EPISTOLA X.
AUSONIUS PAULO. Si qua fides falsis umquam est adhibenda poetis, Nec plasma semper allinunt, Paule, Camenarum celeberrime Castaliarum Alumne quondam, nunc pater, Aut avus, aut proavis antiquior, ut fuit olim Tartessiorum regulus: Intemerata tibi maneant promissa memento. Phoebus jubet verum loqui. Et si Pierias patitur lirare sorores, Numquam ipse torquet αἄλακα. Te quoque ne pigeat consponsi foederis: et jam Citus veni remo, aut rota. Aequoris undosi qua multiplicata recursu, Garumna pontum provocat. Aut iteratarum qua glarea trita viarum, Fert militarem ad Blaviam. Nos etenim primis sanctum post Pascha diebus Avemus agrum visere. Nam populi coetus, et compita sordida rixis Fastidientes, cernimus Angustas fervere vias, et congrege vulgo Nomen plateas perdere. Turbida congestis referitur vocibus Echo, Tene, feri, duc, da, cave: Sus lutulenta fugit, rabidus canis impete saevo, Et impares plaustro boves. Nec prodest penetrale domus et operta subire: Per tecta clamores meant. Haec, et quae possunt placidos offendere mores, Cogunt relinqui moenia: Dulcia secreti repetantur ut otia ruris Nugis amoena seriis. Tempora disponas ubi tu tua: jusque tuum sit, Ut nil agas, vel quod voles. Ad quae si properas, tota cum merce tuarum Veni Camenarum citus. Dactylicos, elegos, choriambum carmen, epodos, Socci et cothurni musicam, Carpentis impone tuis: nam tota supellex Vatum piorum chartea est. Nobiscum invenies catenoplia, si libet uti, Non Poena, sed Graeca fide.
Versus meos utili et conscio sibi pudore celatos carmine tuo et sermone praemissis dum putas elici, repressisti. Nam qui ipse facundus, et musicus editioni alienae prolectat, audaciam consilio, quo suadet, exterret. Tegat oportet auditor doctrinam suam, qui volet ad dicendum sollicitare trepidantem: nec emerita adversum tyrunculos arma concutiat veterana calliditas. Sensit hoc Venus de pulchritudinis palma diu ambiguo ampliata judicio. Pudenter enim ut apud patrem, velata certaverat: neque deterrebat aemulas ornatus aequalis. At postquam in pastoris examen deducta est lis dearum, qualis emerserat mari, aut cum Marte convenerat, et consternavit arbitrum, et contendentium certamen oppressit. Ergo nisi delirus tuus in re tenui non tenuiter laboratus opuscula mea, quae promi studueras, retardasset, jamdudum ego, ut palmes audacior, in hybernas adhuc curas improbum germen egissem, periculum judicii gravis inconsulta festinatione subiturus. Denique dissonum, quem colonomon existimo proprie a philologis appellatum, accrevi, ut jubebas recenti versuum tuorum lectione non ausus ea quae tibi jam cursim fuerant recitata, transmisi. Etenim hoc poposcisti, atque id ego malui, tu ut tua culpa ad eumdem lapidem bis offenderes, ego autem, quaecumque fortuna esset, semel erubescerem.