EPISTOLA CDXXVI. WIBALDI ABBATIS AD ADRIANUM PAPAM.  Scribit in gratiam Gerardi canonici de Aiuncurt.   (Anno 1157.)
Reverendo in Christo Patri suo et domino ADRIANO uni et universali papae frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica filialem in Christo dilectionem et promptum per omnia devotionis obsequium.
Cum essemus in synodo domini Leodiensis episcopi, Gerardus quidam scholaris conquestus est, quodquidam Gislebertus de Aiuncurt praebendam sibi auferret, quam ei dederat sub multorum testimonio dominus Walterus abbas monasterii Sancti Laurentii, qui nunc eidem monasterio regulariter praeest, praebendam videlicet vacantem, quae fuit nuper defuncti quondam Rumberti clerici, et quod a praedicto abbate per litteras et idoneos nuntios jussus fuisset praenominatae praebendae stipendia capere, sed prohibitus esset a praedicto Gisleberto per violentiam, intentatis etiam mortis minis. Ad haec vero Gislebertus respondit, quod eadem praebenda sibi jure pertineret, pro eo quod antecessor praescripti abbatis Walteri dedisset ei praebendam, quae prima in eadem ecclesia vacaret. Auditis itaque partis utriusque allegationibus, dominus episcopus secundum consuetudinem ejusdem Ecclesiae, sententiam judicii archidiaconos suos et totum clerum interrogavit qui omnes una et consona voce protulerunt Gerardi ex jure esse praebendam, quam per decessum recentem Rumberti clerici recenter eam canonice acceperat, potius quam Gisleberti, qui pollicitationem in mortis alicujus captatione aucupaverat. Quae sententia ab uno archidiaconorum promulgata, ab universis qui in synodo erant approbata est, et cum episcopus omnium auctoritate fretus supradictum Gerardum scholarem jussisset praebendae suae integraliter restitui, adversarius ejus Gislebertus non a sententia, sed ab exsecutione, vestrae celsitudinis nomen appellavit. Et quoniam vestrae auctoritatis est de qualitate appellationum judicare, vestram beatitudinem attenta devotione exoramus, ut appellationis remedium, quod non tantum a sanctissimis Patribus nostris venerabilibus sacrosanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae pontificibus, ad revelandas oppressorum causas inspiratione divina institutum est, sed etiam a prudentissimis regni saecularis imperatoribus mirabili providentia est ordinatum, tanta discretione moderare dignemini, ut propter frivolas et superfluas appellantium licentias innocentibus non vertatur in perniciem, quod oppressis provisum est in salutem. Hoc etiam vestra sublimitas malum radicitus amputare non differat, ne in episcopatu Leodiensi, qui semper ab hoc vitio alienus fuit, aliquis ambitiosus mortem alicujus vel emat, vel captet, vel desideret seu machinetur, sed tunc dentur ecclesiastica beneficia, cum, decedente persona possidente, rite vacaverint.