EPISTOLA LXXXVI. WIBALDI ABBATIS AD SUOS CORBEIENSES.  Increpat eos quod ejus reditum tot iteratis vicibus urgeant.   (Anno 1148.)
Frater WIBALDUS, Dei gratia Corbeiensis abbas, dilectis in Christo fratribus E. priori, A. praeposito, W. camerario, salutem et benedictionem.
Lex sacra praecipit, ut in sacrificio sal offeratur. Et Apostolus dicit: Sit sermo vester sale conditus. Quaecunque condita non sunt sale insipida sunt, et ad humanae refectionis profectum minime accommoda: virtus nulla est, quam discretio deserit, haec est sal et condimentum rerum quae inter bonas annumerantur. Virtutes in meditullio positae sunt inter nimietatem et paucitatem. Haec est via regia, in qua superbi abscondunt laqueos nobis, in qua ita est ambulandum, ut neque ad dexteram declinemus per inconsideratum zeli pronioris ardorem, neque ad sinistram deviemus per dissolutae remissionis torporem. Quorsum haec? quia videlicet in eo quod nos tam frequenter, tam instanter revocatis, modum, qui est discretionis comes, excedere videmini. Cum enim sancta et venerabilis mater nostra Stabulensis Ecclesia multis attrita fuerit pressuris, occasionem rapientibus improbis ex eo quod divinam vocationem et vestram unanimem electionem secuti, ad vos transivimus, impium erat et omni bestia furente crudelius, eam in angustiis et jam impendente ruina deserere. Intravimus in eamdem ecclesiam per ostium, quod de vita et moribus nostris dicere nequaquam praesumimus, sed de tota ordinatione et provectibus nostris plane affirmare non formidamus. Videbamus itaque non lupum unum venientem, nisi forte totam daemonum phalangem unum lupum intelligimus, sed multorum luporum innumerabiles exercitus, qui ad devorandam Stabulensem Ecclesiam et magnam partem Lotharingiae efferata rabie inhiaverant. Sed misit Deus Spiritum sanctum de coelo, et conclusit ora leonum, atque, imperante Jesu, qui propter peccata nostra dormierat, ventis et mari facta est tranquillitas, suspecta quidem et plena dolis et insidiis, et qualem nostra aetas dare consuevit, verumtamen aliqua. Vester igitur affectus in revocando laudabilis est, et nobis gratissimus, revocationis vero tempus et causa laudis titulum non meretur. Tempus quidem, quia importunum est. Causa vero tam puerilis est, ne dicamus stulta, ut digna non fuerit tantis conatibus. Haec enim est maxima festinatae revocationis causa, quod, ut verbis utamur vestris, fere mortificamini tota die de opinione, imo de concertatione hominum, qui contendunt nos ultra Corbeiam non redituros: et ne vos in tantae levitatis dictione ineptos reputaremus, scripserat nobis conventus vester contra gravitatem tanti coetus, contra severitatem suam, quae debuit esse castigatior, haec verba dicens: Omnes pene in regione nostra prophetant, vos ultra non rediturum. O homines prudentes! o homines fortes! qui anilibus intenti fabulis et sese perturbant et nos seriis rebus intentos fatigare non desinunt. Mulierculae, quae muros atrii vestri obsederunt, et quae substantiam domus nostrae vorare solent, metiuntur digitis suis, et post detestabilem atque ridiculam sortem sternutantes dicunt jurando, per omnes Christianas animas, verum est, non revertetur. Propheta dicit: Vae qui prophetant de cordibus suis, egressus est Spiritus a facie furoris Domini, et factus est Spiritus mendax in ore omnium prophetarum. Hae sunt angustiae, haec sunt bella, haec incendia, hae caedes, hae rapinae, quae Corbeiensem circumvallaverunt Ecclesiam. Verum haec caetera mala divina protectio ab ipsa procul amoveat. Sed dicite nobis de prophetis vestris, qui viderunt vobis stulta et falsa, et vos non attendistis vero Prophetae dicenti: Beatus vir, cujus est nomen Domini spes ejus, et non respexit in vanitates et insanias falsas: ea, quae prophetant, aut vera prophetant, aut falsa vaticinantur: si vera prophetant, cur nos toties et tam studiose revocatis, cum constet, quod vera praedictio falli vel concuti non possit? si vero de spiritu mendacii falsa loquuntur, cur vos ipsos commovetis et tam vana et tam inepta narratione sollicitatis? Revertemur certe ad vos, si Deus permiserit, et nos vixerimus. Nec enim inter vos ita conversati sumus, ut videre vos erubescamus, neque vos tales erga nos exhibuistis, quos cernere formidemus. Veniemus certe tempore et die praefixo in litteris nostris, quas per Ludovicum puerum nostrum vobis direximus. Licet Stabulensis Ecclesia propter certas et impendentes et periculosas rationes, nostram aegre ferat absentiam. Si Stabulensis Ecclesia nos non educasset, si nos de gregibus ovium non sustulisset, si nos de post fetantes non accepisset, ut pasceremus Jacob et Joseph haereditatem Dei, si nos egenos de pulvere non suscitasset, et de stercore erexisset pauperes ut sedeamus cum principibus, dignum tamen fraterna charitate fuit, ut si in Corbeiensi Ecclesia medicus foret, in cujus domo vestimentum esset, non negaretis sorori vestrae Stabulensi Ecclesiae aliquam vestrae consolationis participationem. Caeterum nos haec missa facimus; vos vero curate ut in novo tabernaculo nostro mansionem venientes habeamus.