EPISTOLA XXXV. AD EBRARDUM MONACHUM, PROPINQUUM SUUM.
Assiduis urges, mi charissime, petitionibus ut antiquitatem nostrae propinquitatis et amicitiae singularis litteris prosequens scribam 73 aliquid quod esse tibi possit, si non usui, saltem delectationi. Hoc forsitan digne fecissem, si, cum, opus postulas, materiam praebuisses. Verum quia gratum tibi fore dum scribam, quidquid illud sit, polliceris, in exquirenda materia nolui me operosa torquere diligentia, multo minus in elegantia solerti verborum. Quod igitur mihi nihil tale molienti occurrit extemporaliter explicabo. Reviviscentem in his nostris regionibus sapientiam quosdam studiosissime colere pergratum habeo; sed hinc haudquaquam mediocriter moveor quod quidam nostrum partem illius appetentes, insolenter partem repudiant. Omnium autem consensu nihil in ea est quod jure excipi aut possit aut debeat. Quare apparet nos ipsos nobis esse contrarios, dum insipienter sapientiam consequi cogitamus. Etenim plerique ex ea cultum sermonis quaerimus; et paucos admodum reperias qui ex ea morum probitatem, quod longe conducibilius est, proponant addiscere. Sic linguae vitia reformidamus et purgare contendimus; vitae vero delicta parvipendimus et augemus. Sed cum omnis sapientia a Domino Deo sit, ut litterae divinae demonstrant, ordine congruo eam appetamus, et procul dubio consequemur. Id autem nobis ex divina auctoritate depromitur. Filii, inquit, concupisti sapientiam, serva mandata, ei Dominus praebebit eam tibi . Ubi etiam quid sit sapientia summe ac pulcherrime definitur. Timor Domini, inquit, est sapientia, et recedere a malo intelligentia . Caeterum de his qui perperam vivunt, et integre loqui concupiscunt, et corruptos sermones quam mores aspernantur, sic instruimur: Omnis labor homini in ore ejus, 74 et anima illius non replebitur . Quia dignum profecto est ut qui primas partes eruditioni tribuit, non sanctitati, a refectione sapientiae exitiali jejunio excludatur. Quocirca si vigilanter poliendo incumbimus eloquio, multo maxime consequendae honestati atque justitiae operam impendamus oportet. Sed cum variae sint sectae philosophorum, suo unaquaeque genere perfectae, quarum nulla alii praejudicat quo minus cultores suos in philosophiae sacrarium introducat, et discordi concordia omnes quodammodo uniantur, palam est propositorum diversitatem, qua pacatissimus Dei populus inseparabiliter, ut ita dixerim, separatur, non officere ad bene vivendum, et vario itinere pie venientibus matris Ecclesiae templum esse apertum, quando unicuique ordini sua constet perfectio. Quanquam id postremum hoc sit certius quo divina praestant humanis. Itaque hortor indolem tuae nobilitatis uti quicunque religionis Christianae gradus prae caeteris tibi animo sederit, servata caeterorum reverentia, in eo cooperante Deo in dies proficias, et integrum te in eo exhibeas. Quod si potes ex bono ad meliorem, atque ab imo ad summum evadere, id te niti summa intentione persuadere velim, ut laboriosius auctori militans, ab eo gloriosius coroneris. Jacta cogitatum tuum in Domino , ut ab eo nitorimenta perpetuo felicia et feliciter perpetua consequaris. Illudque ante omnia semper in oculis habeas quod ipse te fecerit, quod perditum reformarit, quod tam crebris, tam copiosis, tandemque proficuis auxerit beneficiis; ut hinc illum laudandi concepta materia, dum ei gratias de acceptis et habes et refers muneribus, fias ad accipienda majora 75 dignior, et fretus humilitate, perseverantiam in bonis actibus sortiaris. Sane dum his studiis occuparis, honestas artes et ingenio dignas nolim negligenter praetereas; verum postules earum scientiam ab eo qui dat omnibus affluenter, et non improperat; et juxta mensuram fidei tuae tibi haud dubie tribuentur. Valeas, charissime et desiderantissime; et longa florens aetate, salutiferis quotidie crescas virtutibus, meique semper benigne memineris.
(Eccli. I) (Job XXVIII) (Eccli. VI) (Psal. LIV) (quod est donum inamissibile)