EPISTOLA XIV. DESIDERII AD QUAMDAM SANCTIMONIALEM.
Desiderius episcopus Aspasiae abbatissae salutem.
Lacrymis tuis hactenus motus hanc tibi historiam de Evangelio egregiae illius feminae destinavi In ipsa quippe divinam consolationem reperies, et timorem: consolationem quidem, quoniam qui de peccati onere resipiscet, hanc animam pia Domini benignitas non refutat; timorem ideo, quia anima, quae accedit ad servitutem Domini, continuo ad tentationes sustinendas se fortiter paret, dicente Salomone: Fili, accedens ad servitutem Domini, sta in timore, et praepara animam tuam ad tentationem. . Gaudium quidem est in tuis lacrymis, et exsultatio fit in coelis, dum ipsa sponte damnas quod male sponte contraxeras . Absit enim ne sicut Eva seducta est per serpentem, ita tu ad redivivas miserias cupias revertere. Ergo compatiatur anima tua dolori meo, ut ego possim vulnere sanato laetificari de bono tuo. Age poenitentiam, quantum melius potes; et omni custodia serva cor tuum . Confido ego in Domino meo Jesu Christo, quia cito oblitterabit omnem maculam tuae confessionis bona confessio. Vigila assidue, et ora, ut nullatenus retrorsum respicias. Memento quod Veritas dicat: Nemo, ait, ponens manum in aratro, et respiciens retro, aptus est regno coelorum . Respicere autem retro nihil est aliud quam poenitere quemquam, et abjicere quod coeperit bonum, et rursum mundialibus negotiis implicari. Recordare etiam uxoris Loth , quod utique Dominus specie hactenus per Evangelium poenitentibus fuisse nosci ur protestatus. Ergo in hac historia continetur et magnus poenitentiae fructus, et impletum in coelis gaudium coram angelis sanctis. Cum illa, quae fuerat ante peccatrix, meruit suis lacrymis promereri spem salutis . Oro ergo, et per Dominum Jesum Christum te obtestor, ut non des amplius diabolo locum, sed in jejuniis, et obsecrationibus, et vigiliis te instanter impendas. Et quantum sentis te hominum destitutam praesidio, tantum tibi divinum adesse flagites adjumentum. Iterum ac saepius moneo, ut haec a te historia frequentius relegatur. Et in tantum pro te insta, ut etiam pro me apud Dominum te credam posse aliquid obtinere.
(Luc. V) (Eccli. II, 1) (Luc. XV, 7) (Prov. IV, 23) (Luc. IX, 62) (Gen. XV) (Luc. IX)