EPISTOLA CCXXXII. H. HAMENBURGENSIS EPISCOPI AD WIBALDUM ABBATEM.  De abbate Resveldensi quem sui monachi expulerant.   (Anno 1150.)
H. sanctae Hamenburgensis ecclesiae divina solum misericordia si quid est, dilecto ac venerabili fratri WIBALDO Corbeiensium reverendo abbati, firmam in Christo dilectionem cum salute.
Litteras fraternitatis vestrae ornatu verborum et sententiarum pondere plenas in proximo diligentius perscrutantes, accepimus innotuisse vobis abbatem de Resvelde a sibi subjectis, praeposito videlicet et caeteris loci illius fratribus sine ratione ac sine judicio loco et dignitate sua fuisse privatum et expulsum; unde provide quidem satis nobis suggessistis dignitate sua ac possessione eum reinvestiri debere. Sed legum capitula quae induxistis vera quidem sunt, sed non hac in re locum habentia. Etenim vestrae legationi intererat venerabilis Havelbergensis Ecclesiae episcopus Anselmus cum universo Ecclesiae nostrae conventu, intererat abbas Mindensis et Sancinensis cum aliis pluribus abbatibus, et praepositis in quorum praesentia apertissime comprobatum est, multorum attestatione religiosorum, dictum jam abbatem nullam expulsionis passum violentiam. Non igitur loco suo inducta est lex quae ait, expulsi aut exspoliati rebus suis advocari ad causam nec judicari possunt, quoniam non est privilegium quo exspoliari possint jam nudati, et caetera, quae altera tantum parte audita intendistis. Sed ars elocutionum rhetorica vitiosum in causis asserit exordium, quod pars vindicare sibi potest adversa, ut cum dicunt, me qui justam causam habeo juvetis, idem pars dicit adversa. Denique vestro interventu eorum deliberationi nos commisimus, qui a vobis et a dominis et fratribus nostris ad nos hac de causa missi fuerant, et sic petitioni vestrae et illorum satisfacientes, diem ei statuimus, quo in praesentia fratrum loci illius res ista vel justitiae rigore vel misericordiae tranquillitate, fine tandem pacis in Domino terminetur.