347  EPISTOLA XXXII  Rudolphus cuidam principi qui regi Boemiae adhaesit  . (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  XXXII.)
ARGUMENTUM.--Eidem in eamdem fere sententiam iterum scribens, pervicaciam exprobrat, quippe quem nec litterae, neque iterati nuntii potuerant flectere, ut feudorum investituram peteret ab se suo domino; tantam pertinaciam significaturum se ait caeteris principibus, ut ipsi judicent de tanto flagitio.
In zelo fervidae charitatis, qua universos et singulos sacri imperii principes, velut membra nobilia suo capiti cohaerentes, sincere prosequimur, ad id hactenus nullis parcendo stipendiis, studiosa opera et opportuna convertimus, ut per gratae devotionis applausum nos regem tuum, in quem utique voto consono consensisse dignosceris, tanquam imperii possessorem agnosceres, et a nobis de feudis tuis te peteres investiri. Super quo diversis temporibus plures idoneos mediatores et nuntios tibi nos transmisisse meminimus, et te nobis. Recolimus enim, quod primo per N., secundo per C. familiares nostros dilectos ex parte regiae majestatis ad tuam praesentiam destinatos et postmodum tuo nomine e converso per M. et N. a te diversis similiter vicibus ad nos missos praedictum negotium variis est tractatibus agitatum. Ex indita siquidem nobis desuper mansuetudine fuimus praestolati, quod blandae faciei praesentata placiditas, et fucatae propositionis oblatio, quem in grata suavitate spoponderant, parturirent eventum. Sed longe, proh pudor! sumus a nostra intentione sepositi frustra complacuit nobis in principe a nostrorum semita mandatorum se irreverentius obliquante. Porro cum in exspectatione pollicitationis hujus usque adeo regia fuerit inclinata majestas ut tolerantia nostra quodammodo 348 vere patientiae nomen amiserit et effectum, postquam ejusdem patientiae theriaca non profuit, arbitrantes ad potioris medelae remedia recurrendum, dissimulare non possumus, nec debemus, quia tuae duritiae, ne dixerimus pertinaciae, morbum tuis comprincipibus, ad quod nos invitos revera compellit extrema necessitas, loco et tempore detegamus, pro tanti excessus injuriae qualitate judicium et justitiam petituri.