XLIX.  S. Leonis IX bulla pro monasterio sanctorum Bertarii et Ataleni.   (Anno 1030.) [Mabill.  Annal. ord. S. Bened.,  IV, 740.]
LEO servus servorum Dei, ecclesiae beatorum martyrum Bertarii et Ataleni, quae dicitur Bledericivilla, positae in comitatu Santensi, et per eam sanctimonialibus, ibidem perpetuo famulaturis, perpetuam in Domino salutem.
Ad apostolatus nostri curam procul dubio creditur pertinere ut venerabilia loca nostris apostolicis fiant munita, et nobis proficiat ad salutis augmentum quod eis proficit ad tutaminis fulcimentum. Quapropter aequum et salutare visum fuit nobis ut praedictam ecclesiam a Raynardo comite suisque progenitoribus conditam apostolicae auctoritatis scuto muniremus, eamque in monastico ordine permanere decerneremus. Ea igitur auctoritate, qua in terris, licet indigni, vice tamen fungimur beatissimi Petri apostoli, confirmamus et roboramus, per hanc nostri apostolici privilegii paginam, eidem sancto et venerabili loco omnia quae ab eodem Raynardo comite ejusque parentibus et aliis quibuscunque fidelibus Christi concessa et concedenda sunt in perpetuum: prohibentes nostra apostolica auctoritate ne unquam a monastico ordine locus ipse auferatur, sed semper sub regula sancti Benedicti permaneat, et nominatim quae ipse Raynardus comes huic loco pro remedio animae suae contulit, quarum quidem potestatum nomina hic subscribi fecimus, integram videlicet Bledericivillam, cum ecclesia et omni integritate sua; Romaldi-villam eum omni integritate; Salsuris cum omni integritate; Pantevillare cum omni integritate; allodium de domno Basolo; Ligisdicurtem cum integritate, allodium de Unzoniscurte. Post quorum donorum firmissimam contraditionem, sicut ipse praedictus comes jam expetierat, eam a nobis, dum in solo episcopatu Tullensi praefuimus, consecrari, imo et consecrata est; ita et modo in apostolatus culmine, divina praeeunte clementia, misericorditer sublimati constituimus, idem illic ad laudem Dei, ac sanctorum venerationem, deinceps congregationem sanctimonialium venerabiliter stabiliri, et sub beatae Dei genitricis ac virginis Mariae, Sanctique protomartyris Stephani Tullensis ecclesiae confirmari, eo tenore, ut quicunque de ejus corporis posteritate Fonteniacum castellum justa haereditate possederit, advocatiam ipsius loci habeat solide. Quod si forsan ad ejus successionis progeniem nemo superstes remanserit, ad propinquiorem et natu majorem, qui de stirpe ipsius Raynardi descenderit, aut ex cujus haereditate idem locus est inceptus, praedicta advocatia perveniat; et annuatim, in Inventione sancti Stephani, debitum censum instituta congregatio ipsius loci pro subjectione persolvat, scilicet cereum unum, duodecim denariis Tullensibus appretiatum. Donum igitur abbatiae in manu episcopi Tullensis semper consistat, et quaecunque de ejusdem praefati comitis stirpe in eodem coenobio idonea inventa fuerit, provisionem loci, sub nomine abbatissae, suscipiat; sin autem inibi nequiverit reperiri, de loco sancti Romarici aliqua de ejus progenie digna ad abbatissam sumatur, et si etiam in his utrisque coenobiis nulla poterit inveniri, potestatem episcopus habeat, aut de eisdem locis, aut de aliis infra Tullensem episcopatum aliam dignam personam perquirere, et in loco illo secundum Deum praeficere. Si quis ergo, quod absit! et quod fieri minime credimus, ab hac nostra publica sanctione discordare pertentaverit, et praestito alicujus pretii commento, non secundum Dominum praelationem loci statuerit, aut locum destruere, vel de appendiciis imminuere voluerit, habeat advocatus liberam potestatem adeundi regem, et ibi causas monasterii sagaciter exponat, et hujus nostrae apostolicae praeceptionis diruptionem, et ut reformetur summopere studeat. Si vero advocatus de facultatibus monasterii vi, aut malo ingenio quidpiam diminuere voluerit, aut etiam hanc nostram apostolicam confirmationem infringere, commonitus bis ac tertio a praesule, si cum justitia culpam emendare voluerit, advocatia sibi permaneat; at si contra episcopi admonitionem vel excommunicationem incorrigibilis permanserit, advocatia careat, et praesul alium advocatum requirat qui fideliter loci defensionem provideat. Et ne aliquid de appendiciis ecclesiae usurpare praesumat, statuimus ut in festivitate sanctorum martyrum Bertarii et Ataleni ibidem detur ei servitium, videlicet modius unus frumenti, modius unus vini: et si vinum defecerit, tres solidi monetae ipsius pagi, et porcus duorum annorum. Hinc vero de rebus vel justitiis abbatiae nullo modo se praesumat, nisi forte ab abbatissa in adjutorium vocatus fuerit, et tunc pro sua praesentia et adjutorio tertiam ejusdem abbatiae accipiat partem. Ut autem hujus rei confirmatio cautius in perpetuum firmiusque servetur, nonnisi magnis precibus Lanhardis filiae ipsius jam saepe dicti Raynardi comitis, et diligenti suorum consilio fidelium, scilicet Richuini et Cunonis, atque Rhindrici seu Theobaldi, utrique locorum, videlicet sanctae Tullensis Ecclesiae, alterum in dicto coenobio sua, prout visum est, similia privilegia assignavimus, quorum cautissimo privilegio, nec episcopi Tullensis laedatur auctoritas, nec ecclesiae ancillarum Dei aliqua proveniat ab episcopo injusta incommoditas; statuentes apostolica censura, sub divini judicii obtestatione, ut nullus imperatorum, nullus rex, nullus dux, nullus marchio, nullus comes, nullus vicecomes, nullus advocatus, nullus archiepiscopus, nullus episcopus, et praeterea nulla hominum persona cujuscunque sexus et aetatis, contra hanc nostrae apostolicae auctoritatis confirmationem et constitutionem venire pertentet. Quod quicunque fecerit, nostro apostolico anathemate usque ad satisfactionem dignam percussus existat; qui vero se custodierit et observaverit ad confirmationem et constitutionem, nostra benedictio accumuletur, et vitae aeternae particeps efficiatur. Data octavo Idus Decembris, per manus Udonis Tullensis primicerii, cancellarii et bibliothecarii sanctae apostolicae sedis, anno domini Leonis IX papae II, indictione IV.