CDLXXXIV.  Ad A. [lvidum] episcopum Atrebatensem.--Arguit eum quod Marchianenses monachos vexaverit.   (Anno 1141, Nov.) [MARTENE,  ibid.,  col. 720, ex eodem ms.]
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri A. Atrebatensi episcopo S. et A. B.
Miramur et dolemus super injuriis et oppressionibus et damnis et aliis multis gravaminibus, quae monasterio et fratribus Marcianensibus a fraternitate tua illata esse accepimus. Haec namque ordini et religioni tuae sunt valde contraria, et his quae a B. Gregorio de monasteriis et religiosis locis statuta sunt, probantur adversa. Cum enim eorum abbas, sicut asserunt, tuis gravaminibus monasterium ipsum relinquere compulsus sit, et ipsi secundum B. Benedicti Regulam et praedecessorum nostrorum et nostrum etiam privilegium, abbatem videlicet religiosum et honestam personam elegerint, tu, contemptis apostolicae sedis decretis, eos super hoc omnimodis infestasti, et ad majorem tuae malitiae cumulum, contra appellationem ad sedem apostolicam factam, praefatum monasterium a divinis officiis interdicere praesumpsisti. Quae praesumptio quanta severitate puniri debeat, B. Gregorii sententia demonstratur; ait enim: « Nihil prius de eo quod ad sinum sanctae Romanae confugit Ecclesiae, ejusque implorat auxilium, decernatur, quam ab ejusdem Ecclesiae fuerit praeceptum auctoritate, quae vices suas ita aliis impertivit Ecclesiis, ut in partem sint vocatae sollicitudinis et in plenitudinem potestatis. Si tamen a quoquam secus praesumptum fuerit, ab officio cleri submotus, apostolicae auctoritatis reus ab omnibus judicetur. » Et quoniam beati Petri et sanctae Romanae Ecclesiae contemptum inultum praeterire non possumus, per praesentia tibi scripta mandamus atque praecipimus quatenus praefatum monasterium et fratres in pace omnino dimittas, et in nullo eis per te vel per alios impedire praesumas. De contemptu vero sanctae Romanae Ecclesiae et nostro et multis aliis, quae nostris auribus sinistro rumore de persona tua sunt nuntiata, proxima Dominica qua legitur Ego sum pastor bonus, ad nostram praesentiam venias responsurus.
(quod non arbitramur)