DXXXII.  Ad Arnaldum Narbonensem archiepiscopum.--Ut Magalonensem episcopum et Petrum de Verona Cluniacensibus juxta Montempessulanum degentibus infestos, compescat.   (Anno 1145-53.) [D. BOUQUET,  Recueil,  XV, 446.)
EUGENIUS, episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Narbonensi archiepiscopo ARNALDO, salutem et apostolicam benedictionem.
Veniens ad nostram praesentiam dilectus filius poster Petrus Cluniacensis abbas, contra venerabilem fratrem nostrum R episcopum et canonicos Magalonensis Ecclesiae nobis graviter conquestus est, quod parochianos suos de Montepessulano, contra fraternae charitatis officium publice inhibere praesumpserunt, ut in novo ejus monasterio quod juxta Montempessulanum situm est, nihil de bonis suis in vita vel morte conferant, seu cum obierint, corpora sua in loco ipso tumulari praecipiant. Decimas praeterea laborum suorum contra constitutionem sedis apostolicae nihilominus exigunt. Quod quam pravum sit et a religionis observantia penitus alienum, qui zelo rectitudinis utitur, non ignorat. Quia ergo nostri officii est errata corrigere, et suam singulis Ecclesiis justitiam conservare, per praesentia tibi scripta mandamus, quatenus ad partes illas accedas. et praedictum fratrem nostrum episcopum, atque canonicos Magalonenses super his graviter increpando ex parte nostra districte commoneas, ut de caetero nec decimas laborum suorum, vel de incrementis animalium quae nutriuntur, a fratribus praedicti monasterii exigant, nec injuriam seu infestationem inferre praesumant; sed sicut parochianos suos monasteriis Anianae et S. Willermi eleemosynas facere, et seipsos dare in morte permittunt, ita eos memorato Cluniacensi coenobio benefacere nequaquam prohibeant. Quod si tuis monitis obtemperare noluerint, eorum parochianis publice denunties, ut pro ipsius episcopi vel suorum interdicto minime dimittant, quin eidem loco, prout Dominus inspiraverit, benefaciant, et seipsos ad sepeliendum si voluerint, conferant, salva matricis ecclesiae justitia. Nihilominus praeterea fraternitati tuae mandamus, ut Petrum de Verona, qui quoddam molendinum antefati monasterii fregit, et ex eo molestiam et contrarietatem fratribus ipsius loci contra justitiam inferre praesumit, districte commoneas ut vel ab eorumdem fratrum molestia desistat, vel ad justitiam cum eis in tua praesentia veniat. Quod si neutrum ex his adimplere voluerit, ecclesiasticae severitatis censuram in eum exerceas, ne pro defectu justitiae ad aures nostras super his saepedicti fratres denuo pulsare cogantur.
[aimundum]