EPISTOLA LX. AD EUMDEM.
Charissimo Patri Marcwardo Lupus.
Officiosa humanitas vestra vicit petitionem meam, quae leviter tetigit quod temporis poscebat necessitas. Proinde fuit ea gratior quam aestimare valeant aerumnarum expertes. Molestissime autem fero quod vobis non visis discedo. Quanquam consolatur meam moestitiam quod post Pascha nostram vos visitaturos pollicemini parvitatem. Commode autem et me praesente 102 id vos facturos puto, si secunda hebdomade mensis Maii iter ad nos arripiatis. Nam quinto decimo die post Pascha synodus magna, ut aiunt, apud Attiniacum celebrabitur; cui me abesse nequaquam, ut credo, nostri praesules patientur. De cella nostra nihil aliud paternitati vestrae possum exprimere nisi quod promissionum ubertas spes nobis varias pene quotidie pariat, et quod, sicut omnium, praeter malorum, illius quoque rei effectus incertus sit. Abbas monasterii quod Germanice Saligstat appellatur, cui nomen est Ratlegio, partem quamdam cujusdam libri faciet mihi describi, eamque vestro, mihi reddendam, nuntio se traditurum promittit; atque obsecrat ut tabulas quas Hilpericus pictor beatis vovit martyribus, hebdomada secunda post Pascha ipsi dirigere dignemini. Quod etiam causa petitionis meae vos maturare cupio; ut cum ad nos veneritis, praefatam partem ipsius libri nobis afferendam curetis. In pueris multum nobis praestiteritis, si quod coepistis paterna pietate non gravemini consummare. Capitis autem dolorem nepoti meo parcitas potus forsitan detrahet, si ejus appetentior fuerit deprehensus. Alioqui nostro curandus reservabitur medico, qui omnes, quarum nullam non ignorat, depellere se posse confidit infirmitates. Integerrime vos amans felicissime valere desidero, et ut me semper apud Deum praecipue juvare dignemini supplex efflagito.