EPISTOLA VII.
Gerhohi Reicherspergensis epistola ad Adamum abbatem Eberacensem, adversus errores Folmari praepositi Trieffensteinensis.
Domino A. venerabili abbati Eberacensi frater G. de Reichersperge devotas orationes cum fideli obsequio. Nuper venit in manus meas epistola domino Salzburgensi destinata, in qua et vestri nominis mentio fuit, sicut videre poteritis in rescripto epistolae: cujus textus ita se habet: Domino suo E. venerabili Salzburgensi archipraesuli, F. Dei gratia, si quid est; semper gaudere, nihil adversique timere. Fidem meam de veritate corporis ac sanguinis Domini domino A. Eberacensi abbati, sed et aliis litteratis et religiosis viris mandatam litteris diligenter exposui, eosque in nullo penitus adversos, sive diversos inveni, etc., ubi supra. Hic perpendat sapientia vestra utrumnam recte offerat recteque dividat qui, quod Dominus conjunxit, sensu carnali separat? Conjunxit quippe Deus homo carnem et ossa in resurrectione sua discipulis suis dicens: Palpate et videte, quia spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere . Erant enim simul in ejus corpore a morte suscitato non solum caro et ossa, sed et sanguis et spiritus humanus, et divinus; quem et insufflavit suis discipulis dicens: Accipite Spiritum sanctum . Cum autem separatio spiritus humani a corpore sit mors ipsius corporis, et item separatio carnis ab ossibus mortem carnis operetur; cumque sanguis humanus extra carnem careat vitali spiritu, qui est anima rationalis, constat eos rursum crucifigere, atque ostentui habere Christum, qui sic ipsum dividunt: sicut in praemissa legitur epistola, quae ut majoris habeatur auctoritatis, ad venerabilem destinata est archiepiscopum; et apud vos aliosque litteratos ac religiosos viros insinuatur approbata in ea fide, in qua Christus contra doctrinam Pauli divisus est. Sed nos istam fidem pro maxima reputantes perfidia, carnes agni paschalis non ita crudas, vel aqua coctas in Ecclesia Dei manducari credimus, ut vel sanguis ejus, vel caro ejus bibatur et manducetur seorsum; licet in speciebus diversis, videlicet panis ac vini, aqua misti sumatur is qui in semetipso indivisus atque integer manet; totus in coelo, totus in altari, totus in ore comedentis corpus ejus ac sanguinem bibentis; totus in corde credentis ad justitiam; totus in ore confitentis ad salutem. Lege Ambrosium in Lucam exponentem illud angeli dictum: Hic erit magnus, et filius Altissimi vocabitur , et invenies quod ubicunque verus Christianus, ibi Christus, quia neque in Jerosolyma, neque in monte hoc, ubi adoraverunt patres, adorandus est; quasi alias Deus non sit: sed veri adoratores adorabunt Patrem in spiritu et veritate. Igitur in veritate sacramentorum Christi adoratur Deus, qui et sumitur in corpore de virgine sumpto, et in coelum assumpto. Quod corpus ore fidelium sic manducatur, ut quod de agno paschali figuraliter est praeceptum, nunc vere impleatur. Neque enim ad litteram fieri potuit, aut oportuit, quod illic dictum est: Caput cum pedibus et intestinis vorabitis . Repugnat quippe quod dictum est: Os non comminuetis ex eo . Quomodo autem non comminutis ossibus, caput et pedes vorari potuissent? At nunc in vero agno, qui tollit peccata mundi, caput cum pedibus, divinitas videlicet cum tota humanitate voratur; quia Christus integer in altaris mysterio manducatur; neque manducans mutabit illum in se, scilicet cibum carnis suae; sed ipse mutabitur in illum, ut sit membrum corporis ejus, quod est Ecclesia una, per unum corpus Christi