EPISTOLA CCCXI. AD . . . . . .
Gratum mihi, Pater charissime, munus existimo, quoties directis a sanctitate vestra litteris, quae circa vos sunt, statu perseverare incolumi, recognosco. Exsultat siquidem spiritus meus, et diem sibi festum agit homo meus ille interior, cum amicum meum dominumque charissimum sanum et incolumem, et in cunctis agentem prospere litteris aut nuntio de vobis laeta referente intelligo. Agit hoc illa charitas in virtutibus obtinens principatum, quae amicorum mentes insolubili sibi lege confoederans, locali distantes spatio unit spiritu, affectione conjungit, et absentes sibi praesentes assidue potenter intus operante virtute, constituit. Haec a memoriae meae pagina deleri non poterit, hanc nulla rerum vicissitudo perturbabit, quin vestris maneam et devotus obsequiis et promptus obedire mandatis. Valete.