EPISTOLA CLXX. AD CANONICOS PANTANEIAE.
Salutem, et in fortitudine patientiae consolationem Domini fiducialiter exspectare.
Non turbetur cor vestrum, dilectissimi, neque formidet, quia Deo propitio salus Ecclesiae et pax vestra in januis est, prioremque vestrum, qui per nos incolumis et laetus transitum fecit, voti compotem recipietis in brevi. Interim non deficiat vestra fides, quia quod prudentiam vestram tenere memoriter constat, vae perpetuum his denuntiatur, qui sustinentiam perdiderunt, et in fide perseverantibus corona gloriae reposita est in sinu Patris misericordiarum, qui superbos humiliat, et exaltat humiles. Nec est de ejus auxilio diffidendum, si patientibus plerumque pro voto non exhibetur, quia sicut Apostolus docet, patientia per tribulationis angustias probatur, et clarius enitescit, virtusque proficiens nobilitatur generosa sobole meritorum, quibus augustiore gloria coronatur in praemio. Est autem procul dubio Christianus infideli deterior, qui sic Deum justitiae suae et misericordiae, et veritatis putat immemorem, ut Ecclesiae et pauperum Christi tortores suspicetur evadere posse judicium Dei, et lacrymas contra promissum veritatis perpetuandas in oculis sanctorum. Accipiunt quidem impii interdum a Domino potestatem momentaneam in filios gratiae, ut eorum ministerio purgentur, aut probentur, aut custodiantur. Sed beatus Job, exemplar patientiae et virtutis, exemplum fidelibus et argumentum datus est, quod diu non relinquet Dominus virgam peccatorum super sortem justorum. Si ergo Satanitarum spiritus accepta potestate intumuit contra vos, si a loco, in quo morum conversionem et stabilitatem Deo promisistis, perturbare conatur, constantia vestra in Domino nequaquam sibi creditam deserat stationem, sed exspectet salutare Domini, et clypeum patientiae, sicut decet sanctos, terroribus et minis confidenter opponat. Prohibemus autem auctoritate domini papae et nostra in virtute obedientiae et periculo salutis et ordinis vestri, ut nulla ratione recedatis ab ecclesia et domibus vestris, nisi vis atrocior, et inexorata necessitas invitos et coactos extraxerit. Nos autem ex speciali mandato domini papae comitem Hugonem solemniter excommunicavimus, et praecipimus in virtute obedientiae, et periculo salutis et ordinis vestri, quatenus denuntiatorias nostras venerabilibus fratribus nostris Willelmo Norwicensi et Nigello Eliensi episcopis tradatis, ut sententia, quae ex sedis apostolicae procedit arbitrio, robur debitum consequatur. Cavete autem modis omnibus, ne in absentia prioris vestri compositionem vel aliud faciatis, quod in damnum Ecclesiae valeat redundare.