EPISTOLA CCCCLIX. PETRI PAPIENSIS AD THOMAM CANTUAR.
THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, PETRUS Papiensis episcopus, salutem et omne bonum.
Loquitur Sapiens ita dicens: Aqua frigida animae sitienti, et nuntius bonus de terra longinqua . Quam vera sit ista sententia, benignitatis vestrae dignatio experiri me fecit. Benedictione etenim et salutatione, quam de terra longinqua in signum eximiae dilectionis misistis ad me, revera non modice refrigeravistis animam meam sitientem ad vos ex illa die, qua nosse et videre vos, et recipi merui inter vestrae familiaritatis arcanum. Igitur tantae dignationi humilitas nostra, etsi quas debet, certe quas valet, gratias reddit. Oro etiam ut ille vobis gratiam retribuat pro me, pro cujus amore, licet indignum, tanto me affectu et amatis et honoratis. De caetero, reverende Pater, filiali praesumptione obsecro vos ut patrem, moneo ut amicum, ne deficiatis in tribulationibus, quae invenerunt vos nimis, maxime cum ista sit via, qua itur ad Deum. Cum enim, juxta Apostolum, diligentibus Deum omnia cooperentur in bonum, per prospera et adversa in hoc mundiali stadio per patientiam Christi miles, tanquam aurum in fornace, probatur. Denique, sicut electis tribulatio patientiam operatur, patientia probationem, probatio spem, quae nec confunditur nec confundit, cum a charitate fulciatur; sic e contrario reprobis tribulatio impatientiam, impatientia pusillanimitatem, pusillanimitas tristitiam parit, et illa interimit, cum per eam animus in desperationem absorbeatur. Igitur viriliter agite, confortetur cor vestrum, nec ullius vos, quod absit! suasio, quasi cedere debeatis, educat, quin potius agite quod agitis, et tenete quod tenetis, ut a summo pastore de commisso grege mercedem plenam recipiatis. Hoc tam fideliter, quam amicabiliter consulo vobis. Hoc utinam persuadere possim et mihi. Hoc salubre nobis, hoc imitabile nobis commissis, ut bene agendo et sustinendo quod voluerit, et quandiu voluerit Deus, et ejus inhaerendo vestigiis honorificemus ministerium nostrum. Quod autem parvitatis nostrae precibus vos attentius commendatis, merita quidem propria metiendo, confundor, sed devotionem vestram suspiciendo amplector. Quidquid igitur amoris et obsequii pro vobis efficere possum apud Deum et homines, vestrum esse sciatis cunctis diebus. Atque utinam se offerat locus et tempus, quo palam liceat experiri quam pure diligam vos, non tam verbo et lingua, quam opere et veritate. Valete.
(Prov.
XXV)