EPISTOLA CLXXI.
ARGUMENTUM.-- Quemdam consolatur moerentem ob mortem multorum
Contra casus mundi, tam varios quam amaros, contra insultus pestiferos, quibus humana conditio affligitur incessanter, cujus cithara in luctum convertitur, quam mortis insidiae lacerant, quam errores angustant, et quam respirare non sinunt, arma patientiae oportet assumere, tot adversa mansuete sufferre, et beneplacitum Dei, ad cujus nunc nutum orbis concutitur, et universa tremiscunt, non solum patienter, sed cum gratiarum actionibus tolerare. Sane, etsi rumor amarus, rumor anxius et absynthio plenus super casu, nec non occasu talium circumquaque diffusus materiam ploratus accumulent, et cordis interiora compungant, tamen aggravatam manum Domini prudentis est animi cum modestia tolerare, ne desiderando contrarium, convincatur nolle, quod Altissimo placuit, et quod Dei judicium ordinavit. Prudentiam igitur cordis vestri, quam circumspectam scimus, quam in prosperis non elatam, quam in adversis non depressam pro certo cognovimus, duximus exorandam, quatenus occasum talium, quos de mundi miseria transtulit gratia Creatoris ad regnum, tam forti animo toleretis, quod patientiae munus muneretur in vobis.