EPISTOLA CXIX. R. ABBATIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Orat ut Henrici quondam Corbeiensis abbatis misereatur.   (Anno 1148.)
Domino WIBALDO, venerabili Corbeiensi abbati, frater R. in abbatum numero minimus, quidquid devotissimus ac fidelissimus animus.
Dilectionis vestrae praesentiae, virorum charissime, proposueram me corporaliter exhibere, sed ne id fieret, equitare defectus prohibuit, quem mihi cujusdam vani et perfidi hominis fraus et deceptio fecit. Ideo venio per litteras et spiritum, eo vestram dilectionem salutans affectu, quem vos ex longo probasse non dubito. Causam vero, quae me hoc tempore praeter visitationis vestrae desiderium venire voluerat, probatissimae discretioni simulque pietati vestrae committo, quatenus apud eam non minus pro ea mea scripta, quam vivae, vocis verba valeant, et hi qui me huic interesse causae desideraverant, familiaritatem meam apud vos aliquid posse cognoscant. Est autem domini H. aliquando Corbeiensis abbatis dicti, super quem vos oculos paternae pietatis ponere decet, ut ipse pietatis effectus eum non frustra aliquid solatii sperasse laudabili veritate comprobet. Utriusque hominis vestri salutem bonus ille Samaritanus, qui vulneratum collegit, providere et custodire dignetur, abbatum charissime.
[ f. equitaturae]