CCCXXXII.  Ad Guidonem Viennensem episcopum.--Investituram clericorum regibus adimendam.   (Anno 1111.) MANSI,  Concil.  XX, 1008.)
PASCHALIS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Viennensi archiepiscopo GUIDONI et apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.
Si constantiam tuam saeva illa barbaries minis, blandimentis, aut aliis modis tentat inflectere, prudentia tua immobilis perseveret: si enim in viridi ligno sic factum est, quid fiet in aliis? Si in capite sic perpetratum est, quid fiet in membris? Igitur, frater charissime, in tuo bono incoepto constanter et viriliter, Deo praestante, permaneas. Minae, vel blandimenta, vel alii suasionis aut dissuasionis modi, providentiam tuam non moveant: sed ita Domino auxiliante perdura, ut aliis tua constantia salutaris perseverantiae sit exemplum. Quae cognoscere postulasti, haec sunt: Scripta, quae in tentoriis, in quibus cum multitudine clericorum et civium Urbis et totius provinciae custodiebatur, pro libertate Ecclesiae, et pro absolutione captivorum omnium, et pro excidio quod Ecclesiae, Urbi et universae provinciae, superincumbente undique gladio, imminere videbatur, de electione, seu de investituris personarum facta sunt, videlicet ut electione libera facta sine vi et Simonia, consensu regis, facultatem habeat rex investiendi per virgam et annulum, et electus a clero et populo non consecretur, nisi a rege investiatur: ego canonica censura cassa omnino et irrita judico, et sub damnatione perpetua permanere decerno, ut nullius unquam auctoritatis sint, et nullius bonae memoriae. Ea vero quae sacri apostolorum canones, et Antiochenum, ac universa concilia, et praedecessores nostri, et praecipue felicis memoriae domnus Gregorius et Urbanus de his prohibuerunt, damnaverunt, statuerunt et firmaverunt, ego prohibeo, damno, constituo, et confirmo, et me illorum sanctiones profiteor servaturum.