EPISTOLA XIV.
AUSONIUS PAULO. Aequoream liqui te propter, amice, Garumnam. Te propter campos incolo Santonicos. Congressus igitur nostros pete. Si tibi cura, Quae mihi, conspectu jam potiere meo. Sed tantum appropera, quantum pote corpore, et aevo: Ut salvum videam, sat cito te video. Si post infaustas vigor integratus habenas, Et rediit membris jam sua mobilitas: Si riguam laetis recolis Pimpleida Musis, Jam vates, et non flagrifer Automedon: Pelle soporiferi senium, nubemque veterni: Atque alacri mediam carpe vigore viam. Sed cisium, aut pigrum cautus conscende veredum. Non tibi sit rhedae, non amor acris equi. Canteri moneo male nota petorita vites. Nec celeres mulas ipse Metiscus agas. Sic tibi sint Musae faciles, meditatio prompta, Et memor: et liquidi mel fluat eloquii. Sic, qui venalis tam longa aetate Crebennus Non habet emptorem, sit tibi pro pretio. Attamen ut citius venias, leviusque vehare, Historiam, mimos, carmina, linque domi: Grande onus in Musis; tot saecula condita chartis, Quae sua vix tolerant tempora, nostra gravant. Nobiscum invenies ἐπέων πολυμορφέα πληθύν, Γραμματικῶν τε πλοκὰς καὶ λογοδαιδαλίην, Δάκτυλον ἡρῶον, καὶ ἀοιδοπόλον χορίαμβον, Σὺν Θαλίες τε χόρῳ σύρματα Τερψιχόρες. Σωταδικόν τε κίναιδον, ἰωνικὸν ἀμφοτέρωθεν, Ῥυθμῶν Πινδαρικῶν ἔννομον εὐεπίην Εἰλιπόδην σκάζοντα, καὶ οὐ σκάζοντα τρίμετρον, Ὀκτὼ Θουκυδίδου, ἔννεα Ἡροδότου. Ῥητορικῶν θαυμαστὰ σοφῶν ἐρικύδεα φῦλα Πάντα μάλ', αἴκε θέλοις, καὶ πλέον, αἴκε θέλοις. Hoc tibi de nostris ἀσπαστικὸν offero libris. Vale. Valere si voles me, jam veni.