XIV.  Privilegium monasterio Sanctae Felicitatis concessum a Nicolao II.   (Anno 1060.) [MANSI,  Concil.  XIX, 870.]
NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, TEIBERGAE abbatissae monasterii Sanctae Felicitatis, juxta Florentiam siti, sibique successuris, et in sancto proposito permansuris, in perpetuum.
Quoniam Omnipotentis dignatio suo gratuito munere, nullo digno praecedente opere, ad hoc nostram humilitatem dignata est provehere, quatenus per nos ubique terrarum proprio sanguine redemptae Ecclesiae lumen administraret indeficiens; profecto rationabile ducimus, cooperante ipso, de quo loqui praesuminus, secundum proprias vires unicuique acceptum talentum distribuere, ne, apparente ipsius majestate, quod absit! sine acquisito lucro velut inutilis servus videamur remeare. Quod utique per divinam misericordiam consequi posse speramus, si membris ejus adhuc per fidem in terra coelestia anhelantibus, praesidia quae possumus sereno affectu suppeditare curamus. Sic enim, sic profecto supernum nostrae fragilitati conciliamus auxilium, et pura intra cordis hospitium manente intentione, hominum consequimur favorem honestum: cum licet universis debitores simus gentibus, fidei lumine clarentibus; domesticis quoque nostris benevolentiae studio singularem curam impendimus, magistrum gentium sequentes, qui bonum opus adimpleri praecipit in omnes, ad domesticos fidei maxime. Monasterium itaque Sanctae Felicitatis cum omnibus sibi pertinentibus rebus, quod nostra episcopalis simplex adhuc dispensatio quorumdam praedecessorum nostrorum negligentia destructum, coaptato nobilium sanctimonialium plurimarum collegio, reaedificare curavit ex integro: nunc etiam secundum apostolicae sedis, cui deservimus, valentiam, per nostras manus dedicatum, stabilitate perseveranti roboramus, et confirmamus, atque ut perpetua vigeat religione, sequestrata pravorum infestatione, omnipotentis Dei committimus tutelae. Cui etiam, sicut dignum nobis videtur, quia incuria Florentinorum episcoporum sua praedia nequiter sunt distracta, et sacrilegorum quorumdam temeritate invasa, concedimus, et apostolica auctoritate stabilimus mansos et fundos venerabili loco pia devotione oblatos, et offerendos, ubicunque veraci relatione ejus nomini fuerint titulati, suoque juri religiosa sollicitudine investiti atque investiendi. Liberum praeterea idem reddimus monasterium, atque absolutum ab omni saeculari et mundana conditione, sive districtione, ne liceat alicui magnae parvaeque personae, a nobis restituta praedia, firmiterque stabilita, decimales quoque quosdam a nobis concessos aliquo ingenio evadere, aut aliqua fraude subripere, sive diminuere, fiscum denique seu debitam subjectionem exigere; sed maneat venerabilis locus nostra tutela firmatus in sancto proposito; nullique alii sit obnoxius, nisi Florentino episcopo, qui memor nostrae devotionis suaeque fragilitatis, justitiae norma servata, secundum Doctoris gentium praeceptum, eisdem sanctimonialibus honorem congruum exhibendo, nil praeter blandum dominium requirat ex debito. Si autem, quod non credimus, aliquis temerarius hanc apostolicam sanctionem crudeli mente tentaverit refringere, nostramque institutionem secundum locum laedendo cassare, nisi admonitus resipuerit, ac digne emendaverit, anathematis gladio percutiatur ab omnipotenti divinitate, jaculata sibi de coelo ultione in hac praesenti carne, interficiatque eum Deus spiritu oris sui, dum venerit judicare saeculum. Qui vero nostrae roborationis pius conservator exstiterit, in secundo adventu mereatur illam mellifluam vocem audire: Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum . Praeterea ut haec pagina fidem legentibus astruat, et propriae manus subscriptione, et apostolici sigilli munire studuimus impressione. + Sigillum Nicolai papae. Ego Bonifacius, Albanensis episcopus, subscripsi. Ego Joannes, Portuensis episcopus, subscripsi. Ego Petrus, Lavicanensis episcopus, subscripsi. Ego Brunus, Praenestinus episcopus, subscripsi. Ego Petrus, peccator monachus, subscripsi. Datum Florentiae sexto Idus Januarii, anno ab Incarnatione Domini nostri Jesu Christi 1059, per manus Humberti sanctae Ecclesiae Silvae-Candidae episcopi, et apostolicae sedis bibliothecarii, anno primo pontificatus domini papae Nicolai II, indictione decima tertia.
(proventus scilicet) (Matth. XXV)