EPISTOLA CCCXV. EJUSDEM AD HENRICUM REGEM.
Illustrissimo domino HENRICO Dei gratia regi Angliae, duci Normanniae et Aquitaniae, et comiti Andegavensi JO. NEAPOLITANUS indignus presbyter cardinalis, salutem, et votivos semper obtinere successus.
Placet nobis plurimum, et per omnia gratum ducimus et acceptum, quod ad exsecutionem voluntatis vestrae nostra studia promptius advocastis. Nos quidem licet absque submonitione etiam vestra quotiescunque opportunitas se offert, studiosi semper simus et sollicitius elaboremus, quaecunque vobis utilia sive ad honorem vestrum cognoscimus proventura, sicut nobis possibile est, perficere et promovere, et contraria propensius depellere et longius propulsare: cum tamen magnitudinis vestrae litteris sollicitamur, tanto fortius accingimur et ad complementum petitionis vestrae accuratius praeparamur, quanto et ipsa submonitio vestra et sollicitatio plurimum placet, et voti atque desiderii nostri est ut quidquid possumus totum ad vestrae voluntatis arbitrium omnimodis exponamus. Venientes igitur ad Ecclesiam Romanam honorabiles nuntios vestros, abbatem videlicet Sancti Augustini, archidiaconum Salesberiensem, magistrum Simonem de Carcere et magistrum Henricum cum litteris vestris quas excellentia vestra per ipsos nobis transmisit, honorifice et laeti suscepimus. Attente atque sollicite vestra beneplacita et significata intelleximus, dedimusque cum eis operam studiosam et exactam diligentiam adhibuimus quod Dominus noster primam petitionem vestram vel saltem secundam exsecutioni mandaret. At ubi omnis conatus noster omneque studium et argumentosa sollicitudo casso labore defecit, nihilque obtinere potuit de his quae juxta petitionis vestrae tenorem postulavit, visum nobis est et complacuit quod ad aliud remedium nostra studia converterentur. Rogavimus ergo et licet cum multa instantia, impetravimus tamen tales litteras a domino papa per quas temeraria praesumptio et indiscreta audacia Cantuariensis archiepiscopi repressa et conculcata creditur et vobis aliquatenus cognoscitur pro qualitate temporis satisfactum. Praefati vero nuntii vestri qui sicut industriosi et probi viri vobisque fidelissimi circa exsecutionem mandati vestri studiosissimi exstiterunt: cum pro certo novissent quod nullo modo aliquam de petitionibus vestris obtinere valerent, ad consilium et exhortationem nostram et quasi compulsionem receperunt litteras illas quas dominus papa per eos vobis mittit. Quamvis enim plurimum pertimerent et formidarent ipsas recipere; quia hoc de mandato vestro non habebant, inducti tamen et compulsi a nobis, sicut diximus, qui liquido cognovimus nullatenus expedire quod his temporibus litteras tales dimitterent, assensum praebuerunt admonitioni nostrae. Nos itaque, qui honorem vestrum puro corde et animo diligimus et voluntati vestrae in omnibus pro posse nostro obtemperare desideramus, laudamus vobis atque consulimus quatenus recipientes recipiatis et gratum ducatis quod dominus papa ad praesens vobis concedit, scientes et nullatenus dubitantes, quod, si credideritis suggestioni nostrae quam per praefatos nuntios vestros vobis aperimus, Cantuariensis ille videns se omni destitutum auxilio et cognoscens certissime quod ad regimen Cantuariensis Ecclesiae non valeat ulterius aliqua ratione redire, et ipsi spontaneus abrenuntiabit et in alia ecclesia, ubi vivere possit, sibi provideri suppliciter exorabit.