EPISTOLA CLVI. [WIBALDI ABBATIS AD SUOS MALMUNDARIENSES.]  De quodam fratre inordinato, qui abjecto monachali habitu exiverat.   (Anno 1149.)
Frater WIBALDUS Dei gratia Stabulensis Ecclesiae servus, dilectis in Christo fratribus et filiis Malmundariensibus monachis, benedictionem et vitam usque in saeculum.
Venientem ad nos fratrem nostrum quondam Liebertum benigne, prout licuit, suscepimus. Quem cum coram fratribus et his quibus nos et Ecclesiam saepius offenderat, paterne satis pro tempore et re increpavissemus, injunximus ei pro poena, si tamen poena dici possit, ut nobiscum apud Stabulaus more fraterno maneret, donec inspecta ejus humilitate, quid agendum esset, Deo auctore, videremus. Non solum non acquievit, sed in furiam, et in eam, qua arreptitii feruntur, vesaniam conversus, cultellos et arma, quibus se et nos interimeret, quaerere, desperationis verba ore sacrilego promere, symbolo, id est, Credo in Deum, derogare, et quod nunquam amplius Deum invocaret, saeviens et seipsum dilanians dicere incoepit. Hujus igitur desperati hominis et ante altare beati Remacli propter ecclesiam violandam se occidere attentantis, incendiumque monasterio minitantis insaniam non ferentes fratres nostri, nos, qui, data sententia, conventum exieramus, adierunt, nostrum super tam detestabili homine consilium non sine dolore et lacrymis flagitantes. Nos capto cum prioribus nostris consilio, facto tabulae sonitu, quippe jam missa major cantata erat, capitulum intravimus. Quaesivimus ab eo utrum, post rebellionis ejus acceptam injuriam, obediens nobis et sanctae Regulae vellet esse; cum persisteret dicendo se personam suam velle omnibus modis a nobis alienare, nos etiam optionem proposuimus, ut aut juxta monachorum instituta nobis obediret, aut deposito religionis habitu a nobis et a monasterio suo nunquam reversurus recederet. Et hoc quidem fecimus secundum duritiam cordis ejus, metuentes ne forte in profundum desperationis et in suae necis appetitum mergeretur, malentes eum utcunque vivere, quam vitam impoenitenti animo finire. Ipse vero nihil cunctatus, sed quasi gaudens, quippe quem nequam spiritus jam mente invaserat, abjecto monachali habitu, hilaris et ridens exivit, cum nos in maximo timore pro ipsius animae interitu dimitteret. Et nos quidem de nostris peccatis iram Dei plurimum metuentes, et nihil in hoc mundo temere judicantes, pio tamen et Catholico sensu nos intelligere credimus, quod ob blasphemiam, quam in Deum semper habuit, et ob invidiam et maledicta atque probra quibus serenissimum confessorem Christi atque pontificem Remaclum insectatus est, et propter fraternum odium et semina scandali, quae inter duo loca, Stabulaus videlicet et Malmundarium singulari charitatis glutino conjuncta spargere non cessavit in hanc mentis caecitatem et pertinaciae laqueum prolapsus est, sicut de Juda traditore legimus, qui post venditum Dominum abiens laqueo se suspendit. De quo universitati vestrae mandamus, et in virtute sancti Spiritus per verbum sacrae obedientiae praecipimus ut eum neque colloquio, neque consilio, neque auxilio intus sive foris foveatis, sed ipsum tanquam Christianae communionis extorrem et totius obedientiae ac religionis eversorem devitare ac persequi cum omni veritate et instantia studeatis.