EPISTOLA LVIII. LUDOVICI REGIS AD SUGERIUM.  Multum se militibus Templi debere significat; et mandat ut pecunia quam ab eis mutuam acceperat, sine dilatione restituatur; tum scribit de dilato reditu suo.
LUDOVICUS, Dei gratia Francorum rex et dux Aquitaniae, dilecto et fidelissimo amico suo SUGERIO Beati Dionysii abbati reverendissimo, salutem et gratiam.
Honoris ac reverentiae et sustentationis summam, quam mihi et meis fratres Templi contulerunt, postquam in partes Orientis perveni, discretionem tuam latere minime volo. Non enim video nec videre possum quomodo etiam per parvi temporis spatium in partibus illis permanere vel moram facere potuissem, nisi eorum praecedente auxilio et sustentatione, quae nunquam mihi defecit a primo die quo in partibus illis fui, usque in hunc diem quo litterae istae a me discesserunt, et tunc maxime in eodem perseverabant. Quocirca tuam obnixe deprecor dilectionem quod si antea Dei amore ipsos diligebas, nunc quam maxime Dei et nostri amore eos diligere et manutenere non renuas, ita quod sentiant me pro ipsis intercessisse. De caetero autem pecuniam non modicam ex mea parte eos mutuasse, et super se accepisse tibi notifico, pro cujus redditu, ne domus eorum diffametur, vel destruatur, non convenit ut eos mendaces faciam, ne et ego cum illis turpiter mendax inveniar. Tibi ergo mandando supplico, quatenus sine dilatione duo millia marcas argenti eis reddas. Alia vero quae supersunt in debito praecepi G. de Rancone, ut ea illis diligenter reddere non differat. Quod se facturum mihi benigne promisit. Debet autem eis reddere triginta millia solidorum Pictaviensis monetae, de quibus licet mihi bonum responsum dederit, tamen si forte eos reddere noluerit, mandando tibi praecipio ut ipsum eos reddere moneas et reddere facias. Hoc enim illi praecepi, ne nimis pro tanto debito gravareris. Vale, sciens et intelligens quoniam in hoc primo transitu repatriare credidi. Sed Orientalis Ecclesiae oppressionem, et instantem ipsius terrae necessitatem inspiciens, pietate commotus, et totius Orientalis Ecclesiae precibus victus, usque ad Paschae transitum remanere ad ipsius Ecclesiae sustentationem promisi. Tunc vero repatriare, et ad regnum a Deo mihi praestitum redire, ipso favente et concedente, remota omni ambiguitate, proposui, et in animo firmavi. Similes litteras comiti R. scripsi de hac pecunia.
[Gaufrido] [Radulfo]