EPISTOLA CCXXIV. WIBALDI ABBATIS AD E. IMPERATOREM CONSTANTINOPOLITANUM.  Optat ut Deus victorem eum reddat de tyranno Siciliae, et ut initum cum Conrado imperatore olim foedus renovet et firmet.   (Anno 1150.)
Glorioso, sublimi ac praecelso victori, magnifico, ac praepotentissimo E. PORPHIROGENITO Graecorum imperatori excellentissimo, WIBALDUS Dei gratia Corbeiensis et Stabulensis abbas, assiduas orationes et devotum servitium.
Quod ad gloriosam majestatem vestram, ad sanctum et terribile imperium vestrum scribere audeo ignotus vobis tam facie quam obsequio, persuasit mihi sacratissima fides vestra, charitas et benignitas, quam exhibuistis charissimo domino meo Conrado serenissimo Romanorum imperatori augusto in terra imperii vestri et magnae potestatis vestrae quando in tali temporis et rerum articulo erat, ubi solet verus amicus probari. Et quoniam in veritate intellexi quod ipse dominus meus vos et imperium vestrum diligit, et omnia quae vobiscum per pactum et conventiones firmavit, implere intendit, ego quoque pro mea parvitate vestram celsitudinem plurimum diligo et honoro, et ut de communi hoste imperii vestri illustrem victoriam et gravem vindictam sumatis, Deum humili ac devota prece deposco. Sane ille idem Siciliae tyrannus meipsum de monasterio Sancti Benedicti in monte Casino expulit et perimere voluit, cum fuissem ibi communi omnium voto et acclamatione ordinatus abbas, imo nolens tractus in tempore felicis memoriae Lotharii imperatoris, et gaudeo quod tales habeo adjutores, quin potius duces ac principes contra praedictum Dei inimicum. Siquidem malignus ille et alii quamplures homines contra magnificum et forte imperium vestrum multa mala moliuntur et quotidie machinantur; sed confido de omnipotentia Dei et de ipsius clementissima justitia, quod tantum ac tale imperium, in quo est divinae religionis cultus, in quo est ordo legum et juris civilis ratio, in quo est fortitudo et disciplina militaris, in quo est infinita divitiarum copia, nullatenus ab improbis et perversis et absque pietate divina hominibus subrui possit et superari. De amplificando vero et in melius firmando foedere inter sanctum imperium vestrum et praecelsam domini mei majestatem suadeo magnificentiae vestrae, ut voluntatem suam, quam vestrae sapientiae in praesenti manifestat, adimplere non differatis. Si dignatur vestra sublimitas meam parvitatem inter notos habere, et per gloriosos apices vestros salutare, de fideli fidelissimum me facietis.