EPISTOLA CLXXXIII. IVO,  Dei gratia Carnotensi Ecclesiae minister,  WILLELMO [GUILELMO, ms. c.],  Parisiensi archidiacono, salutem.
De milite qui de filia sua pactum cum alio milite fecit, hoc dilectioni vestrae pro intellectu meo respondeo. Si petitor adversus eum testes produxerit, qui ipsis sponsalibus interfuerint, vel alios qui ipsum patrem puellae in sua praesentia confitentem haec sponsalia se fecisse testificati fuerint, et haec jurejurando firmare voluerint, ita sponsalia rata esse oportebit cum secundum leges, probatio ei incumbat qui dicit, non ei qui negat. Credo autem vos mecum sentire, quia sicut in Christo neque servus est, neque liber, neque masculus, neque femina ita in contractibus Christiani populi quos communes habent liberi cum servis, et omnes homines cujuscunque conditionis, si de his controversia orta fuerit, quascunque ad testimonium rationabiliter posse admitti, et in civilibus causis vel criminalibus hanc discretionem personarum solummodo debere servari. In hujusmodi autem causis monomachia nullo modo admittenda est, quia, secundum beatum Augustinum: « Quandiu habet homo quid faciat non debet tentare Deum suum. » Sponsio vero pecuniae servata, vel violata, non debet impedire conjugium, si sponsalia facta sunt consensu contrahentium. Haec breviter prudentiae vestrae scripsi, rogans ut id faciatis quod per domnum Walterium monachum a fraternitate vestra volumus impetrari. Vale.
(Gal. III) (tamen vitae honestae, personas
et boni testimonii [personas honestae tamen
vitae, et boni testimonii, ms. c. ]) (epist. 205)
[ al. sponsalia, ita ms. c. ] [ al. quia sp., ita ms. c. ] [ al. quod] [ al. dominum Gauterium, vel 
 Gualterium, ita ms. c. ]