EPISTOLA PRIMA. ISIDORI EPISCOPI HISPALENSIS AD BRAULIONEM ARCHIDIACONUM.
In nomine Domini. In Christo charissimo et dilectissimo fratri Braulioni archidiacono, Isidorus.
Quia non valeo te perfrui oculis carnis, perfruar saltem eloquiis: ut ipsa mihi sit consolatio, incolumem litteris cognoscere quem cupio videre. Utrumque bonum esset si liceret, sed quia nunc non licet, vel mente de te reficiar, si corporali obtutu non valeo. Dum pariter essemus, postulavi te, ut mihi decadem sextam sancti Augustini transmitteres. Posco, ut quoquo modo me cognitum ei facias. Mittimus vobis Synonymorum libellum, non quod alicujus utilitatis sit, sed quia eum volueris. Commendo autem hunc puerum, commendo et memetipsum, ut ores pro me misero, quia valde langueo et infirmitatibus carnis et culpa mentis. In utraque tuum praesidium posco, quia per me nihil mereor. De caetero peto ut dum vita comite portitori ad nos regredi fuerit opportunitas, vestris nobis jubeatis laetificari eloquiis.