EPISTOLA XVII. AD EUMDEM.
Si causam nostri, Pater sancte, malitia adversariorum apud vos non denigrasset exsilii, credimus indubitanter, quod rex Angliae tandiu et tam impune non abuteretur patientia vestra. Sed ecce, Deo propitiante, ipsius persecutoris nostri testimonio veritas declarata est. Nuper enim, cum ad pedes ejus flexis genibus in omni humilitate imploraremus coram rege Christianissimo, archiepiscopis, episcopis, comitibus, proceribus et omnibus qui aderant, professus est se nihil aliud a me quaerere, nisi ut consuetudines regni sui, quas antecessores nostri suis principibus servaverunt, conservare, et hoc tanquam sacerdos et episcopus absolute et praecise, sicut nuntii nostri vobis fideliter exponent, repromitterem in verbo veritatis. Placeat itaque sanctitati vestrae latores praesentium, fideles nostros et proscriptionis nostrae participes, qui omnibus interfuerunt, clementer audire, et Anglicanae Ecclesiae jam in extremis agenti, nisi dextera Dei et vestra subveniat, celerem conferre medicinam. Posuimus enim verba nostra in ore eorum. Gloriatur autem rex Angliae, quod ei privilegium contulistis, quod licet in sedem nostram redierimus, omnis potestas nostra evacuata est, donec eam nobis restitui velit. A saeculo inauditum est apud nos, quod aliquis epicopus se principi saeculari obligare cogatur ulterius, quam ad conversationem eorum, quae continentur in forma fidelitatis. Veremur ergo, ne si, quod absit! et Deo auctore semper aberit, a nobis ulterior coeperit obligatio, pernicies exempli alios inficiat principes, et non modo coaetaneos nostros, sed successores nostros involvat. Et quidem planum est, quod si petitae consuetudines praevaluerint, auctoritas apostolicae sedis in Anglia penitus evanescet, aut erit minima. Quod sicut ex majorum scriptis et relationibus seniorum publice notum est, pridem contigisset, nisi Cantuariensis Ecclesia se principibus pro fide sedis apostolicae, et Ecclesiae libertate studuisset opponere. Rarus enim illi Ecclesiae praefuit, qui non aut gladium subierit pro justitia, aut pertulerit molestias exsilii, aut proscriptionis injuriam. Unde mirum est, et omni stupore dignum, quod apostolicae majestatis potius, quam nostri nominis persecutor se in causa tali plures apud vos gloriatur invenisse et habere fautores. Nec vos oportet de caetero vereri, ne transeat ad schismaticos, quia sic eum Christus in manu famuli sui regis Francorum subegit, ut ab obsequio ejus non possit amplius separari.