EPISTOLA XXVI. AD SIGIFRIDUM MOGUNTINUM ET PHILIPPUM SALZBURGENSEM, ARCHIEPISCOPOS.  Hortatur ad exsiliam pro Dei causa fortiter perferendum.
Sanctis Patribus et apostolicis sacerdotibus dominisque amantissimis SIGIFRIDO Dei gratia Moguntino archiepiscopo, et PHILIPPO Salzburgensi pontifici, frater G. servorum Dei minimus, omnimodum quod a minimo maximis exhiberi potest obsequium, et sincerae dilectionis indiscretum et aequalem ambobus officium.
Gaudeo, reverendi praesides, et plurimum glorior, quod, ut credo, disponente Deo, ad notitiam celsitudinis vestrae exiguitatis meae tantillitas attigerit, magni hoc ipsum mihi occasionem profectus fore spe non incerta praesumens. Si enim estis quod esse debetis, id est olivae fructiferae, candelabra lucentia, stellae sive angeli Ecclesiarum, sacerdotes Dei, pastores ovium, mediatores Christi et plebium, quidni sperem ab olivis oleum consolationis, a lucernis splendorem consilii et fervorem exempli salutaris, a stellis, ne quasi in nocte periculosae hujus vitae deviem, ostensionem itineris, ab angelis contra malignos spiritus munimen defensionis, a sacerdotibus seu mediatoribus munia sanctificationis vel reconciliationis, a pastoribus sollicitudinem spiritualis curae, et internae refectionis alimenta. Propterea dixi et merito dixi me de adeptione sanctae et jucundae familiaritatis vestrae non modice laetari, quorum patrociniis in tantis quae dixi, imo in pluribus quam dixi, spero et exspecto juvari. Quis enim tam vecors sit, qui non se talium vehementer gaudeat notitiam acquirere, quorum consiliis et beneficiis in corpore et in anima non mediocriter, si velit, possit proficere? Attamen quoniam alter vestrum et honore superior, divitiis facultatibusque est cumulatior, non putet me tam ineptum, ut propter disparem exteriorum affluentiam rerum, dispari eum amoris complectar affectione, cum ab utroque aequali me credam redamari dilectione. Nunc vero, reverendi Patres, qui exsilium ob conservandam innocentiam praefertis, nolite amittere confidentiam vestram, quae magnam habebit, Deo conferente, remunerationem. State viriliter in fide, roboremini spe, dilatemini charitate, in tantum ut non ipsos persecutores vestros a sinu pietatis et orationis vestrae excludatis, quoniam, si trium istarum virtutum funiculo summae Trinitati colligati teneamini, securi estote, non cadetis: quia sicut nihil boni est, quod ita fixis potest deesse, ita nihil mali est, quod vobis possit obesse. Sed sicut beatus Petrus ait: Si quid propter justitiam patimini, omnino beati . Nam juxta sententiam Domini: In patientia vestra possidebitis animas vestras ; et secundum Prudentium: Virtus invalida est, quam non patientia firmat. Unde patientia valde vobis necessaria est, ne et animae vestrae periclitetur, et virtutum status infirmetur. Erudiri ergo et promoveri, non reprobari, ex correptione patris et provisoris sapientissimi vos arbitrantes, magis in adversis quam in prosperis de ejus misericordia confidite, quia post purgationem quam non prosperitas, quae nonnunquam negligentes reddit, sed stultos perdit; sed adversitas quae sapientes exercet, probatosque virtutibus exornat, nullatenus relinquet Dominus virgam peccatorum super sortem justorum ; sed cum per castigationem exarserit in brevi ira ejus, beati omnes correpti et correcti, qui de retributione fidentes erunt in eum . Suscipiat vos, reverendi Patres, in sua protectionis defensione protector omnium sperantium in se, Deus , et protectos ab omni malo, et perfectos in omni bono, a labore in requiem, a luctu in gaudium, a morte in vitam transferat perpetuam, et repletos jucunditate cum suo vultu , beatos faciat eos in terra viventium sine fine. Amen.
(I Petr. III) (Luc. XXI) (Psal. CXXIV) (Psal. II) (Psal. XVII) (Act. II)