EPISTOLA XLVIII. AD EUMDEM,
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, Ostiensi episcopo.
Sicut ad locum, unde exeunt, flumina revertuntur, ut iterum fluant, sic ad agendas pietati vestrae gratias flexis genibus mentis debemus accedere, ut per vos in ministerio Ecclesiae roboremur, qui a vestra miseratione post Deum vires accepimus, ne caderemus in manu hostili. Amici nostri et proximi nostri steterunt contra nos, persecutorum gladios acuentes, et ut nos confunderent et contererent, etiam sub ipsis facti sunt in arcum pravum. Sed fides vestra in camino tribulationis nostrae et pressura Ecclesiae semper examinata clarescit, et charitas non quaerens quae sunt, sed quae Jesu Christi, a Patre misericordiarum obtinuit pacem, quam mundus dare non poterat, aut sperare. Nos enim ad dominum nostrum regem Angliae in humilitate debita accedentes, cum eo fecimus pacem cujus tamen tota substantia subsistit in spe, sed quae auctore Deo non confundet. Nam ut res sequatur, qui coepit, ipse perficiet. Instabant aliqui eorum, etiam qui columnae Ecclesiae videbantur, ut nos et totam causam Dei conferremus in arbitrium ejus, sed a nobis, Deo propitio, nec obtentum est nec obtinebitur, ut quaestionem damnorum, quae Ecclesiae Dei et nobis illatae sunt, aut querelam consuetudinum, imo potius abusionum, aut divinae legis, velint, nolint principes fidelibus observandae custodiam in arbitrium hominis conferamus. Quantalibet enim potestas divinitus ordinata minor est eo, qui instituit eam, et impoenitentibus peccata dimitti non posse perspicui et perpetui juris est. Et si res ablata ab eo, qui solvendo est, non reddatur, constat poenitentiae veritatem non exhiberi, sed exerceri figmentum malitiae mendacio palliatae, aut, ut verius dictum sit, bis pollutae. Error siquidem pristinus perseverat, et nova fraude calcatius cumulatur. Caetera supplebit nuntius, quem et petitiones, quas per eum domino papae porrigimus, paternitati vestrae desideramus attentius commendari et promoveri.