EPISTOLA XXIII. AD HEREBERTUM EPISCOPUM.
Ut Berardum clericum rixare desistat; et, quia ipsius litteras spreverat, sacros canones legat, ex quibus discat quae reverentia metropolitanis debeatur. Effrenem denique monachum ut a suo consortio penitus eliminet.
LANFRANCUS, divina misericordia, non suis meritis Dorobernensis Ecclesiae archiepiscopus, HEREBERTO episcopo, humiliter sapere et sobrie intelligere. Berardus abbatis Balduini clericus et famulus, nostras de negotio suo litteras tibi detulit. Quas, ut ipse postea mihi testatus est, procaciter irrisisti; 313 satis vilia, multumque indigna de me, multis audientibus, protulisti; pro me de eadem re nihil te facturum plurimis contestationibus affirmasti. De his alio tempore atque loco sermo erit. Verumtamen ad praesens praecipio tibi ne in his rebus sancti Eadmundi aliquid appetas, nisi id ab antecessoribus tuis appetitum fuisse certis documentis ostendas, praefatum Berardum quietum et inconcussum dimittas, quoadusque res in nostram audientiam veniat, finemque congruum canonica auctoritate nostrique judicii definitione recipiat. Postpositis aleis, ut majora taceam, ludisque saecularibus, quibus per totam diem vacare diceris, divinas litteras lege, decretisque Romanorum pontificum, sacrisque canonibus praecipue studium impende; ibi quippe invenies quod nescis, perlectis illis frivolum dices, unde ecclesiasticam disciplinam effugere te confidis. In decretis sic legitur: « Metropolitani sui, in unaquaque provincia, in omnibus rebus ordinationem semper exspectet. » In Nicaeno concilio : « Firmitas omnium quae geruntur per unamquamque provinciam metropolitano tribuatur episcopo. » In Antiocheno : « Per unamquamque provinciam episcopis convenit nosse metropolitanum episcopum totius provinciae sollicitudinem gerere; propter quod ad metropolim omnes undique qui negotia videntur habere concurrant, unde placuit eum et honore praecellere. » Et in Toletanis conciliis: « Sic enim justum est ut inde unusquisque sumat regulas disciplinae, unde consecrationis honorem accepit; ut, juxta majorum decreta, sedes quae unicuique sacerdotalis mater est dignitatis, sit ecclesiasticae magistra rationis. » Et paulo post: « Quisquis horum decretorum violator exstiterit, sex mensibus communione privatus, apud metropolitanum sub poenitentiae censura permaneat corrigendus. » Sunt alia plurima de excellentia et potestate primatum atque archiepiscoporum, tam in praefatis scriptis quam in aliis orthodoxorum Patrum authenticis libris; quae si studiosius legeres, lecta memoriae commendares, nihil inconveniens contra tuam Matrem Ecclesiam sentires; quod dixisse diceris, non dixisses, imo dictum ab aliis salubri invectione reprehenderes. Nec sobrius quisquam putaverit hoc esse in aliena parochia aliquid temere praesumere, cum per misericordiam Dei totam hanc, quam vocant Britannicam insulam, unam unius nostrae Ecclesiae constet esse parochiam. Hermanum monachum, cujus vita multis reprehensionibus obnoxia perhibetur, a consortio tuo tuaeque domus penitus remove; volo enim ut in regulari monasterio regulariter vivat, aut, si hoc renuit, de regno Anglorum abscedat.
(BONIFAC. papa,
epist. 111) (primo,
cap. 4) (primo, cap. 4)