EPISTOLA CX. AD ABBBATEM ET CONVENTUM DE ELEEMOSYNA.
ARGUMENTUM.-- Aeger implorat auxilium orationum a monachis.
Venerabilibus dominis et amicis abbati, et conventui Eleemosyna M. PETRUS Blesen. Bath. archid., salutem in eo qui mandat salutes Jacob. Sicut domus vestra inter caeteras sanctae opinionis odore praecipua secundum nomen ejus, ita inventa est et laus ejus. Extunc effudi animam meam in omnem affectum dilectionis ad vos; proposuique locum illum mihi desiderabilem frequentius visitare, solatiari vobiscum, et mutua aedificatione gaudere. Sane non fui sanus, ex quo recessi a vobis. Prius passus in oculis, postea in acutam incidi. Tertiana successit acutae, quae post varias et praestigiosas mutationes, quibus me diutissime torsit, transiit in quartanam. Quoniam igitur miserum corpus meum miserabiliter igne et frigore febrili, aut potius gehennali affligitur, nec mihi salutis fiduciam corporalis medicina promittit, orationum vestrarum suffragia devotus imploro. Quantum enim aliena fides, vel oratio prosit, non solum experimento didici, sed ex evangelica relatione cognovi. Nam in Evangelio Matthaei quibusdam paralyticum in lecto deferentibus et offerentibus Christo, centurione pro servo, Chananaea pro filia supplicante, Maria et Martha pro Lazaro, ille qui vita est in morientibus, aut jam mortuis, jura mortis evacuavit; quantumque sit alienae orationis beneficium opere manifestavit. Frequenter per ignem et aquam febrilem transeo, sed si pro me semel aqua devotionis inter vos et Deum effusa fuerit, transibo in refrigerium, citoque veniam ad vos redditurus debitum gratiarum. Moveat vos, dilectissimi, conditio humanae societatis, communionis obligatio, quam in capitulo mutuo vobis fecimus, vinculum charitatis, patientis angustia, et devotio supplicantis. Valete.