EPISTOLA CLXXXVII. SUGERII ABBATIS S. DIONYSII AD S. BERNARDUM.  Gratias agit de consolatione sibi in extremis agenti data, seque ipsius commendat orationibus.
Amantissimo domino et Patri venerabili, Dei gratia Claraevallis abbati BERNARDO, SUGERIUS adhuc B. Dionysii humilis minister, salutem et sincerae dilectionis affectum.
Visitasti nos litteris vestris, visitet vos Oriens ex alto. Munuscula vestra, imo munera maxima, mappulam pretiosam, panem benedictionis vestrae, litteras consolationis, in quibus continentur verba bona, verba sancta, melle et lacte redundantia, mihi misero peccatori delegastis, et in extremis posito consolationem maximam praebuistis. Si enim angelicam faciem vestram vel semel ante decessum meum videre potuissem, ab hoc miserrimo saeculo securius exirem. Sciatis autem pro certo, quia si mille anni, aut ultra, vivere meruissem, nisi in beneplacito Dei remanere non curarem. Nec enim ex operibus justitiae, sed in sola Dei misericordia confidens, quam semper in se sperantibus exhibet, ad eum redire, tota cordis intentione desidero; unde et animam meam in sanctas manus vestras devote commendo; et ut vestris et sanctarum congregationum vestrarum orationibus, divinam propitiationem animae meae concilietis, genibus vestrae sanctitatis provolutus efflagito.