IV. AD LIUTOLDUM EPISCOPUM AUGUSTANUM.  Rogat ut rebus in suo monasterio afflictissimis opem ferat.   L.
Pallio summi sacerdotii coelitus indusiato, W. congregandi gregaminis inermis opilio, gaudium supernae felicitatis in Christo.
Cursum effectuosae legationis ad monasterium nostrum fore prosperatum, summo Deo primum hymnizamus, qui directaneo gressu, vialique ductamine semper dirigit secum cordis conamine versantes. Fraternae autem deductionis augmentum merito vestrae pietatis ascribimus, quia pelliferum nostra inscientia minime edoctum, et tepentia schedulae verba, vivida aucta facecitate viae direxistis. Illam incommoditatem importune sustinemus, cum Dei ministerio Ecclesiae congregamur, quod conglobatarum avium garritus cantando superare nequimus, quod undique pennigero volatu invehuntur patulis fenestris, et quando nivoso prosternimur pavimento ex omni parte nive afflati, coenosi volutamur. Sed tamen communiter degentes haec opportune toleraremus, si Dominicum altare a ninguine defendere possemus. Accensae candelae flamine ventorum turbatae, multum lacrymantes exstinguuntur. Ad clausuram fenestrarum, si aliquos lineos tribuitis pannos, potestis facile istam querimoniam sarcire. Quantumlibet chalybis ferramenta sarcienda, quae nobis sunt necessaria, flexo petimus collo, nostro jubeatis transmitti Vulcano.