EPISTOLA CLXXVII. AD EUMDEM.
Venerabili domino et amico charissimo WILLELMO Papiensi sacrosanctae Romanae Ecclesiae cardinali presbytero, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutem quae nunc est, et quam speramus a Domino.
Nostis, domine, quod et orbi satis innotuit, quid animadversionis jamdiu, quid poenae quoque id modo pertulerim, qui priusquam mihi culpae modus innotesceret, enormitates poenae gravioris excepi. Ad unius quidem ut audio Wallensis vocem, licet praeclarae dignitatis honore non fulgeat, non citatus, non commonitus, nec notorii quidem criminis reprehensioni obnoxius condemnationis sinistrum reportavi calculum, et a sacerdote nec inspecta lepra mea, nec cognita, extra tamen Ecclesiae castra projectus sum. Sed quia nec in coelum os ponere fas est, et majorum acta discutere sacrilegii constat instar obtinere, ad medentis opem tutius est confugere, quam in querelae vocem impudenter erumpere. Assueti vero moris est, cum quem sua laedit conditio, ut ad eum recurrat potius, cujus promptiorem sibi fore gratiam arbitratur afflictus. Confidens itaque de vestrae dilectionis excellentia, cujus sinceritatem et fidem rerum certior edocuit experientia, instante necessitatis articulo, a vobis opem postulo, ut praelibata mihi per vos gratia vestro ad profectum studio deducatur, et quod ad mei exsecutionem officii mihi deesse cognoscitis, vestra mihi sollicitudine, juvante Domino, restituatur. Dat postulandi fiduciam, quod manum mihi jam gratiae porrexistis, et onus quo premebar anxie, piae precis instantia submovistis, et exemptus a confusionis ignominia, ut intra castra collocer Ecclesiae, prudenter obtinuistis. Unde vobis ad gratiarum actiones eo magis devotus obligor, quod propriae voluntatis instinctu absentis amici negotia commodissime procurastis. Movit vos in hunc pietatis affectum innata bonitas, nullisque meis meritis praeventa gratia, sed quod non merui, mereri desidero, et non meruisse poenitet, nimisque sero voluisse, quod primis attentatum fuisse studiis oportuisset. Agat itaque si placet et peragat id gratia quod suum est, et quem mereri jam coepit totum sibi reddat obnoxium, et restitutum me mihi, tam sibi quam suis in solidum de caetero pleno jure possideat. Valere vos optamus in Domino.