EPISTOLA CCCXL. EJUSDEM AD ALBERTUM CARDINALEM.
ALBERTO cardinali, SIMON prior de Monte Dei.
Desiderio desideravimus ego et fratres nostri aliquid audire de vobis, sed divinitus a multo tempore nobis subtracta est consolatio ista. Erit autem maximi instar muneris, si placuerit ut sollicitudinem nostram de statu vestro certificetis. Admodum namque desideravimus prosperum eventum vestrae legationis audire. Noster autem est, qualem consuevistis audire. Peccatores enim sumus, et utinam condignos fructus poenitentiae Deo per gratiam ejus potius, quam per merita nostra valeamus offerre. De caetero dilectioni vestrae supplicamus attentius, quatenus domino Cantuariensi, quem constat pro justitia exsulare, auxilium et consilium impendatis. Quia, sicut praesente domino rege Francorum, et omnibus qui colloquio interfuerunt, rex Angliae confessus est, quod haec sola causa est exsilii et proscriptionis ejus, quod consuetudines noluit absolute promittere, quas justitiae Dei et Ecclesiae libertati constat esse contrarias. Praeterea gloriatur idem rex se privilegium habere a domino papa, quo potestas domini Cantuariensis suspensa est, quandiu rex ei voluerit subtrahere gratiam suam. Valete.