EPISTOLA CCCXCIV. JOANNIS NEAPOLITANI AD THOMAM CANTUARIENSEM.
Reverendissimo et in Christo plurimum diligendo fratri THOMAE Dei gratia Cant. arch. charissimo amico suo JOANNES eadem gratia Sanctorum Joannis et Pauli presbyter cardinalis omnimodam salutem et pacem paceque perpetua gaudere.
Redditae sunt nobis dignationis vestrae litterae variae a diversis exsilii vestri et nostrae fluctuationis temporibus, ex quarum complexione intelleximus animum vestrum, pulsatum simulationibus aemulantium, secreta cordis nostri, et sacramenta sermonis penitus ignorantium, adversum nos vehementer esse commotum. Et usque adeo invaluit suggillatio, ut non solum vos in suspicionem nostram, sed usque ad damnationem nostram moveret. Non miramur, si vester animus detractionibus et falsis rumoribus moveri potuit; sed miramur, si fides vestra, innumeris charitatis nostrae argumentis et officiis firmata, vel ad modicum vacillare debuit. Nondum enim nobis firmato in Ecclesia Romana, et adhuc quasi cereo impressa est, et quasi sculpta imago Cantuariensis Ecclesiae, quam indelebiliter servavimus, et servare cum vita proposuimus contra omnes impetus fortuitos. Sane si aliquid in causa, quam contra regem Angliae habetis, dispensative diximus, et sermonem nostrum temporaliter temperavimus, testis sit Deus, ut iratum et irati animi mitigaremus, sicque quasi placida manu eum ad pacem traheremus, id fecimus. Pro certo id ipsum et gratiae, quod offert, non severitati ecclesiasticae, sed mansuetis consiliis nostris ascribitur. Decet praeterea sacerdotalem gravitatem et honestatem, ut passibus humilitatis, patientiae et moderationis prosequatur pacem tanti principis, quam, etsi non juxta desiderium vestrum et nostrum plenarie oblatam, rogamus et consulimus in Domino conscientia pura, quatenus nullatenus aspernemini, sed ea mansuetudine et affectione suscipiatis, ut dulcedine vestra eum ad reliqua mollire debeatis. Solet enim debile principium meliore comitari fortuna. Et principes, praesertim hoc tempore, leniendi potius sunt, quam exacerbandi.