LIV.  A[delbertum] archiepiscopum Moguntinum reprehendit quod designatum Ecclesiae Wirziburgensis episcopum ante dijudicatam causam contra canones excommunicaverit.   (Intra 1126-1127.) [MANSI,  Concil.,  XXI, 349.]
H., servus Dei, A. venerabili fratri Moguntino archiepiscopo et apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.
Scimus quidem zelum Dei vos habere, quem tamen, salva charitate condire debetis, ut nihil indiscrete, sed omnia rationabiliter, et secundum Deum agere valeatis. Wurtzeburgensis quippe Ecclesiae designatus episcopus, se a vobis contra justitiam gravari et praejudicium sustinere querelas nobis deposuit, quod ipsum neque accusatoribus, neque testibus legitimis convictum, neque sponte confessum, neque canonice examinatum, tanquam Ecclesiae invasorem, in qua se electum asseverat, et Simoniacum pronuntiatum, communione ecclesiastica privaveritis. Quod si ita est, fraternitatem vestram a canonicis regulis divinitus inspiratis liquido constat deviasse. Ait igitur sacra canonum auctoritas adimi episcopo episcopatum non debere, antequam causae ejus exitus appareat. Item ex epistola papae scripta Anastasio, et caeteris episcopis in Alexandrina synodo congregatis: « De judiciis episcoporum, unde nos consuluistis, diversas a Patribus regulas invenimus constitutas. Quidam egitir ad repellenda impetitorum machinamenta, et suas praeparandas responsiones, et testes confirmandos, et concilia episcoporum quaerenda, annum et VI menses mandaverunt concedi: quidam autem annum, in quo plurimi concordant. » Minus vero quam VI menses non reperi, quoniam haec laicis indulta sunt, quanto magis sacerdotibus? Induciae namque non sub angusto tempore, sed sub longo spatio concedendae sunt, ut accusati se praeparare atque contra insidiatores pleniter se munire valeant. Judices autem et accusatores tales esse debent, qui omni careant suspicione, et ex charitatis radice suam desiderent sententiam promere.