CCXX.  Monasterii Parisiensis in pago Alsaciensi protectionem suscipit bonaque confirmat.   (Veronae, Mart. 12.) [HUGO,  Sacrae antiq. monum.,  t. II, p. 282.]
LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis Wezilo abbati. monasterii Parisiensis in pago Alsaciensi, ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.
Religiosam vitam eligentibus apostolicum convenit adesse praesidium, ne forte cujuslibet temeritatis incursus aut eos a proposito revocet, aut robur, sacrae religionis infringat. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatum monasterium Parisiense in pago Alsaciense situm, in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus. In primis siquidem statuentes ut ordo monasticus, qui secundum Deum, et beati Benedicti Regulam atque institutionem Cisterciensium fratrum in eodem monasterio institutus esse dignoscitur, perpetuis temporibus ibidem inviolabiliter observetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium in praesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: locum ipsum in quo praefatum monasterium situm est, cum omnibus suis appertinentiis: Kinuelden, Lehem, Scheferwald, Arcenhem, Mochenhem, Egensheim, Forst, Mitelwilre, Kolmere, als Paris, Rumimunt, Chazinthale, Tambach, Scrotegin, Pfaffenhem, et Ruvache et Herlishem cum omnibus suis appertinentiis. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus a vobis decimas exigere aut extorquere praesumat. Liceat vobis quoque clericos vel laicos a saeculo fugientes liberos et absolutos ad conversionem recipere, aut eos absque contradictione aliqua retinere. Prohibemus etiam insuper ut nulli fratrum vestrorum, post factam in eodem loco professionem, fas sit absque abbatis sui licentia de eodem loco discedere; discedentem vero absque communium litterarum cautione nullus audeat retinere. Insuper apostolica auctoritate sancimus ut, quemadmodum a praedecessoribus nostris felicis memoriae Innocentio, Eugenio et Alexandro Romanis pontificibus statutum est, nullus episcopus neque alia quaelibet persona ad synodos vel ad conventus forenses vos invitos compellat. Sancimus etiam ut, si episcopus, in cujus parochia domus vestra fundata est, ter, sed per intervalla temporis, cum humilitate ac devotione qua convenit, requisitus, substitutum abbatem benedicere forte renuerit, licitum sit eidem abbati proprios novitios benedicere, et alia quae ad ipsius officium pertinent exercere, donec idem episcopus duritiam suam recogitet, et benedicendum abbatem benedicere non recuset. Paci quoque ac tranquillitati vestrae paterna sollicitudine providere volentes, auctoritate apostolica prohibemus, ut infra clausuras locorum seu grangiarum vestrarum nullus violentiam, vel rapinam, furtum committere, ignem apponere, hominem capere vel interficere audeat. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica secularisve persona hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum digna satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi fiat aliena, atque in extremo examine divinae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen. Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus. Cardinales subscripserunt novem, scilicet episcopi tres, presbyteri tres, diaconi tres. Datum Veronae per manum Alberti, S. R. E., presbyteri cardinalis et cancellarii, IV Idus Martii, indict. III, Incarnationis Dominicae 1184, pontificatus vero domini Lucii papae III anno quarto.
(quod absit!)