EPISTOLA CLXXVI. AD JURIS CIVILIS PROFESSORES.
ARGUMENTUM.-- Deplorat obitum eximii cujusdam professoris juris civilis.
Juris civilis professoribus universis P. salutem, et attendere ultimum ante primum. Amaritudo amarissima, et materia concreta doloribus humanis noviter mentibus occurrerunt. Nam unicus et singularis homo, in quo, velut in suo proprio, leges convenerant et vivebant, eloquentiae tuba, consilii plenitudo, vox populi, ad finem et in fine optimus persuasor omnium excellentissimus Jacobus de Regione, Jesu Christo vitalem spiritum resignavit, et attrita est nimium repente gloria vultus ejus. In cujus occasu non solum Lombardia sole privata suo, verum etiam maxima pars viventium continuis lacrymis ingemiscit et doloris gladius multorum viscera perforavit. Nec immerito, cum ipse quasi legifer et supremus doctor, de praescriptis juris codicibus sensus informarit informes, et quasi adhuc vivens informare non desinit, quia licet, ut homo, desierit, non tamen desinit ut magister; quia mortuus ipse docet, quantum sit appellatio mortis difficilis et violenta, quia resistentia nulla ei fieri potest, quia ex modo necessitatis omnem superat syllogismum, exceptiones non recipit, dilationes aliquas non attendit. Verum, quia mirabilis est ista regula mortalium, nunquam fallitur, et omnes fallit, fallacia videlicet veridica, quae in credentia non habetur. Ipsa quidem est laetitiae nebula, tristitiae genitrix, dilatatio lacrymarum, universae carnis exterminium, et singularium destructiva. Ideoque, viri prudentes, in doctore mortuo prudenter addiscite quidquid possit, et quantum fortior exstat angelis; et diligenter attendite, quod legum facundia mortis imperio non resistit.