EPISTOLA XLV. EPISTOLA WILLELMI ELIENSIS AD HERBERTUM.
WILLELMUS Dei gratia Eliensis episcopus, apostolicae sedis legatus, et domini regis cancellarius, dilectissimo suo magistro H. DE BOSEHAM, salutem et absentis amici memoria non carere.
Gratissima vestrae consolationis verba animo gratulanti suscepimus, quae tanto fortiorem nobis in adversitatibus vestris animum recrearunt, quanto vos cognovimus incommoda fortunae temporalis virilius superasse. Quis enim tam dulce solatium in tanta sortis tempestate nobis praebere potuisset, nisi qui ejusdem sortis modum et exitum cognovisset? Epistolaris igitur dulcedo vestrae magnitudinis mentem nobis hilarem reddit, spem tribuit resurgendi, et materiam doloris et tristitiae, quae non meritis nostris sed sola malignantium invidia nos oppressit, pro parte maxima moderatur. Unde gratias quantas possumus et sufficimus vestrae referimus dilectioni. Caeterum favente Deo noviter venturum esse credimus, quem exspectamus, quem desideramus, cujus adventus nobis et omnibus amicis nostris plenum sed plenissimum gaudium propinabit, pro quo et tanta et tam gravia sustinuisse ad gloriam nostram magis quam ad dispendium reputamus. Nec vos gravat conscientia quam sanam esse cognovimus, nisi tantummodo quod tanta inhumanitas, tanta etiam immoderata persecutio et crudelitas, quae contra dominum regem et nos factae sunt, tam lento pede debitum sibi finem sortiuntur. Et praeterea noveritis quod desiderio intimo desideravimus ut opusculum super psalmos ab Hebraica veritate a Patre Hieronymo translatos vestra discretio complevisset, ut impedimento non esset quidquam ulterius, quin vestra praesentia et optatis colloquiis uteremur.