EPISTOLA CXVIII. CADURCI CLERICI AD SUGERIUM.  De pecunia quam regi crediderat sibi de redditibus Pictaviae solvenda.
Patrono et tutori suo SUGERIO, Dei gratia charissimo et venerabili abbati Beati Dionysii, CADURCUS clericus et homo suus, regis Francorum dictus cancellarius, salutem et servitium.
Scitis, magister et domine, quam pio cordis intuitu dominus rex in discessu suo Remis sub protectione vestra et munimine me dimiserit, quam clementer per manum meam non sine lacrymarum ubertate me vobis tradidit. Ideoque confisus de bonitatis vestrae sanctitate, secure vobis scribo, quodque mihi necessarium est vobis aperire non erubesco. Non enim habeo post Deum et dominum regem, ad cujus possim vel debeam confugere patrocinium, nisi tantum ad liberalitatis vestrae refugium, a quo, et per quem certus sum habere solatium, petitionisque meae consequi fructuosum effectum. Reminiscere domini regis praecepti, quod vobis principaliter, secundario comiti R. Remis fecit, ut videlicet de redditibus Pictaviae pecunia, quam ei accredideram, mihi sine diminutione solveretur. Quod quia nondum effectui mancipatum esse non ambigitis, rogo vos ut magistrum et dominum, quod si de Pictavensibus pro negotiis terrae illius ad vos aliquis venerit, placeat vobis eos detineri donec vobis Remis occurram. Inde, si praeceperitis, statim ut ad vos venero, vel post finitum concilium, juxta consilium vestrum in Pictaviam ire, juvante Deo paratus ero. Valeatis in Christo, mei memor.
[Radulfo]