EPISTOLA CCLXXVII. AD EUMDEM.
Mittimus ad vos, domine, familiarem clericum nostrum magistrum H. . . . . utique fidelem vestrum, quanto possumus affectu supplicantes, ut ipsum in petitionibus nostris benigne, si placet, audiatis, et nobis in summa necessitate nostra regia clementia subveniatis. Quod bene quidem facietis, si domino papae pro nobis aliquantulum affectuose scripseritis, ut appellationem, quam ad ipsum fecimus, ut juris dictat aequitas, admittat, et post appellationem in nos latam sententiam, ea qua potest et debet, aequitate suspendat, donec causam nostram audiat, et digna meritis cuique retribuat. Ad cardinales etiam amicos vestros litteras, si placet, exposcimus, ut ad hoc dominum papam inflectant, et super admittenda appellatione nostra indultum omnibus oppressis beneficium prece vestra nobis obtineant. Sixtus enim papa sic statuit: « Quoties episcopus se a suo metropolitano senserit praegravari, vel eum suspectum habuerit, mox Romanam appellet sedem, a qua dum se audiri poposcerit, nullus eum excommunicet, antequam causa summi pontificis finiatur auctoritate. Quod si aliter praesumptum fuerit, nil erit, sed viribus omnino carebit. » De caetero quia crebra allocutione frui vestra summopere nobis necesse est et consilio, excellentiae vestrae devotissime supplicamus, ut nobis transfretandi licentiam concedatis, et in partibus transmarinis nuntios, quos ad dominum papam mittimus, nos exspectare permittatis. Conservet incolumitatem vestram in longa tempora omnipotens Dominus