EPISTOLA XI. AD HILDUINUM.
Excellentissimae nobilitatis viro, et gloriosae dignitatis apice sublimato, HILDUINO, a Deo electo Patri et magistro, FROTHARIUS episcoporum extimus, et universa Ecclesia Leucorum civitatis perennem in Christo suppliciter optamus salutem.
Ut longaevis temporibus vestra felici vigore et prospero cursu valeat paternitas, creberrimis precum supplicationibus divinam clementiam et ore et corde deposcimus. Dum enim vestri regiminis tutelam nobis solito Dei gratia praeesse annuerit, coelestis protectionis munimen nostris adesse profectibus veraci experimento dignoscimus. Nunc itaque vestra misericordia, quemadmodum semper consuevit, pro nostra laborare dignetur necessitudine, quia servitium nobis valde onerosum injungitur, quod absque difficultate nequaquam vires nostrae peragere possunt. Praecipitur enim ut in Aquis palatio operemur, et laboribus ibidem peragendis insudemus. Sed ab hoc opere alia servitia et necessitates nos revocant, et si vestrae pietati libet, etiam opportunam satis excusationem praetendunt. Recordari siquidem vestra paternitas valet quod cum in palatio Gundumvillae domnus imperator hoc anno staret, vestram continens manum, jussit ut in fronte ipsius palatii solarii opus construerem, de quo in capellam veniretur. Adjecit quoque quod quempiam illic plerumque manere sivisset, vestri personam tacite innotescens. Praecepit nihilominus ut in pariete ipsius domus ligneo, alterum operis lapidei parietem superadjicerem, et quamlibet hujusmodi opera sint festinanter explenda. Et tamen adhuc tertius labor nostrae coeptae basilicae adhibendus, de qua nihil postquam hinc secessistis egimus: quia impediti sunt hactenus homunculi propter tempus hiemis, et tempus sationis. Istiusmodi laboribus addita est nobis nolentibus necessitudo, et miserae infelicitatis adversitas. Quidam namque servus peccati ac noster, invidens sodali suo cellarario nostro, ob quod ei in ministerio praeferretur, horreo, quo ruri segetes erant redactae, quarum esu nos sustentari usque tempus messis credebamus, pestiferum latenter ignem supposuit, et mox universa quae illic habebantur consumpsit: servus infelix, servus ingratus, et saevo anathemate permultandus, qui tantae vitae subsidiis sub momento privavit. Denique familiam sancti Stephani adeo praeteritorum annorum fames adnihilavit, et ad tantae perduxit paupertatis miseriam, ut vix sumptibus fragilis vitae sustentari ullatenus valeant. Unde nec censum ab eis debitum exigere possum, nisi ex opere manuum, pro quo rursus a me pascuntur, et nec sic recuperari utiliter queunt. Haec et supradicta pia consideratione perpendere dignamini, et a praedicto servitio nos liberare ne pigeatis. Alioquin per me ipsum ad praesentiam domni imperatoris, et vestram praesentiam suppliciter obsecrabo, ut hoc onus curae pastoralis a me submoveatis, quia illud mea parvitas taliter ferre non valet; et valde utilius est me ab istiusmodi cura submoveri, quam per meae auctoritatis fiduciam tot oves Domini exitio discriminis interire. Agat ergo Dominus meus ex hac petitione erga me, ut bene semper egit, et valeat per multa annorum curricula feliciter in Christo. Amen.