EPISTOLA CCXX.
Excursus saeculi, tendentis ad exitum incessanter, humanae conditionis miseriam tot errorum laqueis irretivit, tot adversionum contagiis maculavit, quod multi, despectis Sion faribus, excelsa Samariae conscendentes suas liniunt preces bitumine dogmatum haereticae pravitatis, et sub quadam humilitatis specie suae elationem animae palliantes, cujus tumoribus ultra modum interius efferuntur, habitatores Jerusalem non metuunt aspernari, et in se ipsis suum adipem concludentes, non verentur illud incurrere maledictum, quod qui despiciunt Sion et confidunt in montem Samariae, dicentes: Non est nobis pars in David, nec haereditas in filio Isai, quibus posset Dominus merito comminari: Mittam famem in terram, non famem panis, nec sitim aquae, sed audiendi potius verbum Dei, quia ipse vult neminem perire; imo in amplexus occurrit revertentium filiorum. Opus coelestis seminis suis adhuc committit fidelibus dispensandum. Verum, licet in omnem terram insonuerit sermo Dei, cum coeli ejus gloriam enarrarent, et adhuc per locorum antistites qui a sede apostolica in partem sollicitudinis sunt vocati, effundatur imber evangelicae veritatis, sic tamen velut in ortu crescentis Ecclesiae Doctor egregius profitetur. Oportet haereses esse ut qui probati erant, manifesti fierent. Ad praesens plurimi de peccatorum pondere deprimuntur, et obscuratur insipiens cor eorum, ut ad rectitudinem anfractus non revocent quo sequuntur, nec vocitent cum Propheta: Libera me de sanguinibus, Deus, Deus salutis meae! sed velut domus exasperans et praevaricans legem Christi, ad amaritudinem doctrinae prosiliunt insensate; pabula coelestis eloquii contemnentes et animas simplicium occultis tendiculis captivantes. Sane inter caeteros, sicut nostris est auribus intimatum, tanta in Narbon. provincia excrevit copia perfidorum quod deficiente materiali gladio, spiritualis contemptui habeatur, et obrepat in catholicas propagines corruptio lambruscarum, dum ad tuitionem illorum qui nondum tanquam plumbum in pestilentiae pelagus sunt demersi, et erectionem eorum, si potest fieri, qui jacent in latibulis caecitatis, nullus ibi murum pro domo Domini se opponat nec ascendere audeat ex adverso. Licet autem rumor hujusmodi ficuum fatuarum ad audientiam quorumdam religiosorum ascenderit, et ipsorum animos ad fontes suae scientiae derivandos foras commoverit contra ipsos et aquas dividendas cum fervore, ipsis in plateis, quia tamen si non mittuntur, auctoritate propria non sunt ausi assumere officium praedicandi, ne cum Dathan et Abiron quos terra vivos absorbuit acciperent portionem, non est qui causam Dei alleget populo devianti oliva non zelus domus ejus nos comedit, qui nobis immeritis concessit in eminenti specula residere, volumusque cum infirmantibus infirmari et apponere paterna consilia, quibus exhibeatur vulneribus medicina: et curam, quantum in nobis fuerit, recipiat etiam plaga tumens d. t. p. a. s. m. qu. juris probatis quos ad id videris idoneos exsequend. qui paupertatem Christi pauperis imitando, in despecto habitu et ardenti spiritu non pertimescant accedere ad despectos, in remissionem studeas injungere peccatorum, ut ad eosdem haereticos festinantes per exemplum operis et documentum sermonis eos, Domino concedente, sic revocent ab errore, quod nisi frontem eorum atterat impudentia culpa frequens, et de his merito possit dici: Frons mulieris meretricis facta est vobis; erubescere noluistis, per spem illud Evangelii se gaudeant consecutos: Ne timeas, grex pusille, quia Patri meo in te complacuit: ac id religiosi assequentes Salomonis, videlicet qui arguit hominis vias g. mag. quam his qui loquitur q. delectant, redeundo cum exsultatione, de sparso semine manipulos valeant reportare.