EPISTOLA CCLVI. IVO,  Dei gratia Carnotensis Ecclesiae minister, fratri  RAINALDO,  salutem et dilectionem.
Novit dilectio tua quia primitivae Ecclesiae formam sequi desiderans, ut prudens Nazaraeus in Ecclesia beati Joannis Baptistae professus es sanctitatem, professus communiter vivendi societatem, et tanquam aliqua 110 lucerna in domo Dei ad incrementum propositi tui lumen verbi minus doctis ministrare coepisti. Nunc vero, ut audio, nescio quo spiritu fascinante, derelicta sociali vita non sine scandalo infirmorum ad eremum convolare deliberas, ubi tantum offeras sacrificium turturum, postposita oblatione columbarum. Qua in re pensare debet prudentia tua quod Christus caput tuum, quem sequi debent membra cohaerentia de secreto suo processit ad publicum nostrum, ut charitatem suam nobis commendaret, et suo nos informans exemplo per vitae vias ad amissam beatitudinem reduceret. Tu vero postposito hoc exemplo communem vitam, cui te devovisti fugere desideras, in qua, nullo vento vanitatis impediente, solidam gloriam poteris conservare, et in solitudine cordis ascensiones in corde disponere, multisque prodesse verbo et exemplo, et in secretis locis vitam tuam spectabilem magis quam utilem praebere, quod est gloriam tuam in pulverem deducere . Quod si feceris, a voto tuo, a professione tua ex parte cecidisti; et qui tanquam duobus pedibus, id est sanctitate et communiter vivendi societate, per geminam charitatis viam coeperas repedare ad patriam, praeciso uno pede, et praeclusa una charitatis via, dum quasi claudus requiris religionis augmentum, timeo ne incurras lamentabile detrimentum. Haec dicens non condemno vitam anachoretarum , sed praefero vitam communiter viventium, qui non tantum sua reliquerunt, sed etiam propriis voluntatibus renuntiaverunt, et ita semetipsos secundum evangelicam admonitionem abnegaverunt . Qui si etiam ex objectu visibilium aliquibus tentationibus afficiuntur, vel non inventa solitudinis opportunitate, vel ecclesiasticorum studiorum occupatione, facile ab hujusmodi suggestionibus liberantur. Vita vero solitaria ideo inferior est, quia voluntaria et importunis cogitationibus plena, quae tanquam muscae minutissimae de limo surgentes volant in oculos cordis et interrumpunt sabbatum mentis. Quare punctionibus misera mens cruentata perdit decorem illum de quo dicit Psalmista: Omnis gloria ejus filiae Regis ab intus , cum currens per phantasias et vanas imaginationes suas aliquando ita superatur, ut si opportunitas se offerret, facile in tentationis suae laqueum laberetur. Nec hoc ex conjecturis dicimus, sed ab his qui experti sunt vera esse didicimus, quos aliquando in communi conversatione hominum vidimus vixisse laudabiliter, sed quando ad solitariam vitam se transtulerunt, ipsos, eisdem confitentibus, novimus fuisse lamentabiliter lapsos. Quod si esum carnium culpas, qui aliquando adhibetur mensis communiter viventium, considerare debes quia laudabilior abstinentia est sine foeda concupiscentiae flamma lautioribus cibis uti et non repleri, quam cum foeda gulae flamma vilibus cibis ingurgitari . Sic Joannes Baptista delectabilibus cibis utens carnibus locustarum et melle silvestri laudatus est a Domino de abstinentia ; Esau vero vili cibo lenticula videlicet ingurgitatus, culpatus est de gulae concupiscentia . Haec dicens non te doceo, sed commonefacio uti bonum tuum ita dispenses, ut cum perfectioni intendis, ne fias scandalum infirmis, quia satius est aliquando infirma tolerare quam summa cum schismate facere . Possem tibi multa in hunc modum scribere. Sed haec, et alia charitati convenientia satis novit prudentia tua. Vale.
(Jud. XVI) (quia sicut ipse ambulavit, nos ambulare praecepit [I Joan. II 
]) (Psal. VII) (epist. 192) (Matth. XVI; Luc. IX) (Psal. XLIV) (S.
AUG., c. 1, 4, dist. 41) (Matth. III; Marc I) (Gen. XXV)
[ al. alia] [solitudinem mentis, epist. 219] [ al. quaeris] [ al. 
imagines, ut ep. 10] [ al. ipsis] [ al. admiscetur] [ al. quam firma
cum schism. f.]