EPISTOLA CXI. HENRICI MONACHI AD WIBALDUM ABBATEM.  Gratias agit pro benevolentia, spondetque ei de sua semper serviturum,  etc.  (Anno 1148.)
Reverendissimo suo et domino WIBALDO, venerabili Stabulensis Ecclesiae abbati, exiguus HENRICUS, quidquid tanto et tam dilecto Patri humilis debet monachus et devotus filius.
Lectis amantissime Pater, sinceritatis vestrae monitis, quibus imperitiam meam instruere, desidiam redarguere, stultitiam reprehendere dignatus estis, multo repletus sum gaudio, quippe qui nihil me esse fateor, nisi quandiu a vestra magnitudine diligi, foveri, sustentari mereor. Quia igitur parvas imo nullas aliquando vestris multis beneficiis recompensare potero vices, in hoc saltem meam circa vestram celsitudinem experiemini benevolentiam, quod vobis, quandiu superero, artis meae obsequio, etsi minus celeriter, devote tamen et infatigabiliter serviam. Aliud enim in persona mea nescio, quod vestrae placeat celsitudini. De caetero juxta admonitionis vestrae diligentiam, otii vitium pepuli, fabulis, si quando vacavi, jam non intersum, vagationibus fidem dedi. Et econtrario intendo Scripturae, chorum frequento, scholae petitione fratrum sub magistro meo Henrico deservio, qui nuper aedificia infirmariae mirifice consummavit. Denique hoc solum restat, quod vestra praesentia careo, qua habita, nihil mihi deesse arbitror, et ut ea cito perfruar Dei omnipotentiam exoro. Melotam tum pro vestra dilectione, tum pro sui utilitate non modicum diligo. Valeat paternitas vestra in Domino.