LVIII.  Monasterium Dudleyense tuendum suscipit et ejus possessiones ac privilegia confirmat.   (Velletri? Jun. 16.) [  Monasticon Anglic.,  I, 614.]
LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis suis EVERARDO priori ecclesiae de Dudleia ejusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.
Qui postpositis saecularibus desideriis sub regulari disciplina suum voverunt Domino servitium, apostolico debent patrocinio communiri, ne in sui propositi exsecutione tepescant, si pravorum fuerint injuriis lacesciti. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam in qua divino estis obsequio mancipati, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus, imprimis siquidem statuentes ut ordo monasticus qui secundum Deum et B. Benedicti Regulam atque institutionem Cluniacensium fratrum in eadem ecclesia noscitur institutus, perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter observetur. Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum juste et canonice possidet aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: ecclesiam S. Jacobi de Dudlei et capellas ejusdem villae Sancti Edmundi et s. . .; ecclesiam de Deggestei, cum pertinentiis suis; ecclesiam de Porlfeldi cum capella de Cotton, ecclesiam de Angle . . . cum pertinentiis suis; ecclesiam de Bratetelde cum capella de Englefeld de donatione Gervasii Paganelli; ecclesiam de Womburne cum capella de Tresel et aliis pertinentiis suis de donatione Guidonis de Offeni; ecclesiam de Setlle cum pertinentiis suis de donatione Radulfi de Setlle; ex donatione Agnetis de Somery villam de Chyrchille cum pertinentiis suis; ex donatione Osberti de Kenefara villam de Saredune cum pertinentiis suis; ex donatione Roberti de Chandeu unam virgatam terrae in villa de Wolztone; et terras de Angepenne, ex dono Joannis Mansell. Sepulturam praeterea ipsius loci liberam esse decernimus, ut eorum devotioni et extremae voluntati qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati vel interdicti sint, nullus obsistat; salva tamen justitia illarum Ecclesiarum a quibus mortuorum corpora assumuntur. Cum autem generale interdictum terrae fuerit, liceat vobis clausis januis, non pulsatis campanis, exclusis excommunicatis et interdictis, suppressa voce divina officia celebrare. Sane novalium vestrorum, quae propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus a vobis decimas exigere vel extorquere praesumat. In parochialibus vero ecclesiis quas habetis liceat vobis clericos vel sacerdotes eligere et dioecesano episcopo praesentare, quibus, si idonei fuerint, episcopus curam animarum committat, ut ei de spiritualibus, nobis vero de temporalibus debeant respondere. Liceat vobis quoque clericos vel laicos e saeculo fugientes liberos et absolutos ad conversionem vestram recipere et eos absque contradictione aliqua retinere. Prohibemus insuper ne quis post factam in Eccleclesia vestra professionem, nisi arctioris religionis obtentu, discedere de eodem loco praesumat; discedentem vero sine communium litterarum cautione nullus audeat retinere. Antiquas quoque et rationabiles consuetudines, in Ecclesia vestra hactenus observatas, futuris temporibus ratas decernimus permanere. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatum monasterium in aliquo perturbare, aut ejus possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, aut quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate et dioecesani episcopi canonica justitia et debita reverentia Cluniacensi Ecclesiae. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen. Datum, etc., XVI Kalendas Julii, indictione XV, Incarnationis Dominicae anno 1190 , pontificatus vero domini Lucii papae III primo.
[ leg. 1182]