EPISTOLA CLXXXIX. AD ANTONIUM.  Conqueritur de sui oblivione, spectacula reprobat, et Homero se de iis scripsisse dicit,  etc.
Antonio Albinus salutem.
Quam plana via fuisset per bellica rura ad currendum vel ad volandum charitatis pennis! Timeo ne forte fractae sint alae, quae ex eis, ut aliae, potuissent inseri. Ideo nidus paternus non visitatur, nec saltem columba pedibus, ut quondam in Graecia legatis, affert litterulas. Quid ad haec sic iturus Orpheus? Orpheus . . . inter delphinas Orion. Vertitur oenofori fundus, sententia nobis. 206 Ego ludo, ego serie dormientem saepius suscitare nisus. Sed nec cantante saltatum est, nec plangente lamentatum. Omnia vel medium fiant mare, vivite silvae, Dixit amans spernenti se. Idem in eodem Poeta: Invenies alium, si te hic fastidit Alexis. Putavi me venire ad te, et unicae auriculae suavia susurrare, et alteri dura decantare; sed prohibuit me Romanus comes ingrato tempore. Si illius insurgat contra me praelium, in hoc ego sperabo ; quia virtus ex infirmitate perficitur . Vereor, ne Homerus irascatur contra chartam prohibentem spectacula et diabolica figmenta, quae omnes sanctae Scripturae prohibent, in tantum ut legebam sanctum dicere Augustinum: « Nescio homo, qui histriones et mimos et saltatores introducit in domum suam, quam magna eos immundorum sequitur turba spirituum. » Sed absit, ut in domo Christiana diabolus habeat potestatem. Olim tibi de his scripsi, optans salutem charissimi filii toto cordis affectu; volens per te fieri, quod per me non posse fieri agnovi. Tuus vero animus, fili charissime, congaudeat in servitio Dei et in salute fraterna, ut tibi ex profectu aliorum merces accrescat meritorum. Ideo saepius desideravi exhortatorias dilectionis vestrae litteras. Sed nescio quae causa vel me rapuit ex mente tua, vel te ab exhortatione cessare compulit. Beatus qui loquitur in aure audientis. Utinam omnes tali te desiderio audirent, sicut ego unanimus tuus! Vel castigatus scribe, ut vindices te, quia rogatus noluisti, ut confortares me. Valeto in pace perpetuae beatitudinis, fili charissime.
(Psal. XXVI, 3) (II Cor. XII, 9)
[ Forte, serio] [uni]