EPISTOLA CCCLXXV. WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM PAPAM III.  De litteris quas ad eum scripsit post regis electionem.   (Anno 1152.)
Dilectissimo in Christo Patri suo et domino EUGENIO uni et universali papae, frater WIBALDUS Dei gratia et vestra id quod est in Ecclesia catholica, seipsum et sua universa.
Litterae nostrae, quas post ordinationem domini nostri novi regis ad vestram celsitudinem scripsimus, ordine praepostero perlatae sunt. Siquidem illae quae priores scriptae fuerunt, et fratri Franconi ad perferendum traditae, cum crederemus eum mox ad vestram beatitudinem reversurum, posteriores praesentatae sunt. Nam secundas, quas scripsimus vestrae magnitudini, prius apportaverat magister Baldricus Trevirensis. Et nunc quidem suspenso ac dubio aliquantulum animo scriptitamus, propter legatum vestrum, quem venire audivimus, sed pervenientem necdum accepimus, ut post auditum ex ipso beneplacitum vestrum, tanquam voluntarii servi vestri ad omnem nutum vestrum obedientes, et parati de mandatis vestris exsequendis certiora quaedam excellentiae vestrae intimaremus. Enim vero si regnum nostrum a suis instestinis ac perniciosissimis motibus cessare aliquando posset, nihil esset charitati vestrae dubitandum, quin sacrosancta mater nostra Romana Ecclesia pristinae dignitatis decorem per virtutem principis nostri posset recipere. Atque utinam, bone Jesu, qui veraciter dixisti: Ego pro te rogavi, Petre, ut non deficiat fides tua, etiam cum Patre, quem, rogas largiri digneris, ut humana defensione non egeat, sed tuo tantum adjutorio et abstrahatur a noxiis et ad salutaria dirigatur! Durum est enim eos servire, quos tu in altissimo imperii culmine dignatus es collocare. Sed haec hactenus. Nam sapientia vestra a Deo illuminata, et nos intelligere et plurima disponere prudenter consuevit. Scribemus apertius et prolixius, cum ex legato vestro quid opus sit facto audierimus. De causa latoris praesentium pedes sanctitatis vestrae deosculamur, ut eum contra praesumptionem laicorum solidare dignemini, ne glorientur se haereditate sanctuarium Dei possidere, quod etiam per successionem, ordinando videlicet in Ecclesia filios praedecessorum, festinant profanare.