EPISTOLA VI. AD ROBERTUM REGEM FRANCORUM.
ROTBERTO regi Francorum inclyto famulorum Dei famulus ABBO, memor salis quod aliquando in palatio comedi.
Satis admodum miror unde hi sales eloquentiae proruperunt, quorum amaritudinem, domine mi rex, inopinato abhorrui, abhorrens silentio tegere nequivi, nam palatina facundia hactenus usus sum, et ab ipsis cunabulis pene in monasterio veritatem puer didici, quam me amisisse causatur ille a secretis. Dum jam albet nix capitis, cui gratias refero, quoniam me ad me reduxit, quandoquidem hominem esse innotuit, quem mutabilis fortunae casibus subditum et dixit et scripsit; ait enim Scriptura: Omnis homo mendax ; sed fortassis cum Propheta in exstasi hoc protulit, quod ego quoque benigne accepissem, nisi esset scriptum: Perdes omnes qui loquuntur mendacium . Ad quid enim aliud amicus meus apostoli verba ad me retorsit, dum in sermone meo est et non esse enuntiavit , nisi quia aut quod est non esse, aut quod non est esse fatentem reprehendere voluit? cujus criminis in hac re me nullo modo reum esse sciatis, quippe ante has litteras, in quibus mendacii redarguor, neminem pro hujusmodi causa vidi cum quo est et non potuissem sermocinari. Quod vero adjecit, sed sit, in illo est, meae fragilitatis modum considerans, hominibus quam Deo similis esse malui, abominatus superbiam illius qui fuit signaculum similitudinis Dei . Porro sicut nemo bonus, nisi solus Deus , sic nihil est in rerum creaturis, nihil enim in eis est quod mutabile non est, et si omnis creatura mutabilis est, quomodo verbum ejus mutabile non est? Sane hoc sibi proprium reservavit, de quo dictum est in Veteri Testamento: Qui est misit me ad vos . Ecce, venerabilis rex, meus apud majestatem vestram sermo apologeticus, et, ne hujusce locutionis ineptiis decipiamini, cautum esse opto et semper optavi. Valete.
(Ps. CXV, 11) (Ps. V, 7) (Jac. V, 12) (Ezech. XXVIII, 12) (Marc., X, 18) (Exod., III, 14)