EPISTOLA CCLXXI. PASCHALI,  Dei gratia summo pontifici [Patri et domino suo  ], IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister, integram et devotam pro viribus obedientiam
Gratias referimus summae paternitati vestrae, quod per praesentium latorem perspectis litteris nostris, confirmastis optatum privilegium communi clero Carnotensis Ecclesiae contra rapacitatem praepositorum , ad compescendam oppressionem ecclesiasticorum pauperum . Adversus quod duo ex praepositis, quos praesentium lator celsitudini vestrae nominabit, pertinaciter se erexerunt, et regiae potestati ad diminutionem sui regni hoc privilegium factum esse suggesserunt, et ita in apostolicam sedem, si animadvertere velit, ad perpetuam infamiam suam graviter deliquerunt. Unde pro ipso clero et cum ipso clero flexis genibus cordis supplico excellentiae vestrae, quatenus repetitis scriptis decretum vestrum corroboretis, et qua poena feriendi sint praesentialiter isti apostolici decreti contemptores, manifeste et sine ambiguitate verborum, Ecclesiae Carnotensi cum terribili gladio ex utraque parte inobedientiam feriente dirigatis. Isti enim ad hoc regem seduxerunt quomodo voluerunt et valuerunt, ut minaces litteras adversus clerum mihi mitteret, continentes cum minis quod bona clericorum sibi accepturus sit ubicunque poterit, nisi privilegium vestrum destruatur, et rapacitas praepositorum in pace concedatur. Has itaque litteras excellentiae vestrae misi, quibus visis, in suggestores eorum severam 116 sententiam dictetis, quatenus infamiae semper subjaceant, nisi ii qui hac occasione res suas amiserint, eas ex integro recipiant. Ita enim et oppressionem pauperum relevabitis, et caeteros a simili praevaricatione compescetis. De precariis vero , quas jam bis in Carnotensi Ecclesia vetuistis, similiter obnixe precamur, ut nunquam mutetur vestra sententia, sed magis confirmetur; quia quando personaliter accipiebantur, oriebantur inde illicita emptio et venditio inter accipientes et non accipientes, et foeda contentio, irae, rixae, aemulationes, inimicitiae, et multa illicita, quae radicitus evellenda esse ab Ecclesia sancire debet vestra excellentia. De caetero et ego et clerus celsitudini vestrae supplicamus de hoc praesentium latore, ut si quid adversitatis ipsi causa hujus negotii contigerit, apostolicam manum et vindicem et adjutricem sentiat. Nam cum ante hoc negotium in pace esset, nunc et a rege et a comite Carnotensi sub obtentu aliarum occasionum minis atque odiis circumvenitur, nec tamen et se et sua pro Ecclesia et pro pauperibus devote et misericorditer impendere desistit. Deprecamur etiam, si quid de hoc negotio postulaverit quod praesenti paginula non contineatur, ut ipsum tanquam nos in hac re audiatis. Vale.
(epist. 265) (l. II, c. De episc.
et cler.) (Ludovicum,

epist. 265) (can. 4, 5 et 6; caus. 10, q. 2)