EPISTOLA XXXVII. STABULENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Congratulatur ei de suo reditu, conquerunturque de Godefrido comite, qui pactas ab eo inducias fregerat, et de invasione villa de Tornines.   (Anno 1147.)
Reverendissimo in Christo Patri suo et domino WIBALDO, venerabili Stabulensi abbati, humilis ejusdem Ecclesiae congregatio, filialem dilectionem et debitam subjectionem.
Quantum jucunditatis, Pater charissime, de vestro vestrorumque prospero reditu nobis collatum sit, facile vestra animadvertere poterit eruditio, quae et nostram erga vos sinceritatem et animi nostri circa vestros successus semper agnovit puritatem. Benedictus igitur per omnia Deus, qui in vestra, sicut comperimus, sospitate fidelibus suis ostendere dignatus est, quoniam prope est Dominus omnibus invocantibus eum. Paternitati vestrae his litteris unanimiter occurrentes, vos reversum, imo adhuc revertentem excipimus, excipiendo salutamus salutando amplectimur, obsecrantes ut secundum promissionis vestrae institutum terminum ad nos venire non abnuatis, quatenus facie ad faciem vestra frui et jucundari possimus praesentia, vestroque plenius recreari alloquio, cujus saepe et multoties roborati sumus consilio. Veniat ergo ad nos, id est, ad dilectos filios suos Pater charissimus pernecessarius hoc tempore, non solum nobis, qui intus tenemur, sed et his qui foris sunt. Nam treugae sive induciae, quae fide data ab advocato nostro et comite Godefrido et suis, usque ad festum Remigii servari et teneri debuerant, mox in exitu vestro violatae sunt, et nostra pene omnia ex utraque parte praedis, rapinis, incendiis sunt distracta, adeo usque, ut in nos tantum et nostra totius malitiae summa reciderit, sicque fit ut Quidquid delirant reges, plectantur Achivi. HOR. Epist. I, 2, 14. Ad cumulum quoque miseriarum nostrarum accessit, quod Eustachius villam nostram Tornines ex consensu comitis Namurcensis iterum violenter occupaverit, pro qua re quantum laboraverimus, quantum Leodiensi episcopo, ut canonicam de invasore justitiam exsequeretur institerimus, et quid solum restet faciendum, ex rescriptis litterarum, quae vobis transmissa sunt, vestra plenius perpendere poterit prudentia. Interim autem ad humiliandum Deo animas nostras, reliquias seu corpora sanctorum omnium, quae apud nos habentur, cum Salvatoris nostri imagine in terra deposuimus, summae Divinitatis clementiam, quantum valemus attentius exorantes, ut eos, qui in sua feritate confidunt, dextra virtutis suae prosternat, nosque ab ipsorum oppressionibus eripiat, qui solus laborem et dolorem humilium considerat.