EPISTOLA XLII. EPISTOLA HERBERTI EXSULANTIS POST SANCTI THOMAE MARTYRIUM AD HUGONEM DUNELMENSEM EPISCOPUM.
Venerabili Patri et domino in Christo amantissimo II. Dei gratia Dunelmensi episcopo, HERBERTUS suus exsul adhuc miserabilis, modicum id quod nunc potest.
Cognito quod horum bajulus ad vos usque haberet profectionem, per tenue hoc litterularum nuntium intercurrens parvitatis meae memoriam excellentiae me vestrae ingerere duxi necessarium, ne me in obscuris sicut mortuum saeculi collocatum et ea quae desunt passionum gloriosi nunc martyris Christi in me ipso adimplentem, in his diebus nubis et caliginis oblivionis verbum operiat, praesertim cum noverim vos prae caeteris nostrae tam diutinae condoluisse afflictioni, et adhuc certi sumus quod quemadmodum martyris nostri gaudetis gloriae ita et compatimini vinculis. Vinctus est enim adhuc, vinctus revera, cum nec Ecclesia in sanguine pro ipsa fuso servitutis adhuc evaserit jugum nec ullum libertatis redemptae consecuta sit praemium. Unde qualiter nunc licet et audet inter pressuras et suspiria novi redemptoris sui gloriam praeconizat hymnizans pariter et plorans; vacuis etiam adhuc sedibus quas translati de saeculo qui praecesserunt nos patres reliquerunt, Balthasar omnibus templi utensilibus abutente. In me ipso etiam qui loquor, imo corporis hujus membro eo miserabilius quo innocentius afflictus videbitur adhuc et proscriptus, si Scriturae testimonium et pii Patris pensemus affectum, etc. etc.