EPISTOLA CLI. AD EUMDEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, RICARDO electo Syracusano.
Multam nobis consolationem dilectionis vestrae litterae attulerunt, quae vestrae, quam plurimum exoptamus, salutis indices, eloquii venustatem fidei sinceritatem, prudentiae gratiam praeferebant, et quod his omnibus majus est, singuli apices fervore suo ad amorem Dei et honestatis cultum, non modo tepentem, sed et frigescentem animam poterant inflammare. Ex illis autem patenter innotuit, quod nec fortunae temeritas, nec distantia locorum, nec temporis tractus exinanire potuit, imo nec infirmare, quam nec aquae multae praevalent exstinguere, charitatem. Preces enim, et illas affectuosas, porrexistis pro nobis amico vestro domino Willelmo Papiensi: et utinam non incassum. Sed ille, si posset licitum libito coaequare, nobis esset clavus in oculo, et sagitta in latere, mortificans animas, quae non moriuntur, et vivificans illas, quae rejecerunt et projecerunt vitam. Parcat illi Deus et consortibus suis, ne in extremo examine noster et coexsulum nostrorum, imo et ecclesiae sanguis de manibus eorum requiratur, eo quod dederint cornua peccatoribus, et quantum in eis est, profanandam gentibus et conculcandam exposuerunt legem. Sed quid ista revolvimus, nisi ut Ecclesiae compatiamini, et nobis apud Deum et Ecclesiam Romanam, si forte fuerit opportunum, praebeatis orationum suffragia? Facit contra eos testimonium majus Joanne, quia opera quae faciunt, testimonium perhibent de eis. Ecclesia quidem liberabitur, et nos, quandiu placuerit Deo, libenter exsilii naufragium patiemur, dispersi in omnem ventum cum miseris nostris, quorum unus est lator praesentium G . . . . sororis nostrae filius, quem ubi auxilio vestro eguerit, tanto vobis securius commendamus, quanto de vestra dilectione magis confidimus, agentes, Deo gratias, quod nos tanti fecit, ut pro eo totus sanguis noster et nostrorum exquiratur ad poenam.