EPISTOLA LII. AD ABBATEM G . . . . . . . .
327 Orricium commendat, qui apud illum regis mandato detinebatur.
LANFRANCUS indignus antistes, venerabili abbati G . . . . . . . . salutem et benedictionem. Gratias quantas possum paternitati vestrae ago, quod praesentes et absentes nobis et de nobis bona dicitis, meliora optatis, utrumque verbis et litteris confirmatis. Et revera sciatis me eamdem circa vos voluntatem habere, et vobis et vestris sinceram dilectionem in omnibus et per omnia exhibere. Quod de domino Orricio mandastis, gratanter accipio, sed contra praeceptum regis nihil rogare et nil jubere praesumo; sed rogo multumque rogo quatenus propter Deum et propter amorem meum, et quia ipse dignus est, eum diligatis, honeste tractetis, paternum ei affectum, sicut prudentia vestra judicaverit, impendatis; pro justitia namque persecutionem patitur, et, cum superna voluntas fuerit, in gaudium sibi et laetitiam convertetur: misertus est tamen ei Dominus, quod inter vos eum voluit esse; et putantes nocere, sicut Domino placuit, plurimum profuere.
[Orricius]