CCCLXII.  De Henrici Moraviensis episcopi valetudine dolet, eumque consolatur.   (Anno 1149, Oct. 24.) [BOCZEK,  Cod. dipl. Morav.,  I, 261.]
EUGENIUS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HEINRICO, Moraviensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
Litteras fraternitatis tuae debita benignitate recepimus, et sicut qui te tanquam devotissimum sanctae Romanae Ecclesiae filium speciali affectu diligimus, et inter caeteros charissimos fratres nostros brachiis amplexamur. Devotionem etenim tuam quam erga matrem tuam Romanam Ecclesiam semper habuisti, ad memoriam revocantes, pro tua sumus incolumitate solliciti eamque maximo desiderio frequenter audire optamus. Gratum autem nobis est, quod pro commisso tibi grege sollicitus per semitas justitiae eum ducere satagis, et ipsum aequitatis ecclesiasticae norma dirigere. Super his itaque de quibus nos dilectio tua consuluit, juxta praedecessorum nostrorum statuta tibi respondere decrevimus. Clerici, qui sunt culpis suis exigentibus degradati, nec post vitae conversionem pristinis ordinibus restitui debent. Ille vero, qui, nullo recepto ordine, missam cantare praesumpsit, tanquam laicus principi terrae puniendus tradatur. Nulli autem uxorem sororii sui post mortem ipsius licet habere. Et quoniam sacri canones crimina semel objecta indiscussa non transeunt, causam ipsius clerici qui bigamus dicitur diligenter inquiras, et si canonice convictus fuerit, deponatur. Sui autem septima manu sui ordinis ab hac nota eum facias expurgari. Quod si facere non poterit, deponatur. Quod tuum itaque, frater charissime, spectat officium verbo et exemplo, quibus praees, ita proficere, ut ad vitam una cum grege tibi credito pervenias sempiternam. Grave autem nobis est, quod confectus senio de longa vita, quam tibi valde cupimus, non confidis. Speramus autem in Domino quod faciem tuam adhuc, eo auxiliante, videbimus. Si vero nobis superstitibus te de hoc mundo dispositio divina vocaverit, curae nobis erit pro te tanquam pro charissimo fratre nostro ad Deum preces effundere, et in nostris orationibus tui memores frequenter existere. Praeterea quoniam de statu nostro te novimus esse sollicitum, dilectioni tuae ipsum duximus intimandum. Nos siquidem, licet corporis invaletudine et fratrum nostrorum morte, aliisque adversitatibus fuerimus hoc anno gravati, tamen ad pacis tranquillitatem, Domino auxiliante, reversi sumus incolumes. Pro infirmitate tua tibi bonum electuarium destinamus. Datum Tusculani, IX Kalendas Novembris.