EPISTOLA CCLII. AD EUMDEM, PRO EBORACENSI.  Sententiam, contra Eboracensem jam olim ab Innocentio latam, tandem exsecutioni mandari postulat, ne mala ejus opera dissimulanti Pontifici imputentur.
Saevit frustrata ambitio, imo desperata furit. Currit ad laqueum homo perditionis, et debitam jam olim in se sententiam damnationis accelerat. Vel nunc manifesta sunt peccata ejus, praecedentia ad judicium. Anticipat manum succisoris arbor maledicta et spinosa, et cunctantem securim in semet provocat. Heu! quam justius illa jamdudum cecidisset , non illi jam, sed vobis merito imputetur.
( al. excidisset],
quam sancti illi, quos contra jus et fas
male stando dejecit? Etenim si non staret, stantes
minime dejecisset. Et illi quidem in innocentia sua,
et pro innocentia corruerunt, multo melius
stantes: sed sanguis innoxius de manu illorum procul
dubio requiretur, qui vires furtivas tam noxiae
arbori, ne statim corrueret, ministraverunt. Clamat
contra eorum capita sanguis sanctorum de terra,

quorum animae in manu Dei sunt, et non tanget eos
tormentum malitiae. Verumtamen viscera mea erant:
effusa sunt; non recipio de verbis consolationem.
Etsi possent esse qualicumque solatio sive 250 remedio,
deficiunt tamen prae dolore, moerore praecluduntur,
interrumpuntur singultibus. Unum tamen
ipsumque extremum, quod utique magis scribere,
quam proloqui possum, adhuc audite, vel potius legite.
Si adhuc steterit, proh dolor! verendum, ne
ipsius status sit vester casus, dum quidquid adjecerit,
utpote mala arbor, quae non potest nisi malos
fructus facere (Matth. VII, 18)