EPISTOLA XLVIII. AD WILLELMUM PATREM.
Ut Ernostum priorem designet; quod si quid obstet, alia consilia suggerit quae sequi liceat.
Dilectissimo Patri WILLELMO, LANFRANCUS quondam dulcissimus, et utinam nunc saltem dulcis! quidquid in hoc saeculo et in futuro honestius et melius. In litteris quas nuper transmisistis, hoc praecipue inter caetera posuistis et rogastis, ut, moto eo qui nunc praesidet, de substituendo ecclesiae vestrae priore vobis consulerem, consultaque sub celeritate scriberem; quam rem fratribus qui mecum sunt ostendi, mihique consulere volenti quatenus ipsi quoque consulerent obnixe rogavi. Communis omnium sententia fuit ut, si aliquo secundum Deum modo efficere valeatis, summum ecclesiae vestrae priorem domnum Ernostum constituatis; quod si ipse renuerit, aut fortasse dominus abbas huic rei consensum praebere noluerit, ordinate quem concors fratrum electio ordinandum decreverit. Si vero vobis hoc consilium displicuerit, capite illud quod sanum sapienti displicere non poterit, videlicet ut agatis quod ex ore domni abbatis Herluini domnique Anselmi agendum esse cognoveritis. Nam ego, ut peccator homo, divini consilii ignarus existo, et ipsi utrique, ut credimus, Spiritu Dei pleni sunt, et secum habent, qui in hujus mundi negotiis apud Deum adjuvare eos valent. Divina majestas, venerande Pater jocundeque frater, te benedicat, ab omnibus peccatis prorsus absolvat.