XLIII.  S. Leo IX monasterium S. Victoris Massiliense, Petro abbate in synodo Vercellensi petente, tuendum suscipit, eique abbatiam S. Victoris Valentinensem concedit.   (Anno 1050.) [Mansi  Concil.  XIX, 779.]
LEO episcopus, servus servorum Dei, PETRO abbati monasterii S. Victoris Massiliensis martyris et omnium apostolorum, tuisque successoribus abbatibus perpetuam in Domino salutem.
Convenit apostolico moderamini pia religione pollentibus benivola compassione succurrere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Ex hoc enim lucri potissimum praemium a conditore omnium Deo in sidereis coetibus promerebitur, si venerabilia loca nostris temporibus ad meliorem fuerint, Deo juvante, cultum perducta, et a laesione pravorum hominum protecta. Quia vero tu, dilectissime fili, cum ad synodum nostram Vercellensem venisti, tutamen nostrae apostolicae defensionis, privilegium monasterio tuo, quod proprie est S. Petri, supplici devotione a nobis postulasti: inclinati precibus tuis, per hujus nostrae apostolicae praeceptionis seriem, praedictum monasterium S. Victoris martyris omniumque apostolorum, cui tu praeesse meruisti, ut liberum ab omni humana conditione et jugo consistat, pro eo quod sub jure sancti Petri positum, libertatem meruit adipisci, nostra apostolica auctoritate semper esse decernimus; quin etiam interdicimus ne quidquam molestationis, quidquam violentiae aut rapinae in rebus ejusdem monasterii et etiam cellis nominatim sacrilega manu committere audeat. Concedimus etiam ipsi vestro monasterio abbatiolam quamdam sancti Victoris nomine apud Valentinam civitatem sitam, quam nobis in ipsa synodo ipsius civitatis episcopus Pontius manibus nostris reddidit et per omnia refutavit, tuncque usque injuste detentam ab abbate S. Theodofredi ex tempore desolationis monasterii S. Victoris. Statuentes apostolica censura ne ulla unquam hominum persona, cujuscunque potestatis vel conditionis, cujuscunque sexus et aetatis, contra hanc nostrae apostolicae auctoritatis defensionem venire praetentet. Quod si ausus fuerit, cuspide anathematis transverberatus erit usque ad dignam satisfactionem. Qui vero se ab hac praesumptione custodierit, benedictionem a Domino Deo consequatur et aeternae vitae particeps efficiatur. Data VII Idus Septembris per manus Petri diaconi, bibliothecarii et cancellarii sanctae apostolicae sedis, anno Domini 1050, Leonis noni papae II, indictione IV.