EPISTOLA CLXXXIV. WIBALDI ABBATIS AD PRAEPOSITUM COLONIENSEM.  De victoria junioris regis in Guelfonem, de futuro apud Fuldam ad quod ipsum invitat colloquio, deque Romana legatione.   (Anno 1150.)
Dilecto domino suo et amico A. venerabili sanctae Coloniensis Ecclesiae praeposito majori, regiae curiae cancellario, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, seipsum et sua universa.
Acephalas litteras a vobis accipere consuevimus, quas qui scribunt, similes sunt illis, qui prandent illotis manibus. Semel correptus de caetero emendabitis. Ad penultimas vestras inter prima nostra vobis respondemus, quod quando convenerimus, plura dilectioni vestrae referre habebimus, quae ut litteris mandarentur, nec breve nec tutum fuit. Praeterea multa nobis deposita sunt, ex eo videlicet, quod Deo de coelis distillante misericordiam, Guelfo cum omnibus fere hominibus suis a juniore rege pugna superatus captus est. Et opinabile quidem est et veraci conjecturae satis consentaneum, quod si hoc bonum divina clementia non fuisset largita, magnos in regno motus fuisse futuros, quos nunc ex facili posse comprimi et suffocari confidimus, quae plenius a clerico vestro E. cognoscere poteritis. In quantum vero intelligere et dijudicare potest nostra capacitas, dominus noster rex omne studium et consilium suum convertit ad disponendas et regendas res publicas, nec modo tempus redimit, nec causas perfunctorio transitu eludit: inde est, quod ordinatis serio et rationabiliter rebus suis, quae ex quadam necessaria serie quodammodo concatenatae sunt, colloquium habere vult cum Saxonibus in Dominica qua cantatur Judica me, Deus, apud Fuldam, ubi vos interesse modis omnibus mandat et praecipit. Mittere enim Romam cum gravitate magna et regni et personae suae honestate intendit, in quibus rebus vestro plurimum consilio innititur, et nos tanquam captivatos usque ad adventum vestrum tenet. Defixum plane et ratum est apud ipsum, quod si sororem suam absque armis in Poloniam reducere potuerit, mox expeditionem Italicam magnifico apparatu ordinabit; super quo nos dubitare jam non audemus, et maxime cum ad consilium, quod captaverat hanc mirabilem et inopinatam opportunitatem propitia Divinitas ei adjecerit. Caetera, cum veneritis, Deo praestante, conferemus. Quae pueri didicimus, jam senes experimur. Coelum, non animam mutant, qui trans mare currunt. In aqua Jordanis peccata vestra abluere potuistis, sed mores vestros eluere non potuistis. Etenim non solum mores vestros, sed etiam morositatem inde retulistis.