EPISTOLA II.
Domno suo, peculiari in Christo Domino patrono, Fausto episcopo Ruricius.
Ita me hactenus impia negligentia et negligens impietas possederunt, ut quid, domine mi, in me potissimum accusem, nesciam; et quid in me primum excusem, non inveniam. Si enim argumentationem aliquam ad excusandas excusationes in peccatis exhibere tentavero , adjiciam peccato, sine judicii recordatione, peccatum; ut duplici atque majori delicto ipse me premam, ut qui tarditatis reus sum, esse incipiam falsitatis: et ab humana usque injuria crimen extendam ad aeternam: nunc tantum exspectans de segnitiae noxa sententiam; divinae vero pro mendacii ultione subjiciar. Praesertim cum vera confessio indulgentiam; et falsa excusatio mereatur offensam. Malo itaque tam simplici confessione quam supplici veniam petere, quam peccata geminare. Habes ergo, pater optime, pastor egregie, meam culpae meae spontaneam confessionem. Habes et in discipuli errore, quod corrigas; et in oviculae languore, quod sanes. Potestatisque et judicii tui est, utrum velis ulceris mei putredinem ferri rigore rescindere, an medicamentorum lenitate curare. Ego tamen utram elegeritis curationem amplectar intrepidus; nec paternae ictum dexterae declinabo; dummodo portionem promissae haereditatis adipiscar. Neque attendam quae mihi poena sit in flagello, sed quam habeam in testamento. Melius enim mihi est flere super patre, quam ut abdicet contemptus a patre. Quia parentum pietas distringit, ut corrigat; non perseverat, ut puniat, nec tantum ei moeroris infert arrogantia superbientis, quantum gaudium fert humilitas confitentis. Sic ille Evangelii indulgentissimus pater filium, praeceptae substantiae decoctorem, laeto suscepit amplexu, promptior gaudere de reditu, quam imputare de lapsu . Denique non exprobrantur facinora, non luxuria, non egestas; sola conversi reversio omnia damna compensat. Quia major fuit procul dubio patri facultas reditus, quam rerum facultas. Itaque abscessio reum fecerat, regressio fecit insontem. Ea misericordia sufficit haeredi. Quin etiam paternae clementiae venia sola non sufficit, quod ulnis fovet, quod gratia permulcet; nisi et munera larga multiplicet. Dat annulum ne rursus a patre, perfidia duce, discedat. Calceamenta dat pedibus, quo facilius ardui itineris aspera et dura contemnat. Dat et ipsam primam quam perdiderat stolam, ut quem a morte receperat, pristina immortalitate donaret. Datur etiam ipse juniori vitulus reverso, qui seniori agnus datus fuerat de Aegypto profecturo. Quia ipse educit ex Aegypto pater. Tanti parentis imitare tantus fidem. Trade peccatoribus adjutorium, praesta conantibus remissionem, intercessionem largire, confitentique filio non solum ipse veniam tribue, sed ipse veniam deprecare; ut quem in peregrina patria appellas liberum, in propria possis videre liberatum. Et qui per se amisit dominicam liberalitatem, per te mereatur consequi libertatem, nec a vestro separetur solatio, qui sequestratur praemio.
(Ps. CXL, 4) (Luc. XV)