EPISTOLA XXII. AD QUEMDAM.  Filium et peregrinationis socium ad virtutes stimulat. Memorat et commendat sapientiae studium; doctrinas olim datas in memoriam revocat.
Pater filio, pacificus peregrino, magister discipulo, socius socio peregrinationis sempiternam salutem.
Magnum mihi, fili charissime, de vestra salute et prosperitate desiderium est. Ideo litteras exhortationis meae vice verborum paternae pietatis vobis dirigere studui, obsecrans perpetuae mentis dilectione, et tota virtutis intentione Deum te habere in oculis, et in memoria, quatenus illius piissima misericordia te custodire dignetur inter adversa et inter prospera, ut via regia pergens ad perpetuae civitatis portam pervenire merearis. Sit tibi Christus in ore et corde, et operis constantia. Noli pueriliter agere, et desideria juvenilia sectari; sed perfectus esto in omni honestate, continentia et modestia, ut laudetur Deus in opere tuo, et non reprehendatur pater qui te genuit. Esto sobrius in cibo ac potu, saluti tuae magis providens quam delectatione carnali, vel vanissima hominum laude, quae non proficit, si Deo displiceant actus tui. Melius est Deo placere quam strionibus, pauperum habere curam quam mimorum. Sint tibi honesta convivia, et convivae religiosi. Esto senior in moribus. quamvis junior in annis. Nimia quaeque nocent. Italia infirma est patria, et escas generat noxias. Idcirco cautissima consideratione videas, quid, quando, vel qualiter, vel quibus utaris cibis; et maxime ebrietatis assiduitatem devita, quia ex vini calore febrium ardor ingruere solet super incautos. Taedet animus meus multum pro absentia tui. O quam dulcis vita fuit, dum sedebamus quieti inter sapientis scrinias, inter librorum copias, inter venerandos Patrum sensus; quibus nihil defuit quod religiosae vitae et studio scientiae deposcebat. Utamur tamen sorte praesenti secundum virtutem animae, in gratia confidentes divina, quae nos nunquam derelinquit, si totam spem ponamus in illam. Ego vero taediosus et tristis desiderabilem vestrae faciei praestolabor aspectum, ignorans si te venientem videre merear; vel si tu me veniens invenire merearis; occulta sunt enim judicia Dei: praeparet sibi unusquisque lampades ardentes, ut quacunque hora sponso occurrere jubeatur, cum luce bonorum operum thalamum aeterni regis intrare mereatur. Si quid in nobis bonae consuetudinis vidisti, hanc sequere, ut benedictionem Dei ex illa habere merearis; si quid vero erroris et impii tramitis, hunc horresce et fugias ab eo, ne nostris peccatis nobiscum involvaris. Cursus quotidiani synaxeos cum missarum solemniis et vigiliis sanctorum quotidiano usu, in capella nostra ut vidistis, obliviscere noli. Senioribus et sapientibus utere consiliariis. Recordare Roboam filium Salomonis. Omnis lascivia longe sit a consuetudine tua. Sint tibi verba in veritate, mores in honestate, corpus in castitate, habitus in religione, cibus et potus in modestia, et tempora statuta id in quo agere debeas. Indisciplinatae loquelae non assuescat os tuum. Sint tibi verba simplicia sine juramento, veritate plena, sapientiae sale condita. Cor judicet, antequam lingua loquatur. Multae sunt invidiae et perfidiae hominum; plurimi sunt amici in mensa, et rari in necessitate. Quid opus est plura scribere, dum optime nostis quid saepius in cor charitatis vestrae suadere solebam. Ex meritis obedientiae paterna benedictio filiis, ut reor, eveniet. Considera Ruben, memento Judam, de uno patre et matre genitos, ex diversis meritis diversas habentes benedictiones. Petrus et Judas ambo in apostolatum sunt electi, sed non ambo pari devotione secuti sunt Dominum; ideo iste elevatus est in principatum apostolatus; ipse principi daemoniorum traditus. Stephanus et Nicolaus in ministerium altaris aequaliter electi, sed propter dissimilem fidem dissimilis eos consecutus est finis. Plenae sunt Scripturae documentis obedientiae; plenus est mundus exemplis, quid cui ex humilitate obedientiae evenisset, quorum copiosam multitudinem exuperat Redemptoris nostri mirabile exemplum, de quo Doctor gentium ait: Hoc sentite in vobis, quod et in Christo Jesu, qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est esse se aequalem Deo, sed semetipsum exinanivit, formam servi accipiens; obediens Patri usque ad mortem, mortem autem crucis; propter quod et Deus exaltavit illum, et dedit illi nomen, quod est super omne nomen, ut in nomine Jesu omne genu flectatur coelestium, terrestrium, et inferorum, et omnis lingua confiteatur, quia Jesus est Christus in gloria Dei Patris
(Philip. II, 6-11.)