EPISTOLA CCCCX C. ABBATIS PATHERBURNENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Gratulatur ei de reditu, doletque quod transeuntem Patherburnam non exceperit  (Anno 1155).
Abbati, C. humilis abbas vocatus Patherburnensis, se ipsum integre cum omni devotione.
In reditu vestro illud Virgilianum, tanquam de vobis specialiter fuerit prolatum, occurrit, et firmiter insedit animo meo: O lux Dardaniae, spes o fidissima Teucrum, Quae tantae tenuere morae? quibus Hector ab oris, Exspectate, venis? Gratias igitur omnipotenti Deo, qui vos incolumem reddidit, et in hoc supplicum suorum preces exaudivit. Sed doleo, et mihimet iratus ad dignam poenam me offero, quod nuper, cum per nos transiretis, ego vobis non occurri, et diu desideratum vultum vestrum cernere non merui, quem et usque dum videam, anima mea renuit consolari. Bene tamen veneritis, et optime in Domino valeatis.
(VIRG. Aen. l. II, V. 282, 84.)