XXXIX.  Gregorii VII epistola ad Gallos.--Vocat illos ad synodum pro discordiis inter regnum et sacerdotium componendis habendam.   (Anno 1078.) [MANSI,  Concil.  tom. XX, col. 381.]
GREGORIUS, servus servorum Dei, archiepiscopis, episcopis, abbatibus in Gallia constitutis, qui in gremio sanctae Romanae Ecclesiae permanere videntur, salutem et apostolicam benedictionem.
Quantas tribulationum angustias et persecutionum procellas ac pondera periculorum universalis mater sancta Romana Ecclesia perpessa sit temporibus istis, quod credi vix potest, ex majori parte latet scientiam vestram. Ad haec quoque quid consilii, quidve suffragii per vos, filios suos, debitae compassionis perceperit, vos ipsi agnoscitis. Quod itaque sine dolore vix possumus vel reminisci, ita charitas multorum circa eam refrigescit, ut haec ipsa per Evangelium praesignata quodammodo specialiter videantur, ut dicitur: « Quando abundaverit iniquitas, refrigescet cor multorum . » Unde quid aliud dixerim, nisi quod vos, qui aut segniter neglexistis ac pavide refugistis matri vestrae in tanta pressura solatiari, nomine filiorum indignos et charitatis visceribus alienos vos ostenditis? Quem vero pudorem, vel potius quantum dolorem, quisquis est sanae mentis non sentiat, cum consideret persecutores Christianae religionis tanta factionis conspiratione, sicut omnimodis adnisibus non solum res suas profundendo sed etiam se ipsos morti tradendo, ad explendam animi atrocitatem huc usque desudasse; neminem autem vel vix paucissimos, justitiae fautores, aut corporum laborem subire, aut rerum dispendia pati, aut de bonis suis opem matri suae Ecclesiae ferre curavisse. Verum, utcunque fraternitas vestra sese habuerit, benedictus Deus et Domini nostri Jesu Christi Pater, qui, nos ab adversariorum manibus et persecutorum violentia protegens, hactenus in manu nostra justitiam secundum testimonium conscientiae nostrae defendit; atque, potentiae suae vigore humanae infirmitatis imbecillitatem nostram corroborans, ad iniquitatem converti nullis nos promissionum blanditiis, nullis vexantium terroribus sinit. Ipsi ergo gratias immensas referimus, qui, nos infractos huc usque in pressurae tempestate conservans, ad quamdam spem tranquillitatis sicut liberis incessibus duxit; ut non nos contra principalem justitiae intentionem egisse, aut propria conscientia aut religiosorum, qui noverunt, examinatio reprehendat. De caetero, fratres, ut causa jurgiorum et discordia quae inter regnum et apostolicam sedem jam dudum agitatur, annuente Domino, congruum valeat finem sortiri, vos ad synodum quam in medio Novembri celebrare disponimus, praesentium litterarum vocatione, ex parte beati Petri apostolorum principis praecipientes invitamus. Hoc etiam fraternitatem vestram scire volumus quia, ut secure ad nos venire et in vestram patriam, Deo protegente, possitis redire, fideles nostri a majoribus, qui sunt in curia Henrici dicti regis, juramento securitatem receperunt. Desideramus igitur una vobiscum tractare, divino fulti auxilio, qualiter possimus pacem confirmare, atque ad gremium matris Ecclesiae sanctae schismaticos, Deo auxiliante, revocare.
(Matth. XXIX)