EPISTOLA VII. AD BENEDICTUM ABBATEM DE BURGO.
BENEDICTO abbati de Burgo, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, salutem et se ipsum.
Sicut vestrae plenius innotuit discretioni longe aliud est corripere, aliud deprimere. Et pro certo qui nimis emungit, ipsum aliquando elicit sanguinem: nec bene sibi consulit, qui ex impetu vel obstinacia damna multiplicat. Hoc tamen non dicimus quod velimus cujusque errorem fovere, sed ne eum, cui tenemini ex debito naturae et officii prospicere, immoderata castigatio debeat vel possit in ultimum desperationis vel erroris calculum detrudere. Castigans denique castigat Dominus quem diligit, sed quem castigat, nunquid morti tradit vel errori deputat? Sane qui verbera patris habet matris uberibus carere non debet. Et licet caro propria nobis continuam indicat pugnam, nunquid propterea potestis eam abjicere? Imo tenemini ei vel necessaria ministrare. Qui igitur de se hujusmodi non potest habere victoriam, non habet ultra modum molestari super alieno excessu. Se ipsum enim habet exemplum qualiter debeat se habere circa proximum. Ad haec frater utique vester, licet inconsultius hactenus egerit, tamen in hoc aliquatenus vestram debuit gratiam promeruisse, quod studio et disciplinae cum familiari angustia diligentius vacavit, ne cum damnis rerum incurreret et damna temporum. Non ergo totam substantiam suam cum meretricibus dissipavit, qui non solum alteram, sed et multo meliorem partem sibi retinuit. Verum si permiseritis fratrem vestrum discurrere et usuras procurare, cum demum necessario oportebit eidem consulere, et damna rerum accrescent, et non minuentur damna temporum. Denique reditus quos habet citra auctoritatem vestram nemini poterit obligare: quia nemo credet ei quidquam, et si id fecerit compelleretur iterato mendicare. Sustinete igitur, si placet, vos vel semel vinci, ut idem frater vester, quia jam aetatem habet, ex abundantiori gratia vestra teneatur se ipsum vincere. Quid, cui et a quali amico dictum sit intelligenti satis innotescet. Valete.