EPISTOLA XXVII.  Ad Odonem Pulteriensem Abbatem regratiativa de tunica quam remisit.
Charissimo Patri et praecordiali amico O. Pulteriensi abbati Fr. N. se ad pedes.
Quantum et diligam vos, et dilectus sum a vobis testis est antiqua familiaritas. Licet enim me in humili, vos in sublimi loco fortuna locasset, amor tamen qui postquam amor est, et regem et pauperem unit, unum ex duobus effecerat, ille adhuc in vestro pectore concalebat, cum mihi vestra munera transmisistis, et posset quidem indui tunica vestra, si unica non fuisset. Nimis est pretiosa, et speciosa haec solo, non bona quia nimium bona, dilectissime Pater. Nec volo nec valeo, imo non debeo induere illam inter eos qui panniculis et semicinctiis vestiuntur, nec purpuratus necnon tunicatus incedam. Absit, absit ut peccatrici carni vestis iterum splendida coaptetur, ne raptetur ad ineptias suas. Propterea remitto eam vobis, cum non sit inter nos qui vel audeat, vel debeat illam induere, vos induite illam, domine Pater, cui et ex ordine licet et ex dignitate. Cum enim tunicam induitis ultra consuetudinem et ordinem vestrum facitis, sed scitis quid dixerit. Si quid supererogaveris, ego cum rediero reddam tibi. Multa tamen gratiarum actione prosequor et qualitatem muneris et quantitatem munerationis; ita vero diligo donum remissum, sicut diligerem et retentum; quia non datum, sed dantis animum intueor. Ego profecto qui fueram antea servus vestrae sanctitatis et nunc et ante. Nec enim ordinis mutatio mutavit amicitiae firmitatem, sed augmentavit. Unum in calce litterarum, supplico, ut oretis et orare faciatis pro me filios vestros et fratres nostros, salutatis eis ex nostra parte, si dignum judicatis; salutate etiam Josellinum vestrum et rogate ut in diebus juventutis suae memor sit mortis suae, antequam veniant anni de quibus dicat: Non mihi placent.