EPISTOLA LV. R[OBERTI] S. REMIGII ABBATIS AD LAMBERTUM.
Domino suo LAMBERTO Atrebatensium Dei gratia episcopo, frater R., Sancti Remigii abbas expulsus, quod patri filius et domino servus.
Litteras judicii nostri quod Romae factum fuit volumus vestrae paternitati transmittere, ut notum vobis sit me nullo unquam judicio depositum esse. Scire similiter volumus dilectionem vestram, quae verba papae contra Ulricum protulerit cum me accusaret, hoc solum dicens quia abbas Majoris Monasterii penitus a jugo suae dominationis me non absolvisset. Testor Deum me vera dicturum, prout intellexi, et testimonio eorum qui mecum interfuerunt, scripto commendavi. Et si non dico easdem syllabas et compositam dictionem, dicam tamen aequipollentes et in ipsius narrationis compositionem. Ait ergo: In tota serie sanctorum canonum archiabbatem nunquam invenimus adnotatum, quod utique fuisset, si abbas abbati praeponi debuisset, sed, sicut nemo potest duobus dominis servire, sic nemo potest duabus professionibus obedire. Monachus enim ex quo est ab ecclesia sua emissus et in abbatem promotus, cujus est abbas ejus est et monachus. Haec dixit. Vos igitur perpendite quam recte egerit adversum me archiepiscopus noster, apud quem supplicamus vobis ut sitis intercessor noster.