EPISTOLA XXXII. AD AMICUM.
Charissimo meo Eginhardus peccator, jam in extremo positus, tuus tamen tuorumque, donec superest flatus, Deo teste, fidelis.
Commendo, dilectissime mi, tuae charitati animam, e corpore subdito peccatis egressam, ut eam in tuo tuorumque fidelium consortio adscribi digneris: quatenus, sanctarum studiis orationum, piorumque precibus fratrum, misera adjuvata anima, locum quiddam refrigerii accipere mereatur. His itaque, propter nimiam magnamque angustiam carnis vel spiritus, breviter praelibatis, deprecor, dilectissime mi, ut summam, pro amore Dei ac meae vilitatis amicitia, ecclesiarum, meae parvitati commissarum, adhibeas curam, ne post obitum meum lupi locum sanctitatis invadant rapaces, gregemque humillimum dispergant: sed potius eis talis concedatur rector, qui Deum amare noverit vel timere, et his, qui subditi sunt, misericorditer subvenire. Fratres vero nostri tuique fidelissimi ex monasterio N. frater quidam inter eos, proximum mihi, sibi praeesse optaverunt, juvenem quidem aetate, sed moribus, ut puto, senem; cujus progeniem bene nosti, filius N. frater N. et multorum nobilium proximus. Quem Wormatiam direxerunt et, adhuc vivente me, dum N. me visitare dignatus est, praesentem commendaverunt. Qui valde et cum multis lacrymis, mihi vel propinquis meis, adstante N. comite, promisit . . . . . N. precibus compulsus annuit quod, si apud Deum factum sit, ipsum loco meo optassent. Unde memento, dulcissime, ut hoc non differatur, sed ut fiat maxime adhibe certamen. Mitto pallium unum, quem rogo fratribus ad S. Servatium dari jubeas, ut mei mentionem faciant. Tuae charitati mulum meum dari praecepi. Imma, soror dilectissima, his esto adjutrix, tibique animam commendo! Jam plura loqui angustia non permittit, attamen animam meam iterum precibus vestris commendo.