EPISTOLA CLXII AD ROBERTUM PRAEPOSITUM ARCENSEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, ROBERTO praeposito Arcensi.
Si verum est quod audisti, dominum papam latere non potest, et per nuntios nostros, quos in dies singulos exspectamus, super hoc confidimus certiorari in brevi. Et perfecto honorem domini et amici nostri ita desideramus, sicut salutem animae propriae. Honore siquidem maximo a Christo dignissimus est; cui ad gubernandum imperium adest nobilitas, generi prudentia suffragatur, delinquentes coercet rigore justitiae, subditos obtemperantes juri mansuetudinis moderatione gubernat, Ecclesiam veneratur et protegit, in ministris suis suscipit Christum, et universorum gratiam benignitate provocat, et obsequiis et beneficiis obligat affectiones. Non saevit in subditos, nec occasiones justitiae praetextu quaerit, quibus cruciet pauperes, exhauriat et spoliet copiosos. Haec fuit quondam nobilium generositas Augustorum, quam iste praeter conterminalium et coaetaneorum morem exercet, qui saluberrime et honestissime novit, et consuevit Parcere subjectis, et debellare superbos. Prompto igitur et prono animo, si Deus opportunitatem dederit, operam dabimus et diligentiam, ut fiat ei in beneplacito Domini secundum desiderium tuum. Sed vellemus ut res ordine suo rite procederet, ut gradus honoris debitus non deesset ascendenti, qui medius est inter habitum et optatum. Satis dictum credimus sapienti. Tu interim ut diligenter audias et exaudias quae tibi per magistrum Robertum clericum nostrum significata sunt, petimus affectuose, rogantes affectuosius, ut colloquio regis et comitis, quod speratur, a nobis revertens valeas interesse.