EPISTOLA CCCI. HENRICI MONACHI STABULENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Iterum deprecatur ne dignitatem abbatialem Stabulensis monasterii abjiciat.   (Anno 1151.)
Charissimo domino suo WIBALDO venerabili Stabulensi abbati, humilis HENRICUS obedientiam, subjectionem ac devotionem.
Decreveram, Pater charissime, digitum ponere ori meo, ut qui nescio loqui, saltem ut tacere noverim, incipiam discere. Sed prae oculis habeo, quanta in auro, argento, et genimis variisque ornatibus ecclesiae nostrae contulistis, quam honestis et utilibus aedificiis eam promovistis, quamque integras possessiones ejus et fundos non solum custodistis, verum etiam ab antecessoribus vestris male distractas recollegistis et auxistis, dum etiam reminiscor, quantum honestatis, disciplinae ac sollicitudinis, imitabilisque exempli circa vos perspexerim; ad ultimum vero, quod maxime cor meum tangit, quam pie ab infantia me collegistis, quam misericorditer habuistis, quam clementer educastis, assumo, cogente pietate, imo multa impellente necessitate, fiduciam, non erubesco jam humilis et indoctus excelsum principem et disertissimum convenire oratorem. Quare nos, clementissime, vestra deserit mansuetudo? quare gregem multis ecce lupis expositum vestra solers derelinquit pastoralitas? quid in nobis paternitati vestrae displicuit, quia primo quidem per me nudis verbis, modo autem semel et iterum litteris et efficacibus nuntiis Ecclesiam vestram sollicitastis, imo turbastis, consilium de demissione alterius abbatiae postulantes, et emissionem a nostra, quasi altera plus religionis et ordinis habeat, violenter, ut intelligimus exigentes? An ignorat vestra prudentia, quia de nobis a nobis electus, apud nos investitus, apud nos consecratus, inter nos et super nos sine perpetuo fructu sexdecim annis conversatus, quasi nuper vocationi Corbeiensium, petitioni regis et principum abbas noster et pastor praestitus estis potius quam datus? Quare de tam atroci negotio nostro non alterius ab alienis et extraneis nos quaerere consilium decernitis, cum penes nos firmum non dimittendi vos consilium habeamus? Quis hoc magnanimitati vestrae imposuit, ut Ecclesiam, quae vos ab adolescentia educavit, assumpsit et dilatavit, deserere cupientes, ei Ecclesiae, cui praestitus estis, benedictionem nostram non sine supplantatione infundatis? Cesset, quaeso, domine, cesset hujus vestrae sollicitudinis intentio; cesset pietas vestra suos filios tam crudeliter velle abjicere, qui, ut breviter dictum sit, vagi et exsules decreverunt mori potius, quam vos, dum vixeritis, Patrem et dominum non habere. Haec me, pater, scripsisse fides coegit, charitas persuasit, sed, sicut forte modum excessi, verba ad tantum principem impudenter et inculte proferendo, vestra mihi eruditio ignoscat, et ut in veritate dicta sunt, simpliciter ac fideliter accipiat. De caetero Deus omnipotens vos custodiat, consiliumque vestrae ad nos celcris reversionis vobis dirigat.