EPISTOLA LXXIII. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM ROMANORUM REGEM.  De electo Fuldensi, de parendo decretis papae,  etc.  (Anno 1148.)
Glorioso ac serenissimo domino suo a Deo coronato Romanorum regi HENRICO, filio victoris et inclyti Conradi Romanorum imperatoris augusti, F. WIBALDUS, Dei gratia Corbeiensis abbas, salutem in eo qui dat salutem regibus.
Qua devotionis instantia in concilio Remensi fuerimus pro stabilitate regni a Deo vobis collati, et pro incremento vestri honoris, arbitramur satis excellentiae vestrae esse notificatum ab his, qui rebus interfuere. Siquidem de fide nostra et studio circa vestrae personae et regni vestri provectus sublimitati vestrae nullatenus erit dubitandum. Causa, cur ad vestram celsitudinem post multa verba, quae cum magistro Henrico vestrae curiae notario de salute et incolumitate vestra, de provisione et ordinatione atque gubernatione regni vestri sollicite nuper habuimus, haec est, quod Fuldensis electus in abbatis nomen benedici detrectat, et praeterea inutilis a plerisque praedicatur. Si ergo amotus fuerit, de quo quidem non dubitavimus, cum a Remis exiremus, tunc imminebit vestrae indoli plurima sollicitudo, ne aliquis novitatum motus in monasterio Fuldensi oboriatur, sed sicut proxime, Deo inspirante, sapienter et strenue ad honorem sanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae et vestrae dignitatis cuncta ibidem perfecistis, ita et nunc magnifice omnia in augmentum vestri honoris sub vestra praesentia cum magna quiete et disciplina peragi faciatis. Etenim, charissime, nobis dignitate quidem et ordinatione, Domine; sed affectu, fili, hoc vestrae intelligentiae summo studio suggerimus et suademus ut patrem vestrum papam Eugenium, qui vos benignissime honoravit, toto animo diligatis, nec decretis ipsius ac sacrosanctae matris vestrae Romanae Ecclesiae promulgationibus alicujus instinctu obvietis ut si pro principibus et aliis fidelibus vestris intercedendum erit, hoc sub tanto discretionis moderamine faciatis, ut et clementiae vestrae studium circa vestros laudem mereatur, et importunitas offensam non incurrat. Timemus namque ne in Romanam Ecclesiam aliquorum suggestione impingatis, quod vobis esse posset lapis offensionis et petra scandali. Et hoc ad vestram admonitionem putavimus esse adjiciendum, ne vel in Sueviam, vel in Saxoniam, vel in Lotharingiam exeatis, nisi vocatus a principibus ob aliquam rem praecipuam et notam sub brevi tempore terminandam. Exspectatur enim adhuc pater vester regni Dominus et parens, ac de facili possetis in aliquam reprehensionem incidere, praesertim ab his qui debita regno servitia inviti et quasi coacti praestare consueverunt. Et melius est nomen bonum, quam divitiae multae.