EPISTOLA CLXXXVII. CONRADI IMPERATORIS AD E. IMPERATOREM CONSTANTINOPOLITANUM.  Excusat se quod detentus infirmitate stare promissis nequiverit.   (Anno 1150.)
CONRADUS Dei gratia Romanorum imperator Augustus, charissimo fratri et unico amico suo E. eadem gratia Graecorum imperatori Augusto, sublimi, PORPHIROGENITO, felici, fraternam dilectionem et omne bonum.
Quanta nos charitatis et devotionis instantia, quanto fidei et humilitatis studio in sacris sedibus gloriosi imperii tui susceperis, quanta humanitatis et liberalitatis gratia in lecto infirmitatis nostrae non solum per tuos et tua, sed etiam in propria persona et propriis manibus ministraveris, tunc videlicet, quando manus omnipotentis Dei nos non solum in detrimento amissi exercitus, verum etiam in verbere corporalis aegrotationis percusserat, nulla potest rerum oblivio ab animae nostrae tenaci memoria evellere. Pari quoque et simili recordationis constantia fixum animo tenemus, quae fuerit inter nos mutuae pactionis obligatio, quid tuae celsitudini spoponderimus, quid perficere promiserimus. Sed cum a sublimitatis tuae regno corporaliter discessissemus, in quo nos per fidem et benevolentiam habitare sentimus, imperium, quod nobis a superna majestate collatum est, invenimus in quibusdam partibus suis ex occasione longae absentiae nostrae turbatum: ad quos motus comprimendos, et pacem reformandam, dum tota cordis intentione accingimur, Pater ille misericors, quia flagellat omnem filium quem recipit, tendit manum in retribuendo, gravique tertiana febre maceratos nos prorsus imbecilles et fere inutiles per sex mensium spatium detinuit. Si itaque Deo impediente propositum nostrum ad tempus est retardatum, non tamen est omnino evacuatum, et promissionis nostrae effectus magis est dilatus quam frustratus. Ad excusandam itaque morae nostrae necessitatem, ad salutandam tuae sospitatis nobilitatem mittere curavimus cum litteris praesentibus nuntium celerem et expeditum, qui de nostra bona valetudine certum te et hilarem efficeret, et nos identidem de tua et filiae nostrae tuae conjugis charissimae imperiique consortis sospitate, et de rerum vestrarum prosperitate laetificaret. Caeterum post celebratam, Deo auctore, curiam, quam Kal. Maii cum principibus Saxoniae, Poloniae, Bohemiae, Leutitiae, in civitate Merseburg, habere decrevimus, nuntios nostros viros utique principales et egregios ad tuam praesentiam cum tuo prudenti et honesto legato, videlicet Michael Bardalia dirigemus, qui tuam magnificentiam de nostris sponsionibus ac promissionibus dubitare non sinent. Salutat vestram magnitudinem dilectus filius noster Henricus junior Romanorum rex, et charissimam filiam nostram suam utique materteram, cui quantam gloriam Deus in primis militiae conductus sui auspiciis contulerit, lator praesentium viva voce declarabit.