EPISTOLA LXXV. BONIFACIUS ZACHARIAE. [A. D. 751.]
Reverendissimo Patri, et dilectissimo domino, cum timore et honore venerando magistro, apostolici honoris privilegio praedito, pontificatus infula apostolicae sedis sublimato, Zachariae, Bonifacius, exiguus servus vester, licet indignus et ultimus, tamen legatus Germanicus devotissimus, optabilem in Christo immarcessibilis charitatis salutem.
Paternae pietatis vestrae sanctitatem subnixis precibus obsecro ut hunc presbyterum meum, portitorem litterarum mearum, nomine Lul, grato animo clementer suscipiatis. Habet enim secreta quaedam mea, quae soli pietati vestrae profiteri debet, quaedam viva voce vobis dicere, quaedam per litteras notata ostendere, de quibusdam vero necessitatibus meis inquirere et interrogare et mihi paternitatis vestrae responsum et consilium ex auctoritate sancti Petri principis apostolorum ad solatium senectutis repraesentare, ut his omnibus auditis et consideratis, si quae sint quae vobis placeant facta, adaugere; Deo volente, studeam; si autem quid, ut timendum est, displiceat, et praecepto sancti apostolatus vestris vel indulgentiam merear, vel dignam poenitentiam persolvam. Antecessor etenim praecessoris vestri venerandae memoriae Gregorius, dum me indignum ordinavit, et ad praedicandum verbum fidei Germanicis gentibus misit, sacramento me constrinxit, ut canonicis et justis episcopis et presbyteris in verbo, in facto, in consensu astipulator et adjutor fierem, hoc autem cum divina gratia implere studui; falsos autem sacerdotes, hypocritas, et seductores populorum, vel corrigerem ad viam salutis, vel declinarem, et abstinerem a communione ipsorum, quod ex parte servavi, et ex parte custodire et implere non potui. Spiritualiter implevi sacramentum quia in consensum et in consilium illorum non venit anima mea. Corporaliter autem ab eis omnino abstinere non potui, dum venissem ad principem Francorum, cogente Ecclesiarum necessitate, cum tales ibi reperi quales nolui, sed tamen in sancta communione corporis Christi illis non communicavi. Praecepit quoque mihi praefatus apostolicus pontifex ut populorum quoscunque visitassem, conversationem et mores apostolicae sedis pontifici indicarem, quod in Domino confido me fecisse. De eo autem quod jam praeterito tempore de archiepiscopis et de palliis a Romana Ecclesia petendis, juxta promissa Francorum, sanctitati vestrae notum feci, indulgentiam apostolicae sedis flagito, quia quod promiserunt tardantes non impleverunt, et adhuc differtur et ventilatur, qui inde perficere voluerint ignoratur, sed mea voluntate impleta esset promissio. Est praeterea locus silvaticus in eremo vastissimae solitudinis, in medio nationum praedicationis nostrae, in quo monasterium construentes, monachos constituimus sub regula sancti Patris Benedicti viventes, viros strictae abstinentiae, absque carne et vino, absque sicera et servis, proprio manuum suarum labore contentos. Hunc locum supradictum, per viros religiosos et Deum timentes, maxime Carolomannum quondam principem Francorum, justo labore acquisivi, et in honore sancti Salvatoris dedicavi. In quo loco, cum consensu pietatis vestrae, proposui aliquantulum vel paucis diebus fessum senectute corpus requiescendo recuperare, et post mortem jacere. Quatuor etenim populi, quibus verbum Christi per gratiam Dei diximus, in circuitu loci hujus habitare dignoscuntur. Quibus, cum vestra intercessione, quandiu vivo vel sapio, utilis esse possum. Cupio enim vestris orationibus, comitante gratia Dei, in familiaritate Romanae Ecclesiae, et vestro servitio, inter Germanicas gentes, ad quas missus sui, perseverare, et praecepto vestro obedire sicut scriptum est: Judicium Patris audite, filii dilecti, et sic facite, ut salvi sitis. Et alibi: Qui honorat patrem suum, vita vivet longiore. Et iterum: Honora Patrem tuum, ut superveniat tibi benedictio a Domino, et benedictio patris firmat domus filiorum.