EPISTOLA VI. AD FRATRES EBORACENSIS ECCLESIAE.  (Circa annum 793.)   Se ab Eboracensibus ab infantia usque ad virilem aetatem educatum grato animo profitetur. Illorum omnium orationibus se commendat; et, ut a vitiis sibi caveant, hortatur.
Dilectissimis et valde venerabilibus in Christi charitate Eboracensis Ecclesiae fratribus, vestrae filius pietatis Albinus diaconus salutem.
Totum meae devotionis pectus vestrae charitatis dulcedine impletur, et si quid pleno amoris modio supperaddi potest, quotidie crescendo accumulatur, ita ut solius memoriae de vobis suavitas, supervenientes saecularis angustiae tribulationes longe a secretis mentis meae cubilibus depellat. Et hoc mihi singulare solatium in spiritu consolationis sanctae Dominus Christus perdonare dignatus est. Vos fragiles infantiae meae annos materno fovistis affectu, et lascivum pucritiae tempus pia sustinuistis patientia, et paternae castigationis disciplinis ad perfectam viri edocuistis aetatem, et sacrarum eruditione disciplinarum roborastis. Quid plus dicere habeo, nisi, ut aeterni Regis pietas, omnia pietatis in me famulum suum per vos benefacta, perpetua summae beatitudinis gloria remuneret? Hoc singulis vigiliarum mearum momentis, hoc quotidiana supplicatione requiro. In hac prece in conspectu Altissimi, intimas desiderii mei lacrymas per loca sanctorum martyrum vel confessorum Christi, quo me iter instabilitatis deducit, fundere non cesso. Vos semper in corde, et primi inter verba precantia in ore. Vos, piissimi Patres, seu in communibus sanctae orationis foris, vel in secretis deprecationum vestrarum intercessionibus Alcuinum filium vestrum, per Dei deprecor charitatem, jugiter in corde habete et in ore. Vos quoque, qui estis aetate filii, sed meritorum sanctitate Patres, per divinam obtestor clementiam, nunquam eruditionis vestrae in sanctis orationibus obliviscimini magistrum. Testis enim cordis mei mihi est inspector, quia devote vestrum semper in ecclesiasticis disciplinis et spiritali doctrina desiderabat profectum. Et si quid minus accepistis, non meae, credo, culpae deputari potest. Et nunquam istius voluntatis meae, sive absens, sive praesens, de vestro profectu, benevolentia cessabit. O omnium dilectissimi Patres et fratres, memores mei estote: ego vester ero, sive in vita, sive in morte. Et forte miserebitur 9 mei Deus, ut cujus infantiam aluistis, ejus senectutem sepeliatis. Et si alter corpori locus deputabitur, tamen animae, qualemcunque habitura erit, per vestras sanctas, Deo donante, intercessiones, requies vobiscum, credo, donabitur; quia, sicut puer noster Seneca se vidisse testatur, nostrae fraternitatis animas in eodem laetitiae loco congregandas esse credimus: etsi meritorum diversitas alium beatius laetari faciet, tamen aeternitatis aequalitas cunctos feliciter vivere efficiet. Et sicut unus sol omnibus lucet, non tamen propter oculorum distantiam aequaliter ab omnibus videtur, ita aeterna beatitudo omnibus in Dei regno justis perdonabitur, licet meritorum sublimitas alios majore gloria coronet. Ad quam gloriam, charissimi fratres, tota intentione et voluntatis operis vosmetipsos dignos pervenire praeparate. Nulla carnalis concupiscentia, nulla saecularis ambitio beatitudinis iter vobis intercludat, sed per viam veritatis et sanctitatis, per quam beati Patres, praedecessores nostri, ad regna pervenerunt coelestia, superna vos comitante gratia, pari pietatis consensu, uno voluntatis affectu, quotidianis currite profectibus. Omnem a vestra sancta conversatione repellite segnitiem, luxuriam castitate mutate, ebrietatem quasi inferni foveas fugite, supervacuos vestium ornatus nolite exquirere. Melius est servis Dei, animam ecclesiasticis ornare moribus, quam corpus, laicorum consuetudine, pompatica vestire vanitate. Et melius est, sacra matris Ecclesiae mundissima calcare limina, quam lutulentas villanae foeditatis semitas frequentare. Regularis vitae vos ordinet disciplina, et ecclesiasticae pietatis moderatio venerabiles efficiat. Sanctae humilitatis pedibus, et divinae charitatis gradibus per passus obedientiae coeli conscendite regna. Haec enim caduca et transitoria fortitudinis evincite animo, quatenus ad amabilem coelestis gloriae patriam, divina vos ubique gratia praeveniente et subsequente, laudabilibus bonorum operum meritis, cum omni prosperitate et gaudio pervenire mereamur.
[ Al. animos]