EPISTOLA CCIII.  Responsio ad praemissam.
Tenorem vestrae litterae pleno collegimus intellectu. Adhuc vero noveritis quod causas mortis de tali in ipsis adjectas litteris minus decentes, minusque rationabiles judicamus. Non enim ista duo bene conveniunt, quod officium sibi commissum exerceat, nobisque assistat necessitatis articulo incumbente. Nemo enim potest servire duobus dominis, sicut meminimus nos legisse, adeo quidem posset a nostra distare praesentia quod nos solvere humanae naturae debitum, aut alia corporis et animae incurrere pericula contingeret, antequam ipsius possemus frui visitatione et consilio si necessitas immineret. Unde grave imo gravissime gerimus quod nostris in hac parte non annuistis desideriis, consideratis moestitiis, amaritudinibus et angustiis involventibus mentem nostram. Quod autem a vobis obtinere nequivimus, archiepiscopus aut episcopus seu alia persona vobis inferior apud vos, sicut credimus, impetrasset. Quid plura? Ex quo eum habere nequimus, nobis non placet incommoditatibus compati; ad alios recurremus minusque favoris habebimus apud nostros.