LXII.  Bullae Gregorii VII pro monasterio S. Mariae Pinerolensis.   (Anno 1083.) [GUICHENON,  Histoire généalogique de la maison de Savoie,  Preuves, tom III, pag. 16.]
GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ARNULPHO venerabili abbati monasterii Sanctae Mariae in Pinarolo constituti, suisque successoribus regulariter intrantibus in perpetuum.
Religiosis desideriis et petitionibus justis benignitatis studio ac benevolentiae munere effectus tribuendus est, ut dum spirituali auctoritate susceptae dispensationis effectum peragit, dum venerabilibus locis praesidium defensionis impendit affectus, inde augeatur divinae retributionis meritum, quod in praestando beneficio non minor fuerit charitas quam potestas. Haec enim et bonorum studiis tempore proficiendi auctoritatem tribuit, et opus proprium, fructum perfectionis, Deo acceptabile reddit. Quapropter aequitatem tuae postulationis attendentes, praefato monasterio S. Mariae cui praeesse videris, charissime fili et praenominate abba, cum omnibus sibi pertinentibus, sub sanctae Romanae et apostolicae sedis tutela susceptum, interpellante charissima S. Petri filia comitissa Adelayda cum filiis suis, quae eumdem venerabilem locum, pro redemptione animae suae suorumque parentum, ex propriis facultatibus fundavit atque constituit, praesenti privilegio apostolicae auctoritatis munimus, et perpetuo roboratum fore sancimus; concedentes et confirmantes eidem monasterio, ac ejus catholicis abbatibus in perpetuum, tam in ecclesiis quam in villis, agris, vineis, cultis et incultis, et in omnibus quae nunc legaliter possidet, vel in posterum, juste quomodolibet , quatenus sub apostolica tuitione, in jure ac proprietate praefati monasterii, sub regimine abbatiali, ad communem usum fratrum ibi Deo famulantium, semper illibata permaneant. Statuimus ut nemo ibi mortuum sepelire prohibeat, secundum quod beatus papa Gregorius, Agapito Urbis Veteris episcopo promulgat, salva justa consuetudine sui episcopi, et sanctae matris Ecclesiae. Item, in hac eadem nostra decretali pagina sancimus atque constituimus ut, defuncto abbate praefati coenobii, abbates monasteriorum videlicet Fructuariensis, Bremensis, S. Salvatoris Taurinensis, S. Michaelis Clusini, et si alii religiosi in illis partibus fuerint, in unum conveniant, in quorum praesentia fratres aliquem de congregatione ejusdem monasterii, si quidem idoneum reperire valeant, communi consensu in abbatem sibi eligant. Quod si ex suis nequiverint fratres huic regimini congruum invenire, aliunde talem, cui sacri canones et monastica regula non contradicat, eligant; quatenus electio si bona fuerit, a praedictis abbatibus probetur, sin vero illorum discreto judicio reprobetur, a fratribus in congruam personam transmittetur. Denique hoc ordine et hac cautela electus abbas, susceptaque, secundum morem, regula et cura regiminis, a saeculari potestate, quae pro tempore ibi fuerit, sine omni contradictione laudetur, nec aliter contradicendi licentia per potentiam alicujus domini protegetur, nisi forte a pluribus et religiosis viris alicujus electio improbetur. De consecratione vero abbatis et cohabitatione fratrum ita decernimus ut, si episcopus, in cujus dioecesi est, ordinatione et vita religiosus fuerit, ordinationem gratis faciat, alioquin Astensem episcopum, sub ejusdem religionis observatione, abbas pro sua suorumque monachorum ordinatione requirat; sin vero et hic talis religionis expers fuerit, Albingaunensem episcopum adeundi licentiam habeat. Quod si, peccatis facientibus, et ille contra religionem constitutus apparuerit, praedictus abbas apostolicam sedem adeundi liberam licentiam habeat, quatenus a Romano pontifice suae ordinationis et suorum fratrum honorem atque mandata suscipiat. Haec omnia quae infra terminos ejusdem parochiae continentur: ecclesia de Adreio; ecclesia S. Saturnini, quae est super Ligerim; ecclesia Sancti Petri de Monte Foleti, et quidquid Robertus de Monte-Contorio Vindocinensi coenobio donavit, et ejus filius Bertrannus concessit; ecclesia Sancti Joannis, quae est super Ligerim: neque etiam subditas praedicto loco ecclesias, ubicunque sint, excommunicare, vel interdicere cuiquam liceat, nisi apertis pro culpis, et quas Vindocinensis abbas et fratres canonice ab ipsis episcopis admoniti emendare contempserint. Si quis vero contra illum beati Petri locum pro aliquibus rebus causari voluerit, non ei abbas vel fratres respondeant, antequam Romanum pontificem consuluerit, quia quidquid sine nostro vel successorum nostrorum judicio definitum fuerit, sive distractum, irritum erit. Praeterea notum esse volumus sanctae Dei Ecclesiae fidelibus, et huic nostrae confirmationi adnectendum, quod Theodericus Carnotensis episcopus, in cujus dioecesi supradictum Vindocinense monasterium situm noscitur, Clementis papae praesentiae suam transmiserit epistolam, rogans eum quatenus monasterium ipsum per illum sic sua corroboretur auctoritate, ut nulli successorum suorum post eum res hujus loci auferre vel minuere, vel excommunicare, seu interdicere, vel potestatem aliquam in ipso loco exercere liceret, seu quolibet modo rectorem loci vel fratres molestare aut inquietare auderet, quod Clemens papa benigne annuit, et nos nostra auctoritate dignum annuere censuimus. Si quis autem violator hujus nostri praecepti exstiterit, nisi resipuerit, et Romanae Ecclesiae satisfecerit, sciat se apostolica auctoritate perpetuo anathemate perculsum, atque a corpore sanctae Ecclesiae divisum, diaboloque cum impiis traditum; qui vero conservator et obediens huic nostrae confirmationi et apostolicae auctoritati fuerit, benedictione et gratia omnipotentis Dei perfruatur, et inter prospera humilis, et inter adversa maneat securus, et divina misericordia munitus valeat per beatum Petrum coelestia regna intrare, et cum Christo in aeternum gaudere. Scriptum per manus Octaviani, scriniarii et notarii sacri palatii in mense Aprili, indict. XIV.
[possidebit]