EPISTOLA LXXXIII.  Reverendis in Christo fratribus dioecesis Remensis episcopis,  IVO,  humilis Carnotensium Ecclesiae minister, salutem in Domino.
Litteras a metropolitano vestro ad vos directas vidimus et legimus et quam asperis et minacibus verbis sit usus dictator earum, credo quia meminit prudentia vestra. Sed quidquid minarum vel contumeliarum intentent litterae illae, vestrum est tam pro vobis quam pro confratre vestro Suessionensi episcopo pondus earum animadvertere, et in periculo ejus periculum vestrum studiose praecavere. Si enim concessum fuerit, ut metropolitanus in Ecclesiis comprovincialibus absque consensu episcoporum, qui eis praesunt, quidquid voluerit, valeat imperare, clericos earumdem judicare, vel ab officio suo suspendere, dignitati episcoporum indigna fiet violentia, et auctoritati sanctorum Patrum ruinosa injuria . Rogatu itaque confratris vestri Suessionensis episcopi, ex communi debito charitatis hortamur vestram reverentiam, ut hujusmodi incoeptis manus obvias extendatis, et tantos impetus canonicae auctoritatis ariete repellatis. Habetis enim in Heptatico, quia in contentione duorum, qui ad alterius pudenda manum miserit, lapidibus obruatur . Quod quid est aliud dicere, nisi qui in aliqua disceptatione in aliquem convitiosa verba protulerit, ab omnibus duriter arguatur. Quandiu enim Suessionenses parati sunt in capitulo suo per episcopum suum canonice satisfacere, nemo eis debet haeresis aut sacrilegii crimen imponere, et ipsi clerici vel eorum episcopus, si canonica servatur auctoritas, nisi canonice satisfactum fuerit, eis de objecta per scriptum infamia nullatenus debent ad objecta respondere. Et cum ea quae a me scripta sunt multis auctoritatibus possint muniri, pauca de multis subnectere curavi, non ad docendum vos, sed ad commonefaciendum. Dicit enim beatus Augustinus: « Qui maledicto vel criminis objectu aliquem laesit, studeat ex ore eodem proferre medicamenta unde protulit vulnera. » Alioquin secundum papam Fabianum, qui non probaverit quod objecit, poenam quam intulit, ipse patiatur . Nisi illud forte obsit, quia majorum nugae negotia vocari solent. De non judicanda vero alterius Ecclesia, multorum sententiis consentiens inter alia dicit Callixtus papa . « Sicut alterius uxor nec adulterari ab aliquo vel judicari aut disponi nisi a proprio viro eo vivente permittitur, sic nec uxor episcopi, quae ejus ecclesia vel parochia indubitanter intellegitur, eo vivente absque ejus judicio et voluntate alteri judicari vel disponi conceditur. » Inde etiam scribit papa Nicolaus Radulfo Bituricensi archiepiscopo : « Conquestus est apostolatui nostro frater noster Sigegodus archiepiscopus Narbonensis, quod clericos suos eo invito ad judicium tuum venire compellas, et de rebus ad Ecclesiam suam pertinentibus eo inconsulto quasi jure patriarchatus tui disponas, cum hoc nec antiquitas habeat, et auctoritas sacrorum canonum penitus interdicat, nisi forte pro causis quas apud se terminare non possunt, ad te quasi ad patriarcham suum provocaverint; vel, si episcopus suus decesserit, res Ecclesiae suae judicio tuo dispensare voluerint. Primates enim vel patriarchas nihil privilegii habere prae caeteris episcopis, nisi quantum sacri canones concedunt, et prisca consuetudo illis antiquitus contulit, diffinimus, ita ut secundum Nicaenas regulas sua privilegia serventur Ecclesiis » . Possem in hunc modum multa interponere, sed supervacuum videtur, quoniam habentur apud vos sicut apud nos. Valete.
(ep. 85) (Gratian. cau. 9, q. 3) (Deuter. XXV,
vide notas) (tit. Qua poena, etc. apud Grat. cau. 2, q. 3) (ep. 2, et in c. Sicut cau. 7, q. 1) (refert. epist. 236) (cui Patres sanxere reverentiam) (c. 1, 2, 8, 10, 17,
21, cau. 25, q. 2)
[concessu, ms. c. ] [ solus cod. Put. calumniosa injuria] [ al. Suessionis] [ unus cod. debent objectis]