EPISTOLA XII. BONIFACIUS DANIELI.
Domino dilectissimo Danieli episcopo Bonifacius servus servorum Dei optabilem, in Christo, charitatis salutem.
Consuetudo apud homines esse dignoscitur, cum aliis triste et onerosum quid acciderit, anxiatae mentis solatium vel consilium ab illis quaerere, de quorum maxime amicitia, vel sapientia, et foedere confidunt. Eodem modo et ego de paternitatis vestrae probabili sapientia et amicitia confidens, vobis fessae mentis angustias expono, et vestrae pietatis consilium et solatium quaero. Sunt enim nobis, juxta decretum Apostoli non solum foris pugnae, et intus timores, sed etiam intus pugnae simul cum timore, maxime per falsos sacerdotes et hypocritas, qui et Deo adversantur, et sibi perduntur, et populum per plurima scandala et varios errores seducunt, dicentes populis, juxta dictum Prophetae, Pax, pax! et non est pax; et semen verbi quod de sinu catholicae et apostolicae Ecclesiae sumptum, et nobis commendatum, seminare aliquantulum studemus, illi cum lolio superseminare, et suffocare nituntur, vel in herbam pestiferi generis convertere. Et quod plantamus, non irrigant, ut crescat, sed evellere student, ut marcescat, offerentes populis, et docentes novas sectas, et diversi generis errores; quidam abstinentes a cibis, quos Deus ad percipiendum creavit, quidam melle et lacte proprie pascentes se; panem et caeteros abjiciunt cibos; quidam autem affirmant homicidas vel adulteros, in ipsis sceleribus perseverantes, fieri tamen posse Dei sacerdotes. Populi autem, juxta dictum Apostoli, sanam doctrinam non sustinebunt, sed coacervabunt sibi magistros secundum sua desideria prurientes auribus. Nos quidem patrocinatus auxilium in palatio Francorum quaerentes, a talium corporali communione abstinere et segregare nos juxta praeceptum canonum non possumus, nisi hoc tantum, quod per sacra missarum solemnia in sacris mysteriis corporis et sanguinis Domini, cum eis non communicavimus, sed et consilium et consensum eorum devitamus. Nam cum talibus, et cum paganis, et cum permista et cum plebeia multitudine nostri labores et pugnae forasticae videntur esse; intimae vero, quando quis de gremio matris Ecclesiae presbyter, vel diaconus, ecclesiasticus vel monachus discedit a fide et veritate, tum deinde prorumpit cum paganis in contumelias filiorum Ecclesiae, et est obstaculum horrendum Evangelio gloriae Christi. De his namque omnibus, ut sine detrimento animae cursum ministerii nostri implere possimus, in primis apud Deum paternitatis vestrae intercessionem quaerimus. Et intimis, per Deum, obsecramus precibus, ut pro nobis intercedere dignemini, ut pius laborantium consolator Deus inter tales turbines diversarum causarum animas nostras illaesas et sanas a peccatis custodire dignetur. De supra dicta autem dictorum sacerdotum communione salubre consilium vestrum audire et exaudire inhianter desidero. Nam sine patrocinio principis Francorum, nec populum regere, nec presbyteros vel diaconos, monachos vel ancillas Dei defendere possum, nec ipsos paganorum ritus et sacrilegia idolorum in Germania, sine illius mandato et timore, prohibere valeo. Cum autem ad illum de istis causis auxilium quaerens pervenero, a talium communione abstinero canonice nullatenus corporaliter possum, nisi tantum a consensu illorum. Nam ego de illa communione culpam timeo, quia recolo me, ordinationis meae tempore, juxta praeceptum Gregorii papae, jurasse in corpore sancti Petri, talium communionem me declinaturum, si eos ad viam canonicam convertere nequiverim. Sed iterum timeo majus damnum de praedicatione, quam populis impendere debeo, si ad principem Francorum non venero. De istis quid paternitas vestra tristi et dubitanti filio decernere et judicare et mandare ad consilium voluerit, indicare dignemini. Mihi enim maxima ex parte segregatus ab illis esse videor, si ab illis, voluntatis consilio, et consensu et ecclesiastico ministerio, ubi canonici non sunt, abstinuero. Praeterea paternitatis vestrae clementiam de uno solatio peregrinationis meae intimis precibus diligenter rogare velim, si praesumam; id est, ut librum Prophetarum, quem venerandae memoriae Winbertus abbas et magister quondam meus, de hac vita ad Dominum migrans dereliquit, sex prophetae in uno corpore, claris et absolutis litteris, scripti reperiuntur, mihi transmittatis. Et si hoc Deus cordi vestro facere inspiraverit, majus solatium vitae meae senectuti, et majus vobis, mercedis praemissum transmittere non potestis. Quia librum Prophetarum talem in hac terra, qualem desidero, acquirere non possum, et, caligantibus oculis, minutas ac connexas litteras clare discernere non possum. Et propterea de illo libro supradicto rogo, quia tam clare discretis et absolutis litteris scriptus est. Interea per Forthereum presbyterum litteras et parva munuscula, propter indicium purae charitatis, transmitto vobis: id est, casulam non holosericam, sed caprina lanugine mistam et villosam ad tergendos pedes dilectionis vestrae. Nuper quoque, revelante presbytero, qui a vestra praesentia ad Germaniam venit, corporalem orbitatem vobis contigisse cognovi: sed ut vos, Domine, melius scitis, qui, vel per quem dixit: Quem Deus diligit, corrigit: et caetera. Et Paulus apostolus: Quando infirmor, tunc potens sum, et virtus in infirmitate perficitur. Et Psalmigraphus: Multae tribulationes justorum: et reliqua. Habes, Pater mi, sicut Antonius de Didymo fertur dixisse, oculos scilicet, quibus potest Deus videri, et angeli ejus, et supernae Jerusalem gloriosa gaudia speculari. Et propter hoc, de sapientia et patientia tua confidens, credo quia hoc Deus ad perfectionem virtutum, et ad augmentum meritorum tibi dedisset, et ut eo magis spiritualibus oculis ea conspicias et desideres quae praecipit et diligit Dominus, et eo minus respicias vel concupiscas quae non amat, sed interdixit Dominus. Quid enim sunt, isto periculoso tempore, corporales oculi, nisi, ut ita dicam, maxima ex parte, veraciter fenestrae peccatorum? Per quas aut peccata, et ad peccantes aspicimus, aut, quod pejus est, ad nos ipsos flagitia considerantes et concupientes contrahimus. Valere sanctitatem vestram, et pro me orare in Christo, diligenter opto.
(quod
plurimum populo nocet)
[ W. in marg., maxima] [ W. in marg., dictum] [ W. in marg. om. cum] [ W. in marg., clericus] [ W. in marg., om. defendere]