CXXX. AD HENRICUM REGEM ANGLIAE.
HENRICO Dei gratia illustri et glorioso regi Angliae domino suo charissimo, frater ARNULFULUS Sancti Victoris Parisiensis canonicus, utinam regularis, prosperitatem, gloriam et salutem.
Dum adhuc in Normannia apud vos commorarer, commovebat plerumque adversum me ex falsis causis indignationem vestram malignitas iniquorum suggerentium vobis aliquid me contra gloriam vestram cogitare vel velle, sed falsitatem suam nullis unquam operibus certam facere potuerunt. Testis siquidem est Deus quem criminale est in testimonium falsitatis offerre, nunquam me, quaecunque processisset occasio, in detrimentum honoris vestri aliquid effecisse, sed antiquae beneficentiae vestrae semper memoria praevalebat. Licet autem ex ea causa multa mihi incommoda processissent, nihil unquam mihi molestius exstitit, quam quod animum vestrum adversum me commotum noveram, neque licebat mihi de dilectionis vestrae conscientia, sicut semper feceram, exsultare. Quidquid autem dixerint, non potuerunt tamen adversum me apud bonitatem vestram usque ad aliquod grave scandalum eorum mendacia convalere. Servastis me semper et ab omnibus exhibuistis illaesum, tabescentibus siquidem adversariis meis quia invidia eorum adversum me optato non gaudebat effectu. Vivebat in animo vestro indeficiens quidem regiae bonitatis igniculus, qui sinceritatem perpetuae fidei meae et pristini sedulitatem obsequii vobis ad memoriam revocabat, nec sinebat usquequaque praevalere malitiam, sed adversus omnia mendacia eorum vivax praecedentium meritorum meorum memoria refulgebat. Si enim prorsus pristinae charitatis exspirasset affectio, non tam facili resurgere potuisset affectu, sed in novissimo discessu meo apud Gisortium benignitas perfecte mihi regiae bonitatis arrisit. Licet autem discessum meum prosequi regalis munificentiae copia non tardaret, inter omnia tamen, imo super omnia majus habui, quod deinceps semper veritatem mihi perennis gratiae repromisit. Hoc enim est, in cujus frequenti commemoratione respiro, quod me jam non tam corporalibus sentio Domini mei, quam sincerae brachiis charitatis amplexari. Dulce siquidem mihi erit, si moriens inter ulnas domini mei videar obdormiisse, si me ad praesentiam superioris Domini vestra morientem gratia prosequatur. Hoc est quod omnibus hodie negotiis expeditus, misericordiam ipsius frequentibus suspiriis implorare non cesso, quatenus post praesentis regni gubernacula quae tenetis, aeterni regni gaudia vobis largiatur, meque vobis tanquam vernaculum vestrum jubeat miseratus adjungi. Vivat dominus meus, et omnem semper invidiam gloriosus excedat. Scio meminisse vos, quia sermo bonus de mera sinceri cordis veritate processit, quod me deinceps semper benignus audiretis, nec repulsam a vobis moderata precatio reportaret. Magnum hoc reputavi sed maximum, nec me tamen improbum liberalis promissio faciet exactorem; sed cum hilari semper verecundia supplicabo. Ne vero taedium prolixitas epistolae generaret, quae postulo nuntio viva voce vobis indicanda commisi. Pauca quidem et parva sunt, si ad Domini mei excellentiam referantur, sed mihi maximum erit, quidquid de propitia domini mei liberalitate proveniet.