EPISTOLA VI. AD ANASTASIUM AUGUSTUM.  Fraude Anastasii imperatoris nondum detecta, laudat ejus studium de pace concilianda, monetque ut tandem damnatis haeresibus Ecclesiae unitas sortiatur effectum.
Hormisda Anastasio Augusto per Theopompum et Severianum.
Sollicitari animum tuum, clementissime imperator, ambitiosa aviditate commemoras, donec speratae unitatis redintegratio optata contingat. Bona sunt desideria salutis, et laudabilis quae se hujusmodi Deo commendat intentio. Prudentiae siquidem speciale documentum est, cum id quod sibi utile credit, impatienter inquirit. Nam si in corporum morbis noxia est tarda curatio, quanto magis in salute animae gravius est ferendus remediorum fidelium serior appetitus? cum moneamur spiritualibus institutis, ne quae prodesse possunt in diem posterum differantur, clamante sapientissimo Salomone: Ne tardes converti ad Dominum, et ne differas de die in diem : quia sicut in incerto vitae tempora, ita in tuto animae convenit esse remedia, ut intret in gaudium domini sui, quem veniens dominus ea quae sibi placent invenerit operari. Unde et fateor me fuisse miratum, cur tandiu legatio promissa tardaverit, cum facienda ista sint, ut regna coelestia rapiantur. Verumtamen instinctus ipse, quem mansuetudinis vestrae declarat alloquium, spem supernae misericordiae pollicetur. Desuper est enim et ipsum velle quod bonum est. Confido autem quoniam qui coepit in vobis opus bonum perficiet usque in finem. Ergo viae cui coepistis insistite, et spretis errantium lubricis, nobiscum supra petram solidam tenete vestigia. Tali crevit Ecclesia sancta consensu, quod his verbis apostolicorum actuum testatur historia: Multitudinis credentium erat cor unum, et anima una Nam quemadmodum connecti poterunt gratiae vinculis, quorum distant corda sententiis? Fac, domine imperator, effectum rerum fidem probare verborum. Non enim sermonibus cognoscuntur hominum corda, sed effectibus. Cum et Abraham pater noster non nuda Deo fide, sed opere fidem commendante placuerit. Unde vel pro dispensatione mihi credita, vel pietatis vestrae circa me benignitate perpensa, domine fili, hortor et supplico, ut studium pacis, quod per scripta praefertis, ad componenda nobiscum, adjutore Deo, ea in his, quibus laborant Ecclesiae, dirigatis, quia secundum prophetam: Pax multa diligentibus nomen tuum, et non est illis scandalum . Non sunt incognita apud mansuetudinem vestram quae nos ab ea, quam redintegrare cupimus, unitate discernant. Date operam, ut laudando quae profitemini, compleantur effectu. Et apostoli, cujus communionem creditis expetendam, totis viribus sequimini disciplinam. In totum perdita noxiorum declinate contagia; scientes non habere cum religiosis impios portionem, nec ullum fidei cum perfidia esse consortium. Consequens est ut qui errorum detestatur principes, oderit sectatores. Exsecrabile habeatur in flore, quod damnatur in semine. Offerte hoc munus Deo, pro vestris, precor, offerte temporibus: jam diu hanc a vobis hostiam pro tantis quae vobis contulit Christus beneficiis exspectat. Quid opus est apud illum preces adhibere, qui supplicat? Vos senatui urbis Romae, ut me ad pacem hortaretur, injungitis. Ego non solum cum his ad vos supplicationis verba converto, sed vestigiis vestris pro universali advolvor Ecclesia. Audite me pro Christo legatione fungentem: non patiamini ab improbis canibus Christi membra discerpi: quae insanabilia videtis, abscindite, et quae aegra, curate. Cur quae sana sunt invalidis conjuncta quatiuntur? Servate ordinem quem unitas ipsa praefinit, et pacem mundo, quam poscitis, reddite. Haec et sub praesenti occasione deposco, et rursum ac saepius supplicare curabo, sperans importunitatem hanc meam et Deo esse placituram, et apud vos quoque per assiduas petitiones, quoniam id nos Dominus docuit, vacuam non futuram. Data Romae .
(Eccli. V) (Act. IV) (Psal. CXVIII) (anno Domini 516)