EPISTOLA XXX. AD CAESARIUM ARELATENSEM.  Docet Dardaniae et Illyrici episcopos ad sedis apostolicae communionem, Eutychiana haeresi damnata, rediisse, et de legatione in Orientem missa.
Dilectissimo fratri Caesario, vel his qui sub dilectionis tuae ordinatione consistunt, Hormisda.
Justum est ut qui catholica communione laetamini, nobiscum de Ecclesiae, si qua provenit, concordia gaudeatis; ut quemadmodum unus nobis consensus est fidei, ita sit individua gratulatio prosperorum. Nostis qualiter detestabilis Eutychiana haeresis per Orientales serpat Ecclesias, et quoties praefatae superstitionis virus synodus generalis exstinxerit, vel quoties ejus sequaces salubria monita apostolicae sedis spreverint, et, quasi erubescentes manus dare veritati, aut apostolicae sedis praedicationibus obedire, in hac tamen obstinatione perstiterunt. Elatio enim semper affert saluti periculum, per quam ipsius inventor diabolus angelica potestate privatus est. Pro his nobiscum saepissime fraternitas vestra condoluit, apostolicae non immemor lectionis, qua monstratur: Si patitur unum membrum, compatiuntur omnia membra . Sed Dominus, qui vult omnes homines salvos fieri et ad cognitionem veritatis venire, nunc multorum sensus illuminans, eis desiderium apostolicae communionis infundit, ut quod dudum intentione praedicabant, hoc nunc correctionis professione condemnent. Quorum reditum ideo absque suspicionis morsu recipimus, quia dum peccatum sine aliquo excusationis velamine confitentur, manifestum desiderium correctionis ostendunt. Ergo episcopi tam Dardani, quam Illyrici pene omnes, ne sint errore condemnandi praeterito, petentes beati Petri apostolorum principis communionem, et scriptis et legationibus destinatis se apostolicae sedis regulis obedire confirmant. Pro quibus quantum nos oporteat gratulari, soli quorum fides fervet intelligunt. Sciendum vobis est igitur anathematizari nunc ab ipsis quoque Nestorium, qui dividit incarnationem Domini nostri Jesu Christi, et per hoc duos filios conatur asserere. Eutyches, carnis negans veritatem, et duas naturas in una persona non praedicans, ut Manichaeam phantasiam Ecclesiis Christi quemadmodum putavit insereret, simili ratione damnatur. His adjungitur Dioscorus Alexandrinus, qui malitiae praefatae consentiens, in sancto Chalcedonensi concilio particeps damnationis effectus, et malorum seminum aequales fructus inveniens, in eam cecidit foveam quam fidelibus parabat. Facti sunt istorum successores Timotheus Aelurus et Petrus: quorum sibi ubique consensit iniquitas, et mentientes magistros in nullo deserunt, sed in omnibus pravitatibus antecedunt. Hi approbati sunt generalis materia laesionis, quorum et manus sacerdotalis sanguinis maculavit effusio, et vitam innocentium peremit interitus. Habent per universum mundum a catholicis infixa aeternae damnationis stigmata, quos orthodoxi non solum fecerunt communionis expertes, verum etiam eos Christianorum spoliavere vocabulo. Petrum Antiochenum cum suis, sicuti ab his de quibus ne sermonum prolixitas nasceretur hoc tantum dixisse sufficiat, Petrum et ejus socios in nullo ab eorum qui damnati sunt dogmate discrepare. Quos Acacius aliquando condemnans, in laudes suas omnium Christianorum ora converterat, et eos impugnans qui Eutychianam haeresim vindicabant, fidem colentibus gratissimus apparuerat. Sed huic solitis insidiator fraudibus quod fraudabatur invidit. Nam postea hos suos complices habere desiderans, et in catholicos arma convertens, cum ipsis invenit sortem quos optavit habere participes. Longum est epistolae brevitate per universa discurrere. Unde ex totius summa negotii partem aliquam pro instructione direximus, judicantes quod tanta res vestram non possit latere notitiam; praecipue cum hoc per praedecessorum nostrorum litteras vestris fuerit regionibus nuntiatum. Quod et nos pro his quae nuper acciderunt fraternitatem vestram curavimus instruendam, ne alicubi per ignorantiam fidelium locum invenire possit subreptio praedictorum ; sed qui nituntur talia vindicare sacrae consortio communionis arcendi evidentius innotescant. Igitur ubi interest fidei, quidquid ad gratiam hujus pertinet saeculi respuatur; cum nec naturalis affectio rebus debeat coelestibus anteponi, ut illud praeceptum Domini compleatur: Qui amat patrem aut matrem plus quam me, non est me dignus . De caeteris quae in religionis causa, confidentes divinis beneficiis, praesenti tempore iterum de Orientis partibus speramus, et legatos direximus Domino Jesu Christo supplicate , ut ipse qui pro pietate sua prosperum donavit initium, similem concedere dignetur effectum. Urbanum sedis apostolicae defensorem, etiam huic aptum negotio, ad caritatem tuam direximus: per quem de universarum effectuum causarum responso congruo cupimus quae sunt votiva cognoscere. Deus vos incolumes custodiat, fratres carissimi. Data VI idus Septembres, Florentio viro clarissimo consule.
(I Cor. XII) (perditorum) (Matth. X)
[ F. suppilcato]