EPISTOLA II. AD VILLICUM EPISCOPUM METENSEM.
Domino suo Villico papae, Mappinius episcopus.
Felicem beatumque te, beatissime pater, omnes unanimiter praedicamus, cui superna pietas hujusmodi tribuit intellectum, atque benignitatis affectum, ut singulari perfectione vivere comproberis, licet sancto Petro hoc a Domino dictum legamus, Pasce oves meas, sed ad cunctos qui sacerdotale funguntur officium pertinet praesens sententia. Tu vero cunctos supergrediens dulcedine singulari, qui non solum oves tibi commissas pascere cerneris, sed aliarum ovium sacerdotes melliflua perfectione atque deliciarum ubertate saginare non desinis. Testis est ille perscrutator renis et cordis, non assentatione ista, sed veridica nobis assertione conscribi. Quod si te Conditor Redemptorque noster usque sexagenarium numerum annorum, ut euxoramus, provexerit, eris cunctis praecipuus et reliquis sacerdotibus anteponendus, et cuncti qui vitae tuae instructione proficiunt, doleant te deesse, et se post te vivere ingemiscant. Salutantes igitur amore debito, amore sollicito precantes, gratias cum sedula relatione, laudesque referentes pro nobis misericordis Domini misericordiam exorare non desistas. Quapropter rogamus ut nobis charitas vestra indicare dignetur, quantos solidos ad comparandos porcos in illis partibus dirigamus, quia constat nobis donum a vobis muneris loco collatum, si hoc beneficium vobis ordinantibus fuerit repertum.