EPISTOLA IX.  Inter Patres reverentissimo, et inter amicos charissimo, domino  PETRO  abbati Cluniacensium, frater  HEINRICUS,  sive jubente, sive permittente Deo, Belvacensis electus, seipsum, et si quod amplius potest.
Parcat vobis omnipotens Deus! Quid est quod fecistis? Sepultum hominem revocastis ad homines, et consilio vestro, cui nimium creditum est, expositus sum, et repositus in terribile curarum pelagus, ut me iterum honoris altitudo resorbeat. Nescivi, anima mea conturbavit me, propter quadrigas Aminadab, quas suscepi regendas, regi, non regere opus habens. Manus meas miserunt ad fortia: opus esset fortitudine. Speculator domui Israel factus sum: opus esset prudentia. Sapientibus et insipientibus debitor factus sum: opus esset justitia. Praedicatur populo Dei datus sum: opus esset temperantia, ne forte cum aliis praedicavero, reprobus inveniar. Sed quae sunt ista, et quis sum ego? Vel ubi ista, et ubi ego? Domine Pater, et Deus vitae meae, imperfectum meum viderunt oculi tui. Domine, vim passus sum, responde pro me, quia sola obedientia coegit me, sine qua, juxta virum sanctum infidelis quisque esse convincitur, etiam si fidelis esse videatur. Et quia nemo majori fiducia utitur, quam qui ex affectu diligit, nunc vos quasi portionem animae meae convenio, deponens apud vos familiarem, et dolentem querelam. Quid vobis visum est, ut litteris vestris ad dominum abbatem missis, faceretis stultitiam meam elevari super candelabrum? Credidisti quidem, Domine, propter quod locutus es, nec fallere, nec falli voluisti, sed non evasisti secundum. Verumtamen quoquo modo factum sit, et quaquaversum vertat exitum rei Dominus Deus noster, ego vester sum, et ad vestrum servitium, si dignamini, praeparatus. Me accipite in servum, in amicum, in filium, et illi sanctae multitudini, cui Deo auctore praeestis, specialem et uterinum monachum, ne dicam episcopum, sempiterno foedere sociate.
(quod absit!) ( Gregor. )