EPISTOLA CXIII. AD LUDOVICUM ABBATEM.
Clarissimo abbatum Ludovico, Lupus praesentem et futuram salutem.
Non dubito ubertate divinae gratiae factum ut vestra sublimitas meae humilitati dignaretur condescendere et me in qualicunque amicorum ordine numerare. Per vos enim et saepe alias et proxime intolerabili me incommodo divina pietas liberavit, cum molesta nimis et diuturna statio imponeretur. Vestris itaque innumeris et assiduis beneficiis me imparem credens et confitens respondere omnipotentem imploro, cujus munere tantam et in me et in omnes opis egentes estis benevolentiam consecuti. Caeterum homines mei frequentibus exhausti expeditionibus, audita profectione domini regis Britanniam versus, et denuntiati olim placiti aliquam sperantes dilationem, poposcerunt ut vos consulerem ubi et quando vobis jungi deberem. Proinde vestra indulgentissima moderatio nostras metiens difficultates dignetur nobis litteris exprimere quandiu post praestitutum placiti diem tuto morari possimus, ita ut nec desimus placito, et aliquid spatii, vestro nos consilio regente, lucremur. Illud etiam ne fastidiatis subjungere, si absque periculo piratarum navis nostra expensam vehens possit tenere cursum per Sequanam, et inde per confluentem 168 Isarae usque ad Credilium progredi. De vestra exoptabili sospitate super omnia parvitatem meam laetificate, meique benigne memores, bene semper valete.