EPISTOLA IV. AD ALBERICUM SENATOREM, EJUSQUE UXOREM ERMILINAM.
ARGUMENTUM.--Albericum et ejus conjugem, quibus filius infans recenter mortuus erat, consolari nititur, ostendens laetitia potius quam moerore excipiendam esse illius mortem, utpote cum ad sempiternam felicitatem ex hac miseriarum valle sine ullo labore et certamine translatus sit.
Domno ALBERICO senatoriae dignitatis viro, et ERMILINAE conjugi, PETRUS peccator monachus salutem in Domino. Noveritis, dilectissimi, quia cum communem excellentiae vestrae filium ad Dei omnipotentis imperium ex hoc saeculo transisse cognovimus, subiti nos moeroris angustia perculit, et tristitiae non levis aculeus cor nostrum pia compassione transfixit. Sed cum recepto consilio diligenter examinare rem coepimus, et nosmetipsos reprehensibiles judicamus, et sublimitatis vestrae prudentiam moerorem deponere submissis precibus humiliter suademus. Quid enim boni vestra devotio in conspectu Dei omnipotentis agere potuit, ut ipse vobis tanti muneris beneficium merito praestitisset? Videlicet ut de semine vestro sobolem ad coelestia regna transferret, inter angelos constitueret, stola immortalitatis indueret, ac diademate perpetuae gloriae coronaret: propriis insuper ulnis astringeret, oscula tanquam dulcis pater infigeret, et velut uterinum filium, in illo quietis aeternae thalamo feliciter collo aret. Ecce nos infelices et miseri, quod utique de me meisque similibus et compeccatoribus loquor, quod jejunantes et adversus malignos spiritus infoederabili concertatione jugiter obluctantes sperare vix possumus; iste sine ulla sudoris et laboris 276 instantia, gratis obtinuit, et ad illud beatorum civium nuptiale convivium sine ullo certaminis ac fastidii labore pervenit. Huc accedit, quia qui filium de vestris manibus abstulit, et eum plus sibi quam vobis diligens, in contubernium suae adoptionis ascivit, potens est multo vobis meliorem reddere; et pro uno, multiplicem ex vobis sobolem propagare. Anna nimirum uxor Elcanae, unicum filium in tabernaculo ad servandas legis divinae ceremonias jugiter excubare constituit; eumque, sicut Scriptura testatur, « Domino velut in foenore commodavit . » Hinc est quod eadem sancta mulier ad Heli sacerdotem dicit: « Oravi, et dedit mihi Dominus petitionem meam, quam postulavi eum; idcirco et ego commodavi eum Domino cunctis diebus, quibus fuerit accommodatus Domino. » Cui etiam sacerdos Heli: « Reddat Dominus tibi semen de muliere hac pro foenore quod commodasti Domino . » Porro, quod pro foenore commodatur, non simplex summa, sed multiplicata recipitur. Unde et illic praesto subjungitur: « Visitavit ergo Dominus Annam, et concepit, et peperit tres filios et duas filias . » Qui ergo pro uno filio tam uberem prolem reddidit, quanto magis vos in propagando semine de sancti vestri conjugii charitate laetificare potuit, qui filium vestrum non in terreno tabernaculo servire praecepit, sed potius in illa coelesti Hierusalem ante suae majestatis obtutum perpetuo regnare constituit? Excessant ergo, dilectissimi, de oculis vestris lacrymae, gemitus et suspiria reprimantur, lugubria quaelibet de vestris vultibus evanescant, et festiva serenitas, deposito prorsus omni moerore, resplendeat. Dicat itaque sancta prudentia vestra simul cum rege David: « Propter infantem, dum adhuc viveret, jejunavi et flevi: dicebam enim: Quis scit si forte donet eum mihi Dominus ut vivat infans? Nunc autem, quia mortuus est, quare jejuno? Nunquid potero revocare eum amplius? Ego vadam magis ad eum; ille non revertetur ad me . » Quamobrem, dilectissimi, omnia doloris atque moestitiae lamenta deponite, solita domui vestrae spiritualis laetitiae gaudia reparate, mentes vestras ad spem supernae consolationis erigite, et divini verberis ictus non solum patienter et aequanimiter, sed etiam alacriter tolerate. Omnipotens Deus, qui Filium vestrum de vestris manibus tollere, et in propriae dilectionis amplexus dignatus est paterna pietate transferre, multiplex utique pro uno puero germen attribuat, et insuper nunquam morituram bonorum operum sobolem generare concedat.
(I Reg. I) (I Reg. II) (Ibid.) (I Reg. XII)