XXXIII. AD THOMAM CANTUARIENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Charissimo domino suo THOMAE De gratia Cantuariensi archiepiscopo et totius Angliae primati, ARNULFUS Lexoviensis Ecclesiae humilis minister, salutem et debitam cum plurima devotione reverentiam.
Litteras beatitudinis vestrae tanto majori suscepimus hilaritate, quanto eas ex uberiori pinguedine charitatis novimus processisse. Praeter illam namque purissimam quam erga nos habetis affectionem, quamdam vitae novitatem zelumque justitiae redolebant, adeo ut singuli apices pristinae magnificentiae vitaeque novitatis dulcedinem stillarent. Sic ergo statum susceptae dignitatis ab eo qui vos elegit temperari petimus, ut magnificentiam vestram sanctitas non adimat, nec magnificentia minuat sanctitatem, sed aequis concurrant passibus, et ad divinae formam sanctificationis Christi sanctificent et glorificent sacerdotem. Sanctitas enim et magnificentia in sanctificatione ejus ; nec magis una quam altera, nec una quantum non altera, sed sicut semper ita et pariter sempiternae deitatis illustrant et clarificant majestatem. Repleta est igitur anima mea jucunditatis interioris adipe et exterioris pinguedine , dignum ad dignitatem videns evocari quem plurimis experti sumus indiciis zelum habere et peritiam sibi subditos gubernandi; quia profecto propheta magnus surrexit in nobis, et Deus visitavit plebem suam . Imperabitis mihi tanquam vestro, quoniam tam in persona quam facultatibus parati sumus universis vestris voluntatibus obsequi et utilitatibus deservire. Valete. Haec autem scripsi vobis in hac brevitate, non ut vestrae rescriberem majestati, sed ut sciatis nos et nuntium vestrum vidisse, et vestrae dignationis litteras suscepisse.
(Psal. XCV) (Psal. LXII) (Luc. VII)