EPISTOLA XXIII.  In persona Rualeni prioris ad archiepiscopum Turonensem, de directione, amore et charitate.
Domino et digne reverendo HUGONI Turonensi archiepiscopo frater R. utriusque vitae successum in Domino.
Etsi paucis scribo vobis, non parum tamen vos diligo in visceribus Christi. Quaeritis tamen quantum, ut secure et sincere respondeam, respondeo multum: additis, et qualiter: profecto quantum facultas est fideliter, sapienter, fortiter; in charitate, quia « fortis est ut mors dilectio . » In his tribus gradibus arbitror et affectum et effectum sancti amoris plenius expressum iri. Et quia semel coepit, adhuc loquar ad Dominum meum, jucundum sit ei eloquium meum: Locus ille, quem tenetis, magnus est et magnam a vobis exigit charitatem. Sine hac fides nihil est, martyrium nihil prodest. Nihil valet omnino expositio facultatum. Hanc volo crescere in domino meo et Patre meo, ut omnia vestra in charitate fiant. Huic enim unitus et per hanc unitus securus ibitis ante pontificem nostrum, qui penetravit coelos. Caeterum bene novit vestra paternitas quid fecerit et quid faciat abbas S. Albini de eleemosyna domini Magnetensis, cujus vos custos eratis constitutus. Saltem depositum, quod apud eum deposui, resignare debuisset, et postea dicere si quid esset dicendum. Cum hoc emendare feceritis, vestrum ipsius honorem facietis, amantissime Pater. Dominum Aletensem vestrae sanctitati commendo, quia quidquid illi feceritis, factum est nobis. Gloria vestra haec est pauperem et vestrum et talem episcopum protegere et honorare. Ego autem vester fui, vester sum, et vester ero, quandiu fuero, et ubicunque potero; mea voluntas est vestram cum voluntate Domini facere voluntatem.
(Cant. VIII)