EPISTOLA CLXXVII. AD HENRICUM II, REGEM ANGLIAE.
HENRICO regi Angliae, THOMAS Cant. arch.
Duplicis rationis consideratio nos hortatur, ut ea, quae vobis expedire cognoscimus, regiae majestati prompto et fideli animo suggeramus. Cum sublimitati vestrae sincerissima dilectione connectimur, et extremi retributionem judicii interioris oculi lumine contemptamur, videmus profecto, quantum nobis immineat, et ea quae ad gloriam terreni honoris pertinent, prompta vobis exhortatione suggerere, et ab eo quod vestrae saluti renititur, officiosissima vos sollicitudine revocare. Maxime quia si is, cui loqui ex officio datum est, in alienae salutis discrimine salutifera monita non depromat, seipsum reum sanguinis fratrum constituit, dum eum, cui necessarium consilium negat, in pravitate viae suae mortifera taciturnitate relinquit. Ne autem hoc nostris forsitan adinventionibus ascribatis, prophetae vobis verba describimus, quibus dicitur: Si dicente me ad impium, morte morieris, non annuntiaveris ei, ut convertatur a via sua mala, ipse quidem in iniquitate sua morietur, sanguinem autem ejus de manu tua requiram. Nos igitur hac prophetica, imo divina comminatione perterriti, et regiae celsitudini vestrae fidelis dilectionis foedere copulati, studuimus semper vobis intrepida commonitione consulere, quod vestrae saluti, quod gloriae, quod ipsi penitus terreno honori omnimodis putavimus expedire. Specialiter autem in novissimo colloquio vestro, cum licentiam a vobis reditus sumeremus, pia sollicitudine nos vobis exposuisse meminimus, quod quidquid super aliis capitulis vestrae potestatis licentia faceret, illud indignum penitus, et ab omni ratione videbatur extraneum, et non solum humana censura damnabile, sed et divino putabatur judicio judicandum, quod occasione Cantuariensis archiepiscopi tot alios, viros et mulieres, clericos et laicos, parvulos et provectos, totius omnino regiae offensionis innoxios, a propriis cogebatis sedibus exsulare: maxime cum dicant nonnullos eorum eumdem archiepiscopum nulla penitus sanguinis propinquitate contingere. Et quoniam his clementer auditis vera nos dicere dignanter vos recognovistis, et inde mihi responsum bonum post modicum promisistis, miramur, quod nihil ex hoc postea ex vestri parte suscepimus, quamvis hoc ipsum vestris magnis occupationibus imputemus. Rogamus autem, ut juxta datam nobis verbi vestri fiduciam, vestrum circa illos relaxetis edictum, et quod inde feceritis, fidelis amici auribus non celetis.