EPISTOLA IV. AD FELICEM EPISCOPUM.  (Ante annum 792.)   Felicis Urgellitani episcopi, ut videtur, a pietate sibi laudati, orationibus se commendat.
Pio Patri Felici episcopo, Alcuinus humilis levita salutem.
Aliquorum fratrum relatione nobis notissimus es pietate, etsi non facie. Quapropter praesumpsi per fiduciam charitatis, quae est Christus, volens meipsum tuis tuorumque fidelium per te sacrosanctis orationibus commendare: non meis meritis exigentibus, sed tuis bonis rumoribus instigantibus. Quapropter supplex obsecro ut me ea charitate Salvatori nostro commendetis, qua ille omnes suos conjunxit, Charitas enim neminem spernit. Per eum et propter eum qui venit in hunc mundum peccatores salvos facere, et veniet ad judicium justos coronare: ut tunc ego peccator vel veniam per vestras orationes accipiam, ubi vos per Dei misericordiam coronam accipiatis. 8 State, fratres, et viriliter pugnate pro eo qui fortiter pro vobis vincebat. Non quia qui coeperit, sed qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit . Et proficiscimini de die in diem, sicut sancti Dei, qui ibant de virtute in virtutem. Plura scripsissem vobis, si superfluum non videretur eos admonere de virtutibus, quos rogare debeo ut intercedant pro peccatis meis. Sed charitas, quae neminem spernit, etiam sustinet. Quid plus? Iterum iterumque obsecro ut me fraterno amore accipiatis in communionem orationum vestrarum, quatenus Deus charitatis remunerator vos accipiat in aeternam gloriam regni sui. Valete et vivete felices in Domino Jesu, fratres charissimi.
(Matth.
X, 22)