EPISTOLA CIV. WIBALDI ABBATIS AD SUOS STABULENSES  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1148.)
Frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, ROBERTO venerabili decano et caeteris in Christo dilectis filiis et fratribus, qui sunt in congregatione Stabulensi, benedictionem et vitam usque in saeculum.
Grata nobis valde est et jucunda ea rerum opportunitas, quae nobis facultatem subministrat, ut vestrae universitati scribere imo vero tanquam cum praesentibus colloqui, et affectum depromere valeamus, et ea nobis materia illustrior est et acceptior, quo deterso animi nostri angore, serenum quiddam atque tranquillum menti nostrae copiosius infundit, quod utique uberiore gratia toties sit, quoties statum vestrum tam in personis quam in rebus absque ullius jacturae graviori detrimento procedere intelligimus. Consuetam circa nos animorum vestrorum sinceritatem, et quotidianis incrementis sese transcendentem benevolentiam, in litterarum vestrarum tenore accepimus, et licet tantis laudum praeconiis judicemur indigni, et nostra merita circa Ecclesiae vestrae augmenta et utilitatem nequaquam recognoscere praesumamus; tamen divinae gratiae, cui totum quod sumus ascribimus, toto cordis affectu et vocis ministerio gratias referre non cessamus, quod mentis vestrae desiderium erga personae nostrae, licet vilis et exiguae, amorem abundantius accendit, nec ex diuturnitate fastidium, neque ex assiduitate contemptus, neque ex occasione novitas in vestrum collegium subintravit, sed propensiore charitatis vinculo et vosmetipsos invicem, et nos omnes et singuli et honorando diligitis, et diligendo honoratis: in quo sanctissimae unitatis glutino solidius conjuncti, et adversa mundi hujus, quae vos et vestra crebris et validissimis ictibus quatiunt, fortiter toleratis, et incommodis rerum defectibus indesinenter molestati, augere tamen et provehere domus Dei decorem non cessatis. Quod si inter vos aliquis discordiae naevus appareret, et vos aliqua novitatum ambitiosa macula sordidaret, non dicimus crescere, sed ne stare quidem possetis. Caeterum quod de utilitate communi nostrum consilium et mandatum exspectatis, non arbitramur factum esse ex diffidentia impetrandi, sed potius ex alacritate obediendi. Siquidem animus noster jam a longo tempore vobis est notissimus, quod prompta et facili voluntate, quidquid a laicis extorquere potuimus, vestris et pauperum usibus, habito prae oculis divini respectu judicii, coaptavimus. Confidentes igitur de protectione divina et de nostrae parvitatis subsidio, possessionem illam de Fornagiis ab illa matrona Odilia sive defuncta, sive adhuc vivente, ad usum monasterii revocate, et maxime ad sustentationem pauperum, in quibus Christus praesentialiter recipitur et alitur. Etenim tam apud Deum major merces et copiosa retributio pro vobis exhibebitur, quam apud homines facilior excusatio, et suffragium devotius, et defensio robustior obtinebitur. Nos quod vobis cordi est, in tantum valemus, in quantum vos valere cognoscimus, et esse vobiscum omni tempore, si fieri apte posset desideraremus. Minae hominum venti sunt, jure gentium licet vim vi repellere. In animo vestro et in manibus vestris reposita est. Misimus vobis in majore scedula quasdam quaestiones, quae nuper apud nos Corbeiae exortae fuerunt.