EPISTOLA II. AD PRIOREM WINTONIAE.
ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariae priori Wintoniae, quam sibi salutem.
Mutuae societatis affectus, quo sub ipsa paupertate sed tolerabili pridem fuimus ad invicem connexi, nos pro certo docet qualiter sub ipsis hujus mundi deliciis et rerum affluentia debeamus conversari; dum patenter perpendi potest, si plenius id inquiratur, qualiter nobis illa rei familiaris inopia tunc dederit notitiam de temporalium abundantia, cujus possessores credebamus plurimum felices, quos jam constat denudata vanitate et discussa, vacuos esse et inanes. Quid tibi, amice, videtur, si praeteritas illas scholares angustias cum his quas nunc patimur compares anxietatibus? Nunquid amaritudinem illam amariorem dices isto melle, quod in ardore et aestu tribulationis dierum istorum nunc de spinis et tribulis elicimus? Tunc quidem aliquatenus suffecit diei malitia sua, nunc autem miseriarum cumulus, qui ex ipsa nascitur opulentia, suam ita demum aggravat acerbitatem, quod etiam vita ipsa quandoque vertitur in taedium. Unde a sollicitudine et cura suffocati, cum temporum damno quae retrorsum non habent recurrere, omnibus modis incurrimus salutis dispendium. Nec est aliquid in quo reperitur solatium sine graviori discrimine. Quacunque enim te verteris, occurrit salutis obstaculum. His in me ipso repertis, anxietas animi motum mentis non sinit esse securum, donec aspiraverit dies quam daturus est Dominus in utriusque nostrum consolationem, ut possimus revera pro nobis dicere quia beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum coelorum. Ex mea vero tuam tribulationem dimetior, et idcirco tibi sicut mihi ex cordis affectu hactenus haec aggressus sum loqui, votum et desiderium habens non modicum de statu domini episcopi et tuo pleniorem habere notitiam, quia si quid penes conscientiam tuam movetur, unde debeat amicus tuus pro te moveri, id securius mihi tanquam tibi committere poteris, quoniam tuum profectum sicut et meum omnino affectat anima mea. Valeat amicus meus et vivat in Christo.
(Matth. V)