EPISTOLA CXXV. WIBALDIS ABBATIS AD THIEBOLDUM PRAEPOSITUM.  De abbatissa Gesekensi.   (Anno 1149.)
Frater WIBALDUS, Dei misericordia id quod est in Ecclesia catholica, dilecto fratri et amico suo THIEBOLDO, venerabili praeposito, dilectionem et benedictionem.
Gratum nobis valde est, quod memoria vestra firmiter tenet, quam sincero affectu vos a longis retro temporibus dileximus, quanto fidei studio ad vestri honoris incrementum gavisi fuerimus, et quod de his certa promissione vestra dignam remunerationem exspectamus. Recordari autem debet vestra prudentia, quod anno praeterito, cum dominus papa Trevirim esset venturus, et fama referente didicissemus, quia intendebatis abbatissam de Giseke ad praesentiam domini papae perducere, et causam ipsius adversum nos agere, monuimus vos tanquam virum discretum et intime familiarem, ne adversus innocentem et amicum studium vestrum in negotio parum honesto et debili procederet. Siquidem abbatissa eadem novem fere mensibus antequam ad regimen Corbeiensis Ecclesiae accederemus, deposita fuit, et remota a Kaminatensi abbatia per dominum Thomam cardinalem presbyterum, atque cum per vim contra canones obtinere conaretur, ab advocato ejusdem Ecclesiae non sine contumelia fuit expulsa. Ea remota, electae sunt per contentionem duae et de tertia disputatum est. Cum omnia tam in spiritualibus quam in temporalibus in deterius ruerent, dominus noster rex ad cujus ordinationem locus pertinebat, ex consilio et admonitione domini papae delegavit Corbeiensi Ecclesiae et nobis praefatae abbatiae ordinationem. His ita se habentibus, dignum duximus, ut praedictum est, vestrae discretioni suggerere, ne adversus decreta Romani pontificis, et contra praecepta domini regis in defensionem personae illius stare videremini. Rescripsistis nobis, si bene recolimus, quod membro Coloniensis Ecclesiae deesse non possetis. Venit tamen illa Trevirim ad praesentiam domini papae sine vobis, et quantum potuit in nos egit, veritatem tacens et mendacium loquens. Sed dominus papa per litteras nostras veritate comperta, praefixit nobis et ipsi diem audientiae in concilio Remensi. Nos venimus, illa non venit. Laqueus contritus, et nos liberati sumus. Dominus papa depositionem suam decreto confirmavit, et possessiones, quas illa alienaverat, monasterio sub anathematis interminatione restituit. Nos, charissime frater, memores non sumus, quid vobiscum pro ea postquam a Treviri recessit, sive per verbum sive per litteras spoponderimus, cum nostra promissa memoriter observare valeamus.