XIX.  Alexandri II epistola ad Gervasium archiepiscopum Remensem, de Cadaloi pseudopontificis vinculis, et de Simoniacis exstirpandis.   (Anno 1063.) [MANSI,  Concil.  XIX, 945.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, charissimo confratri GERVASIO Remensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
Visis fraternitatis tuae litteris evidenter intelleximus eam matri suae, sanctae Romanae Ecclesiae, sinceram compassionem exhibere, ipsamque, si facultas daretur, praesentia corporis velle visitare. Et quia sollicitudinem tuam de ejusdem prosperitate laetari, quemadmodum de infortunio contristari, non dubitamus, annuntiamus tibi, divina suffragante clementia, Cadaloi praesumptionem, extollentem se adversus apostolicam sedem, tanto amplius ad majorem sui ignominiam devenisse quanto ipse speraverat altioris superbiae culmen ascendisse. Siquidem proprii nominis etymologiam evidenter intelligens ad reparandam pecuniam, in periculum capitis sui a fautoribus suis distributam, cujusdam turris praesidio gemebundus servatur. Unde per misericordiam Dei speramus nullo modo posse evadere, donec quidquid contra sanctum Petrum nequitia sua praesumpsit, satisfecerit digna emendatione. Quod igitur Simoniacae haereseos pestem, quae in partibus illis vires adhuc obtinet ejus dolo, velle insequi significasti, non parum devotionis tuae studio congaudemus. In quo nimirum adeo specialem dilectionem a nobis et filiis sanctae Romanae Ecclesiae promeruisti, ut a nonnullis, te odio habentibus, odium nobis evidentibus indiciis exhiberi declaretur. Super Aurelianensem denique, qui Simoniace episcopatum obtinuisse et inde perjuriunt, tribus aliis sibi adhibitis incurrisse probatur, sententiam dare archiepiscopum Senonensem litteris nostris admonuimus; quem nimirum, ut cum ipso convenias et negotium illud pariter agas, apostolica auctoritate hortamur. Abbatem quoque Sancti Medardi, jam pridem excommunicationis vincula innodatum, omnibus modis operam dare studeas, ut de abbatia quam injuste retinet ejiciatur, et alter digne et canonice substituatur. Caetera vero quae in litteris tuis continentur ad praesens distulimus, praesertim cum in praesentia tui, quam desideramus videre, id melius fieri existimamus; non enim panis securi, neque arbor cultro succidi solet. De causa autem Amelrici iterum et iterum te admonemus ut quod in apertis litteris nostris continetur, omni studio omnique sollicitudine peragas.