EPISTOLA CCCVII. WIBALDI ABBATIS AD B. LEODIENSEM ARCHIDIACONUM.  Excusat se a colloquio Hoiensi.   (Anno 1151.)
Dilecto fratri et amico suo B. sanctae Leodiensis Ecclesiae venerabili archidiacono, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, benedictionem et dilectionem.
Frater noster, quem ad vos miseramus ad explorandum propositum domini nostri episcopi, et ad intelligendam de pace universitatis vestrae voluntatem, tardius ad nos rediit, quam opportunitatis ordo et rerum ratio exposceret. Cum igitur propter longiorem moram ejus de colloquio apud Hoium futuro desperavissemus, conversi ad curam corporis, sanguinem minuimus paulo antequam idem frater noster reverteretur. Excusatam itaque habeat vestra discretio nostram valitudinem, nec ullo modo in corde suo recipiat, quod propter privatas odiorum inimicitias pacem terrae et publicum statum turbari velimus et evertere. Neque enim mores nostros ita instituit et formavit illa vestra doctrix et domina rerum divinarum et humanarum magistra et educatrix philosophia, ut ob causae singularis titulum bona communia deseramus. Divina enim philosophia dicit: Beati pacifici, quoniam filii Dei vocabuntur, et beati pedes pacem portantes. Humana philosophia non contempsit etiam capitales inimicos in consortium magistratus ob reipublicae salutem adsciscere. Et quoniam tyrannos jam in insaniam versos esse comperimus, vestra industria cum omni humilitate et placiditate animi efficere curabit, ne spes pacis abrumpatur, et efferate ad arma concurratur. Etenim, post hoc triduum, viribus recuperatis, nec personae nec rebus parcendum fore in animum duximus: quatenus pax et tranquillitas populo Christiano per nos peccatores, si divinitati ita complacuit, procuretur. Alias autem quae proprie ad nos et Ecclesiam nostram spectant, non minore studio repetemus.