141  EPISTOLA XCIV. AD MARCWARDUM.
Religiosissimo Patri Marcwardo Lupus salutem.
Si prudenter cogitemus quod originalis peccati merito justissima Dei vindicta exsules facti sumus, cum adversa nobis contingunt, non mirabitur. Repulsi enim a laetitiae patria, in vallem lacrymarum sumus dejecti. Dei potius ineffabilis clementia suspicienda pieque laudanda est, quae nos nec in ipsa ira deserit, et tristia blandis plerumque temperat, ne moerore victi, in desperationis barathrum corruamus. Unde culpanda quorumdam temeritas est, qui gratiae divinae continuis assuefacti beneficiis, dum aliquibus tanguntur incommodis, peccata querelis augent, quorum debita nec admoniti recognoscere debuerunt. Credibile tamen est in numero fidelium aliquos esse sanctitate, quam divinitus acceperunt, egregios, quorum non tam delicta curentur adversis quam merita augeantur. Neque enim soli beato Job Deus munus hoc contulit, quem ad imitandum servis suis in arce patientiae collocavit. Qui vicit in illo, vincit in multis, cum quibus se futurum usque in finem saeculi pollicetur. Si cujus felicitatem nulla unquam perturbatio interpellet, quam tardus est, nisi metum hinc concipiat ne cum purpurato divite quondam audiat: Recepisti bona in vita tua . Et quomodo non eum illa veridica terreat sententia: Ducunt in bonis dies suos, et in puncto ad inferna descendunt . Ille vero qui vigili memoria repetat, 142 Flagellat Deus omnem filium quem recipit , si morbo gravetur, excessu necessitudinem tentetur, substantiae imminutione vel amissione pulsetur, quomodo non ad affectum gratias agendi pio parenti excitetur, cujus cura se dignum correptionis privilegio, ipso instituente, praesumit? Futurae vitae dulcedo segnius appeteretur, nisi saepius praesentis amaritudo sentiretur. Multi hac, qualis est, delectantur. Nimirum plures delectarentur, si assidua prosperitas vota omnium sequeretur. Proinde quis non videat incomprehensibili Dei pietate per molestam hujus vitae mutabilitatem impelli nos quodam motu ad capessendam alterius vitae immutabilitatem, impelli nos pietate per molestam hujus vitae mutabilitatem? Dominus Jesus, qui cum Patre et Spiritu sancto beatitudo nostra erit, eos qui ejus magisterio adhaerebant ad toleranda adversa suo exemplo sic informat: Sicut misit me Pater, et ego mitto vos ; ne se diligi desperarent ab eo, cum variis quaterentur incommodis, quando dilectissimum Patri Filium per eadem transisse recolerent. Nec quid eis immineret occultans, In mundo, inquit, pressuram habebitis; sed confidite, ego vici mundum ; scilicet ut superandi vires in illo se habere cognoscerent qui omnipotens esset. Sanctus Apostolus, in quo evidenter Dei Spiritus loquebatur, sua tempora videns, nostra praevidens: Qui volunt, ait, vivere in Christo, persecutionem patientur . Persecutionem autem hanc religiosis intelligimus inferri vel ab immundis spiritibus, vel a pravis hominibus. Verum, sive Deus tentet, sive tentari permittat, ne muliebriter pavidi succumbamus, alibi nos his verbis confirmat: 143 Fidelis Deus, qui non patietur vos tentari supra id quod potestis; sed faciet cum tentatione exitum, ut possitis sustinere . Nihil itaque importabile nobis evenisse causemur, quoniam qui certamen proponit, si postuletur fideliter, vincendi copiam subministrat. Benedicamus ergo eum in omni tempore, qui et prosperis nos invitat, et adversis castigat; et sit semper laus ejus in ore nostro, ut quod ipso largiente in saecula saeculorum facturi sumus beati, jam nunc meditemur devoti. Haec ad consolationem strictim, vitandi fastidii gratia, comprehensa sanctitati vestrae dirigere studui: quae, vobis, ut credo, erunt proficua, quia et ex charitatis fonte petita sunt, et ex eodem fonte manarunt. Mei benigne memores cupio vos valere feliciter.
(Luc. XVI) (Job XXI) (Heb. XII) (Joan.

XX) (Joan.
XVI) (II Tim. III) (I Cor. X)