EPISTOLA XCIV. LUDOVICI REGIS AD SUGERIUM.  Scribit se applicuisse Calabriae partibus  IV  Kalend. Augusti, causasque quae proximum ejus reditum retardent.
LUDOVICUS, Dei gratia rex Francorum et dux Aquitaniae, eadem gratia venerabili abbati Sancti Dionysii charissimo suo, salutem et plurimam dilectionem.
Ex desideriis animae nostrae vestros quoque metimur affectus. Ea profecto secretis nobis hortatibus, sed certis insinuant, quam impatienter jam dudum nostram feratis absentiam, quam desideranter praesentiam exspectetis. Testantur hoc litterae vocationis vestrae, in quibus pro maturando reditu nostro succensis affectibus et vota vestra aestuant, et pro afflictionibus nostris amica nimirum compassione gravius vestra interna laborant. Hinc est quod reditus nostri praenuntia scripta tanto libentius vobis destinare curavimus, quanto vos amplius exinde gavisurum esse praescimus. In Calabriae partibus secundum dispositionem divinam primus reditui nostro desideratae securitatis portus occurrit, applicuimusque IV Kalendas Augusti. Ibi siquidem ab hominibus dilectissimi nostri Rogerii regis Siciliae devote reverenterque suscepti, et ab ipso quidem directis ad nos frequenter tam litteris quam nuntiis magnificentius honorati, fere jam per tres hebdomadas reginae hominumque nostrorum praestolabamur adventum, quae seorsum a nobis delata navigio, post multos tandem circuitus terrae et maris, per Dei gratiam Panormam Siciliae felici cursu pervenerat, atque inde ad nos cum omni incolumitate et gaudio properabat. Sed et Lingonensis episcopi gravis quidem et incerta inter mortem et vitam infirmitas non minima nobis causa dilationum exstiterat, et habendum cum praefato rege colloquium reditus nostri accelerationem pariter retardabat. Eo itaque viso, caeterisque paratis quae nostro videbantur expedire itineri, viam nostram accelerare curabimus, quatenus et vos in nostris amplexibus, et nos in vestris, praestante Domino pariter gaudeamus.
( Godefridi )