EPISTOLA X. AD EUMDEM.
Cum litteris vestris multitudine curarum absolvamur, aliis rursus involvimur. Ecce enim de constantia vestri amoris, de fide et pietate circa nos gratulamur. Sed quis vestram intelligentiam eo detorsit, ut quaecunque nostri affines sentiunt, eadem putares nos sentire? Dominum Henricum cum oderim nescio, cur diligam scio. Sed ejus dilectionis nunc quis fructus exterior? aliis quippe rebus Divinitas necessitatem imponit, aliis caeca fortuna interstrepit. Denique tanta mole rerum pressi non poetice, sed sapienter dictum putamus: « Levius fit patientia, quidquid corrigere nefas: et si non potest fieri quod vis, id saltem velis quod possis. » In votis hoc habemus, brachia peccatorum conterantur, confirmet autem id Deus. Unum est enodationis indigens, qui vestrae matris ac reginae olim eram fidissimus interpres, cur hoc negotio privor, potiusque per alios quam per vos plurima rescisco? et quoniam, ut professus sum ac profiteor, omnia vobis debeo, ut mihi sic vobis timeo. Diverso quippe modo in commune nobis dicitur: « Qui stat, videat ne cadat. » In commune itaque consulendum, quod ut fieri possit omnium me participem faciatis, qui vestrorum conventus adinvenit Diusburch. Id quoque quod regalis potestas a duce Beatrice ac vestris primatibus exigit, si vestram intelligentiam latet, ut rumor est, diligenter investigatum significate, quidve animi vobis in eo sit. Caeterum de vobis, ut coepimus, optime sentimus, et qua fide vobis nostra committimus, eadem vestra suscipimus.