CXCIX.  In concilio apud Nemausum, abolito Gregorii VII praecepto, Urbanus monasteria Figiacense et Conchense uniri vetat. Utrumque monasterium gubernari a proprio abbate jubet.   (Anno 1096.) [MABILL.,  Acta SS. Bened.,  Saec III, p. II, p. 448.]
URBANUS episcopus, servus servorum Dei.
Cum pro negotiis ecclesiasticis in partes Galliae venissemus, apud Arverniam largiente Domino plenariam synodum convocavimus. Illic a Conchensis monasterii fratribus reverendae memoriae GG. VII PP. litterae praesentatae sunt, praecipientis Figiacense coenobium Conchensi coenobio uniendum. Et quia per idem tempus utrique loco abbates proprii praesidebant, alterutro defuncto eum qui superstes esset, utrique monasterio praeferendum. Conchensis itaque coenobii abbas, quia contra litterarum ipsarum tenorem substitutus fuerat, in eodem concilio depositus, et Figiacensis, qui supervixerat, utrique loco praelatus est. Coepit ergo inter utrumque monasterium discordia tanta versari, ut et bona plurima distraherentur, et animarum salus detrimentis maximis pessumdaretur. Praeterea cum ad aures Cluniacensis abbatis hujusmodi constitutio pervenisset, coepit supradictas GG. PP. litteras tanquam subreptitias calumniari, et definitionem ejusdem negotii se praesente aliter perpetratam testari: quandoquidem ab eodem pontifice Figiacensis locus Cluniacensi monasterio per privilegium fuerit confirmatus. Igitur cum largiente Domino tertia per instantiam nostram apud Nemausum synodus convenisset, coepit ejusdem negotii quaestio graviter agitari. Post longum vero super hac re episcoporum abbatumque tractatum, placuit cum pro apostolici privilegii conservatione, tum pro communi monasteriorum salute, ut utrique loco, sicut antea fuerat, abbas cardinalis restitueretur, et Figiacenses monachi sub Cluniacensis abbatis cura deinceps et provisione persisterent. Et nos igitur commune concilii decretum apostolicae auctoritatis pondere confirmantes, definitionis hujus ordinem perpetuo permansurum nostri nominis litteris adnotari, et sigilli nostri praecepimus impressione firmari. Si quis autem hujusce definitionis tenorem temerario ausu fuerit conatus infringere, sciat se apostolicae indignationis ultionem incurrere, et detrimentum sui ordinis vel officii invenire. Actum in concilio apud Nemausum in ecclesia Sanctae Mariae VII Id. Julli, anno Dominicae Incarnationis 1096 , indict. IV, anno vero pontificatus domni Urbani II PP. IX. Datum apud Vallem Flavianam in monasterio Sancti Egidii, Id. Julii.
[ leg. 1096]