EPISTOLA XXXII.  In persona fratris Franconis ad socios qui remanserunt, incitativa ad fugiendum mundum.
Dilectissimis sociis suis, dilectissimus eorum socius Franco, cito fugere a ventura ira, quia tempus breve est.
Etsi corpore recessi a vobis, corde tamen remansi vobiscum, vel vos potius remansistis mecum in visceribus Jesu Christi. Minime quidem deserit me dulcis vestri memoria. Sed quanto memoria dulcior, tanto absentia esset molestior, nisi ille esset in causa, cui conveniunt omnia; cui nos et vivere, et mori felici necessitate proposuimus, vos quid facitis? qui videtis et intelligitis, quia « vanitas vanitatum et omnia vanitas , » quia « vane conturbatur omnis homo? » Abeunt dies et dies, anni, et anni, mundus irretardabili cursu festinat ad finem. Non cessant tamen filii hominum, quaecunque vident quae cadere possunt, et juxta Prophetam non est finis possessionis eorum. Quis erit finis omnia sine fine conspicientibus? fremit mundus, premit corpus, tremit animus, mors vos sequitur, fugit vita, hostis instat a tergo, prope est judex, qui stetit sub judice ut reddat unicuique juxta opera sua, inter haec omnia vos dormitatis et dormitis: cum verissimum et irrefragabile sit quia nihil mortalibus morte certius, nil incertius hora mortis, et, juxta Salomonem, « quid habet amplius homo de omni labore suo, quo laborat sub sole? » mors succedens succidit omnia et praeterita vanitatis arguit et erroris. Pro illo igitur, qui elegit exsultare a coelis ut vos reportaret ad coelos, fugite de fornace Aegypti, et venite in terram promissionis: ubi vos amici et fratris jam praecessimus, quia non est via rectior, non est via sanctior, dilectissimi fratres.
(Eccle. I) (Psal. XXXVIII.) (Eccle. I)