LXXXIII.  Epistola Gregorii VII ad clerum et populum Viennensis Ecclesiae.--De Warmundi electione in ipsorum archiepiscopum gratulatur, hortaturque ut eum adjuvent in recuperandis rebus Viennensi ecclesiae ablatis.   (Anno 1073-1085.) [D. BOUQUET,  Recueil,  tom. XIV, p. 609.]
GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, clero et populo Viennensis Ecclesiae, quibus pro meritis et devotione debetur, salutem et apostolicam benedictionem.
Non solum vobis, sed et omni pene mundo manifestissime notum est quod per multa jam tempora Simoniaca haeresis Ecclesiam Dei suis callidis machinationibus perturbavit, et adeo in eam invaluit violenter, ut quasi fera bellua , per crudeles suos ministros suis jam morsibus dilaniando prope contriverit. Unde nos qui nutu divinae dispositionis ac providentia divinae clementiae, licet non nostris meritis, in vertice tamen universalis Ecclesiae speculatores existimus ad defendendam libertatem matris nostrae sanctae Ecclesiae, nec debemus nec possumus animum cohibere vel linguam. Scriptum est enim, Maledictus qui prohibet gladium suum a sanguine , hoc est, qui prohibet linguam suam a correptione carnalium. Nos quidem semina, loquendo veritatem, in terris cordium servorum Dei jactare studebimus; ipse autem, qui Veritas est, messem ad fructum maturitatis ut sibi placet enutriat. Vobis quidem, modernis temporibus, adeo maturum ac laudabilem fructum concessit, ut non solum nos, sed universa Ecclesia, pabulo tantae . . . . . saginata congaudeat. Quis non laetetur canonice et per omnia, juxta normam ecclesiasticae institutionis, in Ecclesia Dei virum religiosum atque prudentem ordinari episcopum? Habetis quidem ex dono divinae propitiationis ordinatum Warmundum bonum et justum episcopum. Studete ergo sic sibi in omnibus obedientiam exhibere et pro timore divini nominis et reverentia apostolicae sedis, cujus auctoritate hoc actum est, cuncta quae juris sunt Ecclesiae vestrae, sicut ipsa Ecclesia antiquitus tenuit, tenere, et quae violenter sibi ablata sunt, eum recuperare juvare, nominatim autem abbatiam S. Bernardi, quatenus ipsum Deum possitis exinde habere propitium, et B. Petrum vobis debitorem faciatis, ut in praesenti et futura vita suum vobis auxilium impertiri dignetur.
(quod equidem

est) (Jer. XLVIII) (ubertatis)