EPISTOLA VI. AD ROBERTUM DE HARDRES.
ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, ROBERTO de Hardres, salutem et in futura sibi prospicere.
Eo usque divina et me et te extulit gratia, et in id aetatis jam devenimus, quod de caetero debemus, si sapimus, ei uberiores gratiarum actiones referre, qui utrumque nostrum, supra quam aliquis de genere nostro ausus est sperare, dignatus est provehere. Quocirca tenemur propensiori studio praecavere, ne ingratitudinis nota insigniti videamur saltim velle matrem nostram aliquatenus impugnare, a cujus uberibus coaluimus et tantam recepimus sub extrema ignominia et ultima paupertate consolationem, ut tot et tantis viris non merito nostro, sed gratia Dei id agente praeferamur, quorum si ad genus vel vitam et conversationem respicias, nec digni erimus corrigiam calceamenti solvere. Si ergo eo admonente qui dedit affluenter finem cupiditati non imponimus, pro certo timendum est ne culpis exigentibus permittamur eatenus pervagari, donec dicatur: Ecce homo qui non posuit Deum adjutorem suum, sed speravit in multitudine divitiarum suarum et praevaluit in vanitate sua , qui cum in honore esset non intellexit: idcirco comparatus est jumentis insipientibus et similis factus est illis . Memento insuper quia cum interieris, non sumes omnia, neque descendet tecum gloria tua. Vita nostra brevis est et ad instar puncti. Unde quod reliquum est si perdiderimus, quod Deus avertat, quis nobis in die illa et aetatis et temporis damna restituet? Ad haec si veritati etiam niteretur querela quam proponis, et recenter posses probare tibi in hac parte debitum jus competere, citius eligeres, me tibi fideliter consulente, hujusmodi querelae ad tempus supersedere, quam tot sanctos quibus astrictus es fide et devotione molestare. Nunc autem occasione tantum rotulae Wintoniae possessionem nostram antiquam ad te niteris revocare: in quo procul dubio, quantum in te est, statum Anglicanae Ecclesiae exempli pernicie omnino subvertis, quia si omnia jura illius antiquitatis juxta rotulam illam debeant ad pristinum statum revocari, necesse erit munimenta, privilegia totius Anglicanae Ecclesiae a sua stabilitate turbari. Sane si nec devotione sanctorum nec dilectione conventus nostri moveris, saltem id tibi in mentem subeat, ne occasione familiaritatis tuae suspectus habear, quasi de consensu meo id agas quod coepisti. Id autem tibi certum sit, quia dum vitalis spiritus in meo duraverit corpore, quantum in me erit, mater mea non amittet vel passum pedis de omnibus his possessionibus quas inveni eo tempore quo credita est mihi, quam gero, administratio, maxime ubi ipsa se potest de jure tueri et defendere. Et cum hactenus jura illius integra et illaesa servaverim, acriter insistam, ne vel te ipso auctore mater mea debeat in aliqua sui parte pati diminutionem. Valete.
(Psal. LI) (Psal.
XLVIII)