EPISTOLA CCCCLXXXVI. EJUSDEM AD WILLELMUM SENONENSEM.
HENRICUS rex Angliae WILLELMO Senonensi episcopo.
Quos ad me misistis ordinis Cisterciensis viros religiosos et venerabiles, sicut decuit, honorifice suscepi, attente audivi, diligenter inspexi. Verbum autem, quod ex parte vestra mihi intimaverunt, benigne secundum quod vos accepisse ex domini papae mandato mihi significaverunt, ut mecum de pace reformanda inter me et archiepiscopum Cantuariensem loqueremini, admisi. Placet itaque mihi, quatenus super hoc mecum loquamini. Vobis enim ex magna parte innotuit causa, quae inter nos vertitur, sicut praesens audistis, ubi in praesentia domini regis Franciae inter nos inde sermo haberetur. Ipse causam praestitit discordiae, ab ipso concordiae debet causa procedere: ipse vulnus impressit, ipse sanare studeat. Per ipsum morbus invaluit, in ipso est ut sanitate reddita morbus evacuetur. Ego neque causam mali neque exsecutionem excitavi vel implevi. In quo itaque loco utrique nostrum, donec convenire possimus, significetis. Confido autem de fidelitatis vestrae integritate et constantia, quod causae hujus veritati favorem inclinabitis. Ideoque affectuosius accipio, ut vestra discretio diligentius meam circa hoc voluntatem et aequitatem attendat. Praeterea ad vos dirigo meam conquestionem super hoc, quod dominus meus rex Franciae nuper aequum excedens, mihi in meis fecit injuriam. Vestra namque mediatione, et comitis Theobaldi fratris vestri, posthabito meorum consilio, super hoc quod praedecessores mei nunquam fecerunt, pro bono pacis me totum nuper exposui voluntati domini regis Franciae vestro acquiescens consilio. Vos autem non credo latere, quomodo mihi nuper injuriatus est. Vobis autem conqueror, ut quod in praejudicium pacis inter nos statutae praesumpsit, transgressio vobis displiceat, et eum ad satisfactionem justam deducere satagatis, quo auctore ipsa facta est.