LXIV.  Ad Petrum Cluniacensem abbatem.--De sua aegritudine, et tregua cum rege Siciliae inita.   (Anno 1144, Sept. 22.) [MANSI,  Concil.,  XXI, 608.]
LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO Cluniacensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.
Dilectionis tuae litteras debitas benignitate suscepimus, et petitiones tuas, quae nobis et fratribus nostris rationabiles visae sunt, libenter admisimus. De statu vero nostro te sollicitum cognoscentes, scire te volumus quia omnipotens Dominus sua nos gratia visitavit, castigans castigavit, sed morti non tradidit. Per ipsius misericordiam convalescimus, et pristinam sanitatem in brevi nos recepturos speramus. Ad colloquium regis Siciliae condescendimus; et quia ad honorem Dei et Ecclesiae suae firmam pacem cum eo facere non potuimus, instanti tamen ipsius violentia nos cogente, treguam cum eo composuimus. Placet autem nobis ut, sicut litteris tuis significasti, tredecim de fratribus tuis, quam citius poteris ad nos transmittas: quia nos, Domino auxiliante, eos honeste recipere, et ad honorem Dei et Cluniacensis Ecclesiae collocare curabimus. Sanctam congregationem vestram pro nobis orantem gratia divina custodiat, et ab omnibus peccatis absolvat. Datum Laterani, decimo Kalendas Octobris.