EPISTOLA XXXVI. EPISCOPI SARAB. AD SUGERIUM.  Primo laudat eum impense; tum exposcit ab eo reliquias S. Dionysii, et excusat se quod, cum in Normanniam transiisset, visitare eum nequiverit ante suum in Angliam reditum.
Dilecto et merito diligendo patri et domino SUGERIO Dei gratia abbati Sancti Dionysii, regni Francorum rectori, JOSEELUS eadem gratia Sarab. episcopus, sub pennis cherubin manus hominis.
Opinionis vestrae odor, qui circumquaque diffunditur, nos de transmarinis partibus in amorem vestri currere fecit. Venimus ergo de finibus terrarum, vestram scilicet nostri temporis Salomonis audire sapientiam. Sapientiam audivimus, templum quod aedificastis aspeximus, ornamenta quae a vobis oblata sunt et offeruntur vidimus, ordinem ministrorum et ministeriorum attendimus: et merito in illius Australis reginae voces erumpimus, quia media pars non fuerit nobis nuntiata, et quoniam major est sapientia et opera quam rumor fuerit in terra nostra. Quis enim non miretur hominem unum tot et tanta sustinere negotia, ut et Ecclesiarum pacem conservet, statum reformet, et regnum Francorum armis tueatur, moribus ornet, legibus emendet? Merito itaque mare intrare debuimus, et vitam nostram velo et ventis committere, et longi itineris innumeras experiri difficultates, ut ad vestram possemus pervenire notitiam. Sed parcat nobis vestra serenitas, quod in discessu nostro a Gallia faciem vestram, sicut voluimus, videre non valuimus. Traxit nos inevitabilis necessitas, injuncta obedientia. Cum enim in Normanniam transissemus pro negotiis Ecclesiae nostrae, quae vobis ex parte aperueramus, vocavit nos dominus Cantuariensis metropolitanus noster ad matris nostrae Cantuariensis Ecclesiae negotia, et nec indulto nobis respirandi spatio in Angliam direxit. Excuset nos ergo apud se vestra benignitas, quos tam manifesta excusat necessitas. De caetero mittimus vobis archidiaconum nostrum, qui nos plenius excuset, et qui nobis amoris, quem erga vos habemus, fructum ex parte reportet: reliquias scilicet egregii martyris Dionysii, per quas non solum in nobis, sed in Ecclesia Sarab. perpetua nominis vestri memoria vivat. Caetera quae a vobis postulamus, vivae voci praesentium latoris commisimus. Valeat excellentia vestra, charissime Pater.
[ al. JOSCELINUS]