EPISTOLA III. AD HENRICUM WINTONIENSEM EPISCOPUM, A. S. LEGATUM.
Patri suo et domino H. Wintoniensi Dei gratia episcopo et sanctae sedis apostolicae legato, frater G. ecclesiae Beati Petri Glocestriae dictus abbas, totius obedientiae et charitatis obsequium.
Quoniam discretioni vestrae, in Christo amabilis Pater, sollicitudo Ecclesiarum Dei laudabili circumspectione commissa est, ideo super his, quae inter dominum Herefordiensem et dominum Milonem, ejusdem civitatis comitem acta sunt, quaedam, quae ad nos spectant, vestrae diligentiae designamus. Dissensionis itaque inter eos, multis emergentibus causis, res eo tandem producta est ut dominus Herefordiensis comiti ipsi suisque, toti etiam civitati Herefordiensi divina interdixerit sacramenta. Unde comes, non minus pietate quam necessitate compulsus, tam nobis quam multis aliis astantibus, sese ipsi praesentavit ecclesiae, primum data in manu canonicorum sponsione, postmodum textu super altare posito, se die assignata in praesentia episcopi et ecclesiae ipsius adfuturum, et quidquid ecclesiastica jurisdictione decretum foret, impleturum sub Ecclesiae testimonio repromisit. Statuto die utroque praesente, res in medium deducta est, et aliquorum petitione domini etiam episcopi assensu in diem alterum est dilata: sic tamen ut, si rem item differri imperialium officiorum necessitas ulla compelleret, id ante contestatae actionis diem denuntiaretur alterutri. Praepediente necessitate, quaesivit comes inducias actioni: verum id dominus episcopus non ex condicto actum esse reputans, severitati nihil detrahens, sententiam promulgavit: cumque litteris, ab auctoritate vestra susceptis, dominum Wigorniensem in ecclesias Glocestriae eamdem ferre sententiam instanti submonitione compelleret, comes, tum per directos litterarum suarum apices, tum per honestas et idoneas personas, sese plenariae satisfactioni offerens, secundum placitum domini Wigorniensis locum sibi et tempus exsequendae et implendae justitiae postulavit addici. Et ne tergiversationis aut duplicitatis cujuspiam haberetur suspectus, dominum abbatem Teochesberiae, priorem etiam Lantoniensem et me ejusdem permissionis implendae fidejussores allegavit. Verum tam ejus humilitate, quam nostra omnium fidejussione, parvi habita, nihilominus sententia in nos data est. Unde cum apud nos vivis interdicantur monasteria, mortuis sepultura, divina quoque intermittantur officia, multipliciter ligamur in poena, qui non tenemur in culpa. Vestrae igitur erit diligentiae rem, si nimis aggravata est, ex animi modestia temperare, cum juxta papam Stephanum pulsationem hujusmodi ultra provinciae terminos nequaquam progredi, sed intra provinciam audiri et a comprovincialibus terminari oporteat, nisi forte, quod hic minime actum est, ad sedem apostolicam fuerit appellatum. Vestram etiam nequit latere prudentiam tunc multum fore detrahendum severitati; cum subversiones ecclesiarum et strages imminent populorum; sicut eidem vehementer est incumbendum, cum sic correcti simplices fiunt meliores, non cum exasperati mali redduntur nequiores. Valeat et in perpetuum illibata conservetur vestra sublimitas.