EPISTOLA CCCCLXXVIII. H. CLUNIACENSIS ABBATIS AD GILBERTUM.
Venerabili domino et Patri, domino G. Dei gratia Londoniensi episcopo, frater humilis Cluniacensis abbas, salutem in Domino et quidquid potest obsequii et amoris.
Vidimus litteras vestras plenas dulcedinis et amoris, quae humilitatem nostram tantis praeconiis efferunt, ut ad tantam lucem laudis infirmi nostri cordis oculi potius hebetentur et delitescant, quam tantum jubar acie pati irreverberata sufficiant. Nihil enim tale in nobis nostra conscientia recognoscit. Sed fortasse altiori consilio ideo facere voluistis, ut nos immerito commendando, stimulum pudoris suggeratis nobis, et audiendo quales esse debemus, nitamur coram Deo apparere quod dicimur. In his omnibus innotescit nobis erga nos animi vestri sinceritas, quia profecto nisi plurimum diligeretis nos, non possetis tam sincerus et tam verax, licet indigne de nobis talia profiteri. Quod superest, licet in magnum honoris apicem divina vos dignatio evocaverit, nihilominus tamen unum de specialibus Cluniacensis Ecclesiae filiis vos esse praesumimus. Unde, quia nullo pacto vos erubescere credimus ad nomen matris quae vos in Domino per Evangelium genuit, rogamus ut tam apud dominum regem Anglorum quam apud alios primores regni pro ejus negotiis sollicitus intendatis. Venerabilis frater noster dominus Arn, lator praesentium, vir utique quantum credimus religiosus et strenuus, caetera quae dicenda supersunt venerationi vestrae plenius intimabit. Ipsum apud vos sollicitius esse volumus commendatum. Compatimini matri vestrae et erga ipsam pietatis viscera non claudatis, quae multis ex causis a longo tempore tantis incommodis detrita est, ut vix jam valeat respirare. De fratre Roberto Broi fecimus quod rogastis.
[oldus]