EPISTOLA CLXIX. AD SILVESTRUM LEXOVIENSEM THESAURARIUM.
Suus suo salutem, et animi constantiam.
Si grandia loquitur, si magnalia sparsit, qui jurisjurandi commercio miranda novit inducere, haud mirandum credimus, nec rei admiratione cedendum. Satius enim est alieno scelere nos perire, quam metu nostro. Tu vero certum tene, quidquid mentiatur juratoris famosa dolositas, quidquid minetur tortoris austeritas captiosa, quia per misericordiam Dei neque mors, neque vita, neque angeli, neque alia creatura poterit nos separare a charitate Dei, quae subjecit nos tribulationi. Sed nec ipse Papiensis, donec compleatur iniquitas, donec evanescat conditionis nostrae pressura. Ad cujus congressum incipiant saltem apparere vestigia libertatis, et ut eodem studio, quo ipsa parabatur deleri penitus, quo libertas funditus credebatur exstingui, vestigia se praebeant eminentiora, resurgat fortior ipsa libertas. An ignoras arbores magnas diu crescere, una hora exstirpari? Stultus est, qui fructus earum exspectat, nec attendit casum. Sit itaque tibi solatio, quia inimici Domini, mox ut honorificati fuerint et exaltati, deficientes quemadmodum fumus deficient. Exspecta parumper, quid insibilet eis sibilus aurae lenis, in quo Dominus: et Adhuc pusillum, et non erit peccator. Quaeretur locus ejus, et non invenietur. Haec hactenus. Caeterum si absolvendi sunt, vel jam absoluti excommunicati nostri, constat eos esse vel fuisse excommunicatos. Sequitur ergo eis scienter communicantes contraxisse in se maculam excommunicationis. De caetero, quid inde proveniat, ipsi viderint. Unum scias, non tulit gratis beneficia ipsa Joannes. Habet aliquid compensationis, quod pro certo audivimus a redeuntibus de curia: renuntiatum esse per ipsum ex parte regis consuetudinibus regiis, quas petebat a nobis rex sibi concedi et confirmari. Hoc optamus ministerio tuo pervenire ad aures regis, et comprovincialium tuorum, tacito tamen me auctore. Sed nec te ipsum patiaris inde laudari auctorem, ut vel sic de praesumptione sua confundatur garrulus ipse, et de gloriae suae vanitate reddatur inglorius. Tu autem confortare, et esto robustus, quia per misericordiam Dei propior est nostra salus, aut censurae vigor, quam mentiatur falsa crudelitas, quam sibi blandiatur adulatio deceptoria. Valete. Valeat et tecum Nicolaus noster. Exspectate finem gaudentes, qui cujusque rei solet esse pars potissima, unde sortiatur sibi quisque certum exspectationis suae experimentum. Valete iterum, et semper.