EPISTOLA CIII. AD G. ARCHIDIACONUM WIGORNIENSEM.
Gilbertus Dei gratia episcopus Herefordiensis, caro suo magistro G. archidiacono Wigorniensi, salutem.
Scitis, charissime, scitis, quod pacifici in praerogativam filiorum Dei adoptati sunt. Unde proximorum paci eo diligentius attendendum est, quo majus est quod ex hoc opere a Domino speramus et exspectamus. Rogamus igitur ut hac spe benevolentia vestra facilem se nobis praestet et exorabilem, ut dominum Wigorniensem a persecutione fratrum nostrorum, monachorum scilicet Evesham, revocetis, et paci inter ipsos reformandae operam impendatis. Ad quod si vos preces nostrae non impellerent, reverentia tamen domini papae jamdiu traxisse et compulisse debuerat. Ad ipsum namque appellatione facta, pacem omnem et securitatem appellatoribus observari justum esset. Audivimus tamen a multis dominum Wigorniensem praedictos fratres postquam ad dominum papam appellaverunt, non solum suis ordinibus suspendisse, sed ad hoc operam dare, ut eos de monasterio suo ejiciat, et ne dominum papam adire possint, custodia carcerali cohibeat. Quod si fecerit, de gravi in dominum papam offensa excusari non poterit. Igitur domini papae reverentia, charitas etiam domino Wigorniensi debita, preces quoque nostrae vos moveant, ut aut paci hinc reformandae studeatis, aut his qui in archidiaconatu vestro ad nomen domini papae confugiunt, consilium vestrum et auxilium non negetis, nec eos manu quacunque laica extrahi et affligi, aut quae eorum sunt distrahi permittatis. Vobis haec ex charitate scribimus, ne consentientem cum agente par reatus involvat. Consensus enim est non resistere cum possis aut debeas. Qua in re manifesta conclusio vobis aut consensum ingerit, aut monachis defensionem. Valete.