EPISTOLA LIII BONIFACIUS ETHELBALDO. [A. D. 742.]
Domino reverendissimo et dilectissimo Ethelbaldo regi Mercionum Bonifacius servus servorum Dei intimae charitatis salutem.
Obsecramus celsitudinis tuae clementiam ut istum missum meum, nomine Ceolam, praesentatorem harum litterarum, in necessitate nostra, et itineris sui, et in quocunque illi necessitas contigerit, solatium praebere, et adjuvare dignemini, et mercedem pro eo et a Deo habeas de missis nostris, qui praeterito anno ad vos venerunt, quia eis in omnibus adjutorium, ut referebant, praestitistis. Interea, pro signo veri amoris et devotae amicitiae, direximus tibi accipitrem unum, et duos falcones, duo scuta, et duas lanceas. Quae, rogamus, licet digna non sint munuscula, tamen pro charitate benedictionis suscipere digneris. Finem loquendi omnes pariter audiamus: Deum time, et mandata ejus observa. Petimus quoque ut si per alterum nuntium verba nostra ad praesentiam tuam scripta pervenerint, auditum tuum accommodare digneris, et sollicite audire cures. Vale in Christo.
[P. pro Deo]