VII.  Mauricius episcopus Parisiensis fundationem Herivallis confirmat.   (Anno 1183.) [  Gall. Christ. Nov.,  VII, 74.]
Quaecunque ad divini cultus ampliationem utiliter ordinata sunt, perpetua oportet stabilitate firmari. Eapropter ego MAURICIUS Dei gratia Parisiensis episcopus, notum fieri volumus universis, tam praesentibus quam futuris, quod nobilis vir Guido buticularius, assensu Margaritae uxoris suae, et filiorum suorum Guidonis buticularii et Guillielmi, ob remedium animae suae et antecessorum suorum locum proprietatis suae, qui Herivallis dicitur, in quo ad honorem B. semper virginis Mariae constructa est ecclesia, canonicis ibi sub abbatis imperio regulariter Deo militaturis libere et absolute, et quiete in perpetuum possidendum concessit, nihilque propriae potestatis aut dominationis sibi vel haeredibus suis ibidem retinens, eumdem locum omni libertate, quantum ad ipsum pertinet, per manum nostram donavit LX etiam arpennos terrae quam a Terico de Fossis, et XXX quos ab Hugone majore de Lusarchiis comparaverant, bosculum etiam domui praefatae vicinum, dimidium etiam modium annonae in molendino de Coya de eleemosyna comitis Reginaldi; cuncta etiam quae in proprietate sua, aut feodo ex ipsius, vel aliena liberalitate, aut alio quocunque modo in decimis, in nemoribus, in terra arabili, in vineis, in pascuis, in vinagiis, in molendinis acquisierunt, fratribus divino intuitu jure perpetuo ac plena libertate habenda et tenenda concessit. Huic donationi testes fuerunt Petrus capellanus noster, Stephanus Silvanectensis decanus, Theobaldus, de Viri et Philippus canonici Parisiensis, et alii plures.
Actum est apud Herivallem, anno Incarnationis Domini 1183, episcopatus nostri XXII.