EPISTOLA CCXXVII. AD QUOSDAM MONACHOS.  Ambit eorum familiaritatem et orationes. Hortatur ad charitatem, humilitatem, obedientiam, ad curam regularis disciplinae, et laudis divinae.
Venerando Patri, et sanctissimis fratribus in congregatione beatissimi confessoris Christi humilis levita Albinus salutem.
Gaudens vestrae beatitudinis audivi prosperitatem, et religiosam vitam et Deo condignam, atque hominibus laudabilem; quapropter meae parvitatis nomen diligentius sanctis vestris orationibus commendo, ut me habeatis quasi unum ex vobis. Ego vero peccator, multum indigens sanctorum intercessione, sciens multum valere deprecationes justorum, juxta apostoli Jacobi testimonium, nihil de meis confidens meritis, sed totum me per famulorum Christi intercessiones divinae gratiae commendans; et licet peccatis meis impedientibus non sim dignus inter eos numerari, tamen, Deo miserante, Deo illos diligere scio et illis honorem impendere debitum . Quapropter obnixe deprecor, ut me ea charitate recipiatis, qua vos humiliter deposco. Charitas enim benigna est, in qua tota servorum Dei vita consistit, quam vestra unanimitas, sicut audio, optime habet, per quem vitam aeternam habebit, quicunque habere dignus erit; quam toto corde sequimini, charissimi fratres, quia tota monachorum vita in charitate, humilitate et obedientia consistit; et quia vestra pietas Deum elegit sibi dominum et regem, tota virtute Deum amate, et praeceptis ejus obedire studete. Unusquisque alteri sit magister in opere bono, et unusquisque alteri discipulus in humilitatis obedientia, dicente Apostolo: Si vero juniori revelatum fiat, prior taceat . Spiritus enim ubi vult spirat . Dei enim donum est, si quis recta intelligit, si quis juste amat; Dei donum in nulla aetate, in nulla persona contemnendum est. Seniores inter vos juniores erudiant, ut digne habeantur pro se in suo stare loco; docete eos in omni mansuetudine, erudientes in timore Dei; ut discant ab ineunte aetate Deo servire, et praeceptis regularibus informari. Juniores 290 debitum honorem senioribus impendant; sitis enim sicut unum corpus, alter alterius membra, ut in omnibus honorificetur Deus , et omnes aedificentur, et omnes ad gloriam perpetuae beatitudinis pervenire mereantur . Scripsi vobis has paucas litterulas ex charitatis fonte, non quasi ignorantibus, sed quasi haec omnia melius scientibus, et in Deo diligentius perficientibus; et ut meam circa vestram salutem, imo et omnium servorum Dei cognoscatis voluntatem, et ut familiaritatem animae meae sciatis apud vos. Vestra vero bonitas et fraterna humilitate legat, et solita pietate recipiat, quae vobis scribere curavi. Deus vero totius consolationis Pater vos ubique consolari dignetur, et ad aeternum regnum pervenire concedat, cujus laus sit semper in ore et in corde charitatis vestrae; quia haec est sanctorum vita, laus bonitatis Christi et charitas in praesentia illius, quae nunquam excedit , nunquam praeterit, nunquam fastidit; et quicunque saepius in his in hac mortali vita versatur, majorem sanctorum angelorum similitudinem habet; angeli vero Dei semper in vigiliis Deum laudant; et qui vigilare studet ad laudes Dei, angelicam vitam agit in terris; et quod omnes sancti acturi sunt in coelis, temporibus secundum humanam fragilitatem statutis agit in terris. Non somnus, non saeculare desiderium, nec vana cogitatio impediat cursum religionis vestrae, et laudes divinas, ut angelicae visitationes inveniant unumquemque vestrum in loco suo stantem, Deumque laudantem. Igitur qui in hac mortalitate Deum laudare student, in felicitate perpetua cum Psalmista eantare habent: Beati qui habitant in domo tua, Domine, in saeculum saeculi laudabunt te . Sanctam vero unanimitatem vestram, charissimi fratres, Dominus Deus in omni proficere faciat bono, et ad aeternae beatitudinis felicitatem pervenire concedat, dilectissimi fratres.
(I Cor. XIV, 30) (Joan. III, 8) (Rom. XII, 5) (I Petr. IV, 11) (Psalm. LXXXIII, 5)
[ Ita ms. corrupte ] [ Forte, quam] [ Forte, digni] [ Forte, excidit]