EPISTOLA CXXVIII. AD GUILLELMUM ARCHIEPISCOPUM SENONENSEM.
ARGUMENTUM.-- Queritur promissa ab archiepiscopo Senonensi aequo tardius praestari. Promiserat autem se eum in familiam suam recepturum, et beneficio ecclesiastico ornaturum.
Venerabili Patri et domino GUILLELMO Dei gratia Senonensi archiepiscopo, PETRUS Blesensis, salutem, et se totum ad pedes. Exspectans exspectavi dominum meum diu, nec intendit mihi. Sperabam quod daret effectui verbum suum, et gratiam, quam mihi M. Gerardus ex parte ipsius nuntiaverat operibus exhiberet. Eram in amaritudine multa, sed magister G. mihi grata et dulcia nuntiavit, ita quod secundum multitudinem dolorum in corde meo consolationes ejus laetificaverunt animam meam. Morosa quidem et incerta voti mei completio me quasi in frixorio decoquebat, et si diutius sic mecum viveretur, et in talibus esset vita spiritus mei, longe dulcius esset mihi mori quam morte continua vivendo torqueri. Verumtamen si non es oblitus misereri, si cogitas, ut complacitior sis adhuc, assigna tuis obsequiis meae residuum senectutis. Recordare quia venit tempus miserendi, quia venit tempus. Jam advesperascit mihi, et vitae meae inclinati sunt dies: ut verbis Job utar, rugae meae testimonium dicunt contra me, et canities annuntiat senectutem. Me ad obsequium suum plerique magnates promissionibus suis et donis alliciunt, sed vestra promissio, et nativi dulcedo aeris me fortius trahunt, et maxime praebendae Carnotensis desiderium, in quo mihi spem dedistis, et ideo uberes et certos redditus vestrae nudae pollicitationi posthabui. Nam, ut verbo Gedeonis utar, melior est mihi racemus Ephraim, super vindemiis Abiezer. Melior est mihi dies una in atriis tuis super millia. Melior est mihi et acceptior apud vos mediocritas, quam apud alios divitiarum effusa infinitas. Quoniam igitur impendistis hactenus animam meam, nec ullam per nuntium meum de vestra voluntate certitudinem reportavi, ne cor meum ulterius fluctuet in incerto, ibo et visitabo quem diligit anima mea. Dominus autem qui pascit me a juventute mea prosperum faciat iter meum, et adimpleat me laetitia cum vultu tuo, quia vultum tuum, domine, requiram. Vale.