EPISTOLA CXXX. AD RICARDUM LONDONIENSEM EPISCOPUM.
Venerabili domino fratrique charissimo R. Londoniensi Dei gratia episcopo, frater G. Herefordiensis Ecclesiae minister, salutem et dilectionem.
Scriptum nosti, charissime, justo quidquid acciderit, id ipsum minime perturbare. Illud enim Apostoli cordis oculis intuetur, bonis in bonum cuncta cooperari . Unde prospera si affluant prophetae concinit dicens: Cantabo Domino qui bona tribuit mihi . Adversa si obvient, illud cordis labiis modulatur: Obumbrasti caput meum in die belli . Haec, charissime, dum mecum reputo, in te nullius impetum fortunae perhorresco. Quae laeta si venerit, mansuete suscipitur; adversa si proruat, haud timetur. Hujusmodi mihi de te facile persuadent mentis tuae constantia et viarum tuarum jamdiu nota perfectio. Quae si quam firme speramus radicem suam solo mentis tuae inserunt, te quidem non in luto aquarum multarum vento agitatam arundinem, sed in virtutum Libano cedrum firme radicatam, tentationis flatus inveniet. Nec quidem ista profero, quasi adversum aliquid in te mihi tuae tenor epistolae nuntiaverit. Nuntiat quidem adversum te appellatum et jam factae donationis tuae celebrationem solemnem ad dominum papam interposita appellatione suspensam. In hoc vero quid advertitur, nisi quod animi tui tepor aut torpor excitatur, aut excutitur? Nam qui hominem juxta cor tuum inveneras, te in melius gratia promovente, ipsum quidem debueras non tantum melius dico, sed et in te alterum promovisse. Jam fere sera in fundo parcimonia est, nisi quod expedit equidem et necesse est ut et corporis fatigatione aliquantula torporem redimas tuum, et quod retro minus actum est exerente se et seipsam strenue exercente animi virtute perficias. Qua in re non est quod triste reputem. Ad tempus enim a regni hujus tempestate semotus, donante Domino, quietum carpes iter et placidum; et virtutum fultus adminiculis summi pontificis faciem videbis intrepidus, et senatorum curiae utique gratiosus assistes. Nec te moveat adversarii tui in publicas jamdiu gratulationes suscepta facies. Inde enim spem concipio, unde desperationem forsan aliquis comminatur. Nam si bene morigeratus et litteratus juvenis inter deos audiri meruit, et placere, quid non minus ornato moribus, aut munito litteris episcopo subtrahet gratiam, quin et ipse quidem ordine longe sublimior, fortunaque potentior inter bonos sibi possit gratiam collocare? Favorabilis enim reus non de lucro captando sed de damno evitando contendis. Quod ante susceptas domini papae litteras in personam omnium testimonio idoneam procuratoris beneficio contulisti, ratum manere desideras. Novi templum illud justitiae, pectus scilicet apostolicum, unde ad omnes emanat aequitas, modeste omnia dispensare. Qui potuit alteri quod tui juris est non negare, impensa sibi reverentia debita, non magni quidem aestimabit tibi quod tuum est restituere. Honesta et utilia tibi providentur a Domino, et quod in contumeliam adversarii tibi machinatur improbitas, commutabit in gloriam bonorum oratione propitiata Divinitas. Me vero ad praesens adeo ducis Normannorum oppressit adventus, ut ad iter istud facultas non suppetat, etsi voluntas illud omnino suadeat. Ibis ergo sine me, animae dimidium meae, et qualitate sui quam praeferent suspensum ad te animum vela quae reportabis afficient. Quia vero post episcopatum domino papae et curiae in nullo servivi, illis verba mittere formidavi. Quid enim aut in quem modum scribam nescio, et praesentiae vestrae scriptum meum modicum conferre non ignoro. Itineri autem tuo in eo quod mandasti, et in eo quod internus amor suadet amplius, jucundissime providebo. Interim autem si honesta se obtulit transactio, ipsi stari rogo simul et consulo. Valeat dilectus meus.
(Rom. VIII) (Psal. XII) (Psal. CXXXIX)