EPISTOLA XXXV.  Turstinum Eboracensem archiepiscopum de sua in eum amicitia certum facit, seque nihil unquam egisse, nec acturum quo illi ullatenus adversetur in ejus dissidio cum Rodulpho archiepiscopo Cantuariensi.
TURSTINO Dei gratia venerabili Eboracensi electo, suo charissimo amico ILDEBERTUS humilis Cenomannorum sacerdos, non facile de amico diffidere.
Sicut Seneca testatur, et omni et nulli credere vitium est. Unde et nonnulla vos respicit culpa, si apposuistis animo vestro sinistrum aliquid de amico prius credere quam probare, prius diffidere de eo quam in eo diffidendi invenire rationem. Mihi siquidem scripsistis in ore multorum esse quod legationem Cantuariensis ad domnum papam susceperim, ut quem flectere ipse non potuit, mea, quae vel nulla vel modica est, auctoritate flecteretur. Qua relatione vos vel leviter esse motum me non leviter movit. Sic enim significastis quod vel nunquam fuerim quem credebatis amicum, vel turpiter esse destiterim. Caeterum nondum ego hanc assumpsi audaciam, nondum decrevi justitiae sic adversari, nondum ita persequi meipsum, ut humeros illi supponam oneri: quod portare nec facile est, quia apostolica resistit auctoritas; nec honestum, quia impedit ratio; nec utile, quia imminet periculi magnitudo. Quod si nihil horum obstaret, Apostoli tamen memor sum sic dicentis: Si ea quae destruxi reaedifico, praevaricatorem me constituo . Nolite itaque credere, nolite opinari me esse mutatum, me ab eo qui fuerim dissentire. Veritatem loquor, animum meum loquor. Vivit Deus, et Dei Filius, et utriusque Spiritus, quia nec domnus Cantuariensis, nec pro eo aliquis a me postulavit, ut adversus Eboracensem Ecclesiam, causam ejus vel litteris commendarem, vel pro ea legationem susciperem. Sunt quae ipse nobis indicavit, unde nostrum quaesivit consilium: sed quae nihil omnino vestram vel spectant vel impediunt causam. De legatione quam antecessor ejus , sermo mihi et illi fuit, et de aliis quae a vestro procul sunt negotio, apostolorum limina nequaquam ad praesens visitare disposui. Vicem mihi rependetis, si in nostra perseveratis amicitia. Ego enim nunquam amici immemor, nunquam desertor esse sustinebo. Vale. Epistolas meas mihi mittere nolite differre.
(Gal. II, 18)
[ supp. forte exercuit]