EPISTOLA XXXV. AD EUMDEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus BERNARDO Portuensi episcopo.
Consolationis vestrae verba animo gaudente recepimus, sed ab adverso receptis incontinenti litteris, quas rex Angliae in laesionem nostram, et apostolicae sedis confusionem facit in utriusque regni compitis et conventibus publicari, versa est in luctum cithara nostra, et gaudium nostrum transiit in moerorem. Nam benefactoribus nostris onerosi reddimur et taediosi, ex quo in desperationem pacis nostrae missi sunt, audito quod persecutor Ecclesiae et noster, qui nos spoliis nostris impugnat contra justitiam Dei, praevaluit in comminationibus suis, et vanitate, et malitia multa. Viderit Deus, et judicet inter me et ipsum, et alios quorum patrocinio usus est, ut possit licitum libito coaequare, et in Ecclesiam Dei impune debacchari, nemine reclamante. Si Dei voluntas est, ut in exsilio pro libertate Ecclesiae moriamur, odoretur sacrificium, quia decrevimus mori potius quam ad qualecunque mundi pretium distrahere Ecclesiae libertatem. Absit enim a nobis, ut regi impio vendamus haereditatem patrum nostrorum, quam legem Dei esse Scriptura sacra docet in Spiritu! Verum quia sanctae Cantuariensis Ecclesiae, quae nunc fere destructa est, a multis diebus patrocinium impendistis, supplicamus sanctitati vestrae, quatenus ei nunc, velut in extremis agenti, celerem feratis opem. Ut dominus papa suspensionem, quam nobis inflixit, solvat, aut terminum coarctet, scribens etiam regi Francorum et Ecclesiae Gallicanae patentibus litteris, quod nisi rex Anglorum juxta commonitionem et comminationem suam nobis pacem et ablata cum Ecclesiae libertate restituat, exinde nos in eum et terram suam officii nostri potestate uti concedat, et sententiam, quam in malefactores Ecclesiae et nostros tulerimus, ratam habendam esse decernat, et praecipiat ab omnibus terrae suae episcopis inviolabiliter observari, donec satisfacere compellantur. Praeterea precamur attentius, ut Ecclesiae Cantuariensi in miseriae suae solatium impetretis plenam reformationem primatus sui, et ut praecipiatur archiepiscopo et Ecclesiae Eboracensi, ut nobis obedientiam tanquam primati suo exhibeant. Cum enim ejusdem primatus per vos confirmationem obtinuerimus, honor erit vobis et gloria, si plenum robur obtineat confirmatio a vobis impetrata. Ut autem charitas vestra aliquod habeat tribulationis nostrae solatium, noveritis quod Christianissimus rex fortunam nostram reputat suam. Valete.