EPISTOLA XV. W. PRIORIS ET FRATRUM CORBEIENSIS MONASTERII AD EUGENIUM PAPAM III.  Petunt confirmari electionem Wibaldi abbatis et duorum puellarum monasteriorum ad Corbeiense unionem.   (Anno 1146.)
Reverendissimo in Christo Patri suo et domino EUGENIO divina gratia summo et universali pontifici, W. licet indignus Corbeiensis Ecclesiae prior, et caeteri fratres universi, qui in Corbeiensi monasterio Deo militant, devotam obedientiam et exiguas orationes in Domino.
Sanctitati vestrae suggerimus, quod post depositionem Heinrici quondam abbatis nostri, qui a venerabili legato vestro, scilicet magistro Thoma, pro manifestis culpis suis canonice ad totius monasterii nostri salutem, quod ipse multis modis vastabat, destitutus est, convenimus in personam cujusdam fratris nostri Heinrici, qui officium praepositurae administrabat, et elegimus eum, quibusdam de fratribus nostris non assentientibus, et multis ex laico ordine reclamantibus, qui partibus depositi illius pertinacius favebant. Qui, post suam promotionem paucis mensibus vivens, vita decessit, et nos plenos moerore ac sollicitudine non sine aliqua discordia reliquit. Et quoniam per abbatum nostrorum negligentiam per annos fere quinquaginta res monasterii nostri et dignitas tam intus quam foris, ultra quam credi possit, imminutae essent, et nos penitus concordes non essemus, nulla tunc in Ecclesia nostra persona inveniri potuit, quae sufficere posset ad alligandas contritiones nostras, prout filii Dei et Ecclesiae nostrae, qui dispersi erant, congregarentur in unum. His necessitatibus coacti, invocata sancti Spiritus gratia, et adhibito religiosorum et sapientium virorum consilio, communi omnium desiderio, sine ullius personae magnae vel parvae contradictione; imo favorabili omnium assensu, praesente et consulente nobis in idipsum venerabili filio vestro B. Patherbrunnensi episcopo, elegimus nobis in capitulo nostro in patrem et pastorem Corbeiae animarum nostrarum, in abbatem scilicet et dominum Stabulensem abbatem domnum Wibaldum, cujus religione et prudentia Corbeiense monasterium ad pristinum suae dignitatis statum reformari possit. Quod cum facere, et electioni nostrae assentire multis diebus renuisset, et per nostros legatos abstrahi ad consulendum nobis a suo monasterio nequaquam valeret, tandem auctoritate regia ad curiam est evocatus, et cogente ipsum domino nostro Conrado imperatore Romanorum rege, fratres nostros et laicos nostros, qui illuc frequentes convenerant, sequi et ad nos venire compulsus est. Et gratias Deo omnipotenti referimus, quod non sumus fraudati a desiderio nostro, et a spe, quam de ipso patre nostro conceperamus; quoniam mirabili industria omnes dissensiones nostras ad pacem et concordiam revocavit, et possessiones non parvas, quas depositus ille alienaverat, magna cum prudentia et efficacia ad usum monasterii recolligit. Praeterea, sunt in vicinia nostra duo monasteria feminarum, quae suae enormitatis pertinacia, nostros et omnium religiosorum oculos et aures saepissime offenderunt. Ad quod eliminandum cum quidam ex nostris abbatibus laborare coepissent, quatenus et possessio Ecclesiae nostrae conferretur, et divina inibi religio reformaretur, obtinere non potuerunt. Sed domnus abbas noster Wibaldus multis suis obsequiis inclinatum habens animum principis, a domno rege nostro impetravit eadem loca cum omnibus suis appenditiis monasterio nostro conferri, et per auctoritatis regiae privilegium legitimam traditionem confirmari. Dilectam itaque nobis misericordiam vestram flexis ad vos genibus cordis humiliter imploramus, ut quoniam jam saepedictus pater noster quinque talenta quae acceperat, sollicite duplicavit, Christum imitantes verum et bonum patremfamilias, super decem civitates eum constituatis, juxta illud: Omni habenti dabitur. Et eum vestra benedictione apostolica munitum, ut nobis et praeesse et prodesse valeat, ad nos cum gaudio remittatis, et donationem quam domnus noster rex de praedictis duabus cellis nostro monasterio fecit, vestri privilegii pagina confirmare dignemini.