EPISTOLA CCLIII. AD EUMDEM.
Venerabili fratri R. Wigorniensi Dei gratia episcopo, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutem.
Insperatas quidem et plenas ingratitudine gratias, vestrae mihi litterae retulerunt, quas super capella Sancti Michaelis, per manus improbissimi portitoris novissime suscepi. Quid namque merui ut adversus me vestra debeat fraternitas excandescere, ut in meam personam vestra prorumpat appellatio, ut ad lites provocer et ad labores? Nunquid has mihi refertis gratias, quia me partes vestras benigne sustinuisse meministis? Nunquid mediatoris nostri, imo mentitoris vestri id de me persuadere potuit oratio, ut aut vestri quod juris est occupem, aut occupanti velim, quod absit! ullatenus assentire? Non est sanctum de moribus amici tam cito perperam sentire. Vester ille missus et procurator causae, quam vestrum dicitis, adversus me et adversus Ecclesiam meam pariter appellavit. Vos autem eamdem, ut scribitis et scripto asseritis appellationem prosecuturi, indultam nobis ab ipso prius appellatore dilationem, usque ad Quasimodo, vestra revocatis auctoritate, et ad Invocavit me, appellationi terminum coarctatis. Quod quia in gravamen et praejudicium partis nostrae redundat, petimus si placet, desistatis. Sin autem persistitis, ne teneat illa coarctatio appellationis, ut verbo prius, ita etiam nunc scripto appellavimus, diem Ascensionis nostrae constituentes terminum appellationis. Apostolos quoque postulatis a me. Quae est ista rerum confusio? Judicem agnoscitis, a quo petitis apostolos, sed adversarium eligitis, in quem libellos editis appellationis. Nosse autem debuerat prudentia vestra, neminem sibi in testamento neque in apostolis, neque in publicis instrumentis scribere debere; nemo enim sibi judex, aut testis, aut publica potest sibi esse persona. Petitis etiam ut pro debito officii mei memoratae capellae statum reformem. In quo me prius instrui necesse, est, an judicis officium in eo debeam exercere negotio, quod jam per appellationem a mea penitus est jurisdictione exemptum, praesertim cum me super hoc tanquam adversarium provocatis, quem nihilominus ut judicem interpellatis. Denique supplicat vobis Londoniensis Ecclesia, supplicamus et nos pariter, ut non tanti sit apud vos mentientis improbitas, ut scissuram inter nos fraterna charitas patiatur. Certum namque teneatis, quod sicut non possumus nec volumus vestro in aliquo juri derogare. In quo si nostro non creditis testimonio, veritati credite, quae certius inquisita, vobis attestabitur. Si vero contentiosum funem trahere necesse est, dicimus quod olim Hannibal dixisse legitur: « Suscipio, inquit Hannibal, pacem peto. Ex quo si insolescis, utrinque ferrum, utrinque corpora humana erunt. » Valere vos optamus in Domino, frater charissime.