CLVII.  Petente Mauritio, episcopo Parisiensi, concordiam inter Stephanum quondam episcopum et Theobaldum archidiaconum compositam conservari jubet.  [THEODORI  Poenitentiale,  II, 718, ubi revocatur lector ad privilegia Eugenii III et Alexandri III de eadem re episcopo Parisiens concessa. Vide  Patrologiae  tt. CLXXX et CC.]  CLVIII.  Mauritio episcopo (Parisiensi) scribit, mirari se, quod archiepiscopus Senonensis parochianos ejus, « eo nesciente et inrequisito, ad alios judices mittat, interdum et propriae sententiae definitionem condemnet. » Concedit, « ut liceat ei sententiam salva appellatione promulgatam ipso jure proponere, et parochianis, ne coram judicibus sic datis respondeant, prohibere.  » [THEODORI  Poenitentiale,  II, 563.]
CLEMENS MAURITIO episcopo.
Cum ex auctoritate canonum liqueat quid archiepiscopis jure metropolitico debeatur, et scriptum sit, ne quis terminos alienos usurpet, mirabile gerimus et satis reprehensibile judicamus, quod venerabilis frater noster archiepiscopus Senonensis parochianos tuae jurisdictioni subjectos, te nesciente et inrequisito, quosdam ad alios judices mittit, interdum et propriae sententiae definitionem condemnat. Sane quia hoc inhibitum prohibitione canonica reperitur, salvo eo quod de articulo appellationis excipitur, et sententia a non suo judice lata nihil obtinet firmitatis, fraternitati tuae praesentibus litteris duximus concedendum, ut liceat tibi sententiam taliter promulgatam ipso jure proponere et parochianis tuis, ne coram judicibus sic datis respondeant, prohibere. Nulli ergo, etc.