EPISTOLA CLX WIBALDI ABBATIS AD SOLEMNIACENSES.  Respondet ad praecedentem.
Reverendo Patri suo et domino G. sanctae Solemniacensis Ecclesiae venerabili abbati et fratribus ibidem Deo militantibus frater GUIBALDUS Dei gratia ecclesiae Beati Remacli servus, quae est in Stabulaus, salutem in eo qui mandat salutes Jacob.
Litterae vestrae ad nos per pueros perlatae vestrae prosperitatis et sospitatis indices fuerunt, quae tanto propensiore gaudio repleverunt, quanto per ipsas fuimus certiores, quod fides vestra, quae per dilectionem operatur, firmissime tenet et nullatenus dubitat, omne datum optimum et omne donum perfectum desursum esse et a Patre luminum descendere. Levastis si quidem oculos vestros in montes, unde venit auxilium vobis, quando religiose de communis Patris et patroni nostri sanctissimi videlicet confessoris Christi Remacli meritis cogitantes, ejus patrocinio estis assecuti quod communia peccata praepedire videbantur. Et licet eruditio vestra et devotio abunde intelligat eisdem studiis conservandam prosperitatem, quibus eam adepti estis, tamen vestra sollicitudo non arbitratur esse otiosum, si et vos filiali et intimo affectu commoneamus, et vos in idipsum supplicibus votis adjuvemus. Nam vestra prosperitas nostra est, et in tantum sunt nobis omnia vobiscum communia, ut nihil alienum, nihil segregatum judicemus, nisi quantum intervallis locorum, quibus valde invidemus, spatio longiore distamus. Et quoniam de rerum nostrarum habitudine pia vos animi anxietas permovet, sciat vestra sinceritas, quod in labore hominum sumus, et cum hominibus flagellamur, quia tantarum et tam remotarum rerum procuratores nunquam vel raro absque vexatione tempus praeterire possumus. Caeterum res nostras Deo propitio per merita et intercessionem venerandi pastoris et patroni nostri Remacli moderante, summa rerum salva est, licet de partibus aliquantulum depereat. Nosque in persona sani et incolumes sumus, et vestri in veritate amatores. Remittetis nobis circa tempus autumnale caecum vestrum latorem praesentium, cui etiam ductorem viae praebebitis, et per ipsum nobis quatuor cuniculos, duos videlicet mares et duas feminas mittetis.