EPISTOLA CXLII. AD EUMDEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, WILLELMO Norwicensi episcopo.
Quod nobis chara fraternitas vestra significavit in absolutione nobilis viri Hugonis comitis, omnia solemniter et ex ordine juxta mandatum nostrum fore completa, non modicum gratulati sumus. De ove quippe perdita gaudio magno gavisi sumus, quod humeris pii pastoris per avia deserti sit reportata ad gregem. Quod vero adjecistis ad omnipotentem Deum vos erigere manus, qui his ultimis diebus terram respicere dignatus est, pariter et anima mea magnificat Dominum, qui magnifice egit nobiscum, statuens procellam nostram in auram, et motum fluctuum mitigans. A quo etiam nunc desideranter id oramus, ut mereamur videre vos antequam abeatis et avoletis ab hac regione mortalium in illam aeternorum, ubi sunt concives vestri et domestici Dei. Speramus siquidem, quod ex praesentia vestra non modicum impartietur pusillanimitati nostrae gratia spiritualis ad confirmandos nos, quia benedictus Deus, qui in his diebus posuit vos columnam domus suae immobilem. De clericis illis interdictis, pro quibus illustris comes Hugo nobis scripsit, nihil inpraesentiarum mutare statuimus, sed sic volumus eos manere, donec favente Domino nos ipsi veniamus, vestro super his et aliis Ecclesiae negotiis consilio fruituri. Verum tamen huic praesentium bajulo propter mittentis reverentiam, proprio etiam ipsius compatientes labori, evangelizandi usum indulgemus, baptizandi quoque et tribuendi viaticum, si tamen ultima vitae cogat necessitas. Valete.