EPISTOLA VI.
Eberhardi ep. Babenb. epistola ad praepositos Salzburg. et Chiemseensem.--Dolorem suum de obitu Eberhardi Salzb. archiep. declarat, eisque sua adversus Gerhohum scripta examinanda transmittit.
EBERHARDUS Dei gratia Babenbergensis Ecclesiae qualiscunque minister, venerabilibus et in Christo plurimum dilectis fratribus et amicis II. Salzburgensi, D. Kimissensi praepositis coronam pro cinere, oleum gaudii pro luctu, pallium laudis pro spiritu moeroris. In commemoratione beatissimi Patris ac domini nostri archiepiscopi Eberhardi jugiter in mentem venit, imo a memoria nostra non recedit, quod diviso a se domino suo, et curru igneo subvecto vernaculus et individuus ille comes prophetae post eum clamavit dicens: Pater mi! Pater mi! currus Israel, et auriga ejus . Nunquid enim magnus iste sacerdos noster, qui in diebus suis placuit Deo et inventus est justus? Currus enim fuit, dum necessitates et infirmitates alienas, praesertim onera peccatorum et inopiam pauperum paterna consolatione et compassione sublevavit. Quasi diceret: Quis infirmatur, et ego non infirmor? Vel nunquid non auriga fuit, qui creditos sibi rexit, et direxit in viam veritatis exemplis pariter et documentis? Oculus fuit caeco, et pes claudo. Manus ejus non est aversa ab ullo paupere, cum quo cordi erat jocari, corrixi, et tandem ab invalida manu exsuperari. Insuper ut omnibus omnia fieret, etiam supra legem, non contra legem, halitum leprosi et tactum leprae non abhorruit. Quid ultra? Raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus, aut ne fictio deciperet animam illius . Sed consummatus in brevi explevit tempora multa . Et quidem, sicut scriptum est, malitia remanentium meretur ut hi qui prodesse poterant, festine substrahantur. Atqui memorabilis ille assecla prophetae magnificam duplicis spiritus habuit consolationem; nobis autem in transitu viri sanctissimi praeter luctum nihil amplius derelictum est, nisi forte digni essemus apud Deum tanto sublevari patrocinio. Talis decebat ut nobis esset pontifex, cui vivere Christus, et mori esset lucrum . Propositum quidem nobis erat festinare ad videndum eum. Sed, proh dolor! peccatis nostris exigentibus extremum hoc beneficium percipiendae ab eo benedictionis nobis divinitus denegatum esse lamentabiliter et inconsolabiliter conquerimur. Denique scripta quaedam, causis urgentibus, prout videre et cognoscere poterit discretio vestra, ad ipsum Patrem et dominum nostrum dilectissimum direxeramus. Sed quia nec illa ad eum in carne superstitem pervenerunt properante Deo educere ipsum de medio iniquitatis, idcirco ut nostrae ad ipsum devotionis, suaeque ad nos gratiae in his saltem aliquod memoriale remaneat, vobis potissimum tanquam proximioribus ejus debito, tam carnis quam spiritus, ea destinavimus sub eadem examinis et correctionis lege, atque ad eamdem censuram, quam ab ejus auctoritate exspectare debueramus, litteris domni Gerhohi, tanquam praejacente materia opusculi subsequentis, in fronte praefixis. Consolemur invicem. Pater noster piissimus intravit in gaudium Domini sui. Ipse autem Pater misericordiarum et Deus totius consolationis consoletur vos, et abstergat omnem lacrymam ab oculis vestris.
(IV Reg. II) (II Cor. XI.) (Sap. IV) (ibid.) (Philipp.
I)