DLVI.  Ecclesiam abbatiae Bonae-Spei, ordinis Praemonstratensis, et ejus bona temporalia ad instantiam beati Odonis, primi illius abbatis, confirmat, et quaedam largitur privilegia.   (Anno 1130-1143.) [MIRAEUS,  Opp. diplom.,  III, 331.]
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ODONI abbati de Bona-Spe, ejusque successoribus canonice substituendis in perpetuum.
Justis votis assensum praebere, et religiosorum preces benignis auribus exaudire, apostolicae convenit dignitati. Nec dubium quod si servorum Dei petitionibus benigne concurrimus, nostris opportunitatibus pium Deum reperimus, ut quemadmodum divina providentia patres in Dei populo dicimur, ita etiam effectu prosequente operis salubriter praeesse fidelibus mereamur. Cum igitur universis ecclesiasticis personis nos oporteat generaliter providere, erga illos tamen propensiori cura nos convenit esse sollicitos, quos constat majori studio cunctipotentis Dei servitio inhiare, et arctiori religione ac morum honestate clarescere. Hoc profecto intuitu, dilecte in Domino fili Odo abbas, tuae devotionis precibus debita benignitate impertimur assensum, et Bonae-Spei ecclesiam, cui Deo auctore praesides, cum omnibus ad eam pertinentibus praesentis privilegii pagina communimus; statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona, idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio acquirere poterit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: curtem scilicet de Riverolis sub censu XII denariorum Valentianensis monetae; curtem quoque de Ramelgiis sub censu decem solidorum praedictae monetae. Ordinem sane et propositum vestrum canonice vivendi secundum Augustini regulam et institutionem Praemonstratae Ecclesiae, nullus audeat immutare, vel super vos ordinem alterius professionis inducere. Fratrum etiam vestrorum, qui stabilitatem et obedientiam promiserunt, absque proprii abbatis et capituli sui licentia nullus discedere, discedentem nullus praesumat retinere. Quod si canonice vocatus redire contempserit, abbas in eum proferendi sententiam habeat potestatem. Ecclesia quoque vestra pro communi interdicto parochiae non vacet. Solummodo ne illi recipiantur, quos interdictos vel excommunicatos esse constiterit. Simili modo sancimus ut de laboribus quos propriis manibus, sumptibusve colitis, seu de vestris nutrimentis dare decimas cuiquam non cogamini. Quia vero quieti vestrae magis ac magis nos convenit providere, et circa divina officia vos cupimus esse assiduos, simili modo sancimus, ut neque tu, dilecte in Domino fili Odo abbas, neque aliquis successorum tuorum, nisi forte vocatus ad synodum, vel alia negotia praesumatis abire. Decernimus ergo ut nulli hominum omnino fas sit, vos vel praedictam ecclesiam Bonae-Spei, super hac nostra constitutione temere perturbare, aut ejus bona vel possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel quibuslibet molestiis fatigare; sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si quis autem ausu temerario huic nostro decreto contraire praesumpserit, secundo tertiove commonitus, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus incurrat, et excommunicationi subjaceat. Conservantes vero Dei ac Domini Redemptoris nostri et eorum apostolorum gratiam consequantur. Amen.