EPISTOLA CCLXXIV. PASCHALI  summo pontifici,  IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister, cum plena obedientia plena salutis gaudia.
Causae, quam inter me et abbatem Majoris-Monasterii coram Praenestino episcopo sedis apostolicae legato fieri praecepistis , praepediente corporis infirmitate interesse non potui, responsales tamen meos et litteras meas calumniosis monachorum objectionibus obviantes eidem legato vestro et episcopis, quos ad hanc causam tractandam convocaverat, transmisi. Quarum litterarum veritatem cum monachi nullo judiciario ordine infirmare valuissent, nondum aliquo judicio praegravati, vel aliqua in eos data sententia, non confidentia justitiae, sed causa afferendae morae, absentem et aegrotantem me ad apostolicam sedem invitaverunt , cum ego per responsales meos obstringere me vellem ad ea infirmanda quae mihi objecerant, et ea judiciario ordine comprobanda, quae litteris meis injustis eorum objectionibus responderam, si infirmitati meae indulgeretur locus opportunus et tempus opportunum. Ut autem summam veritatis breviter concludam, noverit vestra sanctitas , quia nullam investituram illius Ecclesiae de qua controversia est, nec in toto, nec in parte habuerint, nisi per invasionem aut subreptionem. Quae invasio cum ad aures domni Hugonis Diensis episcopi delata fuisset, qui tunc temporis legatus erat papae Gregorii , missis litteris praedictam Ecclesiam a monachorum invasione liberavit, et canonicis ibidem servientibus apostolica auctoritate quietam reliquit. Ab eo ergo tempore eadem Ecclesia nullam inquietudinem, nullum clamorem legitimum, vel in capitulo Carnotensi, vel in synodo provinciali, vel in concilio generali sustinuit, sed sub suo episcopo clericis vicissim sibi succedentibus per triginta aut eo amplius annos in clericali ordine militavit. Nunc vero cum vellem eorumdem clericorum vitam vel ordinem ad meliorem statum erigere, monachi adversus me surrexerunt, et propositum 117 meum injustis calumniis impedierunt. Et cum eis nullam justitiam denegassem, praepostero saltu et postposito ordine judiciario ad aures apostolicas injuriosam calumniam detulerunt. Flexis igitur genibus cordis supplico sanctitati vestrae, ut hanc injuriam meam vestram reputetis, et intra provinciam nostram sub judicibus a paternitate vestra ordinatis causam hanc in loco vicino, in quo possim meam exhibere praesentiam, et tractari terminari jubeatis, aut monachos cognito ordine rerum ab injusta calumnia cessare faciatis. Misi itaque paternitati vestrae litteras quas scripsi legato vestro , et episcopis quos ad hanc causam idem legatus convocaverat, ut in eis veritatem quam probare paratus eram in loco opportuno liquide cognoscatis, et ita propulsandae injustitiae, et defendendae justitiae melius providere valeatis. Quaecunque enim de hac causa ibidem continentur, paratus sum canonice probare, si imbecillitati meae indulgeatur locus opportunus et tempus opportunum. Consulat igitur beatitudo vestra famae suae, ut nullum praejudicium apud vos fieri permittat senectuti et imbecillitati meae, vel demembrationem Ecclesiae mihi commissae. De caetero obsecro per viscera paternae misericordiae, ut si aliquis clericorum Carnotensium aliqua subreptione a vobis impetrare voluerit ut ei geminetur honor ecclesiasticus, non acquiescatis ne praevaricationi imputetur, et perniciosa consuetudo, quae abolita fuerat redintegretur. Sub eisdem precibus commendo paternitati vestrae Ecclesiam Beati Joannis Baptistae, et ejusdem Ecclesiae abbatem praesentium portitorem, ut quod pro necessitate pusilli gregis sibi commissi postulaverit obtineat, unde religio loci sibi commissi crescat et vigeat. Valete.
(epist. 267 et 268) (epist. 219) (septimi,
Regist. lib. IX, epist. 15 et seq.)
[sancta paternitas, ms. cod. ] [ al. viritim] [et] [ ita v. c., antea, 
meum multis cal.] [Cononi, ex epist. 267]