EPISTOLA LXXI. AD EPIPHANIUM CONSTANTINOPOLITANUM EPISCOPUM.  Epiphanium episcopum ordinatum nec scripsisse nec legatos misisse nuntiat.
Hormisda Epiphanio Constantinopolitano episcopo.
Diu nos non nuntiata tuae primordia dignitatis tenuere suspensos, et in ipsa communis gratulatione laetitiae, mirati admodum sumus morem pristinum fuisse neglectum; quia reparata Ecclesiarum, Deo annuente, concordia, plenum fraternae pacis id flagilabat officium: praesertim quod illud sibi non arrogantia personalis, sed regularum observantia vindicabat. Decuerat siquidem, frater carissime, te legatos ad apostolicam sedem inter ipsa tui pontificatus initia destinasse, ut et quem tibi debeamus affectum bene cognosceres, et vetustae consuetudinis formam rite compleres. Sed licet his omissis, paginalia tantum sufficere judicasses ex occasione colloquia; nos tamen gratia stipulante compulsi, interim juste constantiam exspectationis abrupimus, reciproca mutuae caritatis verba reddentes; quia et noster animus amoris impatiens, et legatorum nostrorum votiva relatio exclusum quod imperabat causa silentium ad officia benigna traxerunt, quibus ad praesens gaudii nostri signa monstramus, et privatae quodammodo amicitiae votiva persolvimus. Legationem autem tuam et ea qua dudum gratia sustinemus, et fulti veteribus constitutis exigimus, ut quantum gaudii fructum, vel de tui pontificatus honore capiamus, vel quas tibi gratias referri conveniat pro impensis in negotio propagandae unitatis officiis evidentius exprimamus.
(stimulante) (sicut

nostrorum multipliciter astruxit legatorum narratio)