EPISTOLA LX. AD RODULPHUM ABBATEM.
Posse monachum qui in uno monasterio stabilitatem promiserit, justis de causis in aliud transmigrare.
LANFRANCUS Cantuariae archiepiscopus, RODULFO abbati salutem. Indicatum est mihi: de tuo monasterio recedere vis; de promissa stabilitate sollicitus es, timens ne unde Deum placare studes , inde effendas. De quo rationem talem ostendo, et in ostendendo meipsum in exemplum sic do. Si ego Lanfrancus manu propria me de aliquo monasterio non recessurum jurassem, viderem autem quod ibi animam meam salvare non possem, exirem; nec perjurii crimen incurrerem. Qui enim Deo propter Deum alligatur, non solvitur ab ipso, nisi contra ipsum solvatur. Porro ab ipso contra ipsum minime solvitur, qui propter amorem ejus, et ut sibi bene complaceat, a filiis discordiae, superbiae, diffidentiae, et ut aptius dicam, a filiis diaboli migrat ad filios pacis, humilitatis, spei, imo ad filios Dei. Qui enim sic transit, nonne plane fugit a sede diaboli ad sedem Dei? Quis enim judicet illum a Deo damnandum, qui ut ad patrem, ut ad dominum et amicum, fugit ad ipsum? Propterea qui sic transit, non ab Ecclesia ad Ecclesiam transit; non enim plures sunt Ecclesiae, sed una est toto orbe diffusa, et « uni Deo ubique servitur, et uni Regi militatur. » Postremo B. Benedictus . sub medium), qui stabilitatem praecipit firmare, monachum ab alio monasterio ad aliud monasterium venientem jubet suscipi; et, si bonae vitae fuerit, ut stabilitatem firmet, suaderi . Finis epistolatum beati Lanfranci. Epistolas sequentes edidit Dr J.-A. GILLES, Opp. B. Lanfranci; Oxon. 1844, tom.
(Regul., cap. 61) (ibidem)
[ al., debes] [ al., apertius]