DLVII.  Ecclesiae Sancti Audomari in Arthesia, postmodum cathedralis, privilegia confirmat.   (Anno 1130-1143.) [MIRAEI,  Opp. diplom.  IV, p. 13, ex motivo juris capituli Audomari, p. 28 et 50.]
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis in Christo praeposito et canonicis Sancti Audomari, regularem vitam professis, in perpetuum.
Nos convenit ecclesiis, in quibus Domino militare noscuntur, justitiam conservare . . . . . Ecclesiam Beati Audomari, in qua divino vacatis servitio, apostolicae sedis privilegio communimus . . . . statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem venerabilis locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum, concessione pontificum, largitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poterit adipisci perpetuo jure firma vobis et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis ad servitium videlicet atque susceptionem pauperum Christi in hospitali domo praefatae ecclesiae Sancti Audomari . . . . . terram de Rubruc, terram de Staples . . . . . Bonas quoque ac rationabiles consuetudines, quae usque ad haec tempora in vestra ecclesia viguerunt, vobis praesentis scripti pagina confirmamus, et novas atque indebitas, vobis invitis, imponi ab aliquo prohibemus. Ministros sane vel officiales ejusdem ecclesiae decanus, sicut moris est, communicato consilio fratrum statuet, qui nimirum juxta diutinam Ecclesiae vestrae consuetudinem, si quando excesserint, ab his quorum interest, more solito, corrigantur. Obeunte vero te nunc ejusdem loci praeposito, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia praeponatur, nisi quem fratres communi assensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem, et ecclesiasticam honestatem providerint eligendum. Decernimus ut nulli omnino hominum liceat praefatum ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut quibuslibet aliis vexationibus fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non congrue emendaverit, potestatis honorisque sui honore careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen.