CLI.  Alexandri II papae privilegium pro abbatia Montis-Casini.   (Anno 1071, Oct. 1.) [MARGARINI,  Bullar. Casin.,  II, 103.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, omnibus Ecclesiae catholicae filiis salutem et apostolicam benedictionem.
Pastoralis sollicitudinis nostrae bonum si debet prospicere et proficere omnibus etiam extraneis, et longinquis, multo magis domesticis et propinquis. Ipsis quippe secundo gradu post Deum admonenda est invisibilis charitas, ut per eos, velut quaedam visibilis forma gradatim ad remotiores quosque discurrat. Piis ergo locis, et divina religione venerabilibus, debitae consolationis et defensionis porrecturi manus, illud caeteris praeferendum non ambigimus, quod monasticae normae constat esse principale gymnasium, et sancto Petro, et apostolicae sedi contiguum, quem cives Romanorum, Patres videlicet eximii, Benedictus, Maurus et Placidus, cum nonnullis aliis fundaverunt, quemque a gentibus destructum, sanctissimi praedecessores nostri Gregorius et Zacharias restruxerunt, et privilegiis apostolicis, caeteris coenobiis praetulerunt, utpote, non studio hominum, sed Dei imperio et sanctissimo patre Benedicto constructum est; quorum nos sacrae auctoritatis, sicut tempore et loco succedimus, sic eorum exemplis, ut oportet, innitimur. Sed quia rerum gestarum series ad hoc litterarum fidei innituntur, ne illa veritas posterorum memoriae subtrahatur; ea quae nostris temporibus acta sunt pandere curamus. Nam cum dilectus filius noster Desiderius eamdem renovaret ecclesiam, et atrium basilicae disponeret adaequare, cum tres non ulnas integras fodisset in dextro altaris latere, reperiit tumulum, ejusdem confessoris corpus continentem; cumque fragmenta altaris remota fuissent, invenit super sepulchra syndonem expansam candidissimam, quae cum tangebatur non evanescebat. Hac ratione certissimus redditus, reserari sanctissimi Patris praecepit tumulum; quo facto, sanctissima corpora intemerata, et indiminuta invenientes, nuntios nostros asciscens, pretiosissima corpora eis ostendens, tam praesentes quam futuros certissimos et indubios de sanctissimis corporibus reddidit. Igitur cum ad eamdem dedicandam devenissemus ecclesiam, una cum decem archiepiscopis, et quadraginta quatuor episcopis, cleroque sanctae Romanae Ecclesiae, idem filius noster Desiderius conquestus est, esse quosdam, nec Deum timentes, nec homines reverentes, qui possessiones beati Benedicti per diversa loca Casinensi coenobio auferentes, in suum retorquere dominium satagant. Unde coepiscoporum nostrorum praesentium, ac cardinalium consilio habito, praefato coenobio possessiones suas confirmantes, in perpetuum habendas statuimus. Si quis vero, quod non optamus, possessiones, ecclesias, villas, civitates, et castra sanctissimi Benedicti invaserit, et bis aut ter admonitus non emendaverit, sciat se auctoritate Dei omnipotentis, et beatae Mariae semper Virginis, et beatorum apostolorum Petri et Pauli, et beati Benedicti, et omnium sanctorum, esse excommunicatum, et perpetuo anathematis vinculo innodatum, et a regno Dei alienatum, et cum diabolo, et ejus atrocissimis pompis, et Juda, Jesu Christi Domini nostri proditore, aeterno supplicio, aeternaeque maledictione deputatum; et sicut lucernae exstinguuntur, ita ante Deum lucerna illius exstinguatur; nisi forte res injuste invasas sancto Benedicto reddiderit, et dictorum poenitentiam gesserit. At vero qui hujus apostolici constituti observator exstiterit, benedictionis gratiam a Domino Deo nostro, per intercessionem beati Benedicti consequatur, et vitam aeternam accipere mereatur. Statuimus etiam ut quicunque devotus ad ejusdem ecclesiae dedicationem annualiter venerit, de peccatis suis quadraginta dierum remissionem accipiat. Datum in Castro Casino, die Kalendarum Octobris, per manus Petri, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, atque vice domni Annonis Coloniensis archiepiscopi bibliothecarii, anno decimo pontificatus domni Alexandri papae secundi, ab Incarnatione vero Domini millesimo septuagesimo primo, indictione nona.