EPISTOLA CCCLV. WIBALDI ABBATIS AD JORDANUM CARDINALEM.  Gratias agit pro exhibitis suis beneficiis, oratque ut causam Xantensis praepositi committat archiepiscopo Coloniensi terminandam.   (Anno 1152.)
Reverendo Patri suo et domino JOR. sanctae Romanae Ecclesiae venerabili presbytero cardinali, apostolicae sedis legato, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, exiguas orationes et devotum servitium.
Dignationi vestrae multiplices gratiarum actiones referimus, quod, quandiu in Lotharingia fuistis, memoriam nostrae parvitatis in magna benevolentia et benedictione habuistis, nostrosque ac nostra juxta temporis opportunitatem prompta defensione adjuvistis, sicut per litteras fidelium nostrorum longe remoti didicimus. Pro his tam paternae misericordiae officiis et personam vestram propensius de caetero diligere et Romanam curiam attentius venerari disposuimus, ita ut neque mors neque vita nos ab ipsius charitate possit divellere. Cum revertentes ab Urbe Coloniam cum domino archiepiscopo pervenissemus, invenimus dominum Theobaldum Xantensem praepositum gravi et longa infirmitate adeo debilitatum, ut cute ossibus adhaerente, infirmum vix traheret spiritum. Audivimus autem priores Coloniensis Ecclesiae in magno clericorum conventu confitentes, quod praedictus praepositus se ad omnem justitiam frequenter in Coloniensi Ecclesia exhibuisset super querela, quam canonici sui adversus eum habuerant, cum iidem canonici saepe a majore praeposito et prioribus pro hoc vocati venire supersedissent. Proinde nos filii vestri ausu verae charitatis, qua vos in Domino diligimus, vestrae oculatae discretioni suggerimus, ut eamdem causam domino Coloniensi archiepiscopo tractandam terminandamque remittatis, nec de gravamine praenominati praepositi vobis ab aliquo persuaderi permittatis.