EPISTOLA VIII. MAGINGOZ LULLO.  (  Anno Domini  755.)
Sacerdoti Christi magnifico, reverentia pariter et amore non mediocriter amplectendo, Lullo episcopo Magingoz, servus servorum Dei, perennem in Domino salutem.
Aperto Scripturarum divinarum testimonio declaratur veritatem esse Dominum Salvatorem, ac de ipso dictum esse per prophetam: Quaerite faciem ejus semper, quam ob rem solutionem quaestionis alicujus quae videlicet infirmitatis nostrae cognitioni facilis non est, a dignationis vestrae largitate id ipsum flagitantes multum desideramus accipere. Itaque constitutio matrimonii Christianorum in jungendo, vel separando, a Patribus tanta diversitate nobis videtur disponi, ut vix una et compar sententia ipsorum, nostrae pateat parvitati. Videntur namque concorditer Isidorus ac Hieronymus affirmare non debere adulteram teneri a viro, cui sociata, alteri se, more meretricis, adjungat, utpote quae unam carnem nefarie dividens, indignam se et alienam ab honore connubii divinitus instituti reddiderit, et hoc esse praeceptum et permissum a Salvatore, cum uxorem non dimittendam absque fornicationis causa praeciperet. Augustinus vero cum sententiam eamdem Salvatoris diuturna tractatione ventilasset, nihil planae elucidationis, certe nostrae omnino teneritudini captabile, profert; sed hoc in extremo dicebat, quia quomodo praeceptum hoc Salvatoris accipi debuisset, late operosissimam adhuc superesse quaestionem, commemorans vero mulierem ab accusatione Judaeorum a Domino liberatam dicit: Non male illi vir mulieri licet in adulterium lapsae conciliaretur. Beatus vero Leo papa feminam, capto ab hostibus marito, cogente solitudine, inculpabiliter alteri posse copulari cum desperaretur captus, et reverso forte priore, separatam a posteriore, principali restitui dicit; ubi notandum videtur quod statim destitutae conjugi nubendi licentiam tribuit. Apud Isidorum vero vel Hieronymum proditio foederis conjugalis matrimonium separat. Quid ergo supersit conjugi quem, vel quam, solitudo perurget, si et Isidori vel Hieronymi ac Leonis decretum juste creditur esse tenendum, nisi ut se matrimonio conjungat alterius, me fateor ignorare. Bonitatis igitur vestrae dignationem, per charitatem qua Christus Dominus semper ubique membra sua sibi copulare probatur obsecramus, ut ignorantiam nostram ac dubitationem, sic Domino possibilitatem largiente, illuminare dignemini, ut audire a remuneratore perpetuo mereamini: Euge, serve bone, etc.