EPISTOLA XXXI. LULLUS CUTHBERTO.  (  Circa annum Domini  772.)
Sancto ac venerabili in Christo fratri Cuthberto abbati Lullus exiguus servus servorum Dei perennem in Christo salutem.
Charitas quae desinere nescit nunquam veterascit, interni ardorem ignis vix in se sola continere valet. Idcirco placuit nostrae mediocritati de tua sospitate cognoscere, ut tecum in Domino gratularer, ut scires, quae circa fragilitatem meam justo judicio Dei geruntur. Cogor enim continua corporis aegritudine de hac luce fugitiva, et valle lacrymarum, pio et districto Judici rationem redditurus migrare. Idcirco suppliciter obsecro, ut pro animae meae salute enixius Dominum depreceris. Misimus etiam tuae dilectioni parva munuscula, unam pallam holosericam. Petimus etiam ut ad consolationem non solum peregrinationis, sed etiam infirmitatis nostrae, libros istos a beatae memoriae Beda expositos, mittere digneris, de Aedificatione templi, vel in Cantica canticorum, sive epigrammatum heroico metro sive elegiaco compositorum, si fieri potest, omnes; sin autem, de Aedificatione templi libros tres. Fortassis difficilis petitio, sed nihil arbitror esse difficile verae charitati. Usque ad decrepitam valeas aetatem cum omnibus qui tecum Domino Deo deserviunt. Nomina quoque fratrum et amicorum nostrorum de hac luce migrantium tuae charitati commendantes, quae sunt . . .