VI.  Benedictus papa VI monasterii S. Caeciliae Montisserrati privilegia confirmat.   (Anno 972.) [Dom BOUQUET,  Recueil,  IX, 241.]
BENEDICTUS episcopus, servus servorum Dei, CAESARIO abbati venerabilis coenobii Sanctae Ceciliae Montisserrati, et cunctae tuae congregationi successoribusque tuis perpetuam in Domino salutem.
Quoniam concedenda sunt quae rationabilibus desideriis pertinere noscuntur, nostra apostolica auctoritas, ad roborandam piam fidelium devotionem, in praestandis privilegiis debet minime abnegari. Igitur excellentia tua et laudabilis mansuetudo postulavit a nobis quatenus apostolica auctoritate per hoc privilegium concederemus et confirmaremus tibi tuisque successoribus in perpetuum supradictum monasterium, cum omnibus adjacentiis et pertinentiis, cum finibus terminisque suis. Et ideo tuis piis desideriis faventes, nostra apostolica auctoritate decernimus ad ipsum praefatum Sanctae Ceciliae monasterium, cum suis terminis et adjacentiis, et cum omnibus quae inferius continentur. Ita sane ut nullus rex, archiepiscopus, episcopus, comes, vel vicecomes seu aliqua magna parvaque persona sub jure et dominio suo praedictum monasterium mittere audeat, et non habeat potestatem vel licentiam inalienare eumdem locum, vel sub alterius monasterii dominatione submittere; sed semper liberum et solidum retineas tuae ac Romanae ecclesiae potestati: et nullus mortalium, quae ibi sunt modo vel erunt, invadere vel usurpare praesumat, aut fratres ibidem servientes inquietare; ita ut nullus unquam regum, nullus episcoporum, nullusque hominum in quolibet ordine et ministerio constitutus audeat moleste causis ejusdem monasterii incumbere, nec homines illorum per ullam causam distringere. Et ipsum monasterium, villas et alodes, decimas et primitias, quas dudum habuit et in antea acquisierit, et ecclesias cum omnibus eorum pertinentiis, ut superius legitur, in perpetuum per hujusmodi privilegii seriem stabilimus tibi tuisque successoribus detinendum, ac Dei cum tremore regendum, et dispensandum. Et haec omnia, ut supra jussimus, tota in perpetuum persistant. Statuentes apostolica censura sub divini judicii obtestatione et anathematis interdictione, ut nullus unquam nostrorum successorum pontificum praesumat aliquam vim aut invasionem in rebus ipsius monasterii facere. Post obitum vero abbatis nemo ibi abbatem constituat, nisi quem consensus et voluntas communis fratrum ex ipsa congregatione elegerit secundum Dei timorem et S. Benedicti regulam, si ibi dignus inventus fuerit; nullumque praemium sive domum pro consecratione illius aliquis accipere contendat. Et si eum gratis episcopus ordinare noluerit, ad cujus dioecesim ipse pertinet locus, vel a nostra matre Ecclesia Romana vel a quocunque episcopo per nostram auctoritatem libere ordinetur. Qui vero custos et observator hujus nostri privilegii fuerit, gratiae omnipotentis Dei et apostolorum Petri et Pauli particeps nostra benedictione fruatur. Qui vero, quod non optamus, contemptor et transgressor hujus nostri privilegii fuerit, iram omnipotentis Dei incurrat et a corpore et sanguine Christi extraneus fiat, et a nostra apostolica auctoritate, quo usque digne satisfecerit, excommunicatus maneat, a sanctae Ecclesiae collegio sequestratus, sociatus illis qui dixerunt Domino Deo: Recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus ; et anathematis vinculo innodatus, cum diabolo et omnibus impiis aeterni incendii baratro deputetur. Scriptum per manum Petri diaconi sanctae Romanae Ecclesiae et concellarii sacri palatii in mense Decembrio die XVI, indictione XV.
(Job
XXI, 14)