EPISTOLA III. AD ADHALARDUM ABBATEM CORBEIENSEM. (Ex Mabill., ibid.)
Charissimo fratri et domino Adalardo viro Dei, Paulus supplex.
Cupieram, dilecte mi, aestate praeterita videre faciem tuam, quando illis in partibus fui! sed praepeditus lassitudine sonipedum, ad te venire non potui. Interioribus tamen oculis, quibus solis valeo, tuae fraternitatis dulcedinem frequenter aspicio. Volueram equidem tuis imperiis jam ante parere: sed, ut pote pauper, et cui desunt librarii, prius hoc facere nequivi: maxime cum me tam prolixa valitudo contriverit, ut a mense Septembrio pene usque ad diem nativitatis Domini lectulo detentus sim: neque licuerit clericulo illi, qui haec eadem utcunque scripsit, manum ad atramentarium mittere. Suscipe tamen, quamvis sero, epistolas quas desiderasti: et quia mihi eas relegere prae occupatione totas non licuit, triginta quatuor ex eis scito relectas, et, prout potui, emendatas esse, praeter pauca loca, in quibus minus inveni, et tamen meo ea sensu supplere nolui, ne viderer tanti doctoris verba inmutare; quibus in locis et forinsecus ad oram zetam, quod est vitii signum, apposui. Tua itaque fraternitas, si se facultas dederit, reliquas epistolas ad emendatiorem relegere studeat codicem, sed et loca, in quibus minus habetur, supplere. Hoc tamen sanctitati tuae suadeo, ne passim, propter aliqua quae in eis minus idoneos latere magis quam scire convenit, publicentur. Vale, frater amabilis, semper in bonis gliscens: et cum mentem ad superna tetenderis, memento mei. Ante suos refluus Rhenus repedabit ad ortus, Ante petet fontem clara Mosella suum, Quam tuus e nostro charum ac memorabile semper Dulce Adalard nomen pectore cedat amor. Tu quoque, si felix vigeas de munere Christi, Esto memor Pauli tempus in omne tui.