EPISTOLA IV. WINFRIDUS NIDHARDO. [CIR. A. D. 720.]
Charissimo sodali et amico dilectissimo, quem mihi nec temporalis caducum auri munus nec mellitate per blandimenta adulantium verborum faceta urbanitas ascivit, sed spiritualis necessitudinis famosa affinitas immarcessibili catena charitatis nuper copulavit, Nidhardo Winfridus supplex in Christo Jesu perpetuae sospitatis salutem.
Humilibus mediocritatis meae apicibus illustrem pubertatis tuae indolem precor, frater charissime, ut te sapientissimi Salomonis sententiae minime recordari pigeat dicentis: In omnibus operibus tuis memorare novissima tua, et in aeternum non peccabis. Et alibi. Currite, dum lucem habetis, ne tenebrae vos comprehendant. Quia cuncta velociter transitura sunt instantia, et in aeternum mansura cito adfutura, et universa mundi hujus pretiosa sive in specie auri et argenti, sive in stellantium varietate gemmarum, vel in luxuriosorum ciborum, aut comptorum vestimentorum acquisita diversitate simillima collectione rerum, ut umbra praetereunt, ut fumus fatiscunt, ut spuma marcescunt, juxta veridicam Psalmigraphi sententiam dicentis: Homo sicut fenum dies ejus, et sicut flos agri, ita floriet. Et alibi: Dies mei sicut umbra declinaverunt: et ego sicut fenum arui. Et hac de re universi aurilegi Ambrones apoto grammaton agiis frustratis afflicti inservire excubiis, et fragilia aranearum incassum ceu flatum tenuem, sive pulverem captantia tetendisse retia dignoscuntur, quia κατὰ Psalmistam. Thesaurizant, et ignorant cui congregent illa, et dum exactrix invisi Plutonis, mors videlicet, cruentatis crudeliter frendens dentibus in limine latrat, tum tremebundi, et divino suffragio destituti, animam pariter pretiosam, et fallacem gazam, qui avari diu noctuque sollicite inserviebant, subito amittentes perdent; et exinde, diabolicis rapti manibus, teterrima subeunt claustra Erebia, aeterna luituri supplicia. His autem omnibus, absque scrupulo falsitatis, ita se habentibus, precibus charitatis interlitis obnixe flagitantibus, te implorare procuro, ut, his universis veraciter perspectis, resuscitare festines gratiam ingenii naturalis, quae in te est, et liberalium litterarum scientiam, et divini intellectus flagrantem spiritualiter ignem aquoso luto et humido terrenae cupiditatis pulvere non exstinguas, sed memor Psalmigraphi de beato viro sententiam proferentis: In lege Domini fuit voluntas ejus, et meditabitur die ac nocte. Et alibi: Quomodo dilexi legem tuam, Domine! tota die meditatio mea est: Et Moysis in Deuteronomio: Non recedat liber legis de ore tuo: et meditaberis in ea diebus ac noctibus omnibus. Non profuturis aliarum rerum obstaculis porro abolitis, studium sacrarum litterarum mentis intentione sequi nitaris, et inde gloriosae ac verae pulchritudinis venustatem acquirere, id est, divinam sapientiam, quae est splendidior auro, speciosior argento, ignitior carbunculo, candidior crystallo, pretiosior topazio, et secundum sanctionem ingeniosi concionatoris, omne pretiosum non est ea dignum. Quid enim, frater Christiane, a juvenibus decentius quaeritur? aut quid a senibus demum soprius possidetur, quam scientia Scripturarum sacrarum, quae, sine ullo naufragio periculosae tempestatis, navem animae nostrae gubernans, deducit ad amoenissimi littus paradisi, et ad perpetua supernorum gaudia angelorum, de quibus supra dictus sapiens dixit: Sapientia vincit malitiam. Attingit ergo usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter. Hanc amavi, et exquisivi a juventute mea, et exquisitor sum formae illius: generositatem clarificat, contubernium Dei habens, sed et omnium dominus dilexit illam, doctrix est enim disciplina Dei. Propterea si Dominus omnipotens voluerit ut aliquando ad istas partes remearem, sicut propositum habeo, per viam spondeo me tibi in his omnibus fore fidelem amicum, et in studio divinarum Scripturarum, in quantum vires suppeditent, devotissimum adjutorem. Vale, frater, florentibus Juventutis cum viribus, Ut floreas cum Domino In sempiterno solio Qua martyres in cuneo Regem canunt aethereo, Prophetae apostolicis Consonabunt et laudibus Nidharde, nunc nigerrima Imi cosmi contagia Temne fauste tartarea, Haec contra hunc supplicia Altaque super aethera Rimari petens agmina Domini quae semper coelicolis Verum comunt angelicis. Qua Rex regum perpetuo Cives ditat in saeculo Iconisma sic Cherubin Ut et gestes cum seraphin, Editus apostolorum Filius prophetarum, Summa sede ut gaudeas, Unaque simul fulgeas, Excelsi regni praemia Lucidus captes aurea Inque throno aethereo Christum laudes praeconio.
(vitae) (mortis)
[ P., collatione] [ W., omni] [ W., superna] [W., 
generositate] [W., contuberniam]