EPISTOLA XI. AD EUMDEM.
Amantissimo Patri et domino ALEXANDRO, Dei gratia summo pontifici, Thomas Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, miser ac solito miserabilior exsul, salutem et debitam in omnibus, etiam in adversis, obedientiam.
Remittimus sanctitati vestrae latorem praesentium, qui fidelius et diligentius negotii sui miseriam, et qualiter cum ipso et cum fratribus suis occasione litterarum vestrarum in regno Angliae actum sit, vobis exponet: ad quorum relevamen, nisi citius per manum vestram divina subvenerit clementia, subversa est penitus illius ordinis conditio. Sentiant ergo ipse et fratres sui, si placet, sibi preces nostras profuisse, quorum injusta vexatio apud sanctitatem vestram digne facit eos exaudibiliores. Et utinam dominus meus altius attendat, ac firmius apponat animo, in quantam et in quam irrevocabilem confusionem Anglicana nuper venerit Ecclesia in omni ordinis genere, qui in eodem regno habitat, ex inaudita et illa miserabili indulgentia, quam gloriatur, quorumdam amicorum suorum de curia interventu, qui utinam magis essent amici Dei et Ecclesiae, quam sui, magis affectarent divina gaudere gratia, quam favore principum, regis nostri, utinam non persecutoris Ecclesiae, extorsisse industria. Quae etsi creditur a vobis de facili posse revocari in irritum, exstat tamen impetrati facinoris exemplum, in tantum ut si ad praesens impetratis gaudere valeat, residet tamen apud ipsum et successores suos obtenti beneficii origo, cujus impetrandi sibi perpetuo ac successoribus suis nacta opportunitate concepit audaciam, qui nec ausus sperare est aliqua sui vel amicorum suorum arte debitam pro excessibus suis contra se et complices suos evadere posse sententiam. Verum unum est, quod nos miserabiliter consolatur, ut salva pace vestra dixerim, quia sic novit Ecclesia Romana beare amicos suos et fideles. Melius tamen consoletur eam Deus, quam sibi providerit, et Ecclesiae Anglicanae ac nobis, ac miseris nostris in parte ista. Scio quidem, unde magis doleo, quia nunquam aevi senio crimen obruitur, nunquam scelus oblivione repellitur, verum exempla fiunt, quae facinora esse destiterunt. Valeat et vigeat sanctitas vestra, et citius, si placet, dignetur miseriam nostram sublevare, ut saltem vivere valeamus, qui utcunque vivendo perimus. Novit Deus, quod immerito.