EPISTOLA XLIX. AD ADELELINUM ABBATEM.
Intercedit pro monachis qui de monasterio recesserant, et, agnita culpa, redire cupiebant.
LANFRANCUS archiepiscopus, dilectissimo filio et amico ADELELINO abbati salutem et benedictionem. Fratres isti ad me venerunt accusantes se, et dicentes in vos graviter peccasse, et sua culpa de monasterio recessisse; ego vero stultitiam eorum eis audientibus multum adauxi, et satis duris, 325 atque amarissimis verbis eos, prout decuit, increpavi. Postea interrogati a me si de caetero vellent emendare, responderunt se velle, et de hoc quod egissent plurimum se dolere; et precati sunt me quatenus pro eis apud vos intercederem, et mea eos intercessione monasterio, unde exierunt, reconciliarem. Quapropter fraternitatem vestram precor, si meis apud eam precibus locus existit, ut pro amore Dei et nostro, quidquid in vos et contra ordinem deliquerunt, sincero corde remittatis; et in suis eos locis, in quibus ante culpam erant, suscipiatis, et paternum eis affectum, ut Deus vobis misericors sit, de reliquo ostendatis.
[ f., ADELELMO]