EPISTOLA CCXV. AD EPISCOPOS HEREFORDIENSEM ET WIGORNIENSEM.
Sibi dilectis electis domino Herefordiensi, et Wigorniensi, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutis gaudium, et si quem potest in Domino charitas officiosa, famulatum.
Vestram scimus non latere prudentiam, quod facti saepius ignorantia juris ignorantiam parit, et frequenter in controversiis cum minus apparet quid actum sit, quid etiam sit statuendum non instructus judex minus plene intelligit. Inde est quod de causa quae inter Robertum et Henricum ad praesens vertitur, praesenti vobis scripto notificamus, quod vidimus, quod audivimus, imo quod ipsi formam legum secuti et canonum multis nobis assidentibus et judicavimus, et judicatum exsecutioni legitimae mandare curavimus. Defuncto namque Ricardo, qui in ecclesia de Witeberne multo jam tempore ministraverat, nos ipsum usque ad diem decessionis suae, personatum ipsius ecclesiae habuisse, suoque in ea nomine ministrasse existimantes, a Roberto fraude tacendi quod noverat circumventi, multaque precum ejus instantia tandem moti, ecclesiam jam dictam ipsi concessimus, ipsumque ea etsi juris alieni conscientiam habentem, hoc quidem ignorantes investivimus. Quo agnito, Walterus de Broward Herefordiensis Ecclesiae canonicus, praesentiam nostram adiens, ecclesiam jam dictam sui juris esse, ipsamque sibi a praedecessore nostro bonae memoriae Roberto episcopo canonice concessam fuisse asseruit, postulans sibi ad id probandum diem constitui, et Robertum super hoc in jus evocari. Statuto itaque die duobus Lidebiriae convocatis capitulis, Walterus, praesente Roberto, ecclesiam de Witeburne, ut jam dictum est, sibi de jure competere asseruit, et ipsam a Richewardo in manu domini Roberti episcopi refutatam, in se canonice ab eodem episcopo collatam fuisse, sufficienti idoneorum testium copia juramentis super hoc corporaliter exhibitis, plenissime comprobavit. Unde ecclesiam eamdem Roberto abjudicatam, jam dicto Waltero ex sententia restituimus, et post ipsius decessum, ipsam alii cuidam clerico vestro Rogero concessimus, quam ab eo postmodum refutatam, latori praesentium Henrico, omni vacantem persona et possessore donavimus. Quorum quis in jure potior habendus sit, decernentis e facili qui jure celebrata, an qui donatione nititur, ex sententia retractata. Valere vos optamus in Domino, fratres in Christo charissimi.