IV.  Ad eumdem de eodem clerico, quem queritur nullo modo se quivisse ad meliorem frugem reducere.
A vestra accipiendo dominatione licentiam, cum nostrum vellem clericum Raher, juxta canonicam discutere congruentiam, se praebuit rebellem atque arrogantem, quamvis me paterno sentiret amore sibi auxiliantem. Nam jurejurando ei omnium quae contra me ullo modo gessit, promisi impunitatem, duntaxat Christianam contra religionem susceptam desereret iniquitatem. Verum super his quanta ejus exstitisset pertinacia, praesentium vector litterarum, si jubetis, utpote qui nostro interfuit colloquio, pandet veritatem absque fallacia, quia vestram vereor grandaevitatem inquietare, si ejus controversiae studeo ambages scribendo vestrae paternitati enucleare. In praefato quidem negotio, quoniam vestrum abnuo clericum praeterire, partim vos id non nescire, ut si exorbitans noluit redire ad viam justitiae cum lenitate, saltem cogatur asperitate. Ad haec scitote me humiliter efflagitare quatenus ecclesiam a se desertam clerico quem vobis dirigo dignemini tradendo commendare.