CXV.  Ad universos Germaniae praesules.--Christianum I archiepiscopum Moguntinum pie defunctum precibus eorum commendat.   (Signiae, Sept. 2.) [MANSI,  Concil.,  XXII, 480.]
LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopis, episcopis, et dilectis filiis abbatibus, conventibus, aliisque praelatis Ecclesiae Teutonicae, salutem et apostolicam benedictionem.
Ad vestram volumus notitiam pervenire quod bonae memoriae Christianus, Moguntinus archiepiscopus, vir valde providus et magnificus cum charissimo in Christo filio nostro Friderico, illustri Romanorum imperatori et semper Augusto, longo tempore magnifice servivisset, et contra officii sui debitum excessisset in multis; cum Romanorum perfidiam, qui patrimonium Ecclesiae hostiliter devastantes Tusculanum nequiter obsidebant, aliter comprimere non possemus, eumdem archiepiscopum ad obsequium Ecclesiae convocavimus, ipse vero factus obediens usque ad mortem, ut sicut antea exhibuerat membra sua iniquitati ad iniquitatem, ita se et suos exhiberet ad serviendum justitiae in sanctificationem vitae, aeris intemperiem parvipendens, ad succurrendum Ecclesiae fluctuanti cum ingenti exercitus multitudine properavit, factumque est, volente Domino, quod Romani bis ad solius nominis ejus terrorem fugerunt. Illo autem Tusculanum ingresso, muros civitatis jampridem collapsos pro magna parte per illius auxilium, antequam decederet, fecimus reparari. Tandem Dominus misertus illius, ut salubriter impleret in eo quod legitur: Ubi te invenero, ibi te judicabo, febris eum aegritudine flagellavit, juxta quod scriptum est: Quem diligit Dominus corripit; flagellat autem omnem filium quem recipit; unde idem archiepiscopus in vera confessione et multa contritione cordis, servitio beati Petri et Romanae Ecclesiae totus intendens, assumpta cruce et resignatis dignitatibus universis, VIII Kal. Septembris diem clausit extremum. Quia autem multum tenemur de illius salute esse solliciti, qui pro servitio universalis Ecclesiae mori non recusavit, et ex ejus fine magnam possimus de remedio fiduciam obtinere, monemus universitatem vestram, hortamur in Domino et mandamus quatenus eumdem archiepiscopum, memoriam ejus in vestris orationibus facientes, vestris apud Dominum intercessionibus adjuvetis, et in omnibus conventualibus ecclesiis tricenarium pro eo et anniversarium faciatis, ut maculas quae illi de terrenis contagiis adhaeserunt, divina clementia indulgeat et abstergat, et vos de opere pietatis indeficiens mereamini a Domino praemium obtinere.