III.  Ad eumdem de eodem.
Quantum nobis facietenus ingerit confusionis ruborem, tantum cordis arcana patiuntur moerorem quod pro tali re litteris nostrae legationis tam frequenter tranquillitatem inquietare vestrae cogor dominationis. Nam nostrae clericus ditionis, qui saepenumero nobis ingessit scrupulum nonnullius offensionis, verum semper munitus vestrae asilo defensionis, nihil unquam passus est animadversionis, nunc supremi ante tribunal imperatoris munia gerit adversum nos delatoris atque accusatoris. Commissae autem sibi plebis quam damnosam teneat negligentiam, par est per vestram indagari sapientiam, ne aliquam anima, ut dicitur, vestra ex hoc subeat in futuro periculi magnificentiam , quia non solum rei sunt qui faciunt, sed qui facientibus consentiunt. Quod vero uxore sua adhuc vivente aliam duxit, quantum in hoc populum sibi creditum destruxit, nostra licet super hoc intimatio taceret, vestrae tamen prudentiae id perscrutanti haud lateret. Quamvis nostrum ex eodem coenobium permulta sustineat temporalia detrimenta, tamen haec omnia postponentes aeternalis plus timemus calamitatis augmenta. Qua de re magnopere flagitamus, vestra uti almitas nostro desiderio opituletur, et ecclesiae quatenus a se repudiatae dignus successor subrogetur.
( sic )