EPISTOLA CXIV AD EUMDEM.
Clarissimo abbatum Ludovico, Lupus plurimam salutem.
Vestris frequentibus imo assiduis beneficiis obligatus doleo rebus me non posse rependere gratias. Propterea id proxime conatus sum litteris agere; nec ruboris mei angustias amplitudinis vestrae dignatio fastidivit. Unde, quod solum possum, ingenue fateor arctiori parvitatem meam debiti vinculo devinxistis. Haec tam ingens vestra benevolentia et in me et in omnes, a quo solo infunditur, ab eo credo remunerabitur. Nos, qui vestri post Deum indigemus, continuis petitionibus aeternae illius retributionis augmenta praebemus. Positus in itinere comperi dominum regem ne tunc quidem quando constituerat ad vos reversum. Proinde dilationem flagitantibus hominibus meis, ut soleo ad praesidium consilii vestri confugio: quod sic quaeso moderamini, quae mihi agenda sint praescribentes, ut et ab offensa tutus esse valeam; et si in retundendis aut opprimendis barbaris, inspirante Deo, efficax molitio statuitur, pro viribus meae tenuitatis adjutor existam. Quantum cupio in perpetuum valeatis.