EPISTOLA XXXII. AD ITHERIUM.  (Anno 796.)   Consolatur infirmum, et ut se ad aeternitatem praeparet, amice suadet.
Dilectissimo Patri Itherio Albinus salutem.
Gratias agamus Deo Jesu, vulneranti et medenti, flagellanti et consolanti. Dolor corporis salus est animae, et infirmitas temporalis, sanitas perpetua. Libenter accipiamus, patienter feramus voluntatem Salvatoris nostri. Sed nunc noli tardare. Fac quod facturus es. Curre dum lucem habes . Festina ad eum qui vocat te. Quod necessitas cogit, voluntas praeveniat. Esto scriba sapiens, negotiator fidelis. Vende terrena, eme coelestia. Quid spectatur diei crastini incertitudo? Non sit dilatio in salute animae. Quod animo cogitatur, opere perficiatur. Quod infirmitas optavit, sanitas peragat. Testis est qui omnia novit mei cordis, hoc plena charitate et fideli 37 consilio me suadere. Scio me post te in loco tuo talem non habere amicum. Sed magis te velim amicum habere in honore permanentem quam pereuntem, et intercessorem apud Deum gaudere quam largitorem in saeculo. Petatur a Deo auxilium, ut amicorum confirmet consilium, et suis iter salutis ostendat, et dirigat in viam pacis, quos proprio redemit sanguine. Ecce quali pretio empti sumus! Non amemus ea quae nos separant ab eo qui nos usque ad mortem suae carnis dilexit. Plurimos dies saeculo satis servivimus: vel paucos qui restant vivamus Deo nostro, ut digni efficiamur faciem illius videre qui dixit: Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt . Laetus lege, et constanter incipe; feliciter perfice, et sit Dominus tecum in aeternum.
(Joan. XII, 35) (Matth. V, 8)