EPISTOLA CCLXVIII.  Episcopis  WALONI  Belvacensi,  GULIELMO  Catalaunensi  [al. VUILELMO  Cataldunensi  ], GAUDEFRIDO  Ambianensi,  CLAREBALDO  Silvanectensi,  IVO  humilis Ecclesiae Carnotensis minister, spiritu scientiae et pietatis, et zelo justitiae abundare.
Cum secundum decretales paginas et scita canonum omnes controversiae ecclesiasticae in locis, in quibus ortae sunt, primo sint 115 discutiendae, et nisi appellatum fuerit terminandae, abbas Majoris Monasterii postposito ordine judiciario , contempta fraterna charitate, et injustum et inordinatum clamorem de me detulit ad sedem apostolicam, qui nullam feceram ei injuriam, imo judicio Ecclesiae mihi commissae, praesente Gualterio archidiacono et Hugone subdecano cum pluribus aliis omnem obtuleram justitiam. Unde in auribus domni cardinalis et vestris et totius hujus conventus hanc primitus expostulo injuriam. Qua de re si dilata vel denegata mihi fuerit justitia, ut res non ad ordinem redigatur, longe lateque clamabo dictis et scriptis, quia aegrotanti et impetum monachorum ferre non valenti, infertur violentia. Haec enim causa praecepto domni Hugonis Diensis episcopi, quondam sedis apostolicae legati, in concilio Exolidunensi me praesente et audiente cum quibusdam aliis Carnotensibus clericis praecisa est. Et ideo si in causa non essemus, cum caeteris episcopis canonice judicaremus quia ulterius repetenda non est. Quod autem dico, honestarum personarum testimonio comprobari potest, quae clamorem canonicorum Ecclesiae de qua agitur, in pluribus conciliis audierunt, et judicium de removendis ab Ecclesia monachis certissime cognoverunt. Hujus remotionis testis est etiam tricennalis quieta possessio, in qua toto hoc tempore canonici canonicis in praedicta Ecclesia successerunt, nec recedentes nec accedentes aliquam canonicam calumniam a monachis audierunt. Ego quoque toto hoc tricenario nullum clamorem canonicum apud antecessorem meum , de cujus concessione confidunt, super hoc factum cognovi, et in viginti quinque annis, quibus in episcopatu moratus sum, calumniam canonicam vel apud me, vel apud concilia provinciarum, vel generalia aliquando factam audivi. Quidquid ergo monachi dicant, haec sicut a me dicuntur, si necesse sit , probabuntur. Quibus possem multa addere, sed ista credo ad defendendam justitiam meam prudentiae vestrae posse sufficere. Ordo autem rerum gestarum diffusius in litteris cardinali missis continetur, quarum exemplar vestrae sollicitudini transmisi, ut ex eis veritas certius possit agnosci. Valete.
(epist. 267
et 274) (epist. 181) (Gaufridum, epist. 266)
[ al. Gautero] [ al. si necesse fuerit, ita p., ita ms. c. ]