EPISTOLA CXXVIII. AD GISLAM FILIAM CAROLI MAGNI.  Dolet se ob infirmitatem non posse regis faciem videre, et Gisilae frui colloquio; quam ad virtutes exhortatur.
Charissimae in Christo filiae fidelis in charitate Pater perpetuae prosperitatis salutem .
Corporalis infirmitatis incommoda hoc maxime animum contristant paternum, quod domini mei dilectioni sic cito, sicut volui, praesentari non potui. Credo tamen in ejus clementiam, qui allisos solet erigere, et infirmos curare, quod meam adhuc impleat voluntatem in videndo faciem Domini mei , vestraeque familiaritatis alloquio. Tu vero, filia charissima, honestis misericordiae operibus, vitae sanctitate ornare 150 memento dignitatem tuam, ut magis probitas laudet conversionis quam species auri fulgentis. Si quis diligentius consideret praecepta divina, inveniet in illis laudis in praesenti vita inter homines, et mercedis aeternae gloriae apud Deum. Haec tu, nobilissima puella, diligentissime discere et devotissime implere satage, ut digna efficiaris a Deo amari et ab hominibus laudari. Tunc habet Flaccus omni laetitia gaudere, , totisque viribus tripudiare. Moribus egregiis virtutum et vita coronis Floreat et vigeat, filia chara tibi.
[et caetera] [David
et vestrae] [dilectissimi] [utrumque, et] [et more senis
Entelli saltare]