EPISTOLA XL. AD EUMDEM.
Nullus praeter vos ab Ecclesia Romana pro causa Ecclesiae missus est ad regem Anglorum, qui eam non laeserit, et cornua non dederit peccatori. Vos autem illam erexeratis, ut pax in brevi necessario sequeretur, nisi resumptis a curia viribus convaluisset iniquitas. Videbamur quidem nuper aliquid solatii recepisse in litteris domini papae, sed auctoritas earum, antequam porrigerentur, evanuit, missis e regione litteris, quibus Satanas solutus est, ut liberius saeviat in Ecclesiam Dei. Absolutis enim, de mandato domini papae, Londoniensi et Saresberiensi episcopis, omnes animati sunt, ut regis sequantur voluntatem, qui ita fautores suos, quamlibet criminosos, expedit, qui de sede apostolica sic triumphat, cujus nuntii contra Deum et justitiam ejus semper redeunt gloriosi. Bonorum contra consternantur corda, cum tam patentem et tantam iniquitatem videant in viis suis jugiter prosperari. Ecce quomodo punita est injuria vobis illata, et nuntiis domini papae, ecce quomodo fidelitas nostra remunerata est, et Ecclesiae Dei repressa calamitas. Ecce quomodo vindicatum est, quod Angliam nuper extortis juramentis ab obedientia domini papae conatus est separare. Dei quidem miseratio est, quod non potuit, quia malitia ejus ex contingentibus nihil omisit. Exsilium et proscriptionem nostram jam per sex annos protraxit curia: innocentes, miseri, pro libertate Ecclesiae gratis in itinere perierunt, et persecutores Ecclesiae spolia nostra cardinalibus et curialibus promittunt et largiuntur, et sic Barabbas dimittitur, et crucifigitur Christus. Creditores exhausti sunt, et si quos movebat miseratio exsilii nostri, visis his quae fiunt a domino papa, mittuntur in desperationem. Sed et haec in monte Dominus videbit, et judicabit fines terrae majestas illa terribilis, quae aufert spiritum principum. Nos per gratiam ejus, sive vivi, sive mortui, ipsius sumus et erimus parati pro libertate Ecclesiae exsilium, proscriptionem, et omnia mundi incommoda, quandiu ipsi visum fuerit, sustinere. Utinam inveniamur digni, qui persecutionem pro justitia patiamur! Certe ob hanc causam non modo cardinalibus, qui Ecclesiae auctoritate Ecclesiam impugnant, nos, ut Domino placuerit, torquendos exponimus, sed, etsi totus mundus, quod absit! insurgat, ab Ecclesiae fidelitate quam professi sumus, Deo miserante, non recedemus. Cui de caetero curae sit et nostri misereri, et Ecclesiae, quam apostolica sedes exponit, tueri libertatem. Nos ex proposito curiam non vexabimus, sed causam cedemus illis, quorum ibi acceptatur iniquitas, et qui venalitatem ejus praedicant, et cantitant in plateis. Parcentes autem reticemus quid, quibus ex causa mercimonii hujus donatum est, quid promissum. Nec dubium quin aliqui eorum, qui triumphatores redierunt, se non triumphasse maluerint. Vos autem, qui Ecclesiae patrocinium in tanto periculo suscepistis, in bono perseverate proposito, non nostri, qui nihil posse permittimur, contemplatione, sed illius qui vestrum procul dubio in retributione uberi remunerabit obsequium, et nobis dabit, ut secundum quod volumus et debemus, dilectioni vestrae condignam officii vicem rependere valeamus. Interim vestri memores erimus ante Deum, et vos, si placet, affectione simili meminiretis nostri.