EPISTOLA XXXVII. LANFRANCI AD GOTHRICUM HIBERNIAE REGEM.
Patricium a se consecratum episcopum significat, regemque hortatur ut quae nefarie circa matrimonium fieri dicuntur corrigat, Patricii consiliis libenter utatur.
LANFRANCUS non suis meritis, sed gratia Dei archiepiscopus, glorioso Hiberniae regi GOTHRICO salutem cum orationibus. Venerabilem fratrem ac coepiscopum nostrum Patricium, quem, charissime fili, excellentia vestra ad nos consecrandum transmisit, honeste suscepimus, 319 debitis officiis secundum canonicam institutionem, scilicet Spiritus gratia cooperante, sacravimus; sacratum ad propriam sedem, cum testimonio litterarum nostrarum, more antecessorum nostrorum remisimus. Qui quamvis de gloria vestra multa nobis bona multisque laudibus digna retulit, non abs re tamen credimus esse si praedicanda vestra studia nostra adhortatione pulsamus; sicut enim ignis flante vento clarius lucet et major efficitur, sic vera virtus veris praeconiis pulchrius enitescit et in melius augmentatur. Rogamus igitur, sicut rogari oportet pretiosum sanctae Romanae Ecclesiae filium, quatenus fidem rectam, ab ipso Deo, et apostolis ejus sanctis atque orthodoxis Patribus traditam, cum omni mentis sinceritate inviolatam teneatis; fidei congrua opera, in quantum vires suppetunt, exhibeatis; superbis austeram, humilibus placabilem vestram celsitudinem ostendatis. In regno vestro perhibentur homines seu de propria, seu de mortuarum uxorum parentela conjuges ducere, alii legitime sibi copulatas pro arbitrio et voluntate relinquere, nonnulli suas aliis dare et aliorum infanda commutatione recipere. Haec, et si quae sunt alia crimina, propter Deum et animam vestram in terra potestatis vestrae corrigi jubete, talesque vos cum divino adjutorio vestris subditis exhibete, ut et amatores boni bona amplius diligant, et appetitores mali pravas actiones nequaquam exercere praesumant; hoc enim facientes, et diutius cum rerum temporalium felicitate in terra regnabitis, et post terrenum regnum sine fine regnaturi ad coelestia regna migrabitis. Plura et prolixius vobis scripsissem, sed habetis vobiscum praedictum antistitem vestrum monasticis institutionibus a pueritia enutritum, scientia divinarum litterarum strenuissime eruditum, bonorum operum ornamentis, in quantum cognosci a nobis potuit, decentissime adornatum, quem de anima vestra saepius vobis loquentem si intento corde audieritis; audientes, ut patri spirituali in his quae ad Deum pertinent obedieritis; obedientes, ea quae vobis ab eo prolata fuerint, in arca pectoris vestri reposueritis: speramus, per misericordiam Dei, quia neque vos perniciose e rabitis, neque subditos vobis in privatarum actionum pertinacia stare diu permiseritis. Omnipotens Dominus contra inimicos mentis et corporis, et balteo virtutis suae excellentiam vestram defendat, et, post longam hujus saeculi vitam, ad eam quae finem non habet feliciter vos perducat.
[ al., pravarum] [ al., brachio]