XVII.  Bulla Nicolai II papae de consecratione basilicae S. Laurentii de Florentia, cui subscripsit S. Petrus Damianus.   (Anno 1060.) [MITTARELLI,  Annal. Camaldul.  II, Append. 164.]
NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GISONI, ecclesiae sancti Laurentii juxta Florentinae civitatis muros sitae, rectori, tuisque successoribus canonice ibidem ordinandis, omnibus quoque communiter victuris in perpetuum.
Quoniam Omnipotentis dignatio suo gratuito munere ad hoc nostram humilitatem dignata est provehere, quatenus per nos ubique terrarum diffusae Ecclesiae lumen administret indeficiens, rationabile omnino ducimus speciali regimine nostrae curae commissae Florentinae Ecclesiae congruentem provisionem impendere jugiter, sic namque Doctoris gentium imitari valebimus salubre documentum, cum pro viribus nostris, qui bonum impertiri omnibus jubet opus ad domesticos fidei maxime, cum pro nostris viribus divino cultui locis dicatis digna providemus obsequia, ut indefessa laudatio in eis celebretur per omnia saecula. Sed quia lapidei parietes non ob hoc sunt constituti, ut Deo possint dignas promere laudes, congruum profecto videtur ad divini operis perfectionem, clericorum circa venerabilia loca ordinare sedulam frequentationem. Qui quidem, nisi terrenis temporaliter sustententur stipendiis, idonei vix possunt existere cultibus divinis, cum ipse mundi Conditor secundum humanam unitam sibi materiam dignatus sit perferre sitim et esuriem. Ad gloriam itaque illius, per quem vivimus et sumus, pretiosissimi martyris Christi Laurentii basilicam, nostro quidem hortamine, Florentinorum vero civium sumptibus pulchra specie instauratam, episcoporum aggregato coetu propriis manibus reddidimus dedicatam quam nudam sine dote dimittere indignum valde judicavimus, apostolica soliditate, cui praecipue competit honestati studendo omnibus nedum injuriam patientibus pia sollicitudine subvenire. Assistentium ergo fratrum hortatu, proprio quoque consilio roborati, praesente populo Florentino, pro peccatis ejusdem civitatis praesulum, ob vestram quoque devotionem, denique propter totius populi salutem a nobis consecrato altari praediorum et omnium suarum rerum, quod saltem ad praesens potuimus, investituram apostolicam obtulimus. Suscipe igitur, sanctissime Laurenti, tibi jamdudum devotissimi papae Nicolai voluntarium munus, tuarumque rerum per me amodo et usque in sempiternum singulare et integrum, sine aliqua controversia aggredere dominium, quatenus in aula tuo nomini dedicata religiosus clerus Deo omnipotenti laudum reboet cantica. Designentur autem tua praedia per subjecta vocabula, scilicet, totus circuitus adjacentis ecclesiae in integrum, nec non dominicatum, quod adhaeret regio campo ab occidente, ad meridiem, a septentrione et oriente circumdatur via publica. Praeterea juxta fluvium Munionis, fundus magnus habetur hujus ecclesiae proprius. Alios denique duos fundos quorum unus positus est Carditulo, alter Junkero, qui retinentur nepotibus Teuzonis clerici, monstramus proprie ad regimen praefatae Ecclesiae retineri; mons sancti Laurentii qui ex uno latere proximatur terrae Sancti Joannis, ex alio Sancti Romuli, tertio Sanctae Mariae juri vestrae Ecclesiae conceditur. Fundus siquidem in monte Ugonis, positus similiter ditioni memoratae ecclesiae consignatur, haec vero omnia summotenus memoravimus. Ne quis tamen dubitet multo ampliora praedia haec ecclesia non detineri, absolvimus praeterea liberumque eumdem venerabilem locum apostolica sanctione persistere jubemus, nec liceat alicui magnae parvaeque personae ibidem canonice aggregatos clericos dehonestare et placitando infestare vel debitum tributum ab eis exigere seu aliqua occasione tibi a nobis aut aliquibus fidelibus res concessas sive concedendas invadere, subtrahere, diminuere, sitque immunis praedictus locus ab omni pensione, sub S. Laurentii tuitione, nulliusque subjiciatur dominio, nisi Florentino episcopo. Si quis ergo, quod non credimus, sacrilega mente, quod in conspectu episcopi Humberti cardinalis Silvae Candidae, atque Hildebrandi Sanctae Romanae Ecclesiae archidiaconi, nec non episcoporum Perusini, Rosellani, et Furconensis, juste stabilitum, conatus fuerit infringere, centum auri libras praefatae basilicae cogatur persolvere, medietatem Florentino episcopo, et medietatem clericis ejusdem Ecclesiae consistentibus, descendantque super eum Omnipotentis maledictiones, nisi admonitus satisfecerit, quas in Deuteronomio sanctus descripsit Moyses, atque interficiat eum Deus spiritu oris sui, sicut Dathan et Abiron, quos vivos terra deglutivit. Praeterea ut haec pagina plenam fidem praesentibus seu etiam posteris astruat, et propriae manus subscriptione, et apostolici sigilli munivimus impressione.