EPISTOLA CCIX. AD EUMDEM.
GILBERTUS, Dei gratia Londoniensis episcopus, R. Oxenefordensi archidiacono, multiplicem ex accepta consolatione gratiarum actionem.
Multis curarum oppressus oneribus, quid amico rescribam promptum non habeo, nisi propheticum illud solummodo, quod cum saepe decantaverim, nunc in amaritudine positus experiri compellor ut dicam: Tota die verecundia mea coram me est, et confusio faciei meae cooperuit me . Spectaculum factus sum mundo et hominibus quia fortiter afflixit me inimicus : manus Domini tetigit me , quae me multum elevans tandem graviter allisit me. Ad miseriarum accedit cumulum quod in promptu non est unde queat expeti vel sperari remedium. Mare mihi clausum est et portus omnes circumquaque prohibiti. Inter amicos et notos commorari mors mihi est; ab his elongari penitus impossibile. Unde nuntium ad dominum regem quanta potui festinatione transmisi, ut impetrata transfretandi licentia dominum papam adeam et penes eum causam meam vel defendam si possibile est, vel inflicto vulneri, si sic est, ab eo medicamenta requiram. Vestrum vero plurimum exopto colloquium, obsecrans ut Sabbato Pentecostes vestri copiam Londoniae habeam, ut quid mihi in conventu illo expediat vestro fratrumque meorum consilio instructus intelligam. Valere vos exopto, charissime!
(Psal. XLIII) (I Cor. IV) (Psal. XLI) (Job XIX)