EPISTOLA XLIV. ANSELMI FRATRIS AD LANFRANCUM.
Proximis Lunfranci litteris respondet ac Mauritium vicissim capitis aegritudine laborantem commendat.
Domino reverendo patri, vere diligendo et dilecto, catholicae matri amplectendo archiepiscopo, LANFRANCO, frater ANSELMUS suus quod dignius potest, totus suus. Quoties vobis est gratum aliquid mihi esse gratum, utique mihi et hoc est gratum, et illud fit gratius quod prius erat gratum. Significastis vos inter laetos esse, quia ego, ut de aliis taceam, dilectissimum nostrum, nepotem vestrum, valde gaudens suscepi. Tanto igitur et hac vestra laetitia sum laetificatus, et gaudium, quod habueram de praedicto charo nostro, quamvis semper vigeat, augendo est renovatum, quanto id quod non verecundor fateri ad votum pervenisse cognovi de meo meritis domino, fide fratre, sollicitudine filio Mauritio, quem pro vobis separatis ab illo a quo plus amabatur quam ab alio, et quem plus amabat quam alium; vos ipsi judicate, quo illi debeatis. Quamlibet namque vile sit quod sic amat, et a quo sic amatur, nimirum hoc illi debetis quod non minus amet, et a quo non minus ametur. Quoniam igitur et ego novi justitiae vestrae rectitudinem, et vos nostis mutuam nostram dilectionem, omni ejus supersedemus commendatione. De aegritudine capitis ejus vestram pietatem, quantum apud vos possum, rogo praecipue quatenus, propter Deum et aeternae salutis retributionem, vobis instantibus a dilecto amico nostro domino Alberto medico, quantum potest, perquiratur et curetur.
(me scilicet
ex magna parte illum sic suscipiendo intendisse)