EPISTOLA CLIV AD EUMDEM.
THOMAS Dei gratia Cantuariensis archiepiscopus, et sedis apostolicae legatus, venerabili fratri ROGERIO, Wigorniensi episcopo, salutem, et pium in futura prospectum.
Inspectis litteris, quas nuper ab Anglia recepimus, potestis advertere, quam malitiose Londoniensis episcopus, qui nobis ab initio sedis in insidiis quaerebat animam nostram, ut auferat eam, nunc adversus matrem suam et nostram, sanctam Cantuariensem Ecclesiam, calcaneum erigat, et ei primogeniturae sortem, gloriam et nomen praeripere moliatur. Restiterunt ei nuper coram regis officialibus, quos in persecutionem Ecclesiae excitabat, laudabiliter fratres nostri; seque ab illius communione suspendentes per parochias suas edicto publico praeceperunt eum a cunctis fidelibus evitari. Et hoc quidem fecit primus venerabilis frater noster Norwicensis episcopus in synodo proxime habita, deinde Cestrensis in episcopatu suo, et D. Wintoniensis, et Cicestrensis statim die sequenti, postquam litteras nostras receperant. Quia ergo nobilitatem et religionem vestram decet prae caeteris ornare Ecclesiam, honorificare ministerium vestrum, et pro matris, quae vos in episcoporum consortio generavit, salute stare fortiter usque ad sanguinem, fraternitatem vestram, quae nobis ex accepta consecratione tenetur amplius, et de qua magis ex conscientia virtutis et sanguinis generositate confidimus, rogamus, monemus et exhortamur in Domino, quatenus vestrae matri, cujus tam impudenti scelere salus appetitur, in tanta necessitate fideliter assistatis, et alterius Absalon vos opponatis impietati. Provideat etiam sinceritatis vestrae discretio, et charitas in Christo plurimum amplectenda, ut juxta tenorem praecedentium mandatorum, tam praefatum episcopum quam alios, qui vobis excommunicati esse denuntiati sunt, evitetis? et sicut fratres et coepiscopi nostri fecerunt, prout canonum sancit auctoritas, a fidelibus per episcopatum vestrum faciatis edicto ecclesiastico evitari. Et quia ad apostolicam sedem parricidalis hujus sceleris est atrocitas referenda, domino papae scribite, qualiter filium pro salute matris contra fratrem Ismaelitam et sanguinarium scribere decet, quia licet cruorem propriis manibus non effundat, tamen nostrum et Christi pauperum sanguinem sitit. Et eum quidem suis consiliis effundit, sed abutens ministerio tyrannorum. Caetera in ore latoris praesentium posita sunt, quem in his, quae vobis ex parte nostra dicet, audiatis ut nos. Scribunt pro Cantuariensi Ecclesiae episcopi Gallicani, sicut ex litteris domini Parisiensis potestis audire, sed vos scribetis expressius, qui tenemini arctius, et amatis ardentius. Hoc autem exprimatur in litteris, quas mittetis ad dominum papam, qualiter praefatus Londoniensis receptis litteris apostolicis, quas ei de reconciliatione nostra fraternitas vestra transmisit, malignatus est, non modo nullum pro pace Ecclesiae apud regem faciens verbum, sed secus faciens, et procurans seditionem, per se et regis officiales institit, ut episcopi, abbates, et universi ecclesiarum praelati, suo et subditorum nomine adversus mandatum apostolicum appellarent, cum tamen nobis indultum sit appellationibus hujusmodi non deferre. Sed Deo providente melius, evacuata est malitia ejus, non consentientibus ei viris religiosis, nec pro metu officialium, nec pro mandato publicae potestatis, cujus in inferendo vim praetendebat auctoritatem. In hac sui necessitate fidei vestrae experimentum faciet ecclesia, et eximiae virtutis Deo et hominibus gratissimum tam praesentibus quam posteris relinquetis exemplum. Nec vos terreant aut moveant blanditiae vel minae seductorum, cum certum sit, quod spes impiorum peribit, et pariet confusionem, et qui timet pruinam, irruet super eum nix, Deum vero praetimentibus nihil expedientium deest.