EPISTOLA CCXXXIX.
ARGUMENTUM.-- Querela anxia contra praelatum.
Diutissime hoc cruciatus fui, et adhuc in interioribus mei cordis haec pertago desaevit . . . . . hoc terribilis in judiciis Deus longanimiter mala te dissimulans fore destruet eum in finem quia persecutus est homines . . . . . et devotum corde magnificans totus rapinis inhiat, ut pecunias accumulet infinitas, filius avaritiae, idololatra pecuniae, servus mammonae; ibi legit ubi studet, ibi cor ejus quia thesaurus ejus: quemque portat gladium Petri, obtunderi elideri justitiam emollire, arcum Domini et rigorem justitiarium evacuare; inquisitionem quae facta est semper vocastis negotium vestrum; absit ut degeneret in . . . . . et in negotiatione opprobrium: clamat clerus, clamat populus; clamant scripta, et voces eorum qui de insufficientia et inutilitate ipsius submurmurando testificati sunt nos quae ipsorum est nunc nunquid Ecclesiae parcet ei qui totam Ecclesiam profanavit? Diebus fere singulis me pugnare oportet ad bestiam: eo sic pugno quasi aerem verberans, nec repugnans impugnor, sed ethici testimonio, Non pugna est, ubi tu pulsas, ego vapulo tantum: fruges abstulit, domos combussit. Supplicam et damna haec mihi paret ipsi afflicti et magnatum plus subsannans insultabat gravius mihi damnum, damnumque et confusionem meam in theatrum publicae derisionis publicavit; in omnibus his, et non est conversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta, nunquam beneficium mihi dabit nec in aliquo benefaciet; malificia vero ejus a post tempore suae promotionis jugiter in libro experientiae lege: Quousque, Domine Jesu, durabit iniquitas, . . . . . . ut quid terram occupat labor inutilis. Securis ad radicem posita est, nec est qui eam succidere velit, sed qui malefactorem non corripit cum possit, omnia mala opera ejus facit, alia vice fruges violenter ablatas, luto potius conculcari quam excuti fecit, ut duorum jactura me afficeret, quia restitutionem mihi humiliter fleri postulabam, non conventum nec vocatum a se nec ab alio, prius appellatorem, sine omni causa, sine omni judiciario ordine me suspendit. In omnibus his autem non sufficit quod cito ovicula tua, . . . . . . tissime pastor, rapta dirius affligitur et torquetur. Cum enim expersus episcopos et omnes aliosque potentissimos sui nec sufficiunt nec suffragio indigent alieno. Respice senem debilem incessanter afflictum, nec enim aliud quaerit, nisi ut cum dolore canos meos deducat ad mortem. Proinde ne tuus Naboth pro vinea vel pro Ecclesia sua potius occidatur, dura, inquit, sed sera est querela dicentis ad Achab: Occidisti insuper et possedisti. Romani principes olim solo verbo suos emancipabant, quos domini sui malitiose vexabant. Emancipe hunc miserum et intolerabili servitute oppressum, pontifex urbis Romanae, qui solus habes super omnes pontifices plenitudinem potestatis. Si vero magni emancipare simpliciter eximatur, saltem usque ad quinquennium; jam enim in membris meis responsum accepi; certusque sum quod excussa miserae hujus vitae cuti, Deus aliquid gratiae vitalis adjiciat extra translimitabit unum animam. Poteritne Innocentius ita esse crudelis, ut oviculae suae discrimen enorme dissimulet nec eam faucibus irruentis eruat leonis aut lupi? Aut mihi pacem providere velitis, aut quidquid habeo in manu vestra promitto et sine ulla contradictione resigno. Praecepistis E. epo. et I. decano, ut super ablatis mihi justitiam exhiberent: ego autem terribiles ejus minas et ad certa discrimina vitae meae consilio amicorum coactus digito labella compesco, et facit a magistris suis puerili cogendum lacrymam ab oculo prorumpentem iterum oculo resorbere. Vulgo dicitur eum flagellari infeliciter qui conqueri de flagello non audet. Audite, coeli, et auribus percipe, terra, magna mala quae patior et graviora quae timeo et exspecto. Si . . . . . apud eum, qui prae omnibus antecessoribus suis terribilis est apud reges terrae ut sitis mihi testes quod liberare me potest et de faucibus bestiae crudelis eripere uno verbo, O unum verbum, sis mea. O solatio, sis honor; o gloria ejus, qui liberat pauperem a potente ac senem et debilem cui non est adjutor: Infelix ego homo, quis me liberabit de carcere mortis hujus? Quam infelice auspicio de dulci Francia ubi natus et nutritus et editus fueram, in hanc servilem barbaram sum translatus, sed Innocentio loquar, et certus sum quod de malitia sua potest innocentia propulsare.