EPISTOLA III.  Alexandrum rogat ut canonice ulciscatur et severissime puniat nefandam Cunonis archiepiscopi Trevirensis caedem, et ut de latere suo homines mittat qui synodo congregandae praesint.
Domno beatissimo, et vere apostolici culminis honore reverendo, sancto patrum patri, et summo praesulum praesuli ALEXANDRO II, SIFRIDUS Moguntinae speculator Ecclesiae, quidquid filius patri, et membrum capiti.
Apostolicae institutionis documento didicimus matrem ac radicem virtutum esse charitatem; cui quidquid inseritur boni operis, Christo incrementum dante, parit fructum aeternae beatitudinis. Haec in sanctissimo pectore vestro aeternam posuit sedem, et in fecundissima corporis vestri terra altam fixit radicem; de qua, rore coelestis gratiae irrigante, per totam sanctae Ecclesiae aream multiplices sacrae doctrinae et bonorum operum protenduntur rami, quorum fructifera ubertate aluntur, et umbra proteguntur oves quas pascendas suscepistis vice illius magni Petri. Hac ergo dictante, nos quoque, qui sanctissimo apostolatui vestro in fructiferam olivam sumus inserti, et sub clavigera tanti pontificis manu, in opus ministerii assumpti: nos, inquam, paternae semper dilectionis benevolentia gratanter accepistis, et quidquid vel consulendum, vel corrigendum, ad apostolicum vestri culminis verticem retulimus. Nostrae favendo parti, ut patrem decuit, ad meliora direxistis. Unde, sicut oportet, reverendissimae celsitudini vestrae multiplices gratiarum actiones, et humile exhibemus inclinium, continuis orationum victimis divinam exorantes clementiam ut ad stabilitatem sanctae Ecclesiae suae longaevum et incolume custodiat apostolatum vestrum. Porro adhuc antiquam nostram super rebellibus Thuringis conquestionem ad notitiam almae sedis vestrae referimus, obnixe rogantes ut armata manu gladio Spiritus sancti, usque ad expurgationem eorum nobis dexteram feratis auxilii. Suggerimus quoque sanctitati vestrae quod synodum super his post Pascha celebrare decrevimus, ad quam de latere vestro legatos mitti postulamus, qui auctoritate vestra et ipsi synodo praesint, et haec quae de Thuringis agimus canonice terminent, et si quae alia corrigenda occurrerint. Quod si fieri nequit, aliis vos occupantibus negotiis, saltem petimus ipsam synodum nostram, quae utique et vestra est, apostolicis sanctitatis vestrae litteris roborari, quae et rebellibus anathema denuntient, et quaecunque inibi canonice gesta, vestra auctoritate confirment. Quia vero maxima quaeque ecclesiasticae disciplinae negotia ab ipso praesulum vertice debent examinari, cujus ex injuncta omnium ecclesiarum sollicitudine, privilegium est, quod per nos non possumus corrigere, ad patrocinium almitatis vestrae referimus, quod etiam pridem ad vos pervenisse cognovimus de crudelissima et inaudita nece designati Treverensium episcopi, qui Christianis temporibus, nefandissima et sceleratissima Neronianae et Decianae persecutionis cruciamenta expertus, horribili et exsecrabili poenarum genere addictus est morti. Ad cujus monstruosae necis ultionem, testamenti sui recordatus primum assurgat Dominus Jesus Christus, deinde vestrae auctoritatis fortissima et patrocinalis manus. Sacris namque canonum decretis sancitum est ut sicubi episcopus ordinetur, qui vita vel moribus a tanta discrepet dignitate, vel qui ad tantum ascendat apicem subreptione non electione, ei audientiam non negari, et hoc etiam praeter sententiam Romani pontificis non debere fieri. In qua re, si se clerus vel populus cujuslibet civitatis saeculari potentia viderit praegravari, ad sacram vestrae sedis defensionem habeat confugium, cui praecipiente Domino delegatus est primatus omnium Ecclesiarum. Nunc vero, ne dum isti de quo agitur canonica daretur audientia, ne dum vestri examinis exspectaretur sententia, quasi furtiva latrocinantium manu captus et spoliatus, dein gravissima de loco ad locum transportatione afflictus, tandem, ut asserunt, communi illorum consilio morte turpissima mulctatus est. Qua de re quam graviter unanimitas fratrum sit concussa, quam atrociter audax facinorosorum hominum violentia ad sacri ordinis injuriam sit crecta, vestrae sanctitatis est prudentor perpendere, et hoc nefarium scelus canonice ulciscendo, ne de caetero tale quid praesumatur, posteris exemplum relinquere. Orat ergo sanctitatem vestram socialis fratrum nostrorum concordia, et hoc a vestri culminis patrocinio tota implorat Ecclesia, ut tanti sceleris auctores diligentissime perquiratis, inventos districtissime puniatis. Qui si forte dissimulando latent, gladio Spiritus sancti, velut putrida membra, de corpore Christi abscindatis, et ut omnes, etiam sacerdotes nostri, eos perpetuae maledictionis anathemate feriant, firmissime praecipiatis.