EPISTOLA V. AD HERVEUM ABBATEM ET FRATRES MAJORIS-MONASTERII.  Se non vagandi studio, sed pietatis ad Sancti Martini sepulcrum peregrinationem suscepisse, pravisque saecularium moribus claustra corrumpi.
Amantissimo Patri HERVEO, omnique digno reverentia sacro conventui Majoris Monasterii sub ejus cura ordinatissime Deo militanti, frater GUIBERTUS servus sanctitatis eorum, ab eo apud quem summus ordo in coelesti palatio tempore retributionis inter justos ordinari.
Quanquam a nonnullis qui corde et corde loquuntur neque custodiunt vias suas, ut non delinquant in lingua sua , peregrinanti mihi ad sepulcrum Beati Martini derogatum sit, magisque vagationi quam devotioni peregrinatio mea deputata, vobis tamen eam plurimum placere scio, glorior et exsulto. Nec tamen in hac substantia gloriae, qua in Christi corpore, ipso tribuente, membrum quietum et sanum esse cupio, adversus eum qui est caput corporis non facio, neque super verticem extollo, recolens scriptum esse: Qui dicit se in Christo manere, debet sicut ille ambulavit et ipse ambulare . Et quidem si secundum hominem gloriari vellem, juste reputaretur mihi in stultitiam, nam ipse dixit: Ego gloriam meam non quaero . Si ergo oblitus verbi illius: Qui gloriatur in Domino glorietur , favores hominum et inanem gloriam affectans, huic saeculo conformari gestirem quod diligere fornicari est a Deo , et ei inimicum constitui , in tantum ut dicat Jacobus apostolus: Adulteri, nescitis quia amicitia hujus mundi inimica est apud Deum? Nonne convincente me conscientia os meum condemnaret me? nonne statim et Apostolus occurreret, dicens: Si gloriari oportet, non expedit quidem? Etenim quanti periculi sit seipsum gloriando velle commendare patet etiam ex verbis Psalmistae ubi ait: Quoniam Deus dissipavit ossa eorum qui hominibus placent . Quisquis vero ingratitudinis vitium quam grave sit perpendere nesciens, mihi coeleste munus cognoscenti et inde cum gratiarum actione humiliter glorianti, succensendum putaverit, sane merito insipiens reputabitur. Ego tamen me ipsum mihi comparans et commetiens, non alta sapiendo, sed humilibus consentiendo , gloriabor, non in immensum, sed modicum quid, et secundum mensuram qua mensus est mihi Deus. Metiri enim se, ut ait quidam, quemquam decet propriisque juvari laudibus. Et unde, obsecro, domini mei, in claustris tanta malorum incommoda ebulliunt? Unde putatis claustra corrumpi? nisi ex introductione saecularitatis quae non aliorsum quam per ineptorum et socordiam, et imperitiam, et incuriam, et dissolutionem praelatorum ingreditur, qui vitiosi a vitiosis vitiose constituuntur. Quidam vero instituuntur, sed derelicto ostio aliunde ascendentes, vel suffodientes, aut pecunia cui obediunt omnia, aut potentum violentia propinquorum, contra fas et jus omne intruduntur. Et quid tales mercenarii non pastores, nulla spiritus ratione fecundati, nulla charitatis radice fundati; quid, inquam, tales quos Dominus in Evangelio fures vocat et latrones , facerent, nisi sua quaererent , quae Dei sunt negligerent, ac per hoc ut brevi innumera concludam, morti non vitae fructificarent, seque et caecos sequaces suos quibus ipsi caeci ducatum praebent , perderent.
(Psal. XI) (Psal. XXXVIII) (Coloss. I) (I Joan. II) (Joan. VIII) (I Cor. VIII) (Ose. IX) (Jac. IV) (ibid.) (II Cor. XII.) (Psal. LII) (Rom.
XII) (Joan. X) (Philip. II) (Matth. XV)