I.  Germano clero electionem suam nuntiat, et ad expeditionem pro recuperanda Palaestina, animum ut adhibeant, hortatur.   (Ferrariae, Oct. 27.) [MANSI,  Concil.,  XXI, 531.]
GREGORIUS archiepiscopis, episcopis, abbatibus et praelatis Ecclesiarum in Teutonia.
Inter divinae dispensationis arcana quae Deus in hominibus operatur, magna causa admirandi et stupendi nobis existit, quod praelationes, et subjectiones hominum ita dispensat, ut is qui ponendus est in imo, constitui videatur in summo, et e converso. Hoc ipse quoque Salomon admirabatur, dicens: Vidi servos in equis, et dominos quasi servos ambulantes super terram . Hoc autem, utinam nobis admirari et videre solummodo datum esset, et non etiam experiri! qui cum ad minorem locum vocati fuissemus a Domino, et nunquam fideliter, sicut oportuit, egissemus in eo, ad sublimitatem celebrioris loci repente assumpti sumus, et debilibus humeris nostris tantum est onus impositum, ut, quantum distant coeli a terra, tantum distare vires ab onere videantur. Praedecessore siquidem nostro Urbano XIII Kal. Novemb. in bona confessione viam universae carnis ingresso, et tradito solemniter sepulturae, convenimus sequenti die in unum, et missa in honorem sancti Spiritus, sicut moris est, celebrata, processimus seorsum in unum locum, nos episcopi, presbyteri, et diaconi canonibus , et, postpositis diversis ecclesiasticis negotiis, et praecipue calamitatis Orientalis Ecclesiae, quae diebus illis audita fuerat, ad electionem pontificis visum est procedendum, ne, si forte dilationem acciperet, detrimentum ex tarditate per diversas partes Christiano populo proveniret. Cum autem requisitae fuissent civium voluntates, placuit omnibus mediocritati nostrae onus ecclesiasticae provisionis imponere, et tantum instare, ut non una excusatio mea, cum multae mihi suppeterent, audiretur. Non satis occurrebat mihi quod agerem, dum nec contradicendo, nec acquiescendo erat tuta libertas, hinc me multo defectu virtutis et scientiae dejiciente, hinc me concordi fratrum voluntati, et instantia provocante. Tandem vero considerantes quod non sint hominis viae ejus, nec in eo est ut ambulet et dirigat gressus suos, et quod Christus pro nobis mortuus est et resurrexit, divinae misericordiae nos commisimus, et fratrum acquievimus voluntati, non quod nos ministros idoneos crediderimus, et tantum onus a nobis bene portari, sed ne multum videremur abundare in sensu nostro, et non satis de Domini Dei nostri confidere pietate. Quoniam igitur in Romanae Ecclesiae nos decet reverentia permanere, universitatem vestram praesentium significatione credimus admonendam, quatenus in ipsius Ecclesiae devotione persistatis, sicut justum est vestrae expedire saluti. Super negotio autem et contritione Orientalis Ecclesiae per apostolica scripta vos sollicitos reddimus et attentos, rogantes, monentes, et exhortantes in Domino, ut ad liberationem illius terrae per vos ipsos, sicut expedire cognoscitis, intendatis, et charissimum in Christo filium nostrum Fridericum, illustrem Romanorum imperatorem semper Augustum, et proceres et Teutonici regni populum universum curetis monere diligentius et exhortari ut pium Omnipotentis obsequium taliter attendant, ut ex hoc vobis et eis aeternae vitae retributio debeat a tributore omnium in se sperantium augmentari. Ad hoc dilectos filios nostros B. subdiaconum nostrum et priorem de Pontid. latores praesentium, litteratos viros, providos et honestos, quos pro vocatione nostra nuntianda transmittimus, et charitatis vestrae reddimus propensius commendatos. Data feria , VI Kal. Novembr., indict. VI.
(Eccle. X)
[ f. canonice] [ leg. Ferrariae]