EPISTOLA XI. AD LUCIUM PAPAM.
Patri suo et domino, summo Dei gratia pontifici LUCIO, frater G. Beati Petri Glocestriae dictus abbas, pacis et salutis incrementa.
Quantis miseriarum sit concussa turbinibus Salesberiensis Ecclesia, serenitatem vestram, dilecte Pater, aestimo non latere. Cujus sollicitudinis interest Ecclesiarum omnium non solum detrimentis compati, sed etiam commodis providere. Haec, jamdiu proprio viduata rectore, dum fluctuaret in incertum, tum perversorum hominum incursione, tum suorum circa Patris electionem non unanimi voluntate, ad desolationem ultimam pervenisset, si non ei Dominus dignum sibi famulum electum, ut speramus, antistitem vitae commendabilis et gratiae, Jocelinum condignum sanctitatis vestrae filium, in Patrem pastoremque praerogasset. Hunc, quantum humillimi non dicam filii sed servi praesumit devotio, sublimitati vestrae commendari praeoptamus, quem dignum commendatione cognovimus, utpote qui ante vocationem suam studiis honestatis incessanter incubuit, et jam, sibi non sumens honorem, sed vocatus, ut speramus a Domino, episcopalem cathedram merito vitae laudabilis honorare non desistit. Hic irruentes in ecclesiam suam impetus viriliter sustinet aut repellit, et in quibus sibi forte non sufficit, a benevolentia vestra manum sibi auxilii consiliique porrigi humilitas nostra praesumendo desiderat et exposcit. Ejus igitur canonicum magistrum R. de Meisi, virum vita moribusque commendabilem sanctitati vestrae commendamus. Et quoniam ipsum adversus dominum Azonem Salesberiensem decanum praesens negotium suscepisse cognovimus, beatitudini vestrae de hoc ipso supplicamus, ut eumdem in causa justitiae et veritatis sustentetis et Salesberiensis Ecclesiae honori et utilitati paterna gratia provideatis. Valeat sublimitas vestra, in Christo dilecte Pater!