EPISTOLA XX. AD EUMDEM.
Quot angustias ac tribulationes, multas et malas, pro libertate sanctae Dei Ecclesiae tuenda in diuturno cum copiosa et innumera Christi pauperum multitudine exsilio, jam fere per septennium laborantes miserabiliter sustinuerimus, vestra, Pater sanctissime, plenius noscere debet prudens discretio, a cujus animo de facili non possumus eredere, quod sustinuerimus, elabi. Sed vestrae potius, Pater charissime, debet radicitus inhaerere memoriae cum quo etiam, domine mi charissime, scilicet cum rege Anglorum fere usque ad mortem in agone contenderimus vestra plenius novit experientia, qui, sicut et nos, ipsius versutias et deceptiones rerum experientia, didicistis. De nostris quidem vel de alienis, qui pro Ecclesiae nostrae et nostris ad vos de caetero velit transire negotiis, in diuturno exsilio adeo extenuati vix aliquem, imo veraciter nullum reperimus. Unde, domine et Pater charissime, sanctitati vestrae provoluti genibus, pro Ecclesia Anglicana, pro nobis, et pro vita nostra temporali supplicamus, quatenus et Ecclesiae occidentali, et vitae nostrae, ne turpiter a tyranno prostrati corruamus, in petitionibus, quas sanctitati vestrae per magistrum Lombardum et nuntios nostros, quos ad eum et ad paternitatem vestram direximus, nos benigne et plenarie in eis exaudiatis, et ad subsidium Ecclesiae Dei, et vitae nostrae in posterum nobis quantocius mittere dignemini. Praesentium siquidem latorem, virum honestum et religiosum, sanctitati vestrae destinavimus, supplicantes et rogantes attentius, quatenus eum vice nostri benigne suscipiatis, et ea, quae vestrae paternitati per eum communicanda domino Ostiensi et magistro Lombardo significamus, sicut Dei Ecclesiae occidentali, et praecipue Cantuariensi, cupitis esse prospectum pariter et vitae nostrae, prout petimus, omnino et plenarie exaudientes, citius adimpleta nobis remittere per nostrum nuntium vestra paternitas dignetur. Si magister Lombardus praesens fuerit, penes eum litterae istae remaneant; sin autem, apud dominum et patrem nostrum dominum Ostiensem, vel filium gratiae Gratianum. Valeat sanctitas vestra, Pater sanctissime, in tempora longiora.