EPISTOLA XLIII. AD ANSELMUM PATREM.
Fratris sui filium liberius ab eis susceptum fuisse laetatur, et gratias agit, simul insinuans quid erga illum observari cupiat.
Domino, patri, fratri, amico ANSELMO, LANFRANCUS peccator, perpetuam a Deo salutem. Quid mihi expediat, beatitudo vestra optime novit; in Anglorum enim terram veniens, sive Romam proficiscens, omnia sanctitati vestrae reseravi quae reseranda esse tunc temporis pro mearum necessitate judicavi. Sic ergo orate, sic ab amicis ac familiaribus 322 vestris oratum iri deposcite, quatenus omnipotens Deus aut ad meliorem fructum me perducat, aut de ergastulo hujus carnis animam meam in sui sancti nominis confessione educat; tot enim tantisque tribulationibus terra ista, in qua sumus, quotidie quatitur, tot adulteriis aliisque spurcitiis inquinatur, ut nullus fere hominum ordo sit qui vel animae suae consulat, vel proficiendi in Deum salutarem doctrinam saltem audire concupiscat. Litteras, quas per dominum Robertum transmisistis, laetus suscepi, laetior legi: cum quanto autem gaudio adhuc eas relegendo recolo, et recolendo relego, litteris explicare non possum, pro eo videlicet quod, sicut in eis scriptum est, dulcissimum mihi fratris mihi filium, quem sicut animam meam diligo, cum ingenti laetitia suscepistis, quod majorem erga vos amoris mei fiduciam ex hac occasione concepistis, et praecipue, ac super omnia, quod onus prioratus, quod importabile antea videbatur, ex ejus adventu levigatum vobis perhibuistis. De quo brevem veracemque sententiam vobis dico: si inter paganos etiam ipse viveret, plus caeteris paganis ego ipsos diligerem, et prodesset eis si quid in hoc saeculo possiderem. Quibus de rebus quantas possum Deo et domino abbati vobisque omnibus gratias refero, quia quales voluero , tales vos erga me et omnes qui diliguntur a me semper esse comperio. Sed quia accedens ad servitutem Domini, et maxime id aetatis homo, multis variisque tentationibus per tentatorum spirituum suggestiones intrinsecus laniatur, multis diversisque carnis titillationibus intus exteriusque cruciatur, oportet valde ut vestri eum colloquii participem saepissime faciatis, omnesque quorum doctrina salubris esse potest ei, colloqui cum eo, quoties expedit, jubeatis. Discedenti ipsi a me, rogando praecepi et praecipiendo rogavi ne hoc anno aliquam vel in refectorio, vel in capitulo, aut in monasterio lectionem legeret, quoadusque psalmorum scientiam suique ordinis usum aliquem haberet: hanc voluntatem meam omnino despexit, et ut legeret, suarum precum nimietate a vobis extorsit; pro qua re amarissimas litteras transmittere sibi disposui; sed visis aliis litteris vestris conceptum adversus temeritatem mentis rancorem omisi.
[ f., ipsum] [ f., ei] [ al. volo]