EPISTOLA XV. SIMPLICII PAPAE AD ACACIUM.
Eadem quae et in superiori.
Simplicius episcopus Acacio episcopo Constantinopolitano. Clementissimi principis litteris, tuaeque dilectionis, de sacrilega et funestissima caede, quae apud Antiochiam facta est, sauciatus et nimium affectus moerore, respondeo, astruens, si quae jamdudum de Petro et aliis complicibus eorum scripseram, et ut pietati ejus cum caeteris, qui aderant, fratribus suggerere postularam, ut optaverat, ordinatum fuisset, haereticorum temeritas ad tantum facinus non veniret; ne aliquid necessitatis existeret, ut non aliter praedictae subveniretur Ecclesiae, nisi ut aliquid de jure ejus curatio ipsa minueret. Quamvis enim profecerit ad quietem, quod Christianissimi principis jussione, vel sine praejudicio canonum a tua caritate fuerit Antiochenus episcopus ordinatus: tamen non est sine invidia factum, cujus cavendum deinceps etiam ille testatur, qui praecepit, exemplum. In quo pietatis ejus gratias dignum est nos referre: quoniam ita gloriae suae moderatus est potestatem, ut fidelissima devotione Patrum regulis submittere quae juberet, nec in auctoritatem recipi quod sequenti constituit aetate prohiberi; ut scilicet in hac tantummodo persona, quam jussu ejus et studio quietis Antiochensibus, non tua usurpatione, antistitem consecrasti, quod factum est necessitate, sufficeret. In quo tuae dilectionis non irrationabilem cognoscimus fuisse famulatum: quia Ecclesiarum jura respiciens, diu te non immerito suspendisse testaris, ne videreris ambire quod tanto principi, et in tam gravi causa non poteras abnegare. Quapropter, frater carissime, institutorum veterum, quae in te sunt probata, non immemor, sicut veniale judicare non pervides quod tibi certum est imperatum, ita ipse dans honorem patribus, labora ne necessitas sit ulla faciendi quod optas nunc satisfactione purgari.
[forte nec 
]