EPISTOLA XVI. COELESTINI I AD CYRILLUM ALEXANDRINUM EPISCOPUM. 1.  2. 3. 4.
Sententiae adversus Nestorium latae indulgentiam correcto esse offerendam: ut si pertinax fuerit, ipse perditionis suae auctor judicetur. Se cum iis quos Cyrillus suspectos habet, summa cautione tractaturum.
COELESTINUS episcopus CYRILLO episcopo Alexandrino. Intelligo sententiam sapientissimi Salomonis impletam. Non enim aliter quam sitiens aquam frigidam , de terra longinqua iteratum nuntium per litteras tuae dilectionis accepi, quae nos invicem nostri consilii participatione conjungunt. Indifficulter est Ecclesiarum et catholicae fidei speranda tranquillitas, quando pro hac elaborare Christianissimos principes sic videmus. Non est inefficax, in divinis maxime causis, cura regalis, quae pertinet ad Deum qui fideliter tenet corda regnantium . Itaque breviter responsum tuae reddimus sanctitati. Etenim quaeris utrum sancta synodus recipere debeat hominem a se praedicata damnantem; an quia induciarum tempus emensum est, sententia dudum lata perduret. Super haec utrique consultatione communi communem Dominum consulamus. Nonne nobis respondet illico per prophetam, mortem se nolle morientis ; et per apostolum Paulum, omnem hominem velle salvum fieri et venire ad scientiam veritatis ? Numquam displicet Deo accelerata in quocumque correctio. Tuae sit hoc sanctitatis cum venerando fratrum consilio, ut orti in Ecclesia strepitus comprimantur, et finitum Deo juvante negotium votiva correctione discamus. Conventui autem nos deesse non dicimus: neque enim ab his absentes esse possumus, quibus nos ubicumque positis fides tamen una conjungit. Nolo nos corpore isto censeri, cujus praesentiam Apostolus assignat infirmam . Illic sumus, qui quod illic pro omnibus agitur cogitamus: spiritaliter agimus, quod corporaliter agere non videmur. Studeo quieti catholicae, studeo pereuntis saluti, si tamen voluerit aegritudinem confiteri. Quod ideo dicimus, ne volenti se corrigere forsitan deesse videamur. Nam si et nobis sustinentibus uvam , spinas sibi addiderit; impleatur, manentibus statutis prioribus, sui fructu judicii; colligat quod sulco diabolico seminavit, non nostro consilio, sed se periturus auctore. Probet nos veloces pedes ad effundendum sanguinem non habere, quando sibi etiam remedium cognoscat oblatum. His autem quos erga catholicam fidem tua fraternitas dicit se habere suspectos, si scripta direxerint, pro qualitate rerum eis nos respondere necesse est. In quo negotio nemo subripiet, quin tota cautione tractetur. Data nonis Maii Basso et Antiocho viris clarissimis consulibus.
(Prov. XXV, 25) (Prov. XXI, 1) (Ezech. XVIII, 32) (I Tim. II, 4) (II Cor. X, 10) (Isa. V, 2) (Psal.
XIII, 3)