EPISTOLA XVII.  Quamvis illatam Ecclesiae in proditoria personae suae per comitem Rotrocum, et ejus dapiferum Humbertum, detentione injuriam Hildebertus universis Ecclesiae filiis pathetice repraesentet  ,  libertatem tamen Ecclesiae, quam pecuniaria sui redemptione laedendam fore censet, vitae propriae praeferendam apostolico vigore protestatur, indignum asserens se semel Christi sanguine redemptum, ullo pretio redimendum.
Omnibus episcopis, presbyteris, atque universis Ecclesiae filiis, HILDEBERTUS Cenomanorum sacerdos, vinctus Christi Jesu, salutem.
Feliciter sunt miseri, quos constat non meruisse quae patiuntur. In adversis siquidem felicitas quaedam est, quem reum putas, esse tamen innocentem. Hinc est quod gloriamur in vinculis, quorum causa nobis est pro solatio, non conscientia pro flagello. 100 Gloriamur enim cum Paulo dicentes: Gloria nostra haec est testimonium conscientiae nostrae . Qualis autem ea sit, vel quae fuerit nostrorum causa vinculorum, audiant fratres mei, consacerdotes mei, domini et amici mei. Credo tanto devotius oraturos pro me, quando noverint in me pati Christum, quoniam me propter Christum. Vivit Deus, et Dei Filius, et utriusque Spiritus, quoniam non mentiar. In turre Cenomanensium Rotrocus in vinculis tenebatur. Ad eum metu mortis trepidum vocatus accessi. Deinde mihi confessus est, domui suae disposuit, testamentum fecit, Ecclesiis distribuit. Quod ut illibatum permaneret, submissis a me precibus impetravit quatenus ego ipse matrem ejus adirem, de testamento testimonium perhiberem, inhiberem ne quis illud minuere praesumeret, ne quis omnino tentaret annullare. Factum est ut comes postulavit. Ivi quo utinam pedem non tulissem. Mater comitis in osculo me suscepit, applausit testamento, gratias agens quod gratia comitis accessissem. Rem taliter factam, nec filius, nec mater diffitetur. Eadem die initum est adversum me consilium; in crastinum injectae sunt manus in me. Iteratam diceres Christi traditionem. Quinta enim feria in osculo sum susceptus. Sexta feria, tanquam cum Christo iturus ad crucem, contumeliose captus sum, et positus in custodia publica. Diviserunt etiam sibi vestimenta mea, equis jam inter eos distributis, qui gratis ad facinus discurrunt, ad honestum nec pretio. Porro in illo castello, in quo haec acta sunt, Carnotensis erat episcopus, venerandae vir auctoritatis, sed apud sceleris auctores, sine auctoritate fuit auctoritas. Is in spiritu contrito Hubertum conveniens , primo blanditus est illi bestiae sed bestia rationem non admittit. Dehinc illum sacrilegii libere arguit, obsecravit opportune, importune increpavit. Postremo tradidit illum Satanae in interitum carnis, anathematis vinculo quo debuit alligatum. In omnibus his non est aversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta . Religiosi quoque 101 abbates, et consummati anachoretae nominis ad lapidem convenerunt, et invenerunt lapidem, non cum de quo suscitat Deus filios Abrahae, sed in quo nihil est humoris, in quo radicem non habet semen verbi Dei. In omnibus his non est aversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta. Missum denique est ad comitem Rotrocum, relata ei captio mea, et confusio et ignominia sua. Is primo in corde et corde locutus, tandem dimitti me, et satisfieri Ecclesiae nuntiavit; ac ne simulatorie loqui putaretur, abcissos de capite suo capillos, matri suae transmisit, addens Hubertum in me non minorem sibi injuriam intulisse quam si reliquos abstulisset. In omnibus his non est aversus furor ejus, sed adhuc manus ejus extenta. Ad vos ergo conversio mea, charissimi fratres mei, consacerdotes mei, domini et amici mei. Oro vos orare pro me, curam agere de me, compassione esse juxta me. Nam de redemptione nihil ago. Semel Christi sanguine redemptus, iterum redimi non requiro. Sanguis ille redemptio mea. Sanguis ille pretium meum. Indignum est ut sub pretio redimar, cujus pretium sine pretio est. Praeterea infamis est redemptio, qua libertas perit Ecclesiae, qua servitus comparatur. Necesse est enim ut membra serviant, si caput humilies sub tributo. Necesse est clericum redimi, si episcopum censeas redimendum. Necesse est trepidare subjectos, si juxta comicum, ei opus est patrono, quem paras defensorem. Ego certe tanti vitam non facio, ut brevem diligam et redemptam. Malo periclitari de ea quam pro ea communem conculcare libertatem. Prosit Ecclesiae mea mors, cui, dum vivens praefui, non profui. Pontificis est, si non vivere, mori saltem universis.
(II Cor. I, 12) (hoc enim Pharisaeorum principi
nomen est) (Isa. V, 15)