EPISTOLA LXXVII. AD M. PETRUM BLESENSEM.
ARGUMENTUM.-- Gratulatur M. Petro Blesensi de communione nominis, utpote jam toto orbe per scripta sua noti; deinde ostendit scriptis homines fieri immortales. Adulatores aulicos insectatur, et librum suum De praestigiis ejus censurae subjicit.
Dilectissimo magistro suo PETRO Blesensi, P. Blesens. Bath. archidiac., salutem et in amicitiae sinceritate constantiam Aequivocationi vestrae toto corde congratulor; nec reor hoc accidisse sine dispensatione divina, ut nobis esset uniformitas nominum, quos a pueritia fecerat uniformis identitas voluntatum. Quod si homo segnioris vitae aut famae humilioris huic nomini communicaret, tantum honoris supererogare teneretur, quantum ille derogaret communibus titulis, nunc autem quantum laudis addo communi vocabulo, vel acquisitione reddituum vel magnatum familiaritate, vel populi favore, vel scriptis, tantum iisdem modis aut forte elegantioribus ipsius ex parte vestra notitiam dilatatis. Jam in omnem terram et in fines orbis terrae illud nomen exivit. Nostra etiam scripta, quae se diffundunt et publicant circumquaque, nec inundatio, nec incendium, nec ruina, nec multiplex saeculorum excursus poterit abolere. Sola scripta sunt, quae mortales quadam famae immortalitate perpetuant, et actibus veterum, quos traducunt ad posteros, nullam permittunt obrepere vetustatem. Ore legar populi, perque omnia saecula fama Si quid habent veri vatum praesagia, vivam, dicit Ovidius. Cum Antonius linguam Ciceronis abscinderet, quae in ipsum dictaverat invectivas, dicitur ei Cicero respondisse: Nil agis, Antoni, scripta diserta manent. Quis hodie Lucilium cognovisset, nisi eum Seneca suis epistolis illustrasset? Plus Caesaris laudibus addiderunt scripta Virgilii et Lucani, quam omnes divitiae, quas de diversis mundi provinciis adunavit. Prudentia Ithaci, et Pelidae virtus sub tenebris ignorantiae usque hodie latuissent, nisi eas divina Homeri mens carmine publicasset. Ideo in principibus terrae, et his qui res arduas mundi quaerunt vel gerunt nihil ad laudis acquisitionem posset commodius inveniri, quam eos familiares et amicos habere, qui scribendo scirent et possent res gestas ad posteros derivare. Verumtamen, sicut nuper elegantissime cecinistis, eliminat a palatiis adulatio veritatem. Illi soli in magnatum gratiam admittuntur, qui eos palpant blanditiis, et aures famae bibulas calice Babylonis inebriant. Ampliant eos beneficiis, quos torquere debuerant, et a praesumptione adulandi suppliciis deterrere. Legitur, quod Athenienses Timagoram inter officia salutationis Dario adulantem capitali supplicio affecerunt. Lacedaemoniorum etiam Senatus Caristolum interimi jussit, eo quod maluit viris detrahere occulte quam publice et constanter arguere, atque in his tam adulatoribus quam detractoribus silentium indixerunt. Porro laudatur hodie peccator in desideriis animae suae, et iniquus benedicitur. Mordacissimus detractor in absentia, nihil praesentialiter proponit, nisi quod placere existimat: verba oris ejus iniquitas et dolus. Nam se sententiae Gnathonis addixit, cujus verba in comico haec sunt. Negat quis, nego. Ait, aio: postremo Imperavi egomet mihi omnia assentari. Natio comoeda est, rides? majore cachinno Concutitur: flet, si lacrymas aspexit amici, Nec dolet. Igniculum brumae si tempore poscas, Accipit Endromydem, si dixeris aestuo, sudat. Non sumus ergo pares , melior qui semper et omni Nocte dieque potest alienum sumere vultum, A facie jactare manus, laudare paratus. Si bene ructavit, si caetera fecit amicus. Ut qui conducti plorant in funere, dicunt Et faciunt prope plura dolentibus ex animo; sic Derisor vero plus laudatore placebit. Bene cum magnatibus ageretur, si scirent inter adulationem laudemque distinguere; sed caeca laudis ambitio, plus credens aliis de seipso quam sibi, utrumque recipit indistincte. Illud etiam apud palatinos plurimum promovet conditionis adulatoriae sortem, quia etsi non omnes laudem appetant, nemo tamen renuit aut contemnit oblatam. Nescio si quem principum nostrorum vobis in laudis materiam elegistis. Ego in libro De praestigiis fortunae actus domini regis Angliae Henrici secundi pro mea parvitate magnifico, confidens in Domino, quod lector, si non fuerit invidus, gratanter hoc opusculum acceptabit. Votum siquidem meum est, ut dominus rex moriendo non moriatur, sed per laudem mortuus vivat, cumque omnes adulantium linguae evanuerint, beneficio scripturae memorialis ejus gloria aeternetur. Vos, quaeso, aliquid semper scribite, quod lectores erudiat, quodque nomen vestrum in memoriam sanctorum et odorem suavitatis effundat. Libri mei siquidem prima pars a magistro Willelmo fratre meo correcta est; sed quia timeo, ne sit indulgentior mihi, si quid in eo vitiosum invenerit, precor, ut ab initio totum diligentiore cura recurratis, quatenus nihil ibi resideat, quod lectorem offendat, quod inducat errorem, quod virtutem non exerceat, quod non aedificet fidem, quod vitam non instruat, quod non sapiat honestatem.
(dicit Umbritius) (quem vestro committo corrigendum examini)