LIBER QUINTUS. EPISTOLA PRIMA.  Dilecto ac venerabili fratri  PETRO  abbati Sancti Augustini Lemovicensis suburbii, frater  PETRUS,  Cluniacensium humilis abbas, salutem et sinceri amoris plenitudinem.
Vidi litteras vestras, et in eis magnum erga nos affectum animi vestri conspexi. Adverti falsum in parte esse vulgare proverbium, quo dicitur, honoribus mores mutari. Neque enim honor assumptus ab amore nostro, semel olim concepto, vos in aliquo permutavit, nec in aliud, et aliud, quam quod ante fuerat, derivavit. Non estis secutus quosdam nostri temporis homines, qui de congregatione nostra, aut in abbatias assumpti, aut episcopatibus decorati, ut corpore, sic et mente a nobis diffugiunt, ab amore suorum statum resiliunt, et velut abjecto gravi quantum ad ipsos monastici ordinis jugo, exsultant. Ostendunt quo animo, dum humiles viderentur, Deo servierint, qui data occasione ecclesiastici regiminis, totos se quantum audent Deo subtrahunt, mundo dedicant, et non sicut servi Dei, sed quasi velamen habentes malitiae libertatem, effrenes et praecipites, velut jam adepti quod diu optaverant, ubique discurrunt. Suos postponunt, alienos sectantur, nec jam vel quo primum venerint, vel ubi manserint, vel unde exierint, recordantur. Non sic tu, ut audio, charissime, non sic plane tu facis, qui nostra tuis negotia semper anteponis, qui pro causis Cluniacensibus terminandum huc illucque discurris, et ad nutum nostrum vel nostrorum, reipublicae nostrae impugnatoribus te ubique audacter opponis. Unde gratias tibi multas agentes, pro certo noveris quod plenam vicem dilectionis tibi rependimus, et locum tibi in recessibus animi nostri optimum conservamus. Valeas semper in Domino et sic impositum tibi per Dei gratiam officium exerce, ut sis, et vita carbo ardens, et exemplo lucerna relucens.
(quod facile
fuit)