EPISTOLA CXXXIV. AD EUMDEM.
THOMAS Dei gratia Cantuariensis archiepiscopus, et apostolicae sedis legatus, GILBERTO Londoniensi episcopo, utinam vero fratri, declinare a malo, et facere bonum.
Vestra debuerat meminisse prudentia, quanta vos affectione mater vestra Cantuariensis Ecclesia semper dilexerit, quanta diligentia sedis apostolicae gratiam vobis conciliare studuerit, honori vestro et utilitati, tanquam saluti propriae, semper invigilans; vos autem accepta facultate nocendi, adversus utramque calcaneum erexistis, et eis tanquam clavus in oculo, et sagitta in latere tanto perniciosius nocuistis, quanto minus cavebatur impietas religionis tecta velamine, et perfidia professionem fidei fallacius et fraudulentius impugnabat. Vos saepe commonuimus, et utinam ad salubrioris verba consilii et exhortationis non intumuisset, aut obduruisset cor vestrum. Scripsit vobis summus pontifex, ut paci reformandae inter Ecclesiam et regem diligentiam impenderetis; sed, sicut publice notum est, per vos adversus Ecclesiam vehementior est excitata turbatio. Et quidem multa et magna ad condemnationis vestrae judicium praecesserunt, nisi sedes apostolica fraternitatem vestram in multa mansuetudine supportasset. Nos autem, licet gravissime laesi, molimina vestra contra Ecclesiam et nos, quandiu licuit, dissimulavimus, ut cunctis rectum sapientibus et habentibus zelum legis, excessisse modum videatur patientia nostra. Sed quia novissima vestra semper inventa sunt deteriora prioribus, et ulterius dissimulare non licuit, vos ex justis et manifestis causis anathematis sententia percellentes, a corpore Christi, quod est Ecclesia, donec condigne satisfaciatis, tanquam membrum putredinis resecavimus. Praecipimus ergo in virtute obedientiae, in periculo salutis, dignitatis et ordinis, quatenus prout Ecclesiae forma praescribit, ab omni vos communione fidelium abstineatis, ne vestra participatio Dominicum gregem contaminet ad ruinam, qui vestra doctrina erudiendus et exemplis informandus erat ad vitam.