EPISTOLA VII. EPISTOLA HERBERTI EXSULANTIS AD EUMDEM PRO EODEM.
Qua verborum facundia quibusve linguae praeconiis tot et tantas miserationes vestras ab initio passionum nobis exhibitas condigne efferamus, invenire non possumus; sed nunc praesertim cum amplior miserendi praestaretur occasio, ad nostra sananda vulnera omnibus patuerunt viscera misericordiae vestrae. Omnes a minimo usque maximum cognoverunt, et apostolicum virum praedicant, qui onus nostrum tanta charitate supportaverit. Unde divina miseratione tribuente merces erit operi vestro et spes novissimis vestris. Nos autem non solum confratres et amici, sed ego et passionis meae socii scabellum facti sumus pedum vestrorum. Verum periclitantibus adhuc servis necessarium est, domine mi, auxilii vestri porrigere manus, maxime his qui domi manus pessimorum confortavit, conversus sit nunc demum ad cursum suum, et quasi equus impetu vadat ad praelium captate forte David absentia ut libere exprobret Israel, cum non sit qui ejus possit vel audeat ludere impetum. Hic est Londoniensis, qui jam coepit mendacii conficere iter. Unde nos leonis metuentes violentiam qui draconis jam pridem experti sumus insidias, ad alarum vestrarum suffugimus velamentum: ut si forte vos in diversorio invenerimus, Davidicam adhibeatis solertiam et fortitudinem, ne ad praelium procederetis contra Israelem praevaleat impetus. Potius in hostem retorqueatur totius plebis opprobrium. Spiritus consilii et scientiae vobiscum sit, qui pro pueris nostris huic certamini minus idoneis, doceat manus ad praelium et digitos nostros ad bellum.