EPISTOLA LIV. AD JOANNEM CARDINALEM JOANNIS ET PAULI.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, JOANNI cardinali Joannis et Pauli.
Discretioni vestrae non exstat incognitum, quanta sinceritate fidei, obedientiae devotione, et exhibitione obsequiorum Cantuariensis Ecclesia prae caeteris omnibus totius insulae nostrae sedi apostolicae semper adhaeserit, nec ab ejus unquam, sive prosperorum blanditiis, sive turbinibus adversorum, potuerit fidelitate divelli. Haec vestro solebat gaudere patrocinio, et a vobis decessoris nostri tempore in tribulatione exspectare solatium, et in opportunitatibus suis vestro consilio instrui, et auxilio roborari. Vobis devota erat, suisque connumerabat successibus, si dabatur facultas obsequendi, si ex merito suo vobis officiosa videbatur in aliquo. Nos quoque ipsi, qui ejus, dignatione divina, licet indigni, gerimus administrationem, saepe, quod memori mente recolimus, operam dedimus et diligentiam, ut vestrae voluntati et vestrorum usibus serviretur: et utinam non excidisset a memoria vestra! Sed quia in hac parte videtur obliviosior, quam expediret nobis, rogamus ut saltem fratri nostro, quem officii vestri non credimus esse immemorem, credatis de nostra ad vos devotione. Si autem vobis in persona nostra post adeptum episcopatus gradum non servivimus, utique nobis voluntas non defuit, sed facultas. Sperabamus de vobis, prae multis, nostrum non auferentes, etsi differentes obsequium. Decreveramus nos, quod differebatur, cum accessione devotionis et obsequii amico et domino benigne praestolanti multiplicius refusuros. Unde miramur supra modum, quis vos ab amore Cantuariensis Ecclesiae et protectione nostra averterit, praesertim in causa Dei, quae si periclitaretur, quod absit! totius Anglicanae Ecclesiae libertas deperiret, Romanae sedis auctoritas arceretur ab Anglia, et ad nutum regis procederent universa. Si voluissemus ei ab initio in consuetudinibus, quas petit, consentire, nec vestro nec alterius interventu ad ipsum indigeremus. Vos videritis, an ad verba juratoris insignis, cujus fraudes, Deo propitiante, detectae sunt, tam cito fuerit recedendum ab amico, tam facile Cantuariensis Ecclesiae contemnendum obsequium. Illa tamen nec sic repulsa et laesa recedet a vobis, neque nos, si placuerit vobis, a vestro desistemus obsequio, quin accepto tempore honori vestro et vestrorum studeamus devotius inservire. Hac itaque voluntate et conscientiae securitate confisi rogamus attentius, quatenus Cantuariensem Ecclesiam se vobis offerentem non abjiciatis, non deseratis causam Dei, quae indubitanter est in manibus vestris, ne et vos deserat Deus, qui et de vobis, in quo judicio judicaveritis, judicabit. Experiatur nunc Cantuariensis Ecclesia veteris amici fidem, quia qui amicum in necessitate deserit, non illius amicus est, sed fortunae. Unde vobis tanquam amico et domino fideli intimamus, quia non tantum vobis proderit illius juratoris et similium amicitias colere, quantum oberit, si Cantuariensis Ecclesiae projiciatis obsequium. Nam servile ingenium est, quod duntaxat suppliciis emendatur.