XXXIX.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.--Monet iterum ut duorum clericorum Remensium causam terminet.   (Anno 1061-67.) [MANSI,  Concil.  XIX, 9.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, GERVASIO venerabili confratri Remorum archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
Miramur diligentiam tuam, dilectissime frater, auctoritatem nostram ita parvipendere ut ea quae crebris orationibus nostris digne admoneris atque rogaris minime videaris perficere. Si enim aliquis in tui auxilii favore confisus, a partibus nostris ad te veniendi fastidium arriperet et in confidentia sua deceptus nihil proficeret, credimus quod charitas tua non parum doleret. Ut enim de patientia nostra interim taceamus, qua fiducia beatissimum Petrum, coelestis regni clavigerum, in tuis petitionibus vales invitare cum jam per biennium ii qui ejus patrocinium longis itineribus gravibusque laboribus petierunt fere nihil, nobis vice sua instantibus, adhuc potuerunt impetrare? Cum enim in hac petra, in qua Christi Ecclesia aedificata est, singulare sit refugium tribulantibus constitutum, ut qui ad eam confugiunt semper soleant invenire solatium, hujuscemodi tempore nostro evacuari Romanae Ecclesiae privilegium dissimulando ferre non possumus. Quapropter fraternitatem tuam his nostris affatibus diligenter admonemus, atque admonentes praecipipimus ut ita te nunc in causa Manasse et Amalrici Ecclesiae tuae clericorum pium reddas, ita benignum exhibeas quo ulterius aures nostrae inde querelam non audiant, quatenus sicut in uno coepisti restaurationem, ita justa exsecutione perficias in utroque, quia non incipientibus, sed perseverantibus promittitur praemium. Si autem in hac re verba nostra tibi levia fuerint, amicitia inter nos durare non poterit