EPISTOLA XLII. R. NOVIOMENSIS DECANI AD LAMBERTUM.
Reverentissimo atque dilectissimo domino LAMBERTO Atrebatensium episcopo, R. Noviomensis Ecclesiae decanus sibique subdita congregatio, fideles orationes, plurimumque dilectionis in Domino.
Noverit, domine, paternitas tua Ecclesiam nostram pastoris nostri defuncti viduatam solamine, multis in momento jactatam naufragiis, multis etiam persecutionum oppressam turbinibus, vix ad salutiferae portum reductam consolationis. Sed quia Dei misericors providentia sperantium in se gemitus non despicit, plebis suae miseriam dignatus est visitare, et electione pastoris Ecclesiam suam amissae privilegio reformare laetitiae. Habet enim communi cleri plebisque consilio et assensu pastorem non aliunde illatum, non alium, sed suum, suo profusum utero, quem gremio susceptum ipsa sibi lactavit, quem sibi ablactatum ipsamet educavit, et ad ipsis cunarum exordiis per aetatum et ordinum gradus sibi penitus vindicavit, ut habere gaudeat ex filio patrem, ex alumno rectorem, ex canonico suo et archidiacono Baldrico pontificem. Nullum namque in tota Ecclesia hac promotione cognoscimus digniorem. Vos itaque, Pater sanctissime, qui consolationem nostram, ut credimus, fraterna benevolentia diligitis, petimus quatenus super hac assensum vestrum domno nostro archiepiscopo transmittatis, et ad consecrandum pastorem vos nobis charitative solamen et auxilium exhibeatis. Valete.