EPISTOLA CXLIV. AD JOANNEM PICTAVIENSEM EPISCOPUM.
Venerabili fratri, et amicorum suorum in Christo charissimo JOH. Dei gratia Pict. epis. THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, salutem, et se totum.
Charissime, utquid fecistis nobis sic? Utquid nos et vos strangulastis? Ecce dedistis homini illi occasionem detrahendi, et nobis et vobis malignandi adversum nos. Ecce animal cupidum gloriae et nimis pronum in perniciem Ecclesiae divulgari faciet et proclamari per plateas et in facie Ecclesiae, quod nos absolute et praecise consilio suo submiserimus tacita omni conditione, nulla vel honoris Dei vel ordinis nostri habita mentione, quae tunc procul dubio nulla ratione tacenda sunt, cum id potissimum agatur, ac id prorsus intendatur, ut in ignominiam et confusionem Ecclesiae taceantur; quod apostatandi genus est plus quam manifestum. Non autem hoc modo vel sub hac forma a nobis a Stampis recessistis, si bene recolitis. Scitis, si placet, quia diximus vobis in discessu mutuo, quod huic duntaxat articulo insisteretis, quatenus homo ille juxta mandatum domini papae nobis gratiam suam et pacem restitueret, et ecclesiam nostram in libera nostra dispositione nobis dimitteret. Et cum quaerens a nobis, utrum vellemus recipere diem colloquii cum eo, si vellet nobiscum loqui, respondimus quia nullum diem loquendi cum ipso reciperemus, priusquam mandato domini papae respondisset, ac etiam satisfecisset; verum postea libenter veniremus ad diem, et faceremus quidquid, salvo honore Dei et ordine nostro, facere possemus. Hoc modo, charissime, ab invicem discessimus. In his, si placeret, finibus stetisse debuissetis cum sciatis optime, nemo melius, quia ulterius nulla ratione procedere audeamus, nihil amplius secundum Deum facere possimus vel debeamus. Unde et vos, dimidium animae nostrae, scire volumus, quia non est nobis consilium, sed nec quidem videtur tutum, vel diem recipere vel ad colloquium ejus venire, quousque mandatum domini receperit, et etiam si ei visum fuerit, idem effectui mancipaverit, ne forte quod absit! nobis dantibus occasionem frustratoriae dilationis, merito etiam imputari possit et nobis, quominus ipsius papae mandatum mandetur exsecutioni, quod nullatenus nobis dignoscitur expedire. Bene semper valete.