477  EPISTOLA XL.  Rudolpho patriarcha Jerosolymitanus pro subsidio Terrae sanctae.   (  An. Dom. 1275, cod. Rud.  XL.)
ARGUMENTUM.--Patriarcha Jerosolymitanus et officia Terrae sanctae iterum auxilia petunt a Rudolpho, quem utpote Syriae rerum non inscium impensius rogant, ut necessitatis atque egestatis nobilium et plebis misereatur. Tyranni Babylonici immanitatem in Christianos Armeniae enarrant, in Antiochena regione castra metatum pavorem late effundere aiunt, ita ut, infirmioribus locis relictis, ad munitiora omnes confugiant, quae pro viribus ad furorem hostium repellendum aptabantur. Se non posse nisi lacrymis alienas angustias sublevare; multa munitionum genera sibi deesse ad resistendum hosti validissimo, perituros nisi opportuna veniant auxilia. Legatum mittunt, equitem diutissime versatum in Syria, eumque Rudolpho etiam atque etiam commendant.
Excellentissimo et potentissimo principi, etc. Frater Thomas humilis peregrinus in Jerusalem Ballianus, comestabulus regni Jerosolvmitarum. et vicarius regnorum Jerusalem et Cypri, etc. cum Terrae sanctae supplici recommendatione se ipsos. Magnitudinem regiam latere non credimus, quantis oporteat cismarinae Christianitatis residuum cautelis adversus hostiles insidias munitionibus 478 contra inenarrabilem tyranni potentiam remediis atque praesidiis contra draconis virus, quo regio tota confunditur, praemuniri. Latere etiam vos non credimus quanta et patriarcha Jerosolymitanus humilis et religiosae domus, et caeteri tam nobiles quam plebeii, cujus conditionis et gradus propter praeterita guerrarum discrimina, malitiam temporum, locorum excidia, et casus varios populorum paupertatis mole premuntur, quantisque afficiuntur miseriis et egestatis extremae articulo, nulla eis data requie, nulloque illis in tantorum periculorum constitutis discrimine suffragante subsidio conteruntur. Latere postremo vos non cupimus, in quantam hostis Aegyptius ex insufficientia virium nostrae partis est elatus superbiam, quam immaniter idem manibus madescens, et gladio in sanguine Christi fidelium, miserabiliter regni Armeniae per dierum viginti spatium, circa stragem viventium, incendia villarum et urbium, et finalem depopulationem omnium, quae potuit impetuose attingere, debacchatur; ibidem immisericorditer rabiem ab olim concepti furoris explevit, et regno dissipato hujus et totaliter desolato, in regionem Antiochenam pervenit, ibique, 479 ut fertur, cum toto potenti suo exercitu immoratur, sed omnino ignoratur ab omnibus quo ejus efferatur intentio, vel in quod ejus effrena voluntas inebriata triumphis praeteritis et spoliis fidelium humefacta frequentius impellatur. Ex his igitur et aliis infinitis periculis et timoribus per diversas litteras, et speciales nuntios intimatis fideliter tanto regi, quibus usque ad cordium viscera et fundamenta concutimur, loca nostra, quae sui situ et bellatorum auxilio furori hostis resistere posse confidimus, muniuntur, juxta munientium facultates, et ab expugnabilibus eorum incolae non absque gravibus detrimentis rerum et corporum angustiis, cum filiis, rebus, et familiaribus suis ad loca tutiora confugiunt, laribus propriis derelictis. Caeterum cum illorum miseriis et aerumnis, a quibus et super quibus diversimode, et frequenter, importune ac importune requirimur, necessariis nequimus subvenire remediis, doloris acerbitate confodimur, et in defectum virium, compassionis vel affectuum exsolvimus et lacrymas charitatis. Novit equidem excellentia vestra vires habitatorum Syriae, ac statum flebilem provinciae cismarinae, novit insuper Aegyptiorum potentiam, novit praeterea extremas patriarchae Jerosolymitani praedicti, ac religiosorum omnium paupertates, novit ad haec quantis munitionibus murorum, machinarum, garridarum, galearum, ac bellicorum instrumentorum copia sanctae Terrae nostrae muniendae indigeant, novit finaliter nos carere sufficientia defensorum, et ex nobis vel aliunde potentium pro stipendiis non habere, unde et nobis et locis debilibus possimus de munitionibus praedictis defensorum opportunitate, ac competenti subsidio providere. Provideat ergo quaesumus tanti 480 regis clementia circa exposita filiorum pericula, succurrat dextera vestrae potentiae festino remedio nobis lupi rapacis insidiis circumceptis, palpet beata manus regia plagas nostras et vulnera, unguenta salutifera illis misericordiae, priusquam illorum sanies medullis inhaereat, infundendo. Dominum Eliam de Insat militem latorem praesentium et in terra diutius conversatum magnitudini vestrae propensius commendamus. Vivat et valeat majestas regia per tempora longiora, cui nos et Terram sanctam devotissime commendamus.