EPISTOLA CC. DAIMBERTO,  Dei gratia reverendo Senonensium  [al.  Senonum archiepiscopo metropolitano suo,  IVO,  Carnotensis Ecclesiae humilis minister, debitam cum omni devotione obedientiam.
Quoniam sponsae Christi custodes et paranymphi deputati sumus, eamdem sponsam casto amore zelare debemus, ut eam Sponso suo immaculatam exhibere possimus. Si ergo macula vel ruga decorem ejus infuscaverit, nos omni studio curare debemus, vel rugam duplicitatis ad simplicitatem reducere, vel maculam turpitudinis nitro et sapone debitae correptionis abluere. Quae idcirco eminentiae vestrae praelibavimus, quoniam in Ecclesia Senonensi, Deo auctore vobis commissa, per quosdam ex fratribus ejusdem Ecclesiae grave scandalum emersisse cognovimus, partim propter cantorem ipsius Ecclesiae, qui contra sacramenta quae fecit, indebitam sibi sedem in Ecclesia temeraria ambitione occupavit, partim propter quemdam de praelatis Ecclesiae, qui publice sibi duo scorta copulavit et tertiam pellicem cui matrimoniales tabulas faciat jam sibi praeparavit . Quae quantum inhonesta sint, et apostolicis praeceptis contraria, non est meum prudentiam vestram docere, sed tantum ut tales excessus non tepide, non trepide comprimatis, filiali dilectione admonere. Decet enim magnitudinem vestram, ut haec vulnera cancrena ne latius serpant, medicinali cauterio circumcidatis, et a simili contagio caeteros horum exemplo compescatis. Quod si per vos id perficere non sufficitis, adhibete vobiscum duos aut tres ex suffraganeis episcopis, quorum consilio et auxilio scandalum hoc sedare studeatis, ne forte tantus faetor longius et latius diffusus ad olfactum Romanae Ecclesiae perveniat, et cum fatigatione corporum gravia quoque damna rerum infligat. Valete.
(epist. 218)
[ al. correctionis] [ al. sociavit, ita ms. c. ] [ al. nec, ita ms. c. ]