EPISTOLA CXCI. AD EUMDEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, OWENO Wallensium principi.
Novit inspector cordium et judex animarum quod honorem tuum et salutem sicut filii in Christo charissimi cujus cura nobis adeo injuncta est, sincera in Domino charitate diligimus et tibi desideramus et oramus summum bonum evenire sicut et nobis, et quanto nobis in te dilectio major est, tanto tibi quae ad salutem tuam et honorem pertinent, studiosius intimamus. Recole ergo, fili, quanta bona fecerit tibi Dominus, et ei de honore de successibus quos tibi contulit condignas ipsius praeeunte clementia gratias age, ut qui juventutem tuam et virilem aetatem consolatus est in adversis et erexit et direxit ad prospera, maturitatem tuam beato fine et exitu glorioso consummet et labores tuos quiete remuneret et gloria sempiterna. Deus enim est qui se glorificantes glorificat et contemptores suos reddit ignobiles. Scimus te virum esse discretum et qui boni et mali, aequi et iniqui praemia rationis libramine noveris ponderare et qui te crebra meditatione memineris moriturum; et ut rerum experientia docet, juvenes cito moriuntur et facile, sed impossibile est ut qui senes sunt, diu vivant. Ponamus autem ut senum contra morem vita diutius protendatur, certe vivendo deficiunt, et mors non intellecta sensim per universa membra corporis et sensus hebetatiores obrepit. Nam Singula de nobis anni praedantur euntes et ipsas, quibus ante gaudebamus voluptates eripiunt. Sed cum omnium tam justorum quam peccatorum finis sit unus et communis interitus, horum tamen et illorum gravis in ipsa morte differentia est. Si quidem pretiosa est in conspectu Dei mors sanctorum ejus quae de miseria exeuntes ad aeternam traducit gloriam; mors autem peccatorum est pessima quae praevaricatores legis impoenitentes trajicit in gehennam, ubi subter eos sternetur tinea, operimentum erunt vermes, et vermes quidem qui non moriuntur, sicut ignis non exstinguetur in saecula. Quid ergo prodest, fili, si mundum lucretur quis universum quem vix ad momentum poterit retinere et hos cruciatus et praemia laborum animae suae acquirat. Quia vero te super omnes coaetaneos tuos in gente tua extulit et honoravit misericors Dominus, in multa patientia te exspectans, et multis tam beneficiis quam periculis provocans, ad poenitentiam nobilitatem tuam rogamus, monemus et exhortamur in Domino et in remissionem peccatorum tibi injungimus, quatenus apostolicum mandatum de relinquenda cognata tua et ordinatione Bangorensis Ecclesiae benignius audias et diligentius exsequaris, ut fructum obedientiae, quam salubriter exoptas, tibi et semini tuo cumulet et multiplicet Deus et temporaliter et in aeterna retributione justorum. Alioquin dimittere non poterimus quin illud prout nobis injunctum est, impleamus. Si cognatam tuam diligis, abundas opibus, quibus ei poteris utiliter et honeste providere: diligas ut cognatam, non ut uxorem, quia satis esse debet quod te Deus hactenus et Ecclesia ejus in tam manifesta culpa et multo scandalo et pernicioso exemplo sustinuit delinquentem. Amodo enim tantum scandalum non poterit sustineri, et necesse est ut ecclesia, suo diutius viduata pastore, proprium episcopum recipiat, qui, auctore Domino, salutem procuret animarum. Valete.