulit patria, suo beatissimo agone, optimo labore consummato, gloriosissimo fine peracto, nostra valde moesta majore laetitia mitigat et demulcet pectora. Nos nostram dolemus vicem in valle lacrymarum, et in hac vita, quae tota tentationum plena est, manentes; ille, peregrino labore magno cum sudore expleto, ad gloriosissimam Christi martyr pervenit mortem, et pro nostris, ut credo, excessibus, si Domini sinit pietas, fidelis intercessor in coelesti Jerusalem, cum Christo, beatissima sorte, sanctis conjunctus civibus, superna laetus consistit in arce. Haec de amantissimo Patre, cujus venerabilem vitam et gloriosum finem, ut mihi in notitiam venire facias, totis viribus exopto. Aliud ex sodali collegio dicere menti occurrit, tuamque dulcissimam charitatem intimis obsecro praecordiis, et tanquam tuis pedibus praesentialiter prostratus humiliter imploro, ut fraternam dilectionem, quam inter nos communis Pater beatae recordationis et sanctae memoriae Bonifacius, Christi annuente charitate, sacris conciliavit verbis, almis univit oraculis, non transitoria, sed fixa recordatione tua recondas in corde, quia mihi et tibi valde profuturum, omni ambiguitate postposita, scio, si tam egregii doctoris praecepta implere conamur, meque omnium fratrum tuorum minimum in meritis, fraterna charitate instruere, sacris munire praeceptis, almis orationibus fulcire, o amantissime praesul, non pigeat, unde fateor et fida promissione spondeo, vestris sincerissimis jussionibus, juxta qualitatem virium, in omnibus libenter me esse secuturum, et firma dilectione fidam amicitiam, quandiu spiritus hos regit artus, vitalisque status his moribundis inhabitat membris, tecum servare intima charitate, Deo teste, profiteor, et totis viribus medullitus admodum exopto, ut fiat, Christo tribuente, quod scriptum est: Erant illis omnia communia. Sed haec omnia, quae breviter a nobis dicta sunt, si Deus omnipotens prosperum concedit iter, per gerulos istarum litterarum plenius et verbaliter tibi indicare curavi. Misimus praeterea parva munuscula, quae optamus, ut ea dilectione accipiatis, qua a nobis, Deo teste, destinata sunt. Vestram dilectionem pro nostris excessibus intercedentem Christus tueri dignetur. Librum Pyrpyri metri ideo non misi, quia Guthbertus episc. adhuc reddere distulit. Immanuel. Epistola Milredi episc. offerenda Lullae episc.