EPISTOLA CLVII. WIBALDI ABBATIS AD WALTERIUM MONACHUM.  Walterium monachum improbum de multis arguit criminibus.   (Anno 1149.)
WIBALDUS Dei gratia Corbeiensis abbas, fratri WALTERIO concipere spiritum timoris Domini, parturire humilitatem, parere obedientiam.
Multa saepe et gravia de tua conversatione ad nos referuntur, tam a fratribus, cum quibus habitas, quam a laicis honestis, qui dolent nomen Dei propter te blasphemari inter saeculares, nostramque personam laedi et Corbeiense monasterium infamari, et totum monachorum ordinem per te vilem fieri. Super quo frequenter a nobis affectione paterna commonitus, resipiscere nequaquam voluisti, sed retribuens mala pro bonis, sterilitatem animae nostrae, maledicta et exsecrationes tuis correctoribus rependis. Audivimus enim de te rem insaniae junctam, imo vero sacrilegio et detestatione plenam, quod videlicet quotidiano desperationis furore accensus missam de sancta Trinitate sine intermissione celebres, sub hoc caecatae mentis proposito, ut tam nostra persona quam tuus praepositus per hoc tam in temporali prosperitate, quam in corporum nostrorum valetudine acerbius laedamur. O hominem omni lacrymarum imbre deflendum, qui de fide perfidiam facit, de pietate sacrilegium, de religione idololatriam! Summa illa et gloriosa atque ineffabilis Trinitas, a quibus digne et laudabiliter invocatur, ad seipsam obtinendam et habendam invocatur, ut ejus visione perfruantur, qui invocant nomen ejus, et ab illa inter mundi hujus adversa et prospera gubernentur, a qua se recognoscunt conditos, et a morte sempiterna per Jesum Christum liberatos. Hoc nomen invocetur super nos quod non perdit innoxios, nec salvat nocentes; invocetur, inquam, non obdurati cordis et infidelis oris alloquio, sed innocentiae et puritatis obsequio. Praeterea non dissimilem impietatis errorem incurrisse argueris, in eo scilicet, quod mercatorem quemdam saecularibus et tibi prohibitis commerciis socium et amicum anathematizaveris. Soles enim tractatis recenter vivificis sacramentis extra ecclesiam in coemeterium fratrum exire, ut inde possis oppidum Horenhusen, quod in valle situm est, despicere, et contemplata domo tui sodalis, ipsum et uxorem et liberos excommunicare. Quis te constituit principem populi? cum ad presbyterii gradum ascendisti, potestatem accepisti consecrandi corpus et sanguinem Dei, non potestatem ligandi atque solvendi. Hanc potestatem accepit Ecclesia Catholica cum beato Petro, sed non est diffusa in omnes, qui sacerdotali officio funguntur, sed eis tantum collata, qui ad curae spiritualis administrationem eliguntur. Nonne cum talia agis Balaam prophetae recordaris, qui ad maledicendum populo Dei ascendit in montem, et caecatus avaritiae tenebris toties prohibitus, dum pertinaciter maledicere desiderat, copiosae benedictionis munus cum gratia prophetiae contulit? sic benedicitis cum maledicere putatis, et convertitur in vos maledictio, et transit ad proximum benedictio. Vidimus in quibusdam illud Psalmistae adimpletum: Priusquam humiliarer ego deliqui, et quos lascivientis lubricum carnis evertebat, facti subjectiores et ad omnem obsequii et patientiae cultum promptiores recompensabant modeste serviendo et mores aliorum sustinendo, quidquid dispendii lapsu carnis commiserant: Tu non audis David dicentem: Nolite fieri sicut equus et mulus. Sed peccatum tuum sicut Sodoma praedicas et non abscondis et, quod pessimum est, mentiendo, jurando et detestando fratrum animos offendis. Dicetis etiam quosdam caracteres habere, et illos ad quaedam praestigia et diabolicas incantationes atque usus improbos conscribere, quibus ne gentilium quidem ullus doctus et honestus fidem accommodare voluit. Cum ad cognoscendum haec et alia quaedam, super quibus in te et nos tota clamat provincia, secundum priorem monasterii nostri fratrem videlicet Isiconem Ersborch misissemus, fratres omnes tam illitterati, quam litterati, sorores Deo dicatae et reliqua cellae familia concors contra te tulerunt testimonium; sed tu impudentia, qua omnes vincis, cunctis resistebas, non vera dicendo, sed cunctis convitiando. Et nunc quoniam clamor tuus quotidie ascendit, per verbum sanctae obedientiae tibi praecipimus ut ab altaris et missae officio abstineas, et ut de quatuor parietibus claustri passum pedis non exeas, et cum laicis et saecularibus personis colloquium per te vel per submissam personam non habeas, donec obedientia et humilitate tua cognita, quid agendum sit, Deo auctore, provideamus. Quod si nostri mandati quod ex communi fratrum sententia injungimus, contemptor et praevaricator exstiteris, scias pro certo omnem cellae illius habitationem et reditum ad nos vel monasterii nostri domicilia penitus interdici.