EPISTOLA CCXXX. D. EPISCOPI PRAGENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ad papam profecturo mittit munus, oratque ut sui apud pontificem recordari velit.   (Anno 1150.)
WIBALDO domino et Patri suo reverendissimo Corbeiensis et Stabulensis ecclesiae abbati, D. licet indignus Dei tamen gratia Pragensium episcopus, cum sinceritate servitii exiguas orationes.
Regalibus vos occupatum negotiis et regali assidentem lateri gratulamur. Hoc enim gratia vestra ex antiquo apud parvitatem nostram multis beneficiis obtinuit, ut profectui vestro congaudeamus. Verum tamen quod litteras vestras omni suavitate et mellita dulcedine plenas mittere dignatus estis, quantas impraesentiarum valemus gratiarum actiones sincerae paternitati vestrae referimus, et licet corpore disjunctos diversitas locorum separet, nunc tamen praesentia vestra spiritu nostro quotidie prae oculis habita per scripta vestra est renovata. De caetero quia tantam gratiam humilitati nostrae in oculis vestris Dominus contulit, ut in curia quoque Romana nostri memor esse velitis, et inde quidem vobis gratias agentes obnixe postulamus, quatenus immeritae personae nostrae memoriam quantulamcunque dignabimini apud dominum apostolicum facere non abnuatis. Praeterea quamdam parvulam charitatem sinceritati vestrae transmisimus, rogantes et in Domino obsecrantes ut benevole eam suscipiatis, et ex ea saltem equum servientis vobis ferrare non abnuatis. Honestam ac Deo devotam ac dilectam familiam vestram ex obsequio parvitatis nostrae, dominum quoque cancellarium amicum nostrum salutare dignemini. Orantem pro nobis sinceritatem vestram, nobis multum necessariam, in pace et pro speritate Dominus Deus sanam et incolumem conducat et reducat, et longaevo tempore custodiat.