LXXVIII.  Privilegium pro monasterio Nantuacensi.   (Anno 1146, Febr. 9.) [COCQUELINES, II, 294.]
EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, priori Nantuacensis monasterii ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere et eorum loca pia protectione munire; dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur, ut qui ad ecclesiarum regimen assumpti sumus, eas et a pravorum hominum nequitia tueamur, et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis petitionibus clementer annuimus, et praefatum monasterium, in quo divino mancipati estis obsequio, ad exemplar praedecessoris nostri felicis memoriae papae Lucii, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes, ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum, largitione principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant; in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Pomerium, Trefortium, Calorum, Trevorgias, Rumiliacum, Calmum, Cintriacum, Calargias, Talussiacum, Mozerias, Breynodum, S. Albanum, S. Martinum de Fraxino, Villetam juxta Ambroniacum, S. Germanum de Vallebona, Buencum, Lovennam, Ardunum, Astinenum, villam juxta Gebennas, S. Martinum de Veretalia, Serveriacum. Prohibemus quoque, et apostolica auctoritate interdicimus, ut infra terminos ipsius monasterii, videlicet S. Martinum Salas Senochias, Carisium, locum Silvani, Poisatum, quemadmodum a venerabili fratre nostro Amedeo Lugdunensi archiepiscopo apostolicae sedis legato rationabili providentia statutum et prohibitum est, nullus hominem capere vel invadere, sive assultum, vel quamlibet offensam facere praesumat. Monasterium vero ipsum cum capella S. Michaelis quae infra ipsum coemeterium sita est, in ea libertate manere sancimus, quae a beato Gregorio sibi concessa est, et in qua per sexaginta annos quiete fuisse dignoscitur: ut obedientia autem et dispositione Cluniacensis abbatis et monasterii, tam locus ipse quam fratres perpetuo maneant. Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate, et dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua ergo ecclesiastica in futurum saecularisve persona, hujus nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrue satisfaciendo correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem eidem loco justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen. Datum Transtiberim per manum Roberti sanctae Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis cancellarii, V Idus Februarii, indictione IX, Incarnationis Dominicae anno 1145, pontificatus domni Eugenii III papae anno I.