EPISTOLA I. AD AMICUM.
Quantum aestifero solis ardore defesso, vel longinqui itineris vastitate quassato, gelida nympha, dum ariditatem temperat, restinguit desideria sitientis: ita mihi vestrarum epistolarum elocutio cum incolumitatis vestrae indicia retulit, gaudiorum incrementa nutrivit. Quia quotiens crebra recordatione dulcia affectionis vestrae vota commemoro, desideria pectoris publicare suspiriis non desisto. Pro eo quod ille corporali fraudatur intuitu, qui de cordis non absentatur arcano. Idcirco officium sospitatis plenissimo charitatis jure persolvens, spero ut quoties aditum temporum difficultas diversa praestiterit, semper exiguitatem meam vestrorum apicum elocutio desiderata confortet, quousque cum divino auxilio, animorum devotione suppleta, mutuis inter nos laetemur aspectibus qui nunquam indivisis affectionibus sequestramur.