redempta et vegetata. Quod autem praenotatus divisor Christi ait: Non me Filium hominis, sed carnem Filii hominis manducare confiteor: hinc putamus illum traxisse, quod Christus dixit: Nisi manducaveritis carnem Filii hominis, non habebitis vitam in vobis . Nam et Nestorius haeresiarcha inde hausit venenum sui erroris, ita ut carnem, quae in altari sumitur, negaret esse vivificatricem, pro eo quod esset hominis caro, inhabitatione quasi Dei sanctificata; sed minime potens manducantem se vivificare, quia spiritus est, ait, qui vivificat, non caro. Contra cujus errorem in synodo Ephesina legitur: « Ad benedictiones mysticas accedimus, et sanctificamur, participes sancti corporis et pretiosi sanguinis Christi, omnium nostrum Redemptoris effecti; non ut communem carnem percipientes, quod absit! non ut viri sanctificati et Verbo conjuncti, seu dignitatis unitatem, aut sicut divinam possidentis habitationem, sed vere vivificatricem, et ipsius Verbi propriam factam. Vita enim naturaliter , ut Deus existens, quia proprie carni unitus est, vivificatricem eam professus est esse. Et ideo, quamvis dicat ad nos: Amen, amen dico vobis, nisi manducaveritis carnem Filii hominis et biberitis ejus sanguinem, non tamen eam, ut hominis unius ex nobis existimare debemus. Quomodo enim juxta naturam suam vivificatrix esse caro hominis poterit? Sed ut vere propriam ejus factam, qui propter nos Filius hominis factus est, et vocatus. » Item: « Si quis non confitetur carnem Christi vivificatricem esse, tanquam ipsius Verbi Dei Patris: sed quasi alterius cujuspiam, praeter ipsum conjuncti eidem, secundum dignitatem, aut tanquam secundum quod solam habitationem habuerit, et non potius, sicut dixi, vivificatricem esse; quia facta est propria Verbi Dei, cui omnia vivificare possibile est, anathema sit. » Synodus haec Ephesina una est de quatuor conciliis quorum, sicut B. Gregorius ait, quisquis non tenet soliditatem, etsi lapis esse videatur, extra aedificium jacet. » Addit: « Et quisquis aliter sapit, anathema sit. » Vos igitur, amande ac venerande Pater, cavete vobis, ne cum lapis pretiosus habeamini et sitis in aedificio Dei, alio mendaciter vulgante, credamini credere quod non creditis. Credo enim vos, Pater, una nobiscum, imo una cum tota Ecclesia, unam fidem habere, sapiendo in nomine carnis Christi non aliud quam carnem Christi. Sic enim sua verba ipse Christus intelligenda insinuat, ut non aliud caro Flii hominis, aliud ipse Filius hominis habeatur, ubi de hoc sacramento ait. Commendans enim carnem Filii hominis manducandam, verbis praemissis etiam hoc inter caetera dixit: Sicut misit me vivens Pater, et ego vivo propter Patrem, et qui manducat me, et ipse vivet propter me . Manducans igitur carnem Filii hominis, manducat Filium hominis: manducat panem qui de coelo descendit, quem Pater signavit Deus, non materiali sigillo, sed summae divinitatis indelebili signaculo; quia Verbum caro factum est . Et ideo qui carnem Verbi manducat, Verbum quoque in sua carne manducat. Alioqui caro non prodesset quidquam, si non haberet in se vitam et vivificandi efficaciam. Legite Hilarium in VIII lib. de hoc sacramento agentem, et invenietis eum sentientem quae sentio de Verbo aeterno in carne sua manducando: quod praenotatus Folmarus fieri posse non credidit, qui corpus Domini, quale fuit in sepulcro, putat seorsum cogitandum. Ait enim: « Ubicunque Christus est, totus est, etsi totum non est: sicut uno eodem tempore totus in sepulcro, totus in inferno erat; sed totum non erat, eo