171  EPISTOLA III.  Amicum charius emere, quod ab amico nonnisi precibus extorquet. Interim quod Exoniensis Ecclesiae. miraculorum historiam tardius miserit, excusat se quod primum ejus exemplar fuerit amissum.
Dilectissimo fratri, atque venerando Exoniensis Ecclesiae canonico CLAREMBALDO, HILDEBERTUS humilis Cenomanorum sacerdos, plurimam in Domino salutem.
Timeo, charissime frater, timeo, quod negligentiae arguas me, qui toties rogatus ut miracula quae in Exoniensi Ecclesia Dominus operari dignatus est juxta fidem destinati mihi exemplaris adnotare non taederet, satisfacere tibi diutius distuli. Unde et opus flagitatum non gratis exarasse me accusabis, quod et diuturna exspectatione, et innumeris precibus comparasti. Quippe, juxta philosophum, non tulit gratis, qui, cum rogaret, accepit. Et quidem scio quia nullum vendit amicus obsequium; libenter et gratis et cito subvenit. Nescit preces exspectare, sed velut egentis vaticinetur voluntatem, praevenit rogaturum. Dubitat enim utrum sit obsequium, quod vis precum elicit, quod non accipit improvidus, sed importunus extorquet. Porro ab eo quod a me postulasti obsequio, procul fuisse noveris, quidquid obsequii minuit majestatem . Ex quo enim tuum didici desiderium, ex abundanti preces addidisti. Statim statui obsequi, sed exemplar amissum casu, parturientem tenuit voluntatem, quod cum mihi per multa defuisset tempora, postea repertum meisque redditum manibus, in negotium scribendi sopitum excitavit affectum. Finis erat operi cum ingressus ad me nuntius, chartam in tuo nomine protendit, idipsum quod in primo legeram exemplari continentem. Adjecit idem nuntius, idcirco mihi secundum etiam exemplar transmissum, ne prioris amissione, silentium excusarem. Accepta igitur et relecta non semel pagina, movit spiritum relegentis. In ea namque miracula quaedam continebantur, quae in prima; sed in ea aliter, aliter in prima, quaeque non sic attendi diversa, ut adversa sibi judicarem. In his quae juxta primum exemplar edideram, 172 nil addere decrevi, nil demere, nil mutare. Ejusdem namque rei diversa relatio, nihil verae praejudicat historiae. Tuo itaque, frater mi, judicio reservavi opus corrigere, vel omnino supprimere vitiosum, Vices amici geres, si removeas ab oculis quidquid linguas noveris formidare. Haec ideo tibi, Clarembalde, imo Clare-valde, praelibavi, ne putares voluntate potius quam necessitate dictatum styli obsequium, et me sic taedere amico scribere, tanquam si et amasse poeniteret. Caeterum cum diverso tenear littore; cum nec salutare te possim, nisi propitium habeam prius dimidium mundi; cum multis a te separer aquis, aquae tamen multae non poterunt exstinguere charitatem Vale.
[ id
est, magnitudinem]