EPISTOLA CLXII. AD E. AMICUM SUUM.
ARGUMENTUM.-- Ait se ideo in extera regione versari, quod parum acceptus sit popularibus suis in patria: et gratias agit E. amico, quid pene solus se amicum et tanquam fratrem demonstrarit.
Idem E. amico suo intimo, salutem, et utinam corporaliter semetipsum. Mihi ad votum frequenter occurrit terram nativitatis meae revisere, cum tamen illuc nulla alia me trahat affectio, quam desiderium vos videndi. Non sum acceptus in patria mea; et, sicut Propheta succinit: Non cognoverunt me fratres mei; utque alius propheta conqueritur: Domus nativitatis meae facta est mihi spelunca aspidum et habitatio scorpionum. Gremium misericordiae mihi, et aliis concaptivis meis regio nativa praeclusit, quos exspuens alibi facere patriam nos coegit. Inter amicos et fratres te solum experientia mihi fratrem exhibuit et amicum, cujus beneficio respondere non sufficerem, si totus auro effulgerem et argento. Mendaces enim sunt filii hominum in stateris, quia obsequia libenter accipiunt, nec accepta retributionibus prosequuntur. Dominus retribuat pro me; et quod meae exiguitatis impotentia non praesumit, exuberans munificentia illius exsolvat, qui de thesauris suae gratiae multiformiter erogat universis. Devotionis, quam erga vos habeo, testis est mihi juxta Apostolum, in coelo, testis in terra. Ipsa duntaxat Deo et conscientiae meae patet, quam replicare ideo supervacuum censeo, quia verba et adulationem saperent et probabilitatem excederent in immensum. Salutate omnes amicos nostros. Certitudinem adventus mei vobis designare non possum, quoniam inopini labores viarum et fluctuationes implicant curiales. Latori praesentium facite praestari comitivam usque Londonias.