EPISTOLA IV. AD BEROLDUM SUESSIONENSEM EPISCOPUM.  (Anno 1031.)   De eadem re.
BEROLDO, nomine et merito episcopo, GERARDUS, nullius meriti coepiscopus, quidquid ad beate vivendum praestantius
Quoniam quamdam exsecrandae consuetudinis novitatem infra sanctam Ecclesiam coalescere audivimus, videlicet ut una Ecclesia duos habeat episcopos, et unus alterum ad instituendum sibi successorem liberum habeat arbitrium, quod sane nullius auctoritatis constat pondus habuisse, videmur jam intueri quoddam barathrum patens, de quo fumus temerariae usurpationis erumpens portendit quoddam schismatis incendium futurum, per quod, subeuntibus dissidiis, Ecclesia a suae pacis unitate solvatur. Verum, quoniam, si in hanc rem assensum adhuc praebuistis, nondum auditur a nobis, fraternitatem vestram praemonemus, obtestantes per eum qui nos Ecclesiae suae ministros et pastores esse voluit, ut, si hoc vestro constat esse consilio, divinae ordinationi cedendum potius aestimetis, quam proprio arbitrio impendatis; ne tam vos carnalis amor in sinistrum rapiat, quam spiritualis fervor in zelum rectitudinis accendat. Sin autem, nunquam vos in hoc haeresis praecipitium quis pertrahat, ut huic adinventioni, quae quidem contra Spiritus sancti ordinationem et totius est Ecclesiae catholicae institutionem, consensum praestetis.