394  EPISTOLA XVI.  Rudolphus ad proceres regni Hungariae scribit se brevi ultionem sumpturum de ipsorum hoste rege Bohemiae.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XVI.)
ARGUMENTUM.--Rudolphus Hungariae proceres de fide et sollicitudine in adolescentes Ladislaum regem ducemque Andream, ab se adoptatos in filios, collaudat; factisque comprobaturus dicta eos allicit ad petendos honores in regno Romano, sive in aula, sibi esse cordi affirmans, pristinam ejus regni gloriam instaurare, aemulique Ottocari audaciam, Deo auspice, infringere.
Quod illibatae fidei vestrae virorem et decus potentiae naturalis illuminant, quod invariabilis animi vestri robore rutilantior puritatis scintilla resplenduit, lucidis operum argumentis apparuit et realibus claruit documentis, dum inclytos Ludovicum regem Hungariae et Andream ducem Sclavoniae filios nostros charissimos sorte fatalitatis humanae paternis orbatos solatiis gratis non desinitis praevenire servitiis, et eisdem in suis et regni agendis officiosis et indesinentibus non cessatis amplexibus inhaerere. Super quibus utique laudabilibus actibus vestris, in quibus nimirum nobis, velut in delectabili quadam refectione complacuit, redibitionibus gratiarum amplissimis studia vestra prosequimur et commendatione laudabili collaudamus. Volentes igitur erga vos propter hoc realiter potius quam vocaliter affluentius abundare, pro munere petimus speciali, quatenus si quae in regno Romano vel apud nos hujusmodi praerogativae refulgeant, quod ex his vester animus oblectetur, a nobis eas cum obtinendi fiducia requiratis. Sic enim procul dubio nobis est cordi et curae illud magnificum 395 et famosum Hungariae regnum in antiquae gloriae fascibus rediviva reformatione dirigere, sicque ipso illaeso persecutoris illius illidere feritatem, quod nulla prorsus personarum aut rerum dispendia evitare proponimus, quin ad edomandam ejusdem fastuosi superbiam sub victricibus aquilis, duce Domino exercituum, intendamus: ut discat amodo, posito supercilio per seipsum, quam sit durum quamque difficile contra stimulum calcitrare.
(quos ut carnem ex carne nostra, et
os velut ex ossibus nostris amplexu sinuque paterno
fovendos assumpsimus)