EPISTOLA XXXIV. EJUSDEM BRAULIONIS AD NEBRIDIUM
Domino meo et mihi praecipue in Christo filio Nebridio, Braulio servorum Dei inutilis servus.
Vita ista fugitiva et fumea, suadens et decipiens, et ante decipiens quam suasa complens, quam sit nulla et a sapientibus et prudentibus intelligitur, de quibus tu unus existis; et quotidie oculis et causis ipsis labentibus praevidetur. Ad me pervenit quia filia mea conjux tua et utrisque charissima, heu! ab hac migravit vita. Sortem humanae vitae non tam in illa quam in nobismetipsis doleo, et quid de nobis contingat dubius suspiro. Interea et nobis in Domino et Redemptore nostro, quia sua morte mortem devicit, consolatio, ut ille in cujus potestate et nutu mors et vita nostra consistit, ipse nobis a secundae mortis potestate sit defensio, qui solus valuit inferna penetrare, et poenas mortis damnare, et ad superos post diem tertium remeare. In hoc sperantes non deficimus fide, quia misericordia sua circumdabit quorum spes in illo manet. Hanc fidem tenuisse uxorem tuam et ipse nosti, et nos procul dubio non sumus ignari, propterea enim et illa fuit et nos sumus Christiani. In hujus anchorae stabilitate admonemur ab Apostolo consolari, cum ait: Nolo vos ignorare de dormientibus, ut non contristemini, sicut et caeteri qui spem non habent. Nam utique Christianis apud Dominum vita non aufertur, sed melior mutuatur. Hinc mortui dormientes vocantur; secundum quod Dominus in Evangelio de Lazaro dicit: Amicus noster Lazarus dormit. Haec dormitio in resurrectione fidelibus vitae erit plenitudo; ac sic quia Christiani sumus, consolari debemus non in nobis, sed in eo qui suscitat mortuos et vivificat. Haec quidem vivificatio, credo, quod vestra jam sit consolatio. Sed affligit cor inter praecepta virtutum, resurrectionisque spem praesens desolatio. Sed si aut primi hoc incurreremus, aut novissimi reputaremur dicentes: Cur aut ante nos non factum fuerit, aut post nos non erit? Sit ergo consolatio quibus nec primis, nec novissimis, haec accedit mortis occasio. Verumtamen quia omnis mundus ita labitur, et de nobis hic casus quotidie formidatur, in patientia nostra possideamus animas nostras, et sit in nobis tolerantia, qualis esse debet in anima Christiana; et desinat dolor, ubi non subvenitur nullo remedio, in conspectu illius animas nostras effundentes, qui et defunctis est requies et viventibus misericordia relevationis. Sed qui in longum tibi necesse est aliquid dicere, cum non possit esse aequus consolator quem in hac causa proprius vincit dolor? Sed et me et te consoletur in Domino patientia et spes, ut et meliora speremus, et ea quae nobis superveniunt toleremus. Peto autem ab illo qui et praesens vita et futura est in potestate, ut det illi requiem, et nobis dignetur impertiri in se salutem. Multa sunt quae occurrebant ut charitati tuae scriperem.