EPISTOLA XXVII. BONIFACIUS CUIDAM. [A. D. 732.]
Reverendissimae ac dilectissimae ancillae Christi N. Bonifacius supplex servus servorum Dei in Christo sinceram charitatis salutem.
Charitatis vestrae clementiam intimis obsecramus precibus, ut pro nobis peccatoribus apud Dominum intercedere curetis, quia multis et variis tempestatum turbinibus concussi et quassati sumus sive a paganis, sive a falsis Christianis, seu a fornicariis clericis, sive a pseudosacerdotibus; et maxime, ut timemus, nostris meritis exigentibus, tribulamur. Sed ut consolemur, et eripiamur orationibus vestris, deprecamur, et confidimus in Domino Jesu quia per orationes vestrae dilectionis, et veniam peccatorum, et tranquillitatem tempestatum, invenire mereamur, quia fidelis promissor Jacobus apostolus dixit: Confitemini alterutrum peccata vestra, ut salvemini. Multum enim valet deprecatio justi assidua. Et Joannes evangelista in prima Epistola ait: Scimus quoniam audit nos, quidquid petierimus, scimus quoniam habemus petitiones quas postulamus ab eo. Et quia jam de hoc ipso ante deprecatus sum, rogo ut non indignemini, eo quod raro petere non debeo quod sine intermissione semper fieri desidero, quia quotidiana tribulatio divina solamina fratrum ac sororum me quaerere admonet. Praeterea, quia timemus easdem tentationes Satanae ibi esse, quae hic sunt, secundum dictum Apostoli: Stabiles estote, et immobiles, abundantes in opere Domini semper, scientes quod labor vester non est inanis in Domino. Et alibi: Vigilate, et state in fide, viriliter agite, et confortamini, omnia vestra in charitate fiant. Et si egestas tangat, dicti evangelici nolite oblivisci: Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum coelorum. Si tribulatio veniat, memores estote veritatis dicentis: In patientia vestra possidebitis animas nostras: Et in Psalmo: Patientia pauperum non peribit in finem. Si infirmitas corporis, Pauli apostoli sententia proferatur, qua dixit: Quando infirmor, tunc potens sum, et virtus in infirmitate perficitur.