EPISTOLA CCLXVI. AD LAURENTIUM ABBATEM WESTMONASTERIENSEM.
G. Dei gratia Londoniensis episcopus, venerabili fratri et amico L. Westmonasteriensi eadem gratia abbati, et dilecto sibi in Domino ejusdem Ecclesiae conventui, bene semper sapere, et intelligere ac novissima providere.
Quorumdam, fratres, relatione didici, quod priusquam majori communicetur audientiae ad vestram per me referri notitiam tam utile quam humile reputavi. Inter ecclesiam beati Pauli et nos novae litis est, ut dicitur, accensa scintillula, quae si non exstincta citius in flammas eruperit, in partis utriusque dispendium sese procul dubio dilatabit. Solent enim causae modicae dissensionis gravissimae fomitem ministrare, quae nisi in ipsis reprimantur initiis, studio partium tractuque temporis adeo saepius invalescunt, ut post sumptus plurimos et labores immensos admodum sit difficile diffidentes sibi diu partes in pacis pristinae serenitatem aliquatenus revocare. Unde quia rerum metiri solet exitus inspectio prudens, dilectam mihi in Domino fraternitatem vestram porrecta prece convenio, paterna quoque charitate consilium do, ne adversus matrem et fratres occasionem quaeratis discordiae, ne a suae matris amplexibus filiam studeatis avellere, sed solitam debitamque sibi reverentiam exhibendo, paucitatem hanc dierum nobiscum velitis in pace et charitatis unitate transigere, sancta quadam animi nobilitate dedignantes, ob quaestum modicum et ignobilem a bono pacis, quod inter commissas nobis Ecclesias perseveravit hactenus, inconsiderata quadam animi praesumptione resilire. Ecclesiam quippe Sanctae Margaretae, super qua recens haec est orta dissensio, a primis suis fundamentis usque ad dies hos episcopis Londoniensibus et eorum archidiaconis sine contradictione et reclamatione fuisse subjectam consonum totius undique vicinae testimonium clamat, et hanc meo quoque tempore R. archidiacono debitum et consuetum cathedraticum exsolvisse in illis fere partibus nullus ignorat. Si itaque matri vestrae annuos XII subtraxeritis, in modico grave sibi dedecus inferetis, et emolumentum communi mense certe permodicum in summa modica conferetis. Utilibus igitur acquiescendo monitis, meum sustinete, si placet, hac vice consilium, ut appellationibus hinc inde remissis, laxatis si quae datae sunt in quemcunque sententiis, memoratos jam nummos archidiacono solvi permittatis, et in eo statu quo in discessu meo fuerant stare cuncta permittatis, nec ob leve compendium a matris vestrae gratia recedendo dulce reputetis et sapidum, quod in ejus injuriam vestra sibi fuerit usurpatione detentum. Sic inter nos gratiam conciliare poteritis, sic ad obsequium me vestrum promptum et paratum habebitis, sic ob depressionem meam vos ad Ecclesiae mihi commissae depressionem minime prosiluisse ipsa vestri operis evidentia luce clarius ostendetis. Sufficit diei malitia sua . Satis oneratus sum ea quae me premit injuria. Si dolori dolorem injuriae injuriam addideritis, vos meo parum compati infortunio nulli dubium relinquetis. In quantum possumus nobis decem non possumus, et si coeptis stare contenditis, omnes nos et nostros ad propulsandam pro viribus injuriam fortiter exacuetis. Valere vos et nobis in tribulatione parcere desideramus, charissimi.
(Matth., VI)