EPISTOLA CXLVI. MANEGOLDI AD WIBALDUM ABBATEM.  Laudat Wibaldum de scientia liberalium artium.   (Anno 1149.)
Domino WIBALDO venerabili Corbeiensium abbati, Manegoldus suus in omnibus negotiis utraque manu uti pro dextra.
Quoties Mercurii, et philologiae conjugium tanta cura virtutis et Apollinis quaesitum, et omni conventu deorum comprobatum considero, dum inter alia septem Nympharum adventum perpendo, et singularum proprietates attendo, amplexus tam desiderabilis conjugii non carnalibus brachiis exhibitos vobis attribuo, dum totius philosophiae florem, dum et divinitatis et septem liberalium artium et omnium pedissequarum scientiam apud vos, et armarium studio invenio aptissimum. Praeter hanc specialem industriam praedicatur de vobis accidens a vobis inseparabile et proprie proprium, scilicet morum excellens ingenuitas. Quos cum physici secundum qualitates complexionum probent diversificari, facile probari potest, vos optima complexione temperari. Vos igitur qui non estis dealbatus in pariete, sed niger in corporis superficie, mira virtutum, scientiae et morum claritate fulgetis in pectore. Quorum omnium, si quantum scirem, probationes exsequerer, favorabili aura aures vestras liniendo de vitio adulationis et hyperbolae notari timerem, et epistolaris compendii metam excederem. Si igitur aliquid perfectum natura in humanis adinventionibus expolivisset, vobis profecto plenaria non deesset perfectio, cum tamen nihil emendatione dignum, vel in vobis, vel in domo, vel in familia, nihil omnino vel in contento, vel in continente, quod modo cum artificiosa surgit dispositione corrigendum invenerim, nisi quiddam contra orthographiam in superliminari australis januae, quam non ex ignorantia, non ex negligentia, sed ex aliqua, quam nostis, factum est industria. Propter haec omnia ultra quam dici vel credi potest, mihi desiderabilis est vestrae jucunditatis praesentia, non ideo tantum, quia multiplici ferculorum genere corpus meum nuper pavistis, sed quia gratioribus condimentis mansuetudine scilicet et hilaritate animum meum recreastis. Multi de mundo docuerunt ore rotundo, Ad quid sit factus, quo tempore tactus et unde Nobis auctorum scriptis aperitur ab unde Et quorum numeris Qui dicunt omnia veris Grata temperie primos ortus habuisse Ortus rebus eos aptos patet attribuisse Rex veris talis Veris complexio talis Dum constricta gelu nequit arida fructificare Per calidum, sed et humectum solet animare Sic fit fecundus. Redivivo germine mundus. Abbas, haec in te complexio mira notatur Illa per effectus in te regnare probatur Illa tuum fructus ad tam pulchros cor aravit Haec in corde tuo virtutem fructificavit Quae pulchros mores Commendat et auget honores Ergo tua quis miretur de prosperitate. Virtus in tanta tibi cum faveat probitate.