CCI.  Urbanus Burgensem Ecclesiam Romanae immediate subjicit, illam ab aliarum metropoleon absolvens obedientia.   (Anno 1096.) [FLOREZ,  España Sagrada,  XXVI, 464.]
URBANUS episcopus, servus servorum Dei.
Postquam apud Nemausum praesidentibus nobis per omnipotentis Dei gratiam plenaria fuisset synodus celebrata, Toletani archiepiscopi Bernardi ad audientiam nostram querela perlata est, Burgensis episcopi tanquam suffraganei proprii obedientiam requirentis, quasi in Oximae parochia Burgos esset aedificata: Oxima enim pars Toletanae provinciae non incerta cognoscitur. Ille vero ad Tarraconensem potius metropolim suam Ecclesiam pertinere protestabatur; quam quidem nos Burgensem urbem Aucae decreveramus haberi vicariam, quae, ut dicitur, antiquitus Tarraconensi fuerat metropolitano jure subjecta. Caeterum Alfonsus, Hispaniae Citerioris rex, Burgensem episcopum Tarraconensi metropolitano nequaquam patiebatur esse subjectum, ea de causa quod infra regni sui terminos Burgus sit, Tarracon autem in Barcinonensis comitis potestate. His ergo de causis nostrae et fratrum qui nobiscum aderant discretioni visum est ad Ecclesiarum illarum sedandam seditionem, ut Burgensis deinceps episcopus manu tantum Romani pontificis regeretur, et Ecclesia illa suorum antistitum consecrationem ab apostolica sede perciperet, nisi archiepiscopus ipsa eum ad se pertinere authentica posset ratione monstrare. Interim eum ab utriusque metropolis obedientia et subjectione absolvimus. Post haec Burgensis episcopus Gomizo adversus eumdem archiepiscopum querelam exercuit, quod post primam Massiliensis abbatis definitionem, qui per id tempus apostolicae sedis vice illis in partibus functus fuerat, partem quamdam Burgensis parochiae usurpasset. Nominatim vero Burgensis Ecclesiae proprietatem ac dominium occuparet villam, quae Fenicularis dicitur, Valeranicense monasterium, cellam S. Mariae de Ravenaria. Suuper his tribus quod Ecclesiae Burgensis seu Aucensis proprietas esset, archiepiscopus ipse concessit, et episcopum in nostra praesentia revestivit. Rogatu tamen nostro, consentiente episcopo, Valeranicense monasterium usque ad annos tres eidem metropolitano habere permisimus. Villam vero Fenicularem, et cellam S. Mariae de Ravenaria tandiu teneat, quandiu Oxomensem in manu sua Ecclesiam retinuerit, in cujus parochia eadem loca sita sunt, sed Aucensi Ecclesiae in proprietatem praeceptis attributa. Quod si Oxomensi Ecclesiae cardinalis fuerit episcopus restitutus, ad Aucensem sui juris proprietas revertatur. Porro parochiae partem, quam Burgensis episcopus post legati definitionem sibi subtractam reclamabat, idem archiepiscopus asserebat ab ipso episcopo in manum suam sponte et episcoporum judicio refutatam. Cum vero episcopus gravatum se et coactum in eo negotio responderet, Nos tamen, ne confratrem nostrum Bernardum archiepiscopum videremur vehementius aggravare, causam hanc sicut erat, sic esse permisimus, donec refutationem ipsam sponte et judiciario ordine perpetratam idoneis testibus in nostra posset audientia comprobare. Datum apud Vallem Flavianam in monasterio S. Egidii Idus Julii, indictione IV, anno Dominicae Incarnationis 1097, pontificatus autem domni Urbani papae II anno IX, per manum Joannis S. R. E. diaconi cardinalis.