EPISTOLA CCXVIII.
ARGUMENTUM.-- Gratulatio pro Carnotensi episcopo electo, et impedientibus responsio.
Charissimo domino et Patri, Dei gratia Carnotensi electo, suus P. B., salutem in auctore salutis. Diu antequam desideratissimam nobis vestram faciem videremus, sicut unguentum effusum fuerat nomen vestrum. Nec enim abscondi poterat lucerna sub modio, super Ecclesiae candelabrum exaltanda. Ubi autem placuit ei qui vos segregavit, ut ei in ecclesia Beatae Virginis Matris suae residuum vitae vestrae offerretis sacrificium vespertinum; venimus sicut regina Austri videre sapientiam et honestatem, quam in vobis fama publica praedicabat. Venientes itaque, sicut audivimus, sic vidimus, nisi quod minor erat fama quam veritas; famaeque decursus aut per invidiam, aut per insufficientiam multa de substantia rei tacendo retardat. Gratias autem ago opifici gratiarum qui talem nobis contulit in pastorem et episcopum animarum nostrarum, qualem ecclesiae nostrae necessitas exigebat. Necessarius equidem nobis erat, qui alienata revocaret, consolidaret fracta, lapsa erigeret, congregaret dispersa, errata puniret, prohiberet illicita, inordinata componeret, roboraret infirma et perdita restauraret. Nil est quod in vobis causari possit aemulus, praeter habitus vilitatem. Porro Jesus sacerdos magnus in sordidis vestibus apparuit Zachariae. Quidam praeterea insufficientiam aetatis vestrae submurmurant. Verumtamen, sicut frequenter dico, si juxta fatalitatis excursus tributum senectutis solvitis, nihilominus homo interior, qui secundum Deum creatus est, de die in diem renovatur in vobis. Meminique legisse in Job, quod in antiquis est sapientia, et in multo tempore est prudentia. Sunt aliqui forte, qui in spiritu scissurae adhuc habitantes murmurant in electione, machinati sunt in regalium ablatione, sed in tertio in consecratione videlicet, nocere non poterunt. Prostratus est Golias in tertio lapide et magi in tertio signo defecerunt. Quod autem importabilius est, hi qui hodie vobis porrigunt libellum repudii, jactant se in posterum vestram gratiam plenius habituros, eo quod jus regale, et vestras vobis segetes ademerunt. Factum Absalon possunt isti trahere in exemplum; qui ut Joab sibi gratiam sui patris acquireret, segetes illius legitur incendisse. Vae tamen homini per quem scandalum venit. Vos autem, si quis adversum vos spiritum suae temeritatis insibilat, cum patientia sustinete. In patientia enim vestra possidebitis animam vestram. Scio quod juxta verbum prophetae Dominus aperuit vobis aurem ut sciatis sustinere obloquentis injurias. Dedit vobis etiam linguam eruditam ut sciatis quando oporteat vobis proferre sermonem. Dissimulate igitur quia habetis in Domino hujusmodi dissimulationis exemplum, sicut in Isaia legitur: Mentita es, inquit, et non es mei recordata, neque cogitasti in corde tuo, quia ego tacens, et quasi non videns. Exemplo etiam illius qui dorsum posuit ad flagella, sustinete, ut supra dorsum justi fabricent peccatores. Tanto minoris apud vos debet esse vestrorum aemulorum detractio, quanto viliores inter caeteros reputantur. Sane majores et meliores ad instantiam illorum qui vos diligunt ex affectu, redierunt ad cor. Conversa est procella in auram, motus quoque tempestuosos et inconsultos blandior et prudentior oratio temperavit. Ad Bathoniensem itaque episcopum qui, sicut mihi per suas significavit litteras, desiderio desiderat vos videre, festinanter excurro, vester cum eram vobiscum, nunc autem vestrior, vestrissimus cum redibo. Rogo autem vos in ea humilitate, in qua Dominum orare quis potest, ut detis voci vestrae vocem virtutis, et me ad obsequium Virginis gloriosae de dimidio integrare velitis. Unam petii a Domino, hanc requiram ut inhabitem in domo Dominae meae. In omnibus enim requiem quaesivi, et in haereditate ipsius morabor, atque in domo ejus vitam meam ducere et finire proposui, in qua omnia fidei Christianae sacramenta percepi. Et licet alibi mihi majores divitiae offerrentur, dico tamen cum Gedeone, quod melior est racemus Ephraim vindemiis Abiezer; melior que est mihi dies una in atriis istis super millia. Quia igitur in manibus Dei et vestris est, ut inveniam requiem aut vagus sim et profugus super terram, cum ex migratione mea nihil erga alios de vestra largitione deperiat, et me omnino vindicetis in vestrum, in manibus Dei et vestris constituo sortes meas. Bene valeat charissimus meus dominus, et omnes qui eum diligunt ex affectu.