1395  EPISTOLA II.  Quod improbitas ministri non impedit veritatem sacramenti.
MARBODUS minimus episcoporum, INGILGERIO servo Dei solitario et fratribus solitariam vitam secum agentibus: « Appellare lucem diem, et tenebras noctem . »
Inter multa bona quae de vestra sanctitate praedicantur, audivimus quod zelum Dei habetis contra indignos sacerdotes, sed non secundum scientiam. Dicitur enim quod non solum vos eorum oblationibus interesse non vultis, sed etiam laicos, ne per eos aliquod sacramentum suspiciant, dogmatizatis. Quod si verum est, timendum valde est, dilectissimi, ne forte diabolus, qui vos ad manifesta flagitia, Deo servante, non potest attrahere, per hujus erroris occultum laqueum, animas vestras in perditionem, quod absit! dejiciat. Quid enim aliud vetus haeresis Novatianorum? Quid habet aliud novus eorum error, qui Patarini vocantur, quam ut per ministrorum indignitatem Ecclesiae Catholicae sacramenta vilescunt? Quod quam contrarium sit veritati, subjectae auctoritates ostendunt. Augustinus, tractatu 10 psalmi contra haereticos: « Christus, inquit, quid fecit vobis, qui traditorem suum tanta patientia pertulit, ut ei primario Eucharistiam confectam manibus suis, et ore suo commendatam, sicut et caeteris apostolis traderet? Christus quid vobis fecit, qui eumdem traditorem suum, quem diabolum nominavit, qui ante traditionem nec loculis Dominicis fidem potuit exhibere, cum caeteris apostolis ad praedicandum regnum coelorum misit, ut demonstraret dona Dei pervenire ad eos qui cum fide accipiunt, etiamsi talis sit quae accipiunt, qualis Judas fuit? » Idem alibi: « Sacramenta Ecclesiae neque bonus melius, neque malus pejus implere potest; nam quaecunque sit persona exterior, Spiritus sanctus operatur interius. » Item ex Registro Nicolai papae in epistola ad Bulgaros: « Consulendo decernitis utrum presbyterum habentem uxorem sustentare debeatis et honorare, an a vobis projicere. » In quo respondemus: Quoniam, licet ipsi valde reprehensibiles sint, vos tamen Dominum convenit imitari, « qui solem suum, ut testatur Evangelium, oriri facit super bonos et malos, et pluit super justos et injustos . » Projicere a vobis ideo non debetis, 1396 quoniam nec Judam Dominus, cum esset mendax discipulus, de numero discipulorum dejecit. Verum de presbyteris vobis nec judicandum est, nec de vita ipsorum quidpiam investigandum; sed episcoporum judicio quidquid illud est per omnia reservandum. Idem in eodem: « Sciscitantibus vobis si a sacerdote, qui sive in adulterio deprehensus est, sive de hoc sola fama respersus, debeatis communionem suscipere; » respondemus: Non potest aliquis, quantumcunque pollutus sit, sacramenta divina polluere, quae purgatoria cunctarum remedia contagionum existunt; nec potest solis radius, per cloacas transiens et latrinas, aliquid contagionis exinde attrahere. Proinde qualiscunque sacerdos sit, quae sancta sunt coinquinare non potest. Idcirco ab eis, quousque episcoporum judicio reprobentur, communio percipienda est, quoniam mali bona ministrando, seipsos tantummodo laedunt; et cerea fax accensa sibi quidem detrimentum praestat, aliis vero lumen in tenebris administrat. Augustinus, epistola ad Vincentium: « Non propter malos boni deserendi, sed propter bonos mali tolerandi sunt, sicut toleraverunt prophetae eos contra quos tanta dicebant; nec tamen communionem sacramentorum illius populi relinquebant, sicut ipse Dominus nocentem Judam usque ad condignum exitum toleravit. » Idem in libro De verbis Domini: « Quam multa et quam vehementer Jeremias increpavit in peccatores et sceleratos populi sui! Inter eos tamen erat, unum cum illis templum intrabat, eadem sacramenta celebrabat, in ea sceleratorum hominum congregatione vivebat; sed clamando exibat inde; hoc est exire inde, hoc est immundum non tangere, corde non consentire, et ore non parcere. » Sunt et alia multa sanctae auctoritatis loca ad hoc ipsum pertinentia, quae possem subnectere; sed si cui haec non sufficiunt, nec plura sufficerent. Valete, fratres dilectissimi, et orate pro nobis.
(Gen. I, 5) (Matth. V, 45)
[ f. a quo] [sicut]