quod trium substantiarum, quae unam faciunt in Christo personam, aliquid deerat. » Ad quod dicimus quod revera tunc ad tempus corpori defuit anima in sepulcro, et animae corpus in inferno seu paradiso. At nunc neque corpori Christi anima sua, neque animae suae suum corpus, neque his ambobus amborum vita, non aliud quam summa divinitas alicui, seu aliquando abesse poterit; quia Christus jam non moritur, mors illi ultra non dominabitur . Non moritur, non dividetur; non a sede sua, in qua Patri considet, movebitur in aeternum. Et tamen, sicut spiritus prout vult, et ubi vult, spirat , sic et ipse homo, qui natus est ex Spiritu, prout vult, et ubi vult seipsum praesentat, vel spiritaliter, vel corporaliter, ut Ecclesia credit. Spiritaliter, ut Apostolus ait: Habitare Christum per fidem in cordibus nostris . Corporaliter, ut Ecclesia credit se pasci corpore ac sanguine ipsius: ipso seipsum sanctificante per manus et orationes sacerdotum in tota Ecclesia facientium, quae ipse jussit dicens: Hoc facite in meam commemorationem . Unde unus ministrorum ejus hoc facientium, ait: Calix, cui benedicimus, nonne communicatio sanguinis Christi est; et panis, quem frangimus, nonne participatio corporis Domini est? Non ait locali discretione, seu corporalis molis distensione seipsum Christus corporaliter in tam diversis locis uno eodemque momento praesentat in officio sacerdotum sacrificantium, vel in ore fidelium sumptum corpus manducantium; sed ineffabili virtute, illa fide mediante, qua indubitanter credimus fieri Verbum veritatis dicentis: Hoc facite in meam commemorationem . Bene dixi, fide mediante: quia fides ex auditu; auditus autem per Verbum Christi . Et sicut, non nisi auditu mediante, audibile humanum verbum capitur, sic divinum illud Verbum carne humana, tanquam voce corporea, sensibile factum, non nisi fide mediante capitur. Da fidem, et senties verum quod dictum est: Hoc facite in meam commemorationem . Tolle fidem, et videbis non percipi hoc Verbum, quod non nisi fide capitur, sicut non capitur hominis vocale verbum nisi per auditum. Tolle auditum, frustra surdo loqueris, quia non capit quod dicis; quod tamen ex defectu verbi non est, sed auditus, quia verborum sonorum, tam surdas et obturatas, quam patulas tangit aures; ita et Verbum Dei, per id sonorum, quod est incarnatum, et specie panis velatum porrigitur manu sacerdotum fidelibus credulis, et infidelibus incredulis. Et fidelis exinde pascitur et saginatur. Infidelis ex eodem judicatur et damnatur, non judicans corpus Christi, quod indigne sumit qui de illo indigna credit: sicut iste qui putat eum sine suis ossibus manducari, quique a carne sanguinem ejus dividit, putans illum non posse totum et integrum simul esse in coelo et in pluribus altaribus, cum videat sermonem de corde simul et ore hominis prodeuntem, non discindi per multas aures audientium, sed totum et integrum pervenire ad singulos. Quanto magis Verbum Dei ex corde simul et ore Altissimi prodiens, ac tamen in ipso et cum ipso permanens, totum et integrum pervenit, quo est missum ad salvandos electos, et ab aeterno in ipso Verbo dilectos. Quod licet increduli tanquam surdi non capiant, aures audiendi habentes tamen capiunt, et gustu illo sapiunt qui requiritur, ubi dicitur: Gustate et videte quoniam suavis est Dominus .
(Luc. XXIV) (Joan. XX) (Luc. I, 32) (Exod.
XII) (ibid.) (Joan. VI) (est) (Joan. VI) (Joan. I) (Rom. VI) (Joan. III) (Ephes. III) (Luc. XXII) (I Cor. X.) (Luc. XXII) (Rom. X) (Luc. XXII) (Psal.

XXXIII)