EPISTOLA CCVII.  Consolatio de morte amici.
Nimis dira sorte constringimur; nec minus dira cordis angustia cruciamur. Nam lacrymarum fontem producit dolor intrinsecus ex oculis subductus animus amaritudinis tenebris, laesa viscera tela penetralibus moestitiae interius commovetur, et sic quod mente concipimus, nec verbis exprimere, nec continere possumus serie litterali. Doloris enim immensitas et profunda luctus infusio dicendi facultatem excludunt; compendiosa tamen litterula imo potius dolorosa vobis intimare compellimur: quod pater ille noster, lapis promotionis nostrae primarius, universalis Ecclesiae membrum praecipuum, columna justitiae, basis immobilis, amicorum fida defensio, securum generis sive gentis confugium, tutus patriae clypeus, et firmus paternae baculus senectutis, consilio clarus, maturitate conspicuus, scientia rutilans, et supremus constantia, G. pater vester et filius diversis respectibus, sicut Domino placuit, die post Annuntiationem beatae Virginis, proh dolor! fati munus implevit, in cujus obitu pater et paternae quamvis cohabitationem naturae lugere dolentem et dolere lugentem vos deceat, cum dolores vestros et luctus rectae considerationis arbitrio, consolationis multiplici juxta causa subducit. Nam ejus sollicitudinis onera sive vicem devotione integra, charitate plena et obsequio filiali circa paternitatem vestram supplere volumus et habere, et eo beneplacitis vestris in antea parere devotius, quo avidius implere partes ejus intendimus in vestris desideriis obsequendis, et sic aestimari non debet amissus qui vivere vicaria substitutione sancitur. Praeterea reverenda senectus et annosa prudentia incommodo senili compatiens, prole superstite grate respiret in Domino a principe quem exigentibus meritis, et summi pontificis amplectitur gratia, et prosequitur benevolentia dominorum. Temperat etiam fletus nostros pia miseratio pii patris, qua tum in domino nostro haec me fratre nostro, tum in filio vota vestra complevit, de cujus judicio si revocare voluit quod concessit et tollere quod creavit, conqueri non debetis, quia si de manu Domini bona suscepimus, moleste contraria non feramus. Est et solatium aliud quod et a mortis regula nullus excipitur: Aequat enim sceptra ligonibus.
Nam pari sententia senes et juvenes, fortes et debiles, potentes et infirmos, divites et egenos involvit. Omne namque quod nascitur moritur et nihil est perpetuum sub sole. Magnus est enim Dominus qui mortificat et vivificat, et magna virtus est ut possit extollere quod depressit, et sanare quod vulneravit. Hortamur igitur et rogamus attente, quatenus sic concepti doloris incendia rore rationis infusa funditus exstinguatis, sumentes in dolore remedium, et in moerore solamen quod transeat caeteris in exemplum, ut exacerbare nomen Domini non possitis. Nos enim fratribus nostris scribimus et mandamus quatenus mandatis vestris velut nostris in omnibus obsecundent.