EPISTOLA CXXXIII ABBATIS CLUNIACENSIS AD SUGERIUM.
Venerando, et praecordiali amico nostro domno SUGERIO Sancti Dionysii abbati, frater PETRUS humilis Cluniacensis abbas, salutis et praesentis et aeternae plenitudinem.
Doleo, et supra quam dicere possum doleo, quia sacro conventui vestro, quem apud Carnotum dominus rex consilio sapientiae vestrae et aliorum sapientum indixit, interesse non valeo. Credite intimo amico, credite vera dicenti, quia vere volo et non valeo et quia non valeo doleo. Quis enim non doleat se non interesse tam sancto collegio, ubi nullus proprium lucrum, ubi nullus quae sua sunt quaeret, sed quae Jesu Christi? Non enim quaelibet res agitur, sed de illa tractatur qua major nulla, imo quae est omnium maxima. Nonne maxima omnium est, providere, satagere, ne sanctum detur canibus? ne loca in quibus steterunt pedes operantis salutem in medio terrae, rursum pedibus iniquorum proterantur? ne regia Jerusalem a prophetis, ab apostolis, ab ipso omnium Salvatore dedicata, ne nobilis illa totius Syriae metropolis Antiochia iterum blasphemis et nefandis hominibus subjiciantur? ne ipsa salutaris crux jam ab impiis, ut dicitur, obsessa, ut olim a Cosdroe capiatur? ne ipsum sepulcrum Domini, quod hactenus, juxta prophetam, gloriosum toto orbe fuerat, fortassis ut illi minari solent radicitus evellatur? Huic ergo tam sancto tamque necessario tractatui, ad quem humilitatem meam, venerande vir, invitare voluisti, libentissime, ut dixi, interfuissem, si ullo modo potuissem. Quae iter hoc meum impediunt multa sunt. Sed inter alia specialia duo sunt. Unum multiplex incommodum corporis mei, quod a Natali Domini usque ad hoc tempus pene assidue passus sum; aliud, conventus magnus priorum, quos, antequam de istis quae mandastis aliquid scirem, in ipso fere initio Quadragesimae pro consilio inevitabilis rei Cluniacum eadem die qua conventus vester apud Carnotum indictus est, venire praeceperam. Suscipiat ergo si placet aequo animo unanimis et charissima mihi reverentia vestra non fictam, sed veracem excusationem meam, et apud se et apud alios excusatam habeat absentiam meam.