EPISTOLA CXLVII. AD ROBERTUM EPISCOPUM BANGORIENSEM. [C. A. D. 1197.]
ARGUMENTUM.-- Reprehendit R. episcopum, qui beneficium ecclesiasticum jam alteri collatum sibi retinere conabatur.
Dilecto quondam socio, nunc autem venerabili domino R. Dei gratia electo de Bangor, M. PETRUS Blesen. Bathon. archid., radicare in eo qui in electis suis mittit radices. In die ordinationis vestrae debuistis veterem hominem cum suis actibus exuisse, et induisse novum, qui secundum Deum creatus est. Sic enim David a die unctionis suae mutatus est in virum alterum, et Spiritus Domini directus est in eum. Vos autem incipientes ab injuriis, turbastis mihi in ipsa ordinatione vestra dominum archiepiscopum et ad iracundiam provocastis. Ecce sacerdos bonus, qui in die suae sanctificationis placere Deo et hominibus debuit, et in die iracundiae fieri reconciliatio. Vos autem primitias vestras discordiae consecrastis, et in tempore amicitiae facti estis rixae et seditionis occasio. Testimonio Salomonis: Sex sunt, quae odit Dominus, et septimum detestatur anima ejus. Enumeratis vero sex odibilibus, septimum ponit, scilicet, inter amicos discordiam seminare. Si accepistis, imo quia accepistis non spiritum hujus mundi, sed Spiritum qui ex Deo est, quo aguntur hi, qui sunt filii Dei, si vos etiam graviter offendissem, debueratis esse promptiores ignoscere quam ulcisci. Sola inter vos dissensionis occasio est, quod beneficium alii jam collatum vobis non confero, contra formam canonum, contra meam conscientiam, contra vestram animam, contra Deum. Aperte vos tangit parabola illa, quam regi David Nathan propheta proposuit de divite, qui multas oves habuit, et pauperi unicam abstulit, quam habebat. Pauper ille clericus, cui praebendulam illam donavi, jam ad sedem apostolicam appellavit. Creditisne quod aequitas Romana adeo degeneret, ut hominem inopem et mendicum, litteratum et honestum, in ecclesiasticis atque scholasticis eruditum opprimi sustineat a potente? Non oportet vos sic abhorrere ecclesiae vestrae paupertatem, quam in alienum gravamen tota die coram hominibus allegatis. Titulus paupertatis gloriosus est apud Christum; et quae Filium Dei decuit, vos dedecere non debuit. Princeps apostolorum et praesulum dicit: Aurum et argentum non est mihi. Magnus etiam Angustinus ideo testamentum nullum fecit, quia, unde faceret, pauper Christi non habuit. Vestri officii est, vivere de Evangelio, sicut constituit vobis Dominus, non incedere pompatice in vestium cultu, in equorum fastu, in multitudine clientelae. Decet vos, tanquam sacerdotalis et episcopalis sanctimoniae professorem, praecidere omnino vestigia conversationis antiquae. Quid vobis de caetero, et habitationi Wolverhamtun? Omnes, quaeso, pravae opinionis occasiones abscindite, et juxta consilium Apostoli: Abstinete vos ab omni specie mali, et bona non solum coram Deo, sed coram hominibus providete. Plurimum quidem vestri honoris interest, ne vel modica praeteritae levitatis nota repullulet, aut assumptae innocentiae novitatem sinistra opinio vel minimo flatu contaminet. Ut autem verbo Apostoli utar: Sic vos existimet homo, ut ministrum Christi. Sic vos modeste habere velitis, ut modestia vestra nota sit omnibus hominibus; omnesque motus animi sic ad temperantiam redigantur, ut vos talem dies consecrationis futurae inveniat, qualem discipulo suo describit Apostolus, dicens: Oportet episcopum esse sine crimine, sicut Dei dispensatorem, non iracundum, non litigiosum, non turpe lucrum sectantem. Parcite ergo pauperi clerico, ne ipsum ad apostolicam sedem oporteat laborare. Si enim haec ad aures summi pontificis illius querela detulerit, sedes illa, quidquid de hoc misero reditu vel de aliis, quos hactenus habuistis, fuerit factum, sine omni retractione damnabit. Parcite vobis, amice charissime, parcite et mihi; et qui in hac praebendula meus quandoque fuistis, me nunc vobis in ipsa ad perpetuae dilectionis obsequium obligare velitis. Vale.