EPISTOLA III. AD FULDENSEM ABBATEM, UT VIDETUR, WIDERADUM.  Deplorat miserum Fuldensis ecclesiae statum.
Venerando abbati +, diversarum virtutum floribus cunctos praecellenti abbates nostris temporibus, + indigne vocabulo pastoris Tegrinseensi ovili praelatus, una cum eodem jugiter orando coelestis gaudia senatus.
Utriusque vestri hominis profectum, Pater charissime, ad proprium velle in Domino semper prosperari non cesso pro posse ac nosse intimis praecordiorum suspiriis deprecari. Sed non sine lacrymis possum dicere quantum me fama de vestris cladibus triste nuntium portans solet afficere. Dudum enim comperi monasterium S. Bonifacii omnium ecclesiarum speculum hactenus jure nominatum, nunc cum contiguis aedificiis esse concrematum. Hoc ergo cunctis cognoscentibus est lamentabile, qui et optant gratia Dei ipsum quandoque pristino decore fieri reparabile. Necdum vero hinc obortae mihi lacrymae erant siccatae, et iterum sinister rumor attulit vos peste turgidum jam in mortis esse vicinitate. Verum ad haec infortunia dum nequeo corporale solatium exhibere vobis vel medicamentum, supplicans tantum Christo pro remedio vestri, illud etiam consolatorium sancti Jacobi profero documentum: Omne gaudium existimate, dum in tentationes varias incideritis; dum et alias scriptum esse noveritis: Fili, disciplinam Domini despicere noli, neque fatigeris, dum ab eo argueris. Adhuc namque inter spem et metum positus, pro vestrarum rerum statu hunc brevem vobis mittens, veritatem cognoscere cupio praesentis legati relatu. Egomet ipse nimirum non differrem vos videre, si aliquod charitatis pignus vestrae almitati possem praebere, et nisi pro aedificando S. Quirini coenobio essem occupatus, atque, ut vobis notum est, nimietate paupertatis undique circumvallatus.