EPISTOLA XI AD HUGONEM.  De quibusdam Anselmi opusculis ab archiepiscopo requisitis. Et quod nomen abbatis in titulo operum suorum praefixerit ut aequivocationem excluderet .
Domno et Patri cum dilectione reverendo, et cum reverentia diligendo Lugdunensi archiepiscopo HUGONI frater ANSELMUS dictus abbas Beccensis, quod dilecto patri fidelis filius.
Si velim scribere quam magnum et quam gratum sit mihi decus et dulcedo vestrae familiaritatis, quam ex vestra promissione me confido habere: quantumque eam, etsi non merui accipere, desiderem vel fideli voluntate, si aliter nequeo mereri, non amittere; forsitan aut subtrahendum erit aliquid, ut videbor veritati superaddere. Sed quod in epistola non audeo sufficienter commendare, in scrinio cordis curabo, Deo dante, fideliter servare. Per praesentium latores fratres, sanctitati vestrae, ut cognovi, dilectores celsitudini vestrae de scriptis nostris mitto quod jussistis. In qua re non tam alicujus me utilitati, quam vestrae scio servire voluntati. Quapropter si in illa legendo vos frustra tempus insumpsisse poenituerit, quia quod putatis non invenietis non mittenti, sed exigenti imputare debetis. De quaestionibus vero de quibus me velle scribere dixi, et reverentia vestra me monuit, si dixero quantum dictare impediar, ab ullo, qui meam non novit conversationem, credi non poterit Si quando tamen inde mihi per Dei gratiam quod volo efficere licebit, vestrae, si potero, prudentiae notum erit. Fratres praedicti lacrymabiliter de interiori monasterii sui conquerentes destructione, pro me obsecrarunt affectu ut nostris precibus paterni vestri consilii in tribulatione sua releventur consolatione: sed, sicut nostro consilio non eget vestra sapientia, ita nec precibus benevolentia. Si tamen placet ut dicam quid illis ad praesens expedire, donec visitatione supernae gratiae in eorum ecclesia per regularis abbatis praesentiam monachica restauretur religio, sentiam, aestimo quia melius est ut vestra licentia interim eligant, ubi secundum propositum suum vivant utiliter, quam ut ibi cogantur manere, ubi, indigentia bonorum corporis et animae tristes vivant inutiliter, aut eadem indigentia intolerabiliter gravati discedant inobedienter. Quod in titulo opusculorum nostrorum nomini nostro addidi nomen abbatis, non ideo feci ut personam monstrarem honoratiorem, sed ut nominis excluderem aequivocationem.