EPISTOLA CCLXV. AD F. SALMURENSEM ABBATEM.
G. Dei gratia Londoniensis episcopus, venerabili domino fratrique charissimo F. Salmurensi eadem gratia abbati, salutem et sincerae charitatis affectum.
Vestra, frater charissime, multa animi benignitate salutamus auspicia, optantes laudabile illud vestrae promotionis initium, felici semper cursu dirigi et, Domino manum misericorditer apponente, beato tandem fine compleri. Gratulamur equidem et plena mentis jucunditate perfundimur, attendentes manum Domini multa gloria deducentem vos et a bonis ad meliora continuo pertrahentem. Haec enim est, quae vos a mundi hujus avulsit illecebris, quae vos per gradus virtutum deducens, sobrie ab humili quem elegeratis loco, suis utens verbis quibus humiles ut superius ascendant affari consuevit, ad pastorale tandem jam culmen, multa bonorum conniventia, et unanimi fratrum vestrorum, ut audimus, electione sublimavit. In quo praevenienti gratiae gratias reddimus, subsequenti, preces porrigimus, ut in sublimi positus, in domo Domini, tanquam virtutis speculum eluceatis, et virtutis iter hoc honeste conversando, virtutis amatoribus, ut dux ad vitam vere praevius, ostendatis. Agit hoc ille qui suos quo levat altius dignitate, eo firmat et fundat solidius humilitate, et ad perfectum adducit ea quae per ipsius Spiritum ad omnes diffunditur charitate. Liberet in hunc modum fraternitati vestrae plura suggerere, sed confisi de ea, quae vos intus ad plenum edocet unctione, illi vela vestra committimus, quem suos ad portum perducere enavigata mundi hujus tempestate, suavi sancti Spiritus aura sinus mentium feliciter implente, certa veritate cognovimus. Ad illum stylum vertimus, pro quo vobis ad praesens scribendi necessitatem suscepimus. Tria in petitione proponimus, in quibus a serenitate vestra exaudiri, toto mentis affectu, tanta animae pulsantis instantia postulamus, tres pro tribus ad praesens quasi legatione fungimur. Hi sunt dilectus filius noster Baderun de Munemne . . . Ecclesiae vestrae benefactor, et amicus noster in Christo charissimus, Robertus de Casteillunarco, amicus vester humilis et devotus. Luget enim Baderun pristina parentum suorum, et sua postmodum erga Ecclesiam beneficia in irritum adeo devocari, ut a corde non solum quasi mortuus occiderit, sed et iram vestram nullis suis, ut sperat, meritis, unde totus turbatur incurrerit. Si quid vult, vos illud nolle conqueritur; si quid postulat, vos avertere faciem erubescit. Mallet cum domo vestra amicitias non iniisse, quam multis acquisitas meritis taliter amisisse. Unde si quid est, quod serenitatem vestram adversus ipsum obnubilet, donari nobis hanc veniam, et nubilum hoc flante sancti Spiritus aura, prorsus evacuari, postulamus, et in plenam gratiam magnum vestrae domus amicum suscipi et blandis et honestis responsionibus foveri postulamus, mandamus atque praecipimus. Expedit enim Ecclesiae vestrae non . . . quemque ab ejus alienari gratia, cujus liberalitas eidem ampla contulerit beneficia. Priorem nostrum virtutum meritis in publicis jam diutione domus vestra ad nos non intercedente dilatione remittit, rogans et nobis ut amico, de quo per omnia bene. Hinc ad fratrem charissimum Robertum de Castro novo nostrae cursus orationis illabitur. Cujus dum reminiscimur, animo in diversa distrahimur. Nam si amicus est, ejus a nobis elongari praesentiam tantopere cur optamus? Sed amicum magis absentem vivere quam praesentem mori optandum est. Subarctophylace, sub arcto, sub axe boreali, cuncta sibi infesta sunt. Aer frigidus, aeterna glacies, aqua inutilis et coctione potabilis, febri, qua fatigatur assidue, plenam praestant causam atque materiam. Inde est, quod dilectae nobis benignitati vestrae preces porrigimus, ut eum quasi postliminio reversum, cum gratia suscipiatis, et ne jugo pressus obedientiae tristius ingemiscendo deficiat, vobis commanentem, suis stellius et originem piis hausit aere frui permittatis. Confidenter in amici castra migravimus, et si multa, tamen ut credimus inoffensa vestri postulantes. In quibus nos exaudiens, gratia vestra, non antiqua solum familiaritate, sed et beneficio recenti, nostra sibi secure vendicabit servitia. Incolumitatem vestram et successus conservet Dominus.
[de Castro novo]