CLXXXII.  Ad eumdem.--Pro subventione facienda terrae Hierosolymitanae.  [MANSI, XXII, 475.]
LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, HENRICO, illustri Anglorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.
Cum cuncti praedecessores tui prae caeteris terrae principibus armorum gloria et animi nobilitate longe retro claruerint, eosque fidelium populus habere in sua didicerit adversitate patronos, merito ad te, non tantum regni sed paternarum virtutum haeredem, quadam securitate praesumpta recurritur, ubi populo Christiano imminere periculum, imo exterminium formidatur; ut per brachium regiae magnitudinis membris ejus impendatur praesidium, qui te, ut ad tantae gloriae et praelationis apicem pervenires, sua pietate concessit, et te contra tui nominis impugnatores nefarios murum inexpugnabilem ordinavit. Primum noverit serenitas tua, jam crebris et molestis sub haec pulsata querelis, qualiter terra Hierosolymitana, specialis haereditas Crucifixi, in qua nostrae salutis sunt praenuntiata mysteria, et ipsius rei exhibitione completa, quam ille qui cuncta condidit in suam sortem peculiari privilegio deputavit, perfidae et spurcissimae gentis attrita et convallata pressuris, nisi ei celeri remedio succurratur, prona sit ad ruinam, et inde, quod absit, sustineat irreparabilem religio Christiana jacturam. Ille enim Saladinus, sancti et tremendi nominis immanissimus persecutor, ita spiritu furoris incanduit, et totius nequitiae suae vires ad internecionem populi fidelis exercet, ut nisi immanitatis ejus vehemens impetus, quasi objectis obicibus, reprimatur, certam spem fiduciamque suscipiat, quod Jordanis influat in os ejus, et terra aspersione vivifici sanguinis consecrata, spurcissimae superstitionis ipsius contagio polluatur, et quam gloriosi et nobiles praedecessores tui a dominio gentis incredulae multis laboribus et periculis exemerunt, rursus nefando tyranni nequissimi dominio subjugetur. Ob hanc itaque necessitatis et imminentis doloris instantiam, magnificentiam tuam apostolicis litteris duximus exorandam, imo dilatatis praecordiis summa acclamatione pulsandam, quatenus ad honorem ipsius respiciens, qui te constituit in sublimi, et juxta nomen magnorum, qui sunt in terris, nomen tibi contulit gloriosum, ad desolationem praefatae terrae pietatis studio te convertas, et ut ejus confusio in hac parte tollatur, qui pro te in ipsa terra voluit haberi ludibrio, operam adhibeas efficacem: quatenus praedecessorum tuorum vestigia subsecutus, quam ipsi de principis tenebrarum faucibus eripuerunt, in cultu magni Dei per tuam diligentiam, auxiliante Domino, conservetur. Eo autem curiosius celsitudinem tuam in tanta oppressionis angustia convenit laborare, quod terram ipsam regis intelligis praesidio destitutam, et totam spem defensionis suae ipsius proceres in tuae magnitudinis duxerunt patrocinio collocandam. Quod inde clarius tua serenitas potest agnoscere, quod summos terrae illius et magnificos defensores venerabilem fratrem nostrum Heraclium patriarcham, et dilectum filium nostrum magistrum Hospitalis ad tuam excellentiam destinarunt, ut ex ipsorum praesentia considerata dignitate perpenderes quanta fuerit necessitatis angustia, pro qua eorum sustinent tandiu carere praesidio, ut per ipsos facilius ad vota sua tuam devotionem inclinent. Viros igitur praefatos, tanquam ab ipso Domino tibi destinatos, benigne suscipias, et debita charitate pertractes, eorumque postulationibus tanto facilius acquiescas, quanto gravitatis et honestatis intuitu favor est eis et gratia exhibenda. Sane recolat prudentia tua, et sollicita secum meditatione revolvat, promissionem illam qua de impendendo saepe dictae terrae praesidio tuam celsitudinem obligasti: et ita in hac parte te cautum et studiosum exhibeas, ut te in tremendo judicio tua conscientia non accuset, et ejus qui non fallitur districti Judicis interrogatio non condemnet.