EPISTOLA LV. AD EUMDEM.
Venerabili fratri, et utinam amico, domino JOANNI Neapolitano, Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae presbytero cardinali, THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, miser ac miserabilis exsul, salutem, et sic transire per bona temporalia, ut aeterna non demereatur
Verbum evangelicum est: Qui non est mecum, contra me est, et qui non colligit mecum, dispergit. Et nunc quidem quae fuit unquam adversus sublimitatem vestram nostra iniquitas, quae parvitatis nostrae indevotio, ut non fieret nobis tempore tribulationis nostrae benigna vestra solertia, non faceret nobiscum vestra benevolentia, imo quod durius est, destiterit aggravari manus vestra super exsulis et proscripti importunitates ac molestias, non continuerit opera vestra et industria semper accepto tempore miseri hominis augere miseriam? Non debuit certe talis testimonium conscientiae fieri gloria vestra. Parcat itaque de caetero, si placet, parcat, quaeso, et nunc tempus est ut parcat, cessetque indignatio vestra infortunati hominis exaggerare infortunium, et innocentiam lacerare. Nam et si quando fuerim felix, pro modo temporis didici et nunc esse infelix, nec felicius est infelici, quam nosse sortem suam. Praeterea quomodo unquam potuit a memoria vestra excidere, quod petitione domini regis Francorum in virgulto suo apud Aurelianum, praesente comite Theobaldo, susceperit nos vestra discretio de manu ipsius propria protegendum, ac de caetero fovendum adversus omnes homines, excepto domino papa? Quorsum evanuit ista susceptio? Non equidem credimus extunc temporis culpa ipsius regis aliqua excidisse, scimusque pro certo ex parte nostra nullum erga vos intercessisse delictum, quo debuerimus et gratiam vestram demeruisse, et promeruisse offensam. Haec hactenus. Caeterum ut veniamus ad rem, accedit Londoniensis cum multa acceleratione ad curiam, sicut dicitur, suasus a vobis, ut nemine de nostris ibi nuntiis invento, paucisque amicis, nunc blandis adulationibus, nunc promissionibus innumeris, nunc minis ac terroribus suis ac regis, ibi consequatur gratiam unde magis meruit recipere poenam, inde absolutionem extorqueat, unde magis meruit reportare condemnationem. Nec praetendat quisquam vestrum hanc esse sedem misericordiae, quae frequentius pietatis intuitu consuevit misereri peccantibus, quam corripere delinquentes. Verum respondemus vobis. quod dicit Scriptura: Amant se justitia et pax eatenus, ut qui facit justitiam, inveniat pacem, et non aliter. Justitia etenim et pax invicem osculatae sunt. Unum tamen est quod petimus super omnia, nunquam a mente vestra fieri alienum, quoniam semper protrahitur avaritia latentium indagatrix lucrorum, manifestaeque praedae avidissima vorago, neque habendi fructu felix, et cupiditate quaerendi miserrima. Videte ergo, si placet, ne vos decipiat versuti hominis artificiosa malignitas, palliata religio, illicita curiositas, promissio vana, munera, quod absit, quae excaecant oculos, et vim auctoritatis inclinant. Quorum finis interitus, quorum fructus pulvis et cinis, quae exsufflata in ventum facile evanescunt. Ne inhonesti lucri captura invitatus, scelus, quod vindicari debet in homine isto, auctoritate vestra tegatis. Quid plura? Spiritus sanctus faciat vobiscum, ut ministerio vestro et confratrum vestrorum reveletur filius perditionis, convertatur iniquitas ipsa in caput suum. Dissipet Deus consilium Achitophel, et statuat eum contra faciem suam, ut recipiat in curia ista quod gessit inique, et reportet inde quod dignum est, ubi solet et debet exeri gladius beati Petri ad vindictam malorum, laudem vero bonorum. Quatenus sit inde gloria in coelis coram Deo et angelis ejus, et fiat pax in terra bonae voluntatis hominibus. Valeat semel et semper vestra dilectio, ut inde sit melius nobis et miseris coexsulibus nostris, praesertim in instanti negotio.