EPISTOLA CLXI.
ARGUMENTUM.-- Graviter conqueritur eum quem summum suum amicum arbitrabatur, factum infestum hostem et obtrectatorem. Videtur scripta ad episcopum.
Inhonestum est illos severis altercari dissensionibus, ad quorum aemulationem suae vitae statum caeteri debuerant conformare. Me equidem in tuae familiaritatis sacrario repositum opinabar, te solum judicabam me alterum. Tu versutiae toxicum fovens, vulpinae machinam fraudis sophisticae dilectionis involucro palliabas. Verum pictae liberalitatis elusus eloquio, rerum experientia tandem edoctus, ambiguam amoris effigiem deprehendi, dum venenoso murmure me corrodis, dum absenti derogas, dum innoxium non cessas impetere maledictis. Vel igitur eloquiorum turpitudini silentium indicas, vel aceto respersus satyrico, Flebis et insignis tota cantaberis urbe. Ab integritate dilectionis amor degenerat, quem claudicare cogit adulatio, quem occasio facilis inquietat: me siquidem mentis adeo sibi counivit identitas, ut eadem communicaremus anima, ut illum me alterum judicarem. Verum susurro livoris aculeo instigatus discordiae toxicum seminavit, et junctos dispergens hostem mihi peperit in amicum. Quoniam igitur excellentiam praelatorum illustrat, contumelias mitigare, resarcire discordias, vestris advolutus genibus majestatem vestram efflagito, quatenus me et magistrum G. inter quos nubeculam odii seminavit adulatio, velitis ad concordiam revocare.