EPISTOLA LXXVI. MONACHORUM CORBEIENSIUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Ut absens pro sua Ecclesia laborare non desinat et ut suo privilegio confirmet duorum monasterium unionem.   (Anno 1148.)
Dilecto Patri ac domino suo WIBALDO, Dei gratia venerabili Corbeiensi abbati, E. prior totaque congregatio filiorum suorum, Deo in eodem monasterio sub ejus regimine famulantium, quidquid valet sedula oratio, et debita tam dilecto Patri dilectio.
Multum quidem aegre sustinemus tam diuturnam vestri absentiam, nisi quod pro incremento Ecclesiae nostrae vos scimus in hac absentia laborare, ad quem etiam laborem viriliter sufferendum, vos in quantum praesumimus exhortamur, et commonemus, et ut bono fine terminetur misericordiam Dei jugiter exoramus. Caeterum gratias agimus paternitati vestrae, quod inter duos parietes, ut eos in unam societatem conjungeretis, tanquam prudens imitator veri illius angularis lapidis medius sedistis, et diu desideratam nobis charissimorum fratrum communionem et optabilem in Christo adunationem ad effectum perduxistis. Consummato ergo operi extremam manum adhuc imponetis, ut videlicet vestro privilegio, quae in hac memorabili duarum Ecclesiarum conjunctione vestra permissione utrinque scripta vel facta sunt, ad perpetuam successorum nostrorum memoriam confirmetis, et hoc testimonium in utraque ecclesia diligenter, sicut rem dignam memoria, conservari praecipiatis. Nihilominus quoque rogamus, ut quoniam ad laudem Dei et ad remedium animarum nostrarum hanc conjunctionem fieri postulavimus, sanctis etiam patronis utriusque Ecclesiae alterutrum dignos honores impendi constituatis, quatenus qui in utraque Ecclesia oramus pro invicem ut salvemur, junctis utrinque patrociniis ad consequendam salutem, quam quaerimus, adjuvemur. Placeat ergo vobis, ut ob recordationem posteritatis signum aliquod et memoriale in festivitate utriusque patroni de possessionibus utriusque Ecclesiae statuatis, et hoc studio pietatis tam vestram quam patronorum memoriam apud subditos vestros perpetuam faciatis.