EPISTOLA LVIII. AD ARNONEM.  (Anno 797, mense Septembri.)   Litteras illius se accepisse significat, et de silentio multarum rerum conqueritur.
Dilectissimo filio Aquilae piam et pacificam in Christo salutem.
Audita prosperitate vestra per litteras quas nobis direxistis meo demandare voluisti. Misi tibi jam pridem litteras meas per clericum vestrum, cujus nomen non recolo, ut puto, septimas Idus Augusti, et nescio si te invenerunt, et sollicitus fui in his litteris audire aliquid, unde eas dirigeres, vel qua die, vel de quo loco, vel quomodo dispositum habuisses facere secundum Dei voluntatem; et quando te sperarem in has venire partes. Ego itaque sub festinatione vado ad sanctum Martinum; ibi, volente Deo et domno rege annuente, hiemare disponens]. Et utinam! veniat volando Aquila mea orare apud sanctum Martinum, ut ibi amplectar alas illius suavissimas, et teneam, quem diligit anima mea, nec dimittam eum, donec inducam illum in domum matris meae , et osculetur me osculo oris sui , et gaudeamus ordinata charitate invicem Semper in aeternum valeas et vigeas et floreas, fili charissime
(Cant.
III, 4) (Cant. I, 1) (Joan. XIX, 22)
[et venerunt nobis Idibus Septemb. Sed
mirum quod nihil de Candido [ Ms., Cando] [Forte dixissem
tibi aliquid, si praesentem te haberem: cur noluisses
mihi innotescere, quomodo accepisset vos
domnus apostolicus, et quid tibi placuisset in illis
partibus: vel quomodo Paulinus Pater meus egisset

vobiscum, et quo se divertisset? Curioso animo
meo satisfacere non voluisti. Ideo pauciores tibi litteras
modo scribere volui, non tamen pauca charitate,
quas scripsi, scripsi . Hanc alteram
chartam redde obsecro, Candido meo, si vivat,
si vobiscum sit. Nescio cur et ille tacuit, dum tu
mihi scripsisti, nisi forte Albinus recessit ex ore illius,
cujus dilectio nunquam recedit ex corde meo.]