EPISTOLA CXLIX. AD EUMDEM.
Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, debitum apostolicae reverentiae charitatis et obedientiae famulatum.
Ut ostium cardine, sic sanctae sedis apostolicae moderamine sacro omnes quidem Ecclesiae, Domino sic disponente, et Ecclesiae suae sanctae pie per omnia providente, reguntur. Quae cum judicialis aequitatem censurae omnibus exhibeat, jus suum unicuique sancte et intemerate conservat. Sic iras mitigat, sic fomitem reprimit jurgiorum, sic charitatem solidat, et per omnes Ecclesiae partes pacem, si forte inimico homine superseminante zizania , in aliquo turbata est, sancta summeque laudabili circumspectione reformat. Inde est quod dilectae nobis et diligendae semper in Domino sanctitati vestrae tota mente totoque hominis interioris affectu preces supplicando porrigimus, quatenus erga illam sanctae Romanae Ecclesiae specialem et devotissimam filiam, Cantuariensem videlicet Ecclesiam, sereni cordis et benevolae mentis oculos habeatis; et qui jus suum cuique defenditis, ob beati Gregorii et sancti fundatoris ejus Augustini merita, ipsam vestri, quod absit! apostolatus tempore, nec opprimi, nec injustis oppressionibus ab antiqua dignitatum suarum luce obscurari permittatis. Nam si paternis est fides habenda traditionibus, ut a sancta Romana Ecclesia Cantuariensis fide illuminata est, sic est Eboracensis per Cantuariensem ad fidem procul dubio conversa. Est enim ex historiis notissimum, beati Augustini successorem Laurentium ad hoc Paulinum direxisse, ipsiusque ministerio civitatem Eboracae ab infidelitatis tenebris eruisse, et in ipsam primatus dignitatem et gloriam hoc ipso digne promeruisse. Quem quidem primatus honorem multis praedecessorum vestrorum temporibus Ecclesia Cantuariensis obtinuit, et in Eboracensem Ecclesiam modis pluribus factisque memoria dignis exercuit. Unde sublimitati vestrae Cantuariensis Ecclesiae tota supplicat plenitudo, ne filiam adversus matrem suam levare calcaneum, et in ejus paritatem efficaciter aspirare permittatis, neve insigne gestandae crucis, quod soli Cantuariensi concessum esse testatur antiquitas, in scandalum, quod absit! Ecclesiae Anglorum et stuporem regni, Eboracensis ille in aliena ulterius provincia circumferat, auctoritate apostolica provideatis. Si enim bene meritos beneficiis ampliare dignum est, Cantuariensi procul dubio Ecclesiae non solum antiqua convenit privilegia conservare, verum etiam novis eam semper dignitatibus insignire consequens est, quae nimirum sedi semper apostolicae se in quibus potuit obnoxiam devotissime recognovit.
(Matth.
XIII)