EPISTOLA LXI. AD EUMDEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, OTTONI cardinali.
Audito adventu magnitudinis vestrae, proscriptorum Christi coexsulantium nobis exhilaratus est coetus, et quasi ad consolationem Ecclesiae et cleri liberationem de coelo missus sit angelus, exsultavit, et gratias egit omnis Ecclesia sanctorum. Et licet multis suspectus sit collega vester, dicentibus quod acceptor est personarum et munerum, et domini regis intimus fautor, ut ei velit in omnibus patrocinari, et nos, imo Ecclesiam Dei confodere, et jugulare spoliis nostris: nominis tamen vestri, virtutum rectius dixerim, clarescit opinio, ut angelum Domini cum Moyse, id est, Spiritum sanctum in lege praevium habeatis, qui custodiat vos semper, et Deum recentem habere non patiatur, ut verbo Dei aut munus, aut personam praeferatis, aut causam. Non est, inquit propheta, Deus in conspectu ejus, inquinatae sunt viae ejus in omni tempore. Unde et vos per vias mundas, et vias planas iturum esse Ecclesia Anglicana non ambigit; quia per vias rectas iter habiturum indubitanter confidit. Nec veretur, ne in prostitutionem justitiae accipiatis supellectilem nostram, qui scitis, quod pecuniam sic acquisitam non licet mittere in corbonam, quia pretium sanguinis est. Utique Non habet eventus sordida praeda bonos. Insultant nobis quamplurimi, et praecipue nostri, imo Ecclesiae adversarii, dicentes recte contra nos missum esse cardinalem Sancti Petri ad Vincula, ut ministerio ejus Petrus denuo vinculetur, cum tamen ego interim credam, quod familiaritas, quam cum domino rege in nostra depressione contraxit, ad Ecclesiae proficiet liberationem, et salutem regis, et gloriam Dei. Unum tamen est, quod plurimum vereor, ne quis fratrum, de quibus Apostolus queritur, egrediens a facie Domini collectas pridem agrestes coloquintidas immisceat pulmentario prophetarum, ut sensum divinum agrestibus porcorum, id est voluptuose viventium, subruat cibis, et mentem legis imaginatio vitae subvertere moliatur. Sed cum ab uno de filiis prophetarum mortem esse in olla vir Dei audierit, farinam grani, quod pro nobis in terra mortuum est, ut multum fructum afferat, in ollam projiciet, ut innatae malitiae germen bonis de caetero nocere non possit. Ego vos arbitror virum Dei nobis a Domino destinatum, qui desolatam in Anglia laetificet Sunamitidem, et potentem Syrum curet a lepra, et Giezitas adhaerentes ei debita crimini condemnatione percellat. Si his amotis gloriosum nostrum regem revocaveritis, illico, ut spes est, poenitebit, fatebitur culpam, et humiliter satisfaciens Ecclesiae restituet libertatem, et pacem, et nobis omnibus ablata cum integritate, securitate et gratia. Nec ultra contendet de conservandis consuetudinibus, quas, ut taceam damnationem, quam eis perpetuae leges infligunt, dominus papa Senonis de unanimi fratrum consilio, vobis, ut opinor, audientibus, condemnavit, nec exiget juramenta, quae salva fide et religione observari non possunt. Sed haec vobis plenius innotescent, cum episcopos videritis Balaamitas, non omnes dico, sed plurimos, qui vana vident et stulta, nec aperiunt unde ad poenitentiam debeat provocari. Hi contra nos, imo contra Ecclesiam loquuntur sedentes in porta, et psallit in nos etiam, qui non bibit vinum. Quia ergo in vos omnium oculi directi sunt, honori Dei et paci Ecclesiae, si placet, insistite, et praescribite quid nos facere oporteat, ut Ecclesia Dei debita gaudeat libertate. Nihil enim est, quod salva conscientia et honestate fieri possit, quod non libentissime faciamus pro recuperando amore domini regis. Chaos inter nos firmatum est, ut nullus nostrum ad vos valeat pertransire, etiamsi velit, et sumptus habeat. Valeat semper dominus meus, et proscriptorum misereatur.