EPISTOLA CCXXXVI.
Vereor ne coram apostolicae magnificentia majestatis imprudenter, aut potius impudenter, censear quaedam deliramenta proponere, dum sub modio fumigans, lucernae super candelabrum positae, imo serenissimo luminari, quod Ecclesiae praeradiat universae, tenebras meas compellor inferre. Omnia quippe interiora mea exaestuant ad scribendum, et, ut verbo Job utar, spiritus meus est quasi mustum quod novas dirumpit lagunculas, et quia ex abundantia cordis os loquitur, si segnius vel incautius scripsero, vos qui spirituales estis, corripite hoc in spiritu lenitatis. Dedit nobis Dominus linguam eruditam, ut sciatis sustentare eum, qui lassus est verbo. Forte consiliosius esset mihi si concepta scribendi praesumptio lateret in sinu scientiae meae, et intra silentii cardines clauderetur. Da mihi veniam seni, qui super senes intelligis; mihi enim jam advesperascit et accelero ad vitae transeuntis occasum; quod mihi manifeste declarat memoria fatiscens, caecutiens oculus, crassior intuitus rationis et ingenium quondam acutioris venae nunc incommodo senectutis rationis obtusum. Viroris equidem gratia raro solet procedere de stipite veternoso cujus radix exaruit. Ego autem jam delibor et responsum mortis accepi in membris meis: modicum de tempore vitae meae restat et illud non stat; sed antequam mundanae conversationi dicam ultimum Vale, summo desiderio vellem datam a Deo nobis sapientiam consulere et scrupulum periculosae dubitationis, quae multorum mentibus altius infixa est, et quae totum ebibit spiritum meum, falce apostolicae auctoritatis auferre. Magnus quidem stupor et horror incutitur ministrantibus in altari, cum inter verba vitae, inter sacramenta salutis aeternae verba quidem aliena Christo ascribuntur, quae suspectam faciunt veritatem, quae non continuantur sibi, nec Christi sunt, nec in Evangelio leguntur; etenim in consecratione sanguinis Christi sic habetur: Simili modo postquam caenatum est, etc.