EPISTOLA XV. EPISTOLA HERBERTI AD UNIVERSOS CANTUARIENSIS PROVINCIAE EPISCOPOS ET RELIQUAS PER EAMDEM PROVINCIAM PERSONAS VARIIS LOCIS CONSTITUTAS, EDITA IN PERSONA TH. CANT. ARCHIEPISCOPI ET CONTINENS RESPONSIONEM AD LIBELLUM EORUMDEM EPISCOPORUM APPELLATORIUM.
THOMAS, Dei gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, dilectis sibi in Christo fratribus ejusdem Ecclesiae filiis coepiscopis suis et reliquis ecclesiarum Dei ministris per provinciam constitutis, quae recta sunt intelligere ac novissima providere.
Exspectans exspectavi in dies si quis de amicis meis et notis super me intelligeret, hominem novissimum et tanquam morti destinatum, sperans me a vobis saltem, fratres, aliquam vel sero consolationem recepturum in hoc magno certamine passionum. Et ecce mihi in eremo Pontiniaci commoranti scripta vestra demum perlata sunt quae videbantur et amorem sonare pariter et querelam: amorem, quia ut longiora percurram brevius scripsistis esse solatio me post discessum meum fama celebri perhibente nil altum sapere, etc. . . .. . . . . . . . . . . . , Sed, ut ad appellationem a vobis factam revertamur, ex jam dictis liquido vobis constare debet, etsi non ore, conscientia tamen vestra mihi testimonium perhibente, quam iniqua sit appellatio haec. Praeterea, sicut vos ipsi scribitis, jam dudum super eodem in facie Ecclesiae appellastis, si super alio vos videritis. Sed illius appellationis prosequendae tempus, quod etiam non nisi urgentissima ratione conceditur, jam fere exactum est. Biennium enim est: quare nec cum infra tantum tempus, quod non nisi urgentissima de causa indultum est, appellationem prosecuti non sitis, appellatio ista vetus nunc innovata nullum appellatoribus remedium pariter, praesertim cum judicis copiam haberetis, etc. . . . .
[ Haec ex epistola prolixa excerpta sufficiant: nam

nihil est nisi rhetoricus libellus a bono Herberto nostro
concinnatus. Epistola quam revera sanctus Thomas
ad episcopos Angliae remisit, jam inter epistolas
S. Thomae sub n. 75 edita est. ]