II.  Ad Egilbertum, ut videtur, episcopum Frisingensem. Rogat ut quemdam pastorem adversus ovium suarum injurias et insidias tueatur.
Quia notitiae innotescit nostrae excellentiam vestrae sanctitatis omnem viam odio habere iniquitatis, ob id conducibile duximus errores vobis palificare, quos constat vestri censuram moderaminis respectare. Iste vero pastor, praesentium vector litterarum, in praesentia nostri effudit suarum querimoniam miseriarum, quasdam dolens oves sibi a vestra dominatione commissi gregis, funditus calce abjicere, per devia vitiorum errando, divinae pascua custodiasque legis. Insuper quidem cum easdem gliscat poenitentiae medicamentis ceu humeris ad ovile matris Ecclesiae reportare, ferina ita exardent rabie, dentibus invidiae hunc dilacerare, ut aerumnas desperet mortis se posse talibus devitare insidiis, nisi ei quantocius inesse vestris dignemini praesidiis. Nos denique intercapedine tot locorum elongantes, quoniam nullum ei adminiculum praebere valeamus, in manus vestrae potentiae eum et hoc commendamus, quatenus misericorditer ipsius querelas suscipiatis, atque episcopali eumdem auctoritate pro nomine Christi defendatis, nec consentiendo, iniquorum peccati offendiculum vestrae aliquod sanctimoniae ingeratis periculum.