XXVI.  Ad episcopum Cabilonensem.--Gratulatoria.
Convaluit in Domino spiritus meus vestrae felicis promotionis auspicio, quam utique acceptabilem Deo, salubrem vobis, Ecclesiae utilem, et utrique nostrum arbitror esse communem. Nam in nobis si ad charitatis respicitur unionem, ego ipse quodammodo intelligor esse promotus, qui vestrae dilectionis glutino mediante in corde uno et anima una vestrae sum paternitati conjunctus. Ideoque attributae vobis coelitus dignitati felices processus, et successus uberes, imprecamur, optantes ut eam sibi non privatus ambitus, sed publicus debeat vindicare profectus, deturque per illam nobis de justitiae semine laetitiae manipulos portare. Quod utique, divina praeeunte gratia, hac vobis ratione continget, si prodesse magis assueveritis quam praeesse, et quodam aemulatoriae imitationis obtentu sollicitum vos praedecessoris vestri praestiteritis successorem: cui sic exuberaverit pietatis liberalitas in egenos, ut praesto semper esset justitiae severitas in tyrannos. Confido ego, charissime, hoc ipsum vobis ex divina provisione collatum, ut ei succederetis in opus sollicitudinis, cujus tam vitae quam actionis exemplum vobis esset speculum sanctitatis. Gerenda est ergo vobis ecclesiarum tutela, cura pauperum, defensatio pupillorum. Talibus enim hostiis promeretur Deus. Et quoniam quod plus est cordi magis instat affectui, Altecumbae nostrae memoriam facimus specialem, pro illa preces, sed pro illa intercessiones utiles effundendo, ut curam ejus, quam ego omnino non possum deponere, vos, si placet vestris affectibus, imponatis; remota prorsus ambiguitate scientes quod mihi specialiter erit exhibitum quidquid ei fuerit de gratia et vestri favore patronatus impensum.