EPISTOLA CCIV. AD CESTRENSEM EPISCOPUM.
Dominus Londoniensis domino Cestrensi, salutis gaudium, et cum omni hilaritate promptae devotionis obsequium.
Quos nobis, domine, reddit natura conjunctos, non sinit a nobis ratio charitatis esse disjunctos. Unde est ut eorum negotiis, quantum cum Deo et justitia possumus, nos conveniat intendere, et quo nostra diligentia ad optatum perduci debeant effectum, modis omnibus laborare. Quoniam igitur saepius experimento vestri gratia didicimus quid apud benevolentiam vestram in nostris et nostrorum negotiis efficere possimus, certa quodammodo spes nobis promittitur ex praeterito, quod innata vobis liberalitas refrigescere nesciat in futuro. Devotissimas itaque litteras preces vestras, charissime frater et domine, affectu quo solebatis, si placet, accipite, et in R. cognato nostro qui sanctitati vestrae, sicut audivimus, ad Ecclesiam de Idelesham praesentatus est, ipsam sibi conferendo, non remoratae munus institutionis quod petimus adimplete. Nostis namque quantae soleant in talibus occasiones ex mora reperiri, quae praesuli plerumque auctoritatem instituendi adimant, et ne instituendus beneficio quod sibi juste conferri potuisset gaudeat, iniqua quorumdam calliditate praepediant. Divina ergo misericordia viscera pietatis vestrae commoveat, quae nobis est ad vos dilectio simul et devotio; in cumulum charitatis accedat, quatenus praefatum R. in praescripto negotio dignemini promovere, et ob indultam sibi gratiam tam nos quam caeteros amicos suos vestris velitis obsequiis arctius obligare. Valere vos optamus in Domino, charissime.