XXV.  Epistola Nicolai II ad clerum Sistaricensem, qua commendat Gerardum episcopum, et quaedam ei praescribit.   (Anno circiter 1060.) [D. BOUQUET,  Recucil  tom. XI, p. 494.]
NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, clero, ordini, plebi, consistentibus in civitate Sistaricensi, salutem et apostolicam benedictionem si obedierint.
Cum nostri sit officii universalis Ecclesiae curam gerere, oportet nos studere omnibus ubique prodesse. Unde pro vestra salute fratrem etiam et coepiscopum nostrum Gerardum vobis ordinavimus sacerdotem, a religiosis viris in partibus Galliae habitantibus electum, scilicet a venerabili fratre Cluniacensi Hugone qui nostra vice in partibus illis fungebatur, Arelatensi archiepiscopo, episcopo Avenionensi, episcopo Cabilonensi, episcopo Aptensi, episcopo Vasensi, episcopo Dignensi, episcopo Diensi. Quibus testibus de ejus vita nil dubitamus. Cui dedimus in mandatis, ne unquam ordinationes praesumat in eum, qui virginem non est sortitus uxorem, neque inlitteratum, vel in quolibet corporis parte vitiatum, aut ex poenitente, vel curae, aut cuilibet conditioni obnoxium, notatumque, ad sacros ordines permittat accedere; sed si quos hujusmodi forte comperit, non audeat promovere. Afros passim ad ecclesiasticos ordines praetendentes, nulla ratione suscipiat, quia aliqui eorum Manichaei, aliqui rebaptisati sunt probati. Ministeria atque ornatum Ecclesiae, vel quidquid illud est in patrimonio ejus minuere non studeat sed augere. De reditu vero Ecclesiae, vel oblatione fidelium quatuor faciat portiones, quarum unam sibi retineat, alteram clericis pro officiorum suorum sedulitate distribuat, tertiam vero pauperibus et peregrinis, quartam vero ecclesiasticis fabricis noverit observandam; de quibus divino erit redditurus judicio rationem. Ordinationes vero presbyterorum seu diaconorum, nonnisi quarti, septimi, vel decimi mensium, jejuniis, sed et ingressu quadragesimali atque medianae vespere Sabbati noverit celebrandas. Sacrosancti autem baptismi sacramenta nonnisi in Paschatis festivivitate, et Pentecostes meminerit esse praebenda; exceptis his qui mortis urgentur periculo, ne in aeternum pereant, talibus debet remediis subveniri. Nunc ergo sedis nostrae praecepta servanti, devotis animis obsequi oportet, ut irreprehensibile placidumque fiat corpus Ecclesiae per Jesum Christum, etc.