EPISTOLA CCXXI. AD EUMDEM.
Venerabili domino fratrique charissimo R. Lincolniensi Dei gratia episcopo, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutem quam sibi.
Amicus et affinis noster R. Brito, talem se exhibet, et tam strenuum in quibus potest negotiis, ut in illis necessitatibus quae suam transcendunt facultatem, suorum videatur amicorum auxilio non indignus. Qui, largiente Domino, in cujus manu corda sunt regum , tantam in conspectu regis gratiam obtinuit, quod idem dominus noster rex baroniam Willelmi Gulafre, quae in suam reciderat manum, cum filia et haerede ejusdem Willelmi, primogenito filio suo dotalem concessit, filiam quoque suam honorifice maritare, nobilique marito et grandi maritagio, regia liberalitate nobilitare curavit. Qua in re et regis non immerito laudatur munificentia, et Patris nihilominus diligentia comprobatur. Quia qui bene meretur et qui bene remunerat, uterque laudandus est. Superest adhuc filius alter, quem litteris erudire, quem Deo dedere, quem ecclesiastico ordini mancipare destinavit. Ad cujus promotionem quia paterna non possunt, nec debent obsequia suffragari, una post Deum spe, specialiter ad nos duos suspensus est, quod curam ejus habere, ipsique propter Deum providere debeamus. Ob hanc igitur causam mea ad vos legatione fungitur, ut gratiam quam non desperat ex se, mea tamen promptius apud vos obtineat intercessione. Pater itaque pro filio, ego pro nepote, ambo pro nostro vobis abnepote supplicamus, ut quae paterna devotio divinis deputavit obsequiis, vestrae, si placet, Ecclesiae titulis ascribatis, et in haereditatem sanctam et in ecclesiasticam familiam praestatione praesentis seu futuri promissione beneficii, asciscatis, ut sollicitudo Patris, quae tota resedit in filio, re ipsa vel spe saltem exhilarata respiret. Qua in re, si mea vobis improba videtur et onerosa petitio, scitote quia vobis fratrique vestro, domino Willelmo de Caineto id potius imputare debetis. Ego namque Britanniam nesciebam, Britones non noveram, R. Britonis neque notitia, neque nomen ad me pervenerat, quin vos duo illum mihi commendastis ad gratiam, multaque diligentia in amicitiam et affinitatem gentis nostrae induxistis, eaque mihi necessitudine confoederastis, ut non jam improbitas aestimari debeat, sed officii magis necessitas pro ipso vestrae supplicare dilectioni. Praeter haec autem et super haec multa mihi suggerit audacia orandi et exorandi fiduciam, dominus R. de Almari, qui in hoc ipso, ut dicitur, negotio, suas ad vos partes audacter interponit, et more curialium imperiose cuncta disponit. Non enim in ea possum apud vos causa desperare, quam hinc majestas curiae inde mea et aliorum humilitas amicorum apud vestram nititur benevolentiam in tam honesto desiderio perorare. Valete.
(Prov. XXI)