EPISTOLA CCCCLXV. EJUSDEM AD EUMDEM.
THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, JOANNES Pictaviensis episcopus, salutem et in adversis patientiam.
Paternitatis vestrae litteras, quas novissime nobis attulit frater Simon, devote suscipientes multum consolationis ex ipsis percepimus. Quas etiam quasi quoddam remedium eorum, quae contra votum nostrum nobis praenuntiata erant, habuimus. Congruo quoque loco litteras vestras consolatorias; Cenomanni scilicet, praesente domino illius sedis, recepimus. Qui et ille vir Catholicus, sanctae Ecclesiae tribulationi compatiens, ex eisdem litteris animum, ex sinistris praenuntiatis non modice affictum, consolatus est. Spem etenim nobis inde concipere licet, quod si vera sunt, quae nunc proponuntur, imperator ille, pluribus occupatus, tyrannidi suae in Ecclesiam exercendae minus vacare poterit. Est autem super quo miramur, litteris vestris non fuisse expressum, quid actum sit in colloquio, quod dominus rex Francorum Altisiodori habuit in Octavis apostolorum. Consultum vero nobis videtur, quod beneficia, quae idem rex Francorum et comes Henricus vobis obtulisse dicuntur, reciperetis, quibus patientius exsilium vestrum, donec dominus ad propria vobis reditum pararit, supportare possitis. Dominus etiam rex praedictus secretius et securius consilia sua discretioni vestrae concrederet, si quo beneficio vos sibi obligatiorem et obnoxiorem speraret. Sed et multo sollicitior fieret, ut vobis, vacante aliquo episcopatu vel archiepiscopatu, in redituum perceptione provideret, si quid de dominio suo in usus vestros contulisset, ut sic propria sua ad se redirent. Necesse quidem habetis, secundum quod praesens temporis status nobis dat conjicere, fortunae vestrae, quibuscunque modis poteritis, consulere, ut inimicis vestris ad suam confusionem videamini ad quantamcunque hujus exsilii patientiam esse paratus. Unde, ut saepius discretionem vestram diligenter commonuimus, adhuc etiam persuadere intendimus, ut his, quibus carere poteritis, vos exoneretis, ad temporis malitiam respicientes, quae vobis ad propria facilem vel citum reditum minime repromittit. Scire autem vestra debet prudentia, quod nemo est qui vobis ad ignominiam reputet, si praesenti statui vos conformantes, sed et domui religiosae, quae vos exhibet, condescendentes, moderato et necessario tam equitaturarum, quam personarum numero contenti esse velitis. Nosse autem vos volumus, quoniam a regina nec auxilium nec consilium sperare potestis, maxime cum totum consilium suum in Radulphum de Faia, qui vos non minus solito persequitur, contulerit. Singulisque diebus multae succrescunt praesumptiones, quibus fidem fieri posse videtur, quod infamia, cujus alias meminimus, veritati accedat. De caetero, de rumoribus, quos ab Anglia referent ad reginam a rege commeantes, qui partem suam magnificare videntur, vobis communicare possumus hos: scilicet quod dominus rex jam secundo cum Wallensibus congressus, sed, ut gloriantur, eos aggressus, illos confudit, et innumeram de eisdem multitudinem interfecit. Regem vero aiunt de suis paucos amisisse. Litterarum vero, quas rex matri suae destinavit, transcriptum vobis mittimus. Scriptum quoque, quod magister Hugo, clericus Ricardi de Ivelcestre, vobis direxit, per manum latoris praesentium recipietis. Quid vero in colloquio de Salesberi actum sit, nos nescimus, praeterquam quod dominus rex episcopos, quos illuc vocaverat, emunxit, et eos statim dimisit, eorumque familias secum retinuit. Si qua alia vestrae cognitioni expedire cognoverimus, vobis manifestare curabimus. Vos quoque nobis vicem rependere dignemini. Valete.