EPISTOLA CCCXLVI. WIBALDI ABBATIS AD E. BAVEMBERGENSEM EPISCOPUM.  Dat ei quaedam monita in sua legatione observanda.  Anno 1152
Reverendissimo Patri suo et domino E. sanctae Bavembergensis Ecclesiae venerabili episcopo frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia calholica, exiguas orationes et devotum servitium.
Non sumus de schola Pythagorae ut auditores nostros in verba nostra jurare cogamus. Licebit itaque vobis, absque ingenii nostri acerba reprehensione, de scriptura nostra immutare, demere vel adjicere. Unusquisque enim in suo sensu abundat. Verumtamen, quoniam ars nulla sine praeceptore usque ad plenam rerum certitudinem capitur, licet benignum pectus vestrum scientia et eloquentia non deseratur; nostra tamen verborum lineamenta, quae disertitudinis vestrae picturae substravimus, nullo erunt facundiae ornamento penitus oblitteranda. Siquidem cum nos adhuc juvenes curiam intravissemus ante annos sursum versum plus minusve triginta, invenimus in quibusdam viris gravioribus imperatoriae majestatis reliquias de contubernio et disciplina imperatoris Henrici senioris, qui verba quae ad dominum papam et ad Urbem diriguntur, tanquam appensa et dimensa memoriter retinebant, neque nobis in legationibus immutari, vel a rudibus legatis alterari permittebant, ne videlicet majestas imperii et ordo disciplinae obsolesceret. Et ad comparationem quidem aliorum regum, videlicet Constantinopolitani, Hungarorum, Danorum, Northwegorum, et aliorum tam barbarorum quam Latinorum, nostri principis verba humilia sunt, et subtili appendiculo cavendum, ne inter duas et interdum dissidentes potestates, quibus fidei vinculo alligati sumus, sinceritatis nostrae rectitudinem ullo dicendi vel agendi modo distorqueamus. Reddetis nobis, cum, Deo ducente, prosperum reditum habueritis, studii nostri vicem, de alacritate eventus vestri certificare nos non abnuentes, quia licet officio et pietate praeeatis, comitate tamen parem non dedignabimini. Si scribere placuerit populo Romano, quod nobis quidem faciendum in hoc articulo plurimum videtur, poterit eruditio vestra uti litteris vestris, quae ad dominum papam scriptae sunt, eisdem vel similibus verbis ac sententiis, paucis admodum pro personarum varietate mutatis.