EPISTOLA X. ALANI AD ASINUM DE BURGO.
ASINO illi Sancti Petri de Burgo, suus ille sibi in agone consimilis, salutem in tribus rasoriis, hoc est in patientia, discretione et charitate, quibus radi oportet et eradicari non solum superflua, sed etiam quae imminent omnino adversa.
O beate Asine, si tamen sub Petri indumento, id est mentis puritate et operis exhibitione, ad crucis ignominiam in corpore tuo Christum portaveris, ubi sub vexillo fidei parum tibi nocere poterit Neronis immanitas. Insurgat scilicet ad tempus invidorum malitia et perversitatis procella altius intumescat. Navicula Petri concutitur, sed etiam portae inferi non praevalent adversus eam; multo minus Neronis audacia, etsi innovaretur cum eo Herodis versutia. Liquet itaque quod usque ad haec tempora destinavit et Judas proditorem Pilatus judicem, sed et Nero malignitatis haeredem, ita quod nunc etiam iterato postuletur Christus crucifigi, ut dimittantur qui rei sunt seditionis et homicidii. Simon ille: . . . . . adhuc magicas sub Nerone edocet artes. Sunt et qui sequuntur ejus doctrinam, nec tamen Petrus asinam synagogae vel pullum gentilium timide reliquit, sed cum suis instat fortius, ne vel sub gladio pereat libertas spiritus qui diffunditur in cordibus nostris. Igitur ut expeditius in stadio currens citius et certius apprehendas et bravium, novacula patientiae rade penitus inconsultos animi calores, in virga directionis sub examine pende et praepondera quid juris rigor dictet, quid suadeat aequitas, quid inducat iniquitas. Dirime et dirumpe impietatis fasciculos; quo magis plana per te via progrediatur ipsa justitia, cujus acumine peracuto possis radere si quid aeruginis conscientiae intrinsecus adhaeserit, seu deforis in ambiguis quid contigerit discutiendum. Ferventiori vero charitatis affectu sicubi inveneris odium vel invidiam, zelum et contentionem, protinus id ipsum erue et longius projice: quatenus inveniaris paratus ad onera tritici, si quando de asino dominus opus habuerit, ut cum eductus fueris e vinculis et castello tribulationis quo detineris, animam tuam asinam subjugalem ad vitem ligans et pullum suum carnem indomitam ad vineam, laves cum Christo in vino stolam tuam, et in sanguine uvae pallium tuum. Tibi itaque asino onus et virga, ut si tepescis sub onere te excitet virga comminationis. Ne aemuleris pigritiam asini sed mansuetudinem, quia non nisi in mansueto sedet ille mansuetus. O quam leve jugum et onus suave quod oneratum exonerat, depressum sublevat; tristitiam mutat et vertit in gaudium, quod nemo tollet! Libenter igitur ad horam sustine insipientes, quibus ad purgationem eorum qui haereditatem capient filiorum Dei permissa est potestas tenebrarum, ut ambulent in circuitu non habentes requiem; donec laetatus fuerit justus, cum viderit vindictam et laverit manus suas in sanguine peccatorum. Eia, bone asine, confortare et esto robustus et noli ponere firmamentum tuum formidinem, ne timeas a facie eorum qui exsultant in rebus pessimis, quorum gaudium quasi nebula, et ad instar puncti descendunt ad inferos. Vir insipiens non agnoscet, et stultus non intelliget haec. Verumtamen cum exorti fuerint peccatores et apparuerint sicut fenum ut intereant in saeculum saeculi, tunc demum eructabit cor justi verbum bonum, quia si utique est fructus justo, utique est Deus judicans eos in terra. Interim expedit sub silentio exspectare salutare Dei et ambulare simpliciter in semitis justitiae, quia vir ingrediens duas vias non habebit requiem. Idcirco pone super Dominum curam tuam et ipse te enutriet, nec cum cecideris, collideris, dum ipse supposuerit manum suam. Ne graveris ergo sub onere tibi imposito, dum ambulaveris in semita recta, quia in aeternum non dabit Dominus fluctuationem justo. Rade itaque mordaces mortalium curas cum earum matre ambitione vel avaritia, et ne dederis locum tineae vel aerugini in arca conscientiae tuae, et parum pertimescas ne fures fodiant vel furentur depositum tibi repositae coronae, quia non accedet ad te malum, cum apud Altissimum fuerit refugium tuum. Haec tecum loquere et ad haec te ipsum exhortare in Christo Jesu, quo auctore et teste in patientia tua possidebis animam tuam. Amen. Denique suggestionem istam non tam ad doctrinam quam ad utriusque nostrum consolationem spectare credideris, cum eas, quas de utriusque nostrum sorte intus patior animi angustias, unico amico communicans vel ex parte possim securius eructare, ne si suppressa fauce ab hujusmodi amaritudine amplius intumescat, dirumpantur ab his quibus conglutinatus est venter meus. Idcirco tibi singulari amico ego tuus ut credo singularis amicus singulariter sum locutus, ne videar de uno inter tot millia vix invento vero amico plures confingere, secundum quod adulatrix lingua consuevit ad quemvis unum cujus velit sibi favorem allicere, non simplicem sed pluralem sermonem dirigere. Valete!