EPISTOLA VII. AD EPISCOPOS ITALIAE, GALLIAE ATQUE GERMANIAE. 1. 2.
Dominis Patribus et reverendissimis compraesulibus per universam Italiam, Galliam atque Germaniam in Domino constitutis, RATHERIUS peccator et exsul.
Decreveram quidem, Patres sanctissimi, sede propria, hoc est, Veronensi pulsus, livori persequentium cedere, quod nonnullos probatissimorum legimus fecisse, solitudinemque monasterii petere, et ibi exspectare Dominum, qui me salvum faceret a pusillanimitate spiritus et tempestate contra jus fasque impie garrientium. Sed veridico percipiens relatu quaedam mihi ab insidiatoribus objici, pro quibus non vi, sed jure me asserant episcopio privari, dicenteque Apostolo: Omnia licent, sed non omnia expediunt ; verens ne haec mei licentia in alicujus alterius, praesentis scilicet aut futuri redundet damnum vel calumniam, aut juxta quod Julius papa Athanasii dicit accusatoribus: Quia si in vera, inquiens, fideretis innocentia, nullo modo vos subtraheretis a vocatione canonica, aestimer tantopere quaerere otium quod judicio audeam nullatenus adesse; licet me nemo canonice evocet , vestrum sacratissimum coetum constantissime appello. Consilium atque auxilium pro veritatis, quae Christus est, amore deprecor; non aliud nunc tamen, quam synodicam conventionem, et promulgatam a sanctis Patribus legem. Adimi namque episcopo episcopatum, antequam causae ejus appareat exitus, utrum ulli Christiano videri 550 jure possit, vestrae paternitati dimitto judicare. Conspirationum quoque crimina, plebisque contra episcopum dissensionem, utrum cum sancto Callisto papa, antecessorumque ejus turba quamplurima episcoporum, ut verbis ipsius utar, spirituali gladio placeat ferire, an in praejudicium totius ordinis nostri patienter sinatis crescere et multiplicari, vestri erit arbitrii, non mei silentii. Itaque ne aut criminosus videar criminatus, aut fugax provocatus, concilium appello, concilium flagito, invasoremque Ecclesiae meae, cum ipso pastorum pastore furem vocitans et latronem, quia scilicet aliunde ascendit, non per ostium introivit, ad certamen canonicum provoco; et, si dissimulaverit, anathemate perpetuo cum sacratissimis legibus juste, ut omnibus sanum sapientibus liquet, nisi poenitendo resipuerit. Amen, respondeo. Nec incommemoratum vestrae paternitati pro me faciens illud B. Alexandri papae capitulum omitto, Quicunque ait, ex vestro collegio fuerit, et ab auxilio eorum episcoporum se subtraxerit, non sacerdos, sed schismaticus judicabitur. Et illud prophetae pariter non omitto improperantis: Non ascendistis ex adverso, neque opposuistis murum pro domo Israel, ut staretis in praelio in die Domini ; et: Canes muti non valentes latrare . Illud quoque Domini: Qui me erubuerit, et meos sermones; et hunc Filius hominis erubescet, cum venerit in gloria sua, et Patris, et sanctorum angelorum . Quod sagacissime, ut opto, flagito, et desidero, vestrae paternitatis generalitate cavente, Deus pacis conterat Satanam sub pedibus vestris velociter. Gratia Domini nostri Jesu Christi sit semper vobiscum.
(Psal. LIV, 9) (I Cor. VI, 12) (utique et injuste destitutorum) (Ezech. XIII, 5) (Isai. LVI, 10) (Luc. IX, 26)
[ al., convocet]