CXVI. AD DOMINUM PAPAM ALEXANDRUM.
In episcopatu, cui Deo permittente deservio, quaedam parochialis ecclesia vacans incidit, quam ego ad praesentationem cujusdam illustris viri, Willelmi scilicet Marmiun, ad quem dicebatur patronatus ecclesiae pertinere, idoneae personae, nullo penitus reclamante, donavi. Cumque is, cui dederam praedictam ecclesiam, aliquandiu pacifice possedisset, communi fatalitate decessit, et ego ad praesentationem ejusdem Willelmi sicut prius alii personae, prout oportuit, assignavi. Cumque is, cui novissimo donata fuerat, eam quatuor annis auctoritate ecclesiastica tenuisset, mota est ei qui praesentaverat quaestio patronatus in judicio saeculari, cum semper ab antiquo causae hujusmodi ad episcopalem audientiam pertinerent. Evicit itaque calumniator ille patronatum ecclesiae in curia saeculari, nihilque episcopali justitiae reservatum. Postea vero movit adversus clericum, qui a me susceptus fuerat, quaestionem, exigens eum ab ecclesia penitus amoveri, cum ipse eo tempore, quo ille patronatum habebat, oblatus fuisset et ad ordines etiam aliquos ordinatus. Petebat autem ille non nomine quidem suo, sed cujusdam puellulae quadriennis, cujus ille sperabat matrimonium in futurum, licet cum ea, quia non poterat, nec sponsalia nec matrimonium contraxisset. Apud nos autem patronorum inopinata mutatio non consuevit mutationem facere clericorum, sed is, qui pro tempore repertus fuerat, novi successoris tenetur agnoscere patronatum. Cumque nos ad sententiam procedere pararemus, appellavit iste ad audientiam vestram, diem nativitatis Domini appellationi praefigens, et nos appellationi ad vos factae debitam reverentiam conservantes, caetera vestrae reservavimus majestati.