X.  Ad Wigonem decanum Phyuhtwangensem, a quo suffragio orationum, aliisque charitatis officiis, quae abeunti sibi addixerat, juvari postulat.
Domno et venerabili WIGONI decano, omni bonitate conspicuo, atque cunctis dilectissimis confratribus E. proh pudor! in cunctis exorbitans, insolubilem nodum intemeratae dilectionis.
Quia unumquodque igitur negotium in seipso imbecille, indiget alterius sustentamine, idcirco vestrae solitae pietatis haud ignarus precor subnixe ut solaminis recordemini, mihi, priusquam a vobis recessissem, promisi, quod modo, ut implere dignemini, submisse postulo. Admodum namque expavesco dum mecum revolvo quid debeam pro voto quod in cunctis me servare jam dudum spopondi, quamvis coacte, ne mollis et dissolutus in tanto opere habitus, divinam aliquomodo incurram offensam. Propter hoc enim nunc sudandum foret ad placandam divinam clementiam: quia, quae inhianter et indefesse rogare debui, ut nostis, cum maxima, eheu! recrastinatione ac recalcitratione refutavi. Quapropter vestri fulciminis atque oraminis, nec non aliorum, aeque Deum timentium satis indigeo, ne mihi non eveniat quod sacra Scriptura clamitat: Quia nec calidus nec frigidus haberis, sed tepidus solummodo dijudicaris, idcirco de ore meo evomeris. Valete