EPISTOLA XVI. EPISCOPI AURELIANENSIS AD SUGERIUM.
SUGERIO Dei gratia Beati Dionysii reverendo abbati, et RAD. comiti Viromandensi, MANASSES, Dei patientia Aurelianensis Ecclesiae humilis minister, salutem et servitium.
Infortunium de interfectione Willelmi de Camera, quod apud nos nuper contigit, et quod interfectores illius ad ecclesiam Dei, quae est refugium peccatorum, timore mortis fugere, et quod ab ea, ubi et cruci et Crucifixi imagini adhaerebant, sunt violenter extracti, et postea carceri in turre mancipati, ad aures sublimitatis vestrae cognovimus pervenisse. Nos siquidem cum civitate Aurelianensi universa pro tanta et tam sacrilega violatione ecclesiae Dei gravissime, ut dignum erat, commoti, eos, quia contra Deum et contra decus Ecclesiae capti fuerant, ut redderentur quaesivimus. Quod cum minime obtinere possemus, consilio religiosorum virorum civitatem a divino officio interdiximus. Placuit autem vobis, quod inde eos abduci, ut audivimus, praecepistis. Nobis siquidem non videtur quod interdictum, quod ex consilio in civitatem posuimus, absque maximo consilio, dum illi capti teneantur, dimittere debeamus. Unum est etiam unde et nos et tota civitas omnino terremur et movemur, quod eodem die quo illi a civitate abducti sunt, occulto Dei judicio apud nos contigit. Imago quaedam quae in capite ecclesiae nostrae post altare quoddam non longe a terra cruci affixa est, multis clericis et laicis praesentibus et videntibus, ita visa est flere, quod lacrymae ab oculis ejus visae sunt stillare et manare, et ab hora nona usque ad noctis medium lacrymarum affluentia non est visa cessare. Quod quidem relatione honestissimorum virorum qui hoc viderunt, sciatis accepisse. Utrum autem peccatis populi aut nostris exigentibus hoc contigerit, ignoramus. Verum multi sunt qui arbitrantur miraculum illud luctum Ecclesiae Dei et dolorem significare, quia captivos et peccatores illos qui ad ipsam confugerant, in sinu suo non potuit conservare. Quacunque tamen occasione contigerit, nos, qui quod nostri officii est non possumus praetermittere, prudentiae vestrae rogando supplicamus ut quod male in Ecclesia Dei actum est, ita discretionis vestrae consilio corrigatur, quatenus digna et debita reverentia illi exhibeatur, et civitas quae matri ploranti condolet et compatitur, ab interdicti vinculo relaxetur.