XXX.  Alexandri II privilegium pro monasterio Dervensi.   (Anno 1065.) [MABILL.  Annal. Bened.,  IV, 665.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, coepiscopis RICHERIO Senonensi, HUGONI Trecassino, ROGERO Catalaunensi, salutem et apostolicam benedictionem.
Quoniam quidem omnium Ecclesiarum sollicitudinem nobis commisit dignatio divina, instantius, ut nostis, procurare debet provisio nostra ne quid detrimenti seu inquietudinis quaelibet earum incurrat nostra sub custodia. Unde jam annis anterioribus fraternitati vestrae praecepisse meminimus super adversis Ecclesiae Dervensis, quae sibi inferuntur a nonnullis minus Deum timentibus, auctoritate apostolica praecipientes vobis ut ex adverso ascenderetis, et murum pro defensione ejusdem Ecclesiae opponeretis. Quod aliquandiu diligenter exsecuti estis; verum nunc aliquantulum intepescit fervor zeli prioris. Proinde iterato dirigimus apices hujus nostrae commonitionis, ut virga ecclesiasticae animadversionis eorum impudentiam qui adversus eam insurgunt, coercere curetis, ne quam posthac querimoniam infundere quaerat auribus nostris. Et quoniam abbatem ecclesiae ipsius virum virtutis novimus esse, nobisque jam pridem devinctum familiari dilectione, quem praedecessor noster bonae memoriae Leo papa tanto suae charitatis dignum duxit amore ut eum sui nominis, dicti Brunonis, quod ante apostolicatum in baptismate sortitus fuerat, donaret honore, nolumus quemquam sibi suisque in aliquo molestum esse. Quod si fiat a quibuscunque, concedimus ei apostolica auctoritate, et omnibus successoribus ecclesiae ipsius quoscunque insurgentes contra eam frangere anathematis ultione ut cum securiori quiete Deo valeant liberius vacare. Valete.