EPISTOLA XVIII.
AUSONIUS PONTIO PAULINO. Condiderat jam solis equos Tartessia Calpe: Stridebatque freto Titan insignis Ibero: Jam succedentes quatiebat Luna juvencas; Vinceret ut tenebras radiis, velut aemula fratris. Jam volucres, hominumque genus superabile curis, Mulcebant placidi tranquilla oblivia somni. Transierant idus, medius suprema december Tempora venturo properabat jungere Jano. Et nonas decimas ab se nox longa kalendas Jugiter acciri celebranda ad festa jubebat.
Nescis, puto, quid velim tot versibus dicere; medius fidius neque ipse bene intelligo: tamen suspicor. Jam prima nox erat ante diem nonum decimum kalendarum Januariarum, cum redditae sunt mihi litterae tuae oppido quam litteratae. His longe jucundissimum poema subdideras, quod de tribus Suetonii libris, quos ille de regibus dedit, in epitomen coegisti, tanta elegantia, solus ut mihi videare assecutus, quod contra rerum naturam est, brevitas ut obscura non esset. In his versibus ego ista cognovi. Europamque Asiamque duo vel maxima terrae Membra: quibus Libyam dubie Sallustius addit Europae adjunctam, possit cum tertia dici: Regnatas multis, quos fama obliterat: et quos Barbara Romanae non tradunt nomina linguae, Illibanum, Numidamque Avelim, Parthumque Vononem, Et Caranum, Pellaea dedit qui nomina regum. Quique magos docuit mysteria vana Necepsus: Et qui regnavit sine nomine mox Sesoostris. Haec tu quam perite, et concinne, quam modulate, et dulciter, ita juxta naturam Romanorum accentuum enuntiasti, ut tamen veris, ac primigeniis vocibus sua fastigia non perirent. Jam quid de eloquentia dicam? liquide adjurare possum, nullum tibi ad poeticam facundiam Romanae juventutis aequari. Certe ita mihi videris. Si erro, pater sum, fer me: et noli exigere judicium, obstante pietate. Verum cum pie diligam, sincere ac severe judico. Affice me, oro, tali munere frequenter: quo et oblector, et honoror. Accessit tibi ad partem poeticam mellea modulatio. Quid enim aliud agunt, Audax Icario qui fecit nomina ponto, Et qui Chalcidicas moderate enavit ad arces, nisi ut et vegetam, et sublimem alacritatem tuam, temeritatem voces: me vero, et consultum, et quem filius debeat imitari, salutari prudentia praeditum dicas? Quod equidem contra est. Nam tu summa sic appetis, ut non decidas: senectus mea satis habet, si consistat. Haec ad te breviter, et illico, vesperis illius secuto mane dictavi. Ita enim tabellarius tuus, ut epistolam referret, instabat. Nam si mihi otium fuerit, oblectabile negotium erit ad te prolixius delirare, te ut eliciam, mihi ut satisfaciam. Vale.