EPISTOLA VI. AD THEOBALDUM CANTUARIENSEM ARCHIEPISCOPUM.
Patri suo et domino THEOBALDO Cantuariensi Dei gratia archiepiscopo, frater G. ecclesiae Beati Petri Glocestriae dictus abbas, totum quod pacis, quod gratiae, quod salutis.
Gratias ago benevolentiae vestrae, in Christo dilecte Pater, quae me dignata est et filium nominare et amicum reputare; et ut fierem suscepti comes itineris, mihi voluit etiam in expensis providere. Gratulor equidem, si venit tempus et a Domino opportunitas data est, qua possit Ecclesia vestra de manu suffocantis eripi et quocunque modo, quocunque labore in libertatem dignitatis antiquae restitui. Novit inspector cordium Deus quam promptus forem huic exsequendo negotio, nisi Ecclesiae cui alligatus sum, timerem undique emergenti periculo: sed noverit sanctitas vestra equidem usque ad diem hanc non irruit vehementius tempestas in nos. Hodie contra comitem Herefordiae, cujus sitis in omne quod habemus excanduit, causam multo sudore distringimus: et ipsum, quem si absentes essemus, nostrae sperabamus Ecclesiae protectorem, praesentes experimur infestissimum hostem. Episcopalia jam contra ipsum arma acuimus, et contra ipsum et omnes suos velut in procinctu astamus; aliorum infestantium nos non est numerus, contra quos hi ferrum tenentes, hinc lapidem, pugnamus et vix proficimus. Habebit itaque excusatum hac vice me filium vestrum paterna benignitas, quem vobis ad praesens necessitas subtrahit, non voluntas. Erunt omni die lacrymae meae in maxillis meis, donec reditum vestrum et successum audiam et redeunti Patri laetus occurram. Interim oratione prosequar Dominum meum, cui si absens ero corpore, in omni negotio praesens spiritu et affectu mentis astabo. Vale.