EPISTOLA IV SIMPLICII PAPAE AD ZENONEM.
Rogat ut Timotheum Aelurum, qui Alexandrinam sedem iterum occupare, et clam Constantinopoli suas haereses disseminare conabatur, regia potestate cohibeat.
Zenoni Augusto Simplicius episcopus. Cuperem quidem, quantum ad meae spectat devotionis arbitrium, qua principes Christianos jugi veneratione suscipio, debita pietati vestrae continuis officia deferre colloquiis. Sed cum ad hujus intentionis augmentum etiam sacrae cura religionis accedat, ratio mihi negotii potioris incumbit, ut simul honorificentiam vobis prona mente persolvam, et causas fideliter insinuem: quia me ad utramque vel dicata trahit clementiae vestrae semper affectio, vel respectus ordinis mei et apostolici moderaminis sollicitudo compellit. Functus igitur, gloriosissime ac clementissime fili imperator Auguste, munere salutandi, quae in Ecclesiis Orientis per haereticorum latrocinia recidiva rursus dicuntur scandala concitari, nec debeo silere, nec possum. Nam sicut in meam notitiam ferventium pro fide catholica detulerunt scripta monachorum, comperi Timotheum parricidam, qui Aegyptiacae pridem vastator Ecclesiae in morem Cain ejectus a facie Dei, hoc est, ab Ecclesiae dignitate seclusus, et jam per deserta vagus, sceleratae conscientiae diu tormenta passurus, in exsilium proprii erroris abductus est, resumptis pristini furoris incendiis conflasse nihilominus agmina perditorum, et Alexandrinae urbis Ecclesiam, quam sacerdotali prius sanguine cruentavit, ipsum denuo nunc cruentum depulsione legitimi pervasisse pontificis: ut cui illa relegationis humilitas injicere debuerit ex iis quae impie gesserat, aculeum poenitendi, nutriendi potius otia tribuisse videatur atrocioris insaniae: quo procul dubio Cain ipso longe detestabilior approbatur. Ille siquidem a perpetrato semel facinore damnatus abstinuit, hic profecit ad crimina majora post poenam. Nec eo tamen scelerum fine contentus, Constantinopolitanam insuper urbem, recti semper dogmatis amore flagrantem fertur audacter ingressus, et a suae consortibus pravitatis libenter audisse soli Christo debitam vocem, qua plane non in nomine Domini venire benedictus, sed divini culminis usurpator evidenter est monstratus Antichristus: qui cum etiam a communione catholica tam laudabiliter esset exclusus, per quorumdam privatas domos, respersis humano sanguine manibus, non divina sacrificia, sed sacrilegia celebrasse memoratur, in quo utique non est ejus firmata susceptio, sed consciorum divulgata proditio, cum eodem de illa iniquitatis sede, nisi resipiscant, omnimode casuros, quam sicut diabolus pater ejus, Altissimo similem se faciens, aeternum sibi perfidus construere non desinit ad ruinam. Haec venerabilis imperator, cum horreat animus vel a tanto gladiatore fuisse tentata, maximo tamen stupore detineor, sub vestrae pietatis aspectibus potuisse committi. Quis enim devotam semper Deo clementiae vestrae mentem, et orthodoxis deditam regulis, aut ignoret, aut ambigat? quippe qui supernae dispositione providentiae, sicut pro utilitate publica augustae memoriae Marciani pariter et Leonis eruditi virtutibus, sic eorum sitis etiam ad catholicam veritatem sensibus instituti: nec cuiquam omnino sit dubium, pietatem tuam illorum esse fidei sequacem, quorum es successor imperii. Quae cum de vestrae tranquillitatis animo certa ab omnibus teneantur et fixa, absit ut temporibus vestris divini cultus integritas, et antiquitus roborata fidei catholicae putetur interpellanda sinceritas. Respicite, quaeso, ad divina beneficia; et quae sint vobis collata perpendite; atque ut haec prospera valeant permanere, propitiandum esse censete auctorem muneris, non laedendum. Inter quaslibet enim occupationes publicas a religioso principe magnopere procurandum est, quod ejus protegit principatum: et praeferenda cunctis rebus est coelestis observantiae rectitudo, sine qua recte