CCCLXXXI.  Privilegium pro Ecclesia Fontis-Ebraldi.   (Anno 1150, April. 20.) [PAVILLON,  Vie de Robert d' Arbrissel,  Preuv., p. 631.]
EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiabus MATHILDI abbatissae Sanctae Mariae Fontis-Ebraldi, suisque sororibus, salutem et apostolicam benedictionem.
Religiosis postulationibus dignum est facilem praebere consensum ut et pia devotio celerem sortiatur effectum et religionis integritas possit inconcussa servari. Ratio siquidem exigit ut apostolica sedes honestas personas gremio suae pietatis confoveat, et ut in religionis proposito firmiter perseverent et in ipso proficiant, justis earumdem postulationibus affectu benigno concurrat. Hoc itaque, dilectae in Christo filiae, rationis debito provocati vestris justis petitionibus clementer annuimus, et quae pro vobis religionis intuitu et rationabili providentia statuta noscuntur, apostolica auctoritate firmamus, et praesentis scripti assertione munimus. Statuimus siquitem, et ad majorem vestrae honestatis opportunitatem praecipimus ut omnes virgines vestri ordinis quae gratiam benedictionis debent percipere infra illius monasterii claustrum in quo sunt obsequio mancipatae, a dioecesano episcopo munus benedictionis percipiant, si quidem catholicus fuerit et gratiam atque communionem apostolicae sedis habuerit, et eam gratis et absque molestia et pravitate voluerit exhibere; alioquin liceat vobis quemcunque malueritis ad hoc faciendum invitare antistitem, qui nimirum nostra fultus auctoritate, benedictionis gratiam vestris consecrandis virginibus largiatur. Verum quoniam sine pacis et concordiae bono, religio conservari non potest, ut omnis discordiae ac rebellionis occasio de vestro consortio penitus auferatur, imo ut unitas sinceritatis inter vos melius conservetur, ad abbatissam Fontis-Ebraldi omnes tanquam ad suum caput respiciant, et debitam obedientiam ipsi exhibeant. Praedecessoris etiam nostri felicis memoriae Calixti papae vestigiis inhaerentes statuimus et favoris nostri munimine roboramus, ut nulla persona in propinquitate vestri monasterii vicum vel mansionem facere audeat, quae non ad minus dimidiae leugae a jamdicto monasterio separetur. Nulli ergo hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet aliis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur earum, pro quarum gubernatione et sustentatione concessa sunt, salva dioecesanorum episcoporum canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrua satisfactione emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini nostri Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen. Datum Laterani, XII Kalendas Maii.