EPISTOLA LXXVII. LUDOVICI REGIS AD COMITEM THEOBALDUM.  Scribit de gratiosis obsequiis Henrici filii ejus in peregrinatione exhibitis, tum de suo reditu in Pascha dilato, et ut interim custodiendo regno invigilet.
LUDOVICUS, Dei gratia rex Francorum, charissimo suo THEOBALDO comiti, salutem et plurimam dilectionem.
Compulit nos internus amor, quem in visceribus nostris erga dilectum filium vestrum HENRICUM habemus, ut ad gloriam nominis ejus fidelitati vestrae de remotis partibus scriberemus. Ejus quippe devotio, quam per omnia nobis exhibuit, ejusque obsequia gratiosa, ampliorem de nobis gratiam meruerunt, et affectum propensioris amoris ei apud nos comparaverunt. Super quo vestrae dilectoni gratias uberes exhibentes, id vobis de eo significamus, ut erga eum cor vestrum affectuosius promoveamus. Noverit autem vestra dilectio quod desiderium nostrum fuerit ad voluntas, cum principibus nostris ad regnum nostrum redire. Sed Orientalis Ecclesiae necessitate usque in Pascha coacti sumus remanere. Et quoniam ad vestram fidelitatem praecipue respicit honor coronae nostrae, atque totius regni nostri defensio, strenuitatem vestram attentiori prece rogamus, ut de custodiendo regno nostro attentam diligentiam habeatis, ne quid pravorum malignitas contra coronam nostram interim valeat machinari. Nos enim sub ope divina sine dubio statim post Pascha transfretare, et ad regni nostri tutelam redire curabimus.