EPISTOLA CXC. HENRICI JUNIORIS REGIS AD IMPERATRICEM.  Nuntiat ei victoriam a se de Welphone reportatam.   (Anno 1150.)
Charissimae matri ac materterae suae E. per divinam providentiam placidissimae Graecorum imperatrici, HENRICUS filius gloriosi ac serenissimi Conradi Romanorum imperatoris Augusti, et ipse Dei gratia Romanorum rex, filialis dilectionis indissolubilem gratiam.
Certum est, et nullus prudentium dubitavit quod illa, quae a natura ortum et processum habent, perenni fortitudine firmiora sint, quam ea quae humano comparata et connexa sunt artificio. Quia igitur secundum consanguinitatis et propinquitatis a matre mea carnali gradum naturaliter tenetis, nulla nos dissociare et alienare poterit necessitas, quin in perpetuum mansura charitate jungamur et benevolentia. Quocirca quia de meis provectibus vos plurimum exsultare et gloriari scio, aequum esse arbitratus sum vestrae celsitudini notificare, quae circa nos, Dei praestante clementia, prospera geruntur. Siquidem octava die mensis Februarii superbus ille et perfidus Welpho, tot beneficiorum Patris mei immemor, hostiliter invasit terram nostram, Patre meo in rebus publicis longe agente, me autem cum parte militiae in quodam castro nostro relicto. Castrum ad quod ille accessit Flocperch dictum est, nos autem eramus in alio castro Horburc, distante ab illo per spatium restae et dimidiae. Accepto igitur celeriter tantae contumeliae nuntio, festinavi hostem persequi, et cum quinque magna milliaria post eum processissemus, praemissis equitibus expeditissimis, qui tergo ejus imminentes, fugam ipsius retardarent, nos duabus consertis aciebus abeuntem persequebamur. Cum itaque agminis extrema jam caederemus, faciem convertere coactus est; sed vero, Deo de coelis pugnante, tantam adepti sumus victoriam, ut nisi per nocturnas tenebras delituissent, nullus omnino evadere potuisset. Capti sunt equites trecenti, et equorum non parvus numerus exstinctus est, partim lanceis confossus, partim gladiis caesus. Pater meus generalem nunc expeditionem indixit, et eum penitus exterminare aggreditur, ut de caetero ad communem imperii vestri hostem persequendum et delendum expeditus et liber existat. Sicut autem a provisione paterna meam indolem recedere non decet, ita meae intelligentiae pergratum est, quod totius consilii summa vestrae sublimi prudentiae collata est.