VIII.  Ad conventum Saviniacensem.--Hortatur Saviniacenses ad frugalitatem, ob praesentem, ut apparet, domus eorum inopiam.
Benedictus Deus et Pater luminum, a quo bona cuncta proveniunt, qui Patri vestro domno abbati W. plenam contulit et in obtemperando fidem, et in operando virtutem, ita ut paterno studio sollicitus sit pro vobis, satagens omnimodis et laborans, qualiter domus vestra consueto amplius incommodo non laboret. Induit eum Dominus virtute ex alto, et roboravit fortitudine manum ejus, ita ut, dum praeterita cum praesentibus aestimamus, aperte nobis detur intelligi, humanae pusillanimitatis fuisse, quod timuit, sed superni esse muneris; quod id opere convalescit. Rogamus proinde vos, et tanquam filios charissimos admonemus, quatenus manum ejus orationis et obedientiae subsidio fulciatis, currentes et ipsi post eum in odore virtutis suae et vestigia ejus gressu pacifico prosequentes. Facite, ut complaceat sibi in vobis anima ejus, et delectetur in vestris actibus cor illius; quia tunc facile dilucescit nebulositas teporis, si aspiret in nobis serenitas charitatis. Porro, si opus fuerit, ut aliquid vobis in quotidianis etiam stipendiis restringatur, nolite protinus exacerbare spiritum viri Dei, pro diminutae stipis impendio murmurantes, sed ipsi eum potius importuna oblatione frugalitatis monasticae praevenite: quae nunquam satis ad professionis suae culmen attollitur, nisi cum universis superfluitatibus amputatis, intra necessitatis extremae limites coercetur. Illa vero fraternitas profectibus spiritualibus militat, quae commodi communis intuitu in iis etiam quae necessaria videbantur, noxios appetitus propriae voluntatis abjurat. Quod nunc maxime vobis aemulandum est et agendum, quando nihil aliud hac discretione quaeritur, nisi ut domus vestra vobis posthac in usus uberes amplietur.