EPISTOLA XCVI. IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister,  PETRO  pusilli gregis doctori,  L.  Suessionensis Ecclesiae praeposito,  H.  ejusdem Ecclesiae decano, et reliquo Ecclesiae clero, salutem in Domino.
Veniens ad nos Petrus Ecclesiae vestrae archidiaconus postulavit a parvitate mea ut scriberem fraternitati vestrae, flagitanti consilium meum, quid sentirem de sepultura patris sui, cui denegata est defuncto communio ecclesiastica, quam nec judicio ecclesiastico, nec pro aliquo facinore in quo deprehensus fuisset amiserat, sicut idem Petrus dicebat in vita. Quod si ita est, rata nobis haec sententia videtur quoniam defunctis communionem interdicere non debemus, quibus vivis non interdiximus: sicut defunctis illis communicare non debemus, quibus vivis non communicavimus. Non enim data est potestas Ecclesiae alia ligare vel solvere, nisi quae sunt super terram. Unde constat ea divino reservanda judicio, quae inter viventes humano non sunt terminata judicio . Precor itaque fraternitatem vestram et consilium do, ut quantum salva reverentia episcopi vestri fieri potest, anxietatem confratris vestri relevetis, et sepulturam ecclesiasticam, si ita injuste ablata est, ut praedictus frater asserit, reliquiis patris ejus reddi faciatis. Valete.
(epist. 59 et 212)
[ ita v. c. antea, videtur quod] [ al. quam vivis] [ al. forti]