EPISTOLA V. AD SIGEFRIDUM ARCHIEPISCOPUM MOGUNTINUM.  Gratulatur ei reditum ab exsilio, et quantis sumptibus sibi constiterie, declinatio insidiarum, quas quidam monachus suae abbatiae struxerat, exponit.
Archiepiscoporum piissimo S., pauperum et maxime monachorum defensori fidissimo, S. abbas monasterii S. Quirini cum fratribus suis sedulum oramen una cum devoto famulamine servili.
Quandiu in exsilio fuistis, quotidie ego et fratres mei pro salute vestra Dominum rogitabamus, et nunc ipsi gratias agentes pro desiderabili reditu vestro magnopere exsultamus. Igitur divina pietas temporibus nostris vos monachili decus vitae instituit et tutamen singulare. Ideo possum procul dubio non ignorare, quod si horno praesens in regia curte essetis, mihi inter adversa quae patiebar fidus adjutor fuissetis. Quidam vero non solum falsus monachus, sed, ut ita dicam, vix Christianus, de coenobitis S. Emmerammi, multa pecunia apud seniorem meum studuit me circumvenire, et sic ovile mihi commissum nequaquam per ostium, sed aliunde ascendendo quasi latro anhelabat inire. Hac pro causa, quamvis innocens, jam abbatia depositus essem, nisi amicorum consilio regi tres jurejurando promissas auri libras dedissem. Has igitur, dum ex facultate mea nequirem rependere, eheu! pro his acquirendis thesaurum ecclesiae S. Quirini maxima ex parte coactus sum expendere. Unde vos precor unice ut ad tanta vadimonia restituenda aliquid meae inopiae supplementum praebeatis, pro quo S. Quirino intercedente coeleste praemium a Christo percipiatis, nec non utriusque hominis mei servitium, quoad vivam, devotissimum habeatis.