EPISTOLA XIII.  Gratias agit Hildebertus D. Anselmo pro suscepto De Spiritu sancto tractatu, quem ab eo superiori postulaverat epistola  .
Et dies laetus, et vultus solemnes, cum tuo mihi tractatu pariter accesserunt. Susceperam prius benedictionem 94 tuam, servus ego, servus tuus, et egit gratias Deo et tibi devotus effectus, affectus meus. Humanum quidem fuit subvenire proximo per compassionis affectum, sed divinum fidem Catholicam defendere per inhabitantem in te Spiritum sanctum. Utrumque autem operatus est unus atque idem Spiritus, volens tibi virtutum exuberare gratiam, quem suae processionis a Filio reservabat defensorem. « In malevolam enim animam non poterit introire sapientia, nec habitare in corpore subdito peccatis . » Unde dignum fuit ut advocatus Veritatis exemplum praetenderet religionis. Talis praeterea pastoralibus excubiis congruebat, cui nihil deesset ad plenitudinem justitiae, nihil ad integritatem doctrinae. Beatum sane pectus, quod virtutum conventus reverendum sibi penetrale consecravit. Inde velut ex abditis divina prodeunt oracula, nihilque aliud sacra verba profitentur quam coelestis interpretem voluntatis. Eorum me saepius recordantem stupor opprimit; et dum singula diligenter intueor, omnia Spiritui sancto confiteor ascribenda, cum Psalmista dicens: A Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris . Vicem mihi, sanctissime Pater, rependes, si tuarum participem me feceris orationum.
(Sap. I, 4) (Ps. CXVII, 23)