EPISTOLA CCLXXXI. AD A. COMITISSAM LEICESTRIAE.
G. Dei gratia Londoniensis Ecclesiae minister, A. venerabili comitissae Leicestriae, quod petit accipere, quo tendit pie tandem completo cursu pertingere.
Dilectioni vestrae, dilectissima, rogatus litteras mitto, quas quidem misisse debueram non rogatus. Quod si omisi jam aliquandiu, haec causa exstitit, quod de die in diem meum ad te nuntium ipse praeire et praevenire existimabam. Et quia spes dubio vultu nos semper protrahit in cras, et quod non feci, cras, ait, efficiam, sperabam me finem dare negotiis, et sopitis aliquandiu causis et curis omissis, ocius transmeare ad te, et optatae mihi allocutionis tuae jucundae solatio recreari. Sed opportunitatem quo plus appeto, minus invenio, et quibusdam amputatis capitibus, cum mundi bestiam exstinxisse me reputo, ad capita multipliciter renascentia totus illico perhorresco. Curarum siquidem nullus est finis, et mundus in dies parturit, unde miseras affligat animas, et a piae proposito intentionis avertat. O mihi quid memorem soliloquia sancta, quae cum sponso suo anima quondam mea, dum eam claustri silentia tegerent et tenerent, in spiritum elevata permiscebat! Dum saecularium nescia in montem quodammodo cum Moyse conscendebat, subtus se nubem relinquebat et nebulam, et mundo posthabito, in ignem illum quem Deus inhabitat, nihil nisi illum appetens tota tendebat. Unde cum ipsam sua revocasset infirmitas, non abscedens longe, non foras exiens, ad ipsos pedes Domini mente residebat attentius, et annos suos praeteritos in amaritudine recogitans, excessus pristinos ipsis suarum lacrymarum fluentis abluebat. Nunc me rei familiaris hinc cura distrahit, hinc causarum saecularium pondus involvit. Nunc timor opprimit, nunc protrahit spes, nunc levant prospera, nunc adversa dejiciunt, ut quantis miseriarum cumulis misera subjiciatur humanitas, ipsis pene rerum argumentis experiar. Quid tibi ergo, dilectissima, meus poterit dictare jam spiritus, quae puritatem mentis inhabitas, et spiritui tuo delicato nihil in refectionem nisi delicias spirituales appetis et exoptas. Nidificavit in te columba illa quae super Christum in Jordane volitans, ipsum cum omni gratiarum plenitudine semper inhabitat. Et de hac quidem plenitudine quantum ipse tribuit accepisti, et ejus dona quanto gustas uberius, tanto et uberius ministrari tibi avida spiritualium mente desideras. Intueri mihi videor tuam illam animam in sui fervore spiritus, hoc declamantem et cantantem: Fulcite me floribus, stipate me malis, quia amore langueo . Unde mihi flores, charissima, quos tuo subministrem spiritui, ut ardens plus accendatur et tendens in superna avidius illuc rapiatur? Hi flores paradisi sunt, quos tibi sancti communicant, qui nescientes et respuentes quae mundi sunt, sacratae quodammodo paradisum mentis inhabitant. Quos tua, quaeso, prece mihi concilies, ut sub curarum gementem pondere, ipsorum me apud Dominum interventu subleves et sustentes. Id enim modicum quod habeo, tibi ab amicitiarum nostrarum exordiis in Domino communicare, nec destiti, nec omitto. Valere te in Christo opto, charissima.
(Cant. II)