EPISTOLA XIX.  In persona fratris Adae ad abbatem Cazeiensem cum ordinem intraret.
Domino et charissimo Patri S. Cazeiensi abbati, frater ADNM non contristari quidquid ei acciderit.
Non sunt in homine viae ejus: et viam maxime juvenis quis invenit, vel cognovit? hoc est illud quartum, quod penitus ignorat ille Salomon , sapientia singularis, sublimis gloria, rebus affluens, pace securus, levitas enim juventutis comes, naturae confusio, infusio vitiorum, adolescentiae vias tortioribus semitis intervolvit, ut non facile possit agnosci unde juvenis veniat, aut quo vadat. Haec idcirco dixerim ut sequentibus litteris viam faciam, et aperiam vobis cor meum quod diu operueram ante faciem vestram. Ad quid tam longus verborum circuitus intendit, et quo tendit tam audax, sed non mendax oratio? Audi paucis, domine Pater, affectum cordis mei, qui memoriam tuam impressit in pectore suo in aeternum et in saeculum saeculi. Diu est quod deliberavi in corde meo, ut ingrederer ad cor meum et venirem ad vestros Clarevallenses et reliquum dierum meorum agerem inter illos et cum illis. Dissimulavi, fateor, et conceptum propositum meis visceribus invelavi, ne revelatum velociter laberetur. In hoc spiritu veni ad homines Dei, et tandiu pulsavi donec impetrarem ingressum, et ecce cum illis sum quasi unus ex illis. Placeat tibi, domine Pater hoc holocaustum quod obtuli de corpore et corde meo, Domino majestatis, et sit in beneplacito voluntatis tuae ut voluntatem tuam renunties puero tuo, quia tuus sum, et tuus fui, et tuus ero in saecula.
(Prov.
XXX)