EPISTOLA LXXII. AD EUMDEM.  Queritur Eliam, Thomam et Nicostratum suis sedibus non restitutos: ad Epiphanium spectare ut haec exsecutioni mandentur.
Hormisda Epiphanio episcopo Constantinopolitano.
Oportuerat quidem fraternitatem tuam divini contemplatione judicii, atque caritatis nostrae respectu, Eliam, Thomam atque Nicostratum fratres et coepiscopos nostros, postquam in consortium communionis nostrae recepimus, ad divina mysteria incunctanter admittere, atque ad Ecclesias suas, a quibus eos discordiae error excluserat, pro pacis nostrae plenitudine revocare; ut unitas, quam post annorum multa curricula per totum orbem suis Deus restauravit Ecclesiis, nulla voluntatum nostrarum distantia laederetur. Sed quia rem tam gratam, et Patrum statutis venerabilibus congruentem quibusdam tarditatibus contigit nunc usque differri, unde etiam ad decessorem fraternitatis tuae nos scripsisse meminimus; hortamur ut laetitiam, quam de damnato praeteritae dissensionis errore percipimus: in nullo iterum discrepantium animorum causa contristet. Etenim nulli videtur vos nobiscum pleno communicare mentis affectu, si eos qui nobiscum communicant a vestro consortio segregatis. Incassum certe videntur pacem recipere qui pacis differunt praecepta complere. Quidquid enim in illorum suscipienda communione moramini, quodammodo de nostra reconciliatione detrahitis. Et providendum est, frater carissime, ne si Ecclesiarum nostrarum tandem desuper indulta concordia ab his exordium sumat exemplis, et religionis veneranda regula, et apostolicae sedis auctoritas imminuta per Orientem potius divulgata quam restituta videatur.
(quod absit)