EPISTOLA CCCCXXII. WICMANNI ARCHIEPISCOPI MAGDEBURGENSIS AD ADRIANUM PAPAM.  Reddit rationem ae commissa sibi causa inter episcopum Osnabrugensem et abbatem Corbeiensem.   (Anno 1157.)
ADRIANO Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae summo et digne reverendo pontifici, WICMANNUS Magdeburgensis provisor humilis, tam voluntariam quam debitam obedientiam, cum orationibus ac fideli servitio.
Super querimonia, quam dominus Wibaldus Corbeiensis venerabilis abbas, adversus dominum Philippum episcopum Osenbrugensis Ecclesiae habet, pro quibusdam decimis Ecclesiae Corbeiensi ab Osenbrungensibus injuste, sicut asserit dominus abbas, ablatis, injunxit nobis paternitas vestra, quatenus utramque partem in praesentiam nostram evocaremus et, utriusque partis auditis allegationibus, causis etiam hinc et inde diligenter discussis, finem debitum tantae controversiae imponeremus. Cujus rei gratia litteris ad utrosque directis locum et diem certum eis praefinivimus, nec non ad cooperandum nobis in discussionem tanti negotii suffraganeos Ecclesiae nostrae episcopos eodem ascivimus. Venit dies, venimus et nos cum fratribus et coepiscopis nostris ad locum praefinitum, dominus etiam abbas cum Ecclesia sua Corbeiensi praesentiam suam nobis obedienter exhibuit; solus ex omnibus, qui vocati fuerant, dominus Osenbrugensis non adfuit, duos tamen ex canonicis Ecclesiae suae Thid. et Theth. nuntios pro se misit. Ventum est ad causam, lecta est ibi seriatim Corbeiensium querimonia, non de novo, non de nihilo, sicuti dabatur intelligi, exorta, sed coram dominis ac Patribus nostris Romanis pontificibus ex antiquo ventilata. Cujus serie audita, assurrexerunt praedicti nuntii asserentes dominum episcopum suum pro reverentia et mandato vestro iter quidem post nos arripuisse, non modicum viae spatium de domo sua processisse, sed in ipso, quo veniebat itinere tanta corporis invalitudine praegravatum, ut ne ultra posset procedere, eaque necessitate ipsum eo, unde venerat, non sine labore gravi fuisse reversum. Addideruntque eum reddita sibi sanitate libenter ad nos alio loco alio tempore venturum. Quorum assertionibus, ut pronior adhiberetur fides, litteras dominorum episcoporum Hildenesheimensis et Mindensis, qui eumdem episcopum in domo quisque sua collegerat, prae manibus habebant, quarum eadem fuerit continentia, quam nuntiorum sonuerant verba. Quibus cum necdum ad plenum crederetur, dixerunt se velle juramento monstrare dominum suum non venisse, non ideo, quia venire non voluit, sed quia venire non potuit. Dominus abbas econtra, non leviter, inquit, hoc juramentum praestabit nobis fidem tantae imbecillitatis in domino Osenbrugensi, quia qui potuit in sua redire, nisi voluntas defuisset, potuit et prodire. Addidit quoque dominos episcopos, quorum litterae ibi lectae fuerant, de re non satis certa minus caute testificatos esse. Cumque in hunc modum hinc et inde disceptarent, ante exspectatum appellavit in haec verba. Ego Wibaldus, Dei gratia Corbeiensis abbas, appello dominum papam Adrianum, et provoco ad praesentiam ejus dominum Philippum Osenbrugensem episcopum, responsurum domino papae et nobis in octava Sancti Martini episcopi, de decimationibus baptismalium ecclesiarum in Nortl, Wrederen, Meppie, Aschentorp Loninge, Visbike, cum suis antiquis terminis, quas decimationes Corbeiensi Ecclesiae injuste aufert. Etiam Thid. provoco praepositum et magistrum Thethdum, qui ad gravamen causae nostrae de re incerta jurare volunt, praescripta die, in praesentia domini papae, responsuros. Audita appellatione, nihil ultra in causa procedere praesumpsimus; sed vestro, Pater venerande, judicio examinandum relinquimus.