EPISTOLA LXIV. AD COELESTINUM ROM. PONTIFICEM. [A. D. 1193.]
ARGUMENTUM.-- Rothomagensis archiepiscopus una cum suffraganeis rogat pontificem summum, ut Ricardum Anglorum regem ab archiduce Austriae in reditu ex peregrinatione Hierosolymitana in carcerem conjectum, curet liberari.
Reverendo Patri ac domino COELESTINO Dei gratia summo pontifici, G. ejusdem permissione Rothomag. Ecclesiae humilis minister, ipsiusque suffraganei, Bajocensis, Ebroicensis, Sagiensis, et Abrincensis, episcopi, salutem, et devotissimae servitutis affectum. Vulgariter dicitur quod nova et insolita morborum genera nova indigent medicina. Ab usu siquidem nostrorum temporum prorsus credimus alienum, quod capiatur, aut ad redemptionem aliquatenus compellatur, vel in eundo, vel in reditu, quicunque Hierosolymitanae peregrinationis prosecutor existit. Recolimus, quod illius viae sanctique signaculi professores Ecclesia Romana in sua custodia et tuitione suscepit. Nec dubium est redundare in totius Ecclesiae caput, quidquid contra ejusdem Ecclesiae auctoritatem in ejus filios attentatur. Christianissimus princeps, rex Angliae illustrissimus dominus noster, et devotissimus Ecclesiae Romanae filius, quem specialiter in sua protectione susceperat in sua peregrinatione post sudores et pericula, post angustias et discrimina vitae, quae pro amore et honore Dei diu sustinuerat, revertendo captus est, et injuste detentus. Plangimus dolores et angustias nostras, quas utinam nobiscum communicare velletis paterno compassionis affectu, et ostenderetis per experientiam in nostris augustiis, quantum vobis teneri debeat affectio filialis! Docet publicus experientiae liber uberiorem esse charitatis affectum parentibus ad filios, quam filiis ad parentes: ideoque pensata devotione quam hactenus habuerunt reges Angliae erga Romanam Ecclesiam, speramus in eo, qui spes nostra est, quod non deficiet in hac angustia nostra illa exuberans et inexhausta gratiae plenitudo, quae se impertitur afflictis, lapsos erigit, laesos reparat: et, ut quod multum est claudatur in modico, se communicat universis: qui universorum et singulorum totus est, qui se servum servorum publice profitetur. Quid faciat pro tanto filio, pro tanto principe; cujus injustissimam captionem provinciae lamentantur, dolent populi, plorant Ecclesiae, et omnia jura tam moderna, quam vetera detestantur? Exerat beati Petri gladium manus vestra, clementissime pater; quid et quantum tanto filio debeatis, exhibeatis in opere, ut experientia mediante addiscant minores et inferiores filii, quantum a vobis auxilium in suis necessitatibus debeant exspectare. Valete.