EPISTOLA V. ANONYMI CUJUSDAM SCOTI AD ALDHELMUM ABBATEM MALMESBURIENSEM.
Domino sancto, sapientissimo, Christo quidem charissimo Aldhelmo; Scotus ignoti nominis in Deo aeterno salutem.
Dum te praestantem ingenio, facundiaque Romana, ac vario flore litterarum non nesciam, ex ore tuo, fonte videlicet scientiae purissimo, discere malo, quam ex alio quolibet potare, turbulento magistro praesertim. Hoc scito praenoscens, quod idcirco te fiducialiter ita obsecro, ut me suscipias doceasque, quoniam fulgor sapientiae prae multis in te fuiget lectoribus, ac peregrinorum mentes cupientium sapientiam discere cognoscis: quia tu Romae advena fuisti, insuper quod a quodam sancto viro de nostro genere nutritus es. Haec compendii causa sufficiant, quia si humiliter per charitatem volueris attendere, non minus per pauca verba, quam per plurimas sermocinationes perspicies. Haec tibi quoque sinceriter dissero. Libellum quemdam habes, qui non est major acceptorio duarum septimanarum, quem ego tegere cupio. Hoc autem breve tempus praedico, non eo quod mihi plus non opus sit, sed ne haec petitio fastidium in tua mente creet. Ministrum quoque equosque ut opinor, adipiscar. In hoc autem tempore messis, laetum a te responsum sperabo. Orantem pro nobis beatitudinem tuam divina gratia custodire dignetur, Christe potens rerum, redeuntis conditor aevi, Vox summi sensusque Dei, quem fudit ab alta Mente Pater, tantique dedit consortia regni. Impia tu nostrae domuisti crimina vitae, Passus corporea mundum vestire figura, Affarique palam populos, hominemque fateri. Quemque utero inclusum Mariae, mox numine viso Virginei tumuere sinus, innuptaque mater Arcano stupuit compleri viscera partu, Auctorem paritura suum, mortalia corda Artificem texere poli, mundique repertor Pars fuit humani generis, latuitque sub uno Pectore, qui totum late complectitur orbem. Et qui non spatiis terrae, non aequoris unda Nec capitur coelo, parvos confluxit in artus, Quin et supplicii nomen, nexusque subisti, Ut nos surriperes letho, mortemque fugares Morte tua, mox aetherias evectus in auras Purgata repetens laetum te luce parentem Augustum foveas festis ut saepe diebus Annua sinceri celebret jejunia sacri.
(etiam Graecorum

more) (ceu
dictum est)