EPISTOLA II. AD CAROLUM MAGNUM.  Illi Vocabularium suum nuncupat.   (Ex Mabill. An. Bened.)
Largitatis munere sapientia potentiaque praefulgido domino regi Carolo, regum sublimissimo, Paulus ultimus servulus.
Cupiens aliquid vestris bibliothecis addere, quia ex proprio perparum valeo, necessario ex alieno mutuavi. Festus denique Pompeius, Romanis studiis affatim eruditus, tam sermonum abditorum quam etiam quarumdam causarum origines aperiens, opus suum ad viginti prolixa volumina extendit. Ex quo ego prolixitate superflua quaeque et minus necessaria praetergrediens, et quaedam abstrusa penitus stylo proprio enucleans, ita ut erant positi relinquens, hoc vestrae celsitudini legendum compendio obtuli, in cujus serie, si tamen lectum ire non dedignabimini, quaedam secundum artem, quaedam juxta etymologiam posita non inconvenienter invenietis, et praecipue civitatis vestrae Romuleae, portarum, viarum, montium, locorum tribuumque vocabula diserta reperietis: ritus praeterea gentilium et consuetudines varias. Dictiones quoque poetis et historiographis familiares, quas in suis opusculis frequentius posuere. Quod exiguitatis meae munusculum, si sagax et subtilissimum vestrum ingenium non usquequaque repulerit, tenuitatem meam vita comite ad potiora excitabit. Augustus locus sanctus, etc. A. Hoc vocabularium desinit in hac voce litterae N. Nequiquam.