EPISTOLA XV. AD LEONEM ABBATEM ROMANI SANCTI BONIFACII MONASTERII. (Apud Mabill.,  Annal. ord. S. Bened.,  tom. IV, Append., pag. 691.)
Facundiae praerogativa cum vitae merito et sapientiae doctrina mirabiliter intonanti domino L. Sancti Bonifacii charissimorum charissimo abbati, Floriacensis coenobii humilis abbas ABBO Spiritum Domini, qui replevit orbem terrarum, replere illius ipsius scientiam et intellectum.
Charitas, quae est vinculum perfectionis, dum nos ambos Remis positos conglutinaret labiis privatae collocutionis, tot oratorios rivos, tantos sanctae Scripturae favos bono zelo fulminea lingua vestra eructavit coram et secreto, ut exclamans compellar dicere: Diffusa est gratia in labiis tuis; propterea benedixit te Deus in aeternum. Dum ergo ad talia rutilantium verberum fulgura stupui, coactus sum deinceps ubique confiteri vos tonitruum esse Spiritus sancti, qui super apostolos in igneis linguis descendit, qui etiam vos ardentem rhomphaeam, ad secandos improbos de templo suo, septem donis gratiarum decenter elimavit. Inter haec tandem, erectis animi luminibus, solares vestrae eloquentiae radios aquilinis oculis conspicere volui; et sicut ait Ecclesiastes, Frater fratrem adjuvans quasi civitas munita et fortis, baculum robusti adjutorii et columnam inseparabilis amicitiae vos in aeternum, si placet, habere decrevi. Hujus rei gratia flecto genua mea ad Patrem, ut det vobis id ipsum sapere per Dominum nostrum Jesum Christum, ut favus distillans labia vestra memoriale nostrum haereditare possideant in sempiterna saecula. Inter familiaria verborum nostrorum arcana distillavit auribus nostris unum quoddam eloquium vestra magnificentia, quod non minus adimplere, si Deus voluerit, satago, quam vitam perpetuam mercari ex voto. Pretiosarum reliquiarum sancti Patris Benedicti insignia postulastis vobis dirigi, eo quod indubitatum penitus esset sanctissimam ipsius corporis praesentiam a nobis retineri, ideoque velle enixius in honore illius oratorium construi, itemque nobis de sancto Bonifacio aut de sacris artubus caeterorum sanctorum nobis eadem recompensari. Adjecit insuper incomparabilis bonitas quod si nos urgeret super re domestica aliqua voluntas corroborare nostra privilegia per Romanae auctoritatis stylum apostolicum, vos in omnibus et per omnia nostri fore fidelissimum collaboratorem. Haec autem omnia perficere voti erat, quando magnifica principis apostolorum membra supplex adii; sed Romanam Ecclesiam digno viduatam pastore, heu, proh dolor! offendi. Vestra autem absentia, profiteor, ita affectus sum sicut solet affici fetus gallinae, conquerens raucis faucibus abstractum esse unicum matris suae praesidium. Nuper autem audivi nuntium, quod me laetificavit super aurum et topazium, erectum esse apostolicum decus per quemdam imperialis sanguinis virum, totum virtutibus et sapientia compositum. Vester vero reditus intonuit menti nostrae velut paradisiacae reversionis ineffabilis concentus. Nunc igitur, sicut locuti sumus ad invicem, et haec epistola vestris aspectibus se praesentat, per hos sancti Patris Benedicti monachos audire placeat, et audita perficere, velut promisistis, cum summa fide et devotione. Ipse autem idem Spiritus, qui inspiravit omnis eloquentiae flore Gregorium, inspiret hujus suae sanctae Romanae Ecclesiae venerabilem apostolicum, vobisque concedat ut sitis eidem ipsi dulcissimus a secretis, ad consolidandam dejectionem apostolicae auctoritatis. Valete.