EPISTOLA LV. AD EPISCOPOS PROVINCIAE LUGDUNENSIS.  De Carlomanno ejusque complicibus excommunicandis.   (Apud Sirmond.)
HINCMARUS, Rhemorum episcopus ac plebis Dei famulus, cum Rhemorum dioeceseos venerabilibus consacerdotibus nostris, REMIGIO, reverentissimo Lugdunensium archiepiscopo, et ipsius dioeceseos venerandis episcopis salutem.
Carlomannus, domni nostri Caroli regis gloriosi carne filius, in dioecesi Rhemorum Spiritu sancto regeneratus, et a patre sacro altari oblatus, religiosis divini servitii obsequiis mancipandus ac in clericum tonsus, in dioecesi vero Senonensi, et in parochia Meldensi ab Hildegario ejusdem civitatis religioso episcopo per singulos gradus usque ad ordinem diaconatus provectus, nuper a patre, post plurima benignitatis ac beneficientiae dona sibi collata, fuga lapsus congregavit secum plurimos filios Belial, qui inaudita nostris temporibus mala in parochiis dioeceseos Rhemorum exercuerunt, in rapinis et depraedationibus, et homicidiis atque adulteriis, et ecclesiarum violationibus, aliisque quamplurimis flagitiis ac facinoribus, quae diabolica instigatione et humana crudelitate possunt patrari. Quem pie domnus noster rex Carolus, sed et complices ejus benigne ac misericorditer, sicut in mandato quod eis direxerat potestis relegere, quater studuit revocare. Verum et ego Hincmarus Rhemorum episcopus, illum ac suos satellites per meipsum ore ad os ter alloquens, et postea quarta vice per comministrum nostrum, una cum quibusdam collegis et coepiscopis nostris, eum et suos complices publice commoneri faciens, quantum mihi Dominus dedit, et suavitatem regni coelestis, et aeternorum tormentorum terrorem illis proposui, et quam gravissime Deum ipse offenderit in patris sui ac sanctae Ecclesiae totiusque Christianitatis laesione, atque raptorum a se congregatorum consensione atque favore ostendi, et si mala coepta desereret, et ad patrem suum rediret, quam benigne illum et ecclesiastica pietas et paternus affectus debuisset recipere demonstravi, et quae clementia illis qui cum eo erant offerebatur innotui, et si haec negligeret, vel despiceret, atque in apostasiae suae coepta obstinatione perseverare ipse et complices sui deligerent, inculcavi eis qualiter post hanc quartam conventionem, secundum praeceptum Domini sicut ethnicus et publicanus forent nobis habendi, et gladio spiritus quod est verbum Dei episcopali auctoritate secundum sacros canones, spiritu Dei conditos, et totius mundi reverentia consecratos, juxtaque apostolicae sedis decreta pontificum, ut revera apostatae, a corpore et sanguine Domini, atque unitate corporis Ecclesiae, omnium videlicet fidelium Christi societate, essent modis omnibus abscidendi. Quem, sed et quosdam suos, nec intentatae poenae terruerunt, nec promissae dulcedines invitaverunt. Et ideo, quod flentes dicimus, gementes denuntiamus, complices illius, qui sunt de Rhemensi dioecesi, et nostrae sunt curae commissi, ac in nostris parochiis tanta et talia, ut praemisimus, crimina commiserunt, et toties commoniti resipiscere a coeptis malis, et ad sinum piae matris Ecclesiae redire ut satisfacerent noluerunt, sed in pejus, quod dictu nefas est, excreverunt, quia sicut dicit Apostolus, hujusmodi regnum Dei non possidebunt, et cum talibus vetat vel cibum sumere, judicio sancti Spiritus a corpore et sanguine Domini, et Christianorum societate atque consortio segregamus, et episcopali auctoritate, post V Idus Mart. praesentis quartae indictionis, si se antea non correxerint, secernimus; donec si forte, juxta eumdem Apostolum, eos respiciens det illis Deus poenitentiam, ut ad ejus voluntatem resipiscant a laqueis diaboli, a quibus capti tenentur, et per dignos poenitentiae fructus satisfaciant Ecclesiae quam laeserunt, ea videlicet conditione ut secundum formam mystici Nicaeni concilii et Africae provinciae canonum, juxtaque apostolicae sedis decreta pontificum, Siricii, Innocentii, Coelestini, Leonis, ubicunque fuerint, ultima poenitentia, et necessarii viatici communio petentibus non negetur. Eos autem qui de Rhemorum dioecesi non sunt, nec specialiter sunt nostrae curae commissi, et memorata mala in nostris parochiis commiserunt, ab eisdem nostris parochiis, post V Idus Martias praesentis quartae indictionis, si se antea non correxerint, excommunicatos esse decrevimus, eo tenore ut nullam participationem in eis, vel in communione ecclesiastica, vel in societate Christi fidelium nobis commissorum habeant, quia nulla participatio est Christi cum Belial, nec pars esse debet fideli cum infideli, donec consilio et judicio eorum quorum interest, Deo et sanctae Ecclesiae satisfaciant. Et quia essentialiter ac summe bonus pastor, qui animam suam posuit pro ovibus suis, neminem vult perire, et venit quaerere et salvum facere quod perierat, ostendit nobis viam quam sequamur, et formam cui imprimamur, decernimus, ut si forte in praescriptis parochiis nostris cuiquam illorum imminens urgentis mortis . . . . .