EPISTOLA CLXX. AD REGINAM QUAMDAM.
ARGUMENTUM.-- Hortatur reginam ne plus aequo lugeat ob mortem regis Arragoniae.
Tibi forsitan profuit hactenus ignorasse mortem regis Arragoniae, et tantum temporis subripuisse dolori, sed nobis quidem obfuit manifeste, quia doloris gladium, qui nostram in ipsius morte sauciavit animam, tecum sentire cogimur. Iterato etiam vulnus, quod ipsa temporis diuturnitate obduxerat cicatricem, redivivis hians suspiriis reviviscit. Quid enim prodesset hortari, ne tam acerbo vulnere sauciata non doleas, cum dolore non careat plaga recens, aut suadere, ne fleas in funere tam deflendo, cum ipsi nostras in ipsa doloris recentia nullatenus potuerimus, et adhuc in hujus memoria vix possimus lacrymas continere? Habet quippe dolor, sicut affectus caeteri, leges suas, quae nullius imperium patiuntur; et quemadmodum quemlibet viventem pallore timor, et verecundia rubore perfundit, ita vis doloris intimis inclusa praecordiis ad exteriora nullius imperio retardata prorumpens se ipsam per lacrymas erumpentes effundit. Sic patriarcha Jacob credens filium suum Joseph a bestia devoratum dies multos continuavit in luctu. Sic Job exemplum patientiae singularis in natorum acerba morte expressit scissione vestium vim doloris. Nunc igitur persuadere intendimus, ut quasi fortior in supradictis in tanta dolendi materia dolorem prorsus excludas; quia te modum habere volumus in dolendo, ac ipsum Job, de quo jam praecessit mentio, imitari; qui, postquam doloris vehementiam expressit, sicut praemissum est, continue beneficia memorans Creatoris, et humiliter divinae obsequens voluntati: Si bona, inquit, suscepimus de manu Domini, mala quare non suscipiamus? Et tu, qui multa bona de manu Domini etiam largiflue suscepisti, cur igitur indignaris, si dulcia tot amaritudo respersit? an ignoras, quod peregrinatio est vita hominis super terram? Et, sicut in longo peregrinationis itinere, nunc est pulvis, nunc lutum, nunc serenum, nunc pluvia; ita modo spes, modo timor, modo dolor, modo gaudium in hac vita. Denique, quid potes dolore supervacuo proficere, nisi affligere temetipsam, et subditorum tuorum animos consternare? Ecce David regis tibi referimus exemplum, ut regina regem prudenter imiteris; qui servientibus suis admirantibus, quod cum filius suus adhuc viveret, jejunabat et flebat; postquam autem fuit mortuus, comedit lota facie, et respondit, inquiens: Dum adhuc viveret, jejunabam et flebam, si forte donaret Dominus illum mihi; nunc autem quia mortuus est, cur jejunem? nunquid potero eum amplius revocare? Ego ibo ad eum, ipse vero ad me non redibit, consolatusque est rex facto et verbo hujusmodi se et suos. Et tu ergo, filia charissima, consolari te ac tuos incipias his exemplis, non deficiens, sed proficiens, cum a David corriperis, ne sic dejiciaris praeteritorum memoria, quod praesentium jucunditatem amittas, sed in te fiduciam potius erigas futurorum, pensans quam transitoria sit et caduca gloria temporalis, ut illam, quae finem non habet, sollicita studeas promereri.