nulla consistunt. Suppetunt affatim clementiae tuae cum nostrorum coeuntia definitione majorum documenta copiosa. Neque enim conscientiam vestram latere credendum est, quae per cunctas provincias Orientis ex imperii vestri arce diffusa sunt: illa scilicet quae vel ad augustae memoriae Marciani, nihilominus et Leonis, vel ad Chalcedonensis concilii beatae recordationis praedecessor meus Leo consulta direxit: quibus ita plene atque dilucide sacramentum dominicae incarnationis exposuit, ut non modo catholicus, sed ne Christianus quidem valeat nuncupari, quisquis illic et redemptionis suae causas non evidenter agnoscat. Certe ut facilis vobis necessaria non desit instructio, earumdem exemplaria litterarum ad fratrem et coepiscopum nostrum Acacium misi vestris sensibus, offerenda. Haec igitur pietas tua si recensere dignetur, vel quae totius Orientis episcopi de hujus praedicationis consensione rescripserint, aspiciet profecto examinata diligenter, et veraciter promulgata, atque ideo pestiferae falsitatis ambagibus nequaquam debere pulsari. Quia revera quae de Scripturarum fonte purissimo sincera perspicuaque manarunt, nullis agitari nebulosae versutiae poterunt argumentis. Perstat enim in successoribus suis haec et eadem apostolicae norma doctrinae, cui Dominus totius curam ovilis injunxit, cui se usque ad finem saeculi minime defuturum, cui portas inferi nunquam praevalituras esse promisit; cujus sententia quae ligarentur in terris, solvi testatus est non posse nec in coelo . Quapropter clementiam vestram, cui mea vice propensius frater et coepiscopus meus Acacius supplicabit, precor atque obsecro, ut imitatores facti tantorum et talium praedecessorum, nefandae praesumptionis operarios catholico pectore respuentes, regia censeatis potestate cohiberi. Quisquis aliud praeterquam quod accepimus, seminare molitur; anathema sit . Nullus ad aures vestras perniciosis mentibus subrependi pandatur accessus: nulla retractandi quidpiam de veteribus constitutis fiducia concedatur. Quia quod apostolicis manibus cum Ecclesiae universalis assensu acie meruit evangelistae falcis abscindi, vigorem sumere non potest renascendi: nec in dominicae vitis fructivam valet redire propaginem, quod igni deputatum constat aeterno. Si haeresum denique machinamenta cunctarum ecclesiasticis prostrata decretis nunquam sinuntur oppugnatione elisa reparari certamina: ante omnia autem quaeso, ut beati Marci evangelistae sedes a cruentissimi praedonis incubatione liberata, catholico reformetur antistiti, libertatemque suam pariter recipiat et quietem. At vero impius parricida, qui divinis simul est reus legibus et humanis, reductus eodem quo jure fuerat ante detrusus, ab innocentium nece retrahatur animarum; procul a regno pietatis vestrae funesti capitis venena discedant: quae quoniam salutiferae praedicationis auribus obturatis, medicantia verba capere nequiverunt, ab humani conventus abducta pernicie, in virulentiae suae congrua solitudine contabescant: quo magis B. Petri apostoli voce, qualiscunque sedis ejus minister, obtestor, ut inimicos antiquae fidei non sinas impune grassari, qui vestros optatis habere subjectos; ut verae confessionis pacem cunctas Domini servare decernatis Ecclesias, qui orbem vestri imperii desideratis tenere pacatum; et unicam spem salutis, quae genus hominum ad regna coelestia vitamque perducit aeternam, nulla patiamini parte violari, qui placatum Deum vel regno vestro cupitis, vel saluti. Data quarto idus Januarias , Basilisco Augusto consule.
(ut lectio
divina [Gen. IV] testatur) (ne quid intemeratum populator
humanae salutis omitteret) (fateor) (si in palatii sui
requiri mandet archivis) (Matth. XVI) (sicut
praedixit Apostolus) (Galat. I) (Al. subripiendi 
) (sicut saepius iterandum est) ( fructiferum ) (Alexandrinam loquor Ecclesiam) (anno Chr. 476)
[ Basilisco in cod. Virdunensi] [ Armato coss. ]