EPISTOLA XXIV. AD SIFREDUM ARCHIEPISCOPUM MOGUNTINUM.  Ad ipsius jussionem opusculum aliquod scribendum suscipit.
Purissimo piae dilectionis affectu semper colendo patri, sanctae et inclytae Moguntinae civitatis archiepiscopo SIFREDO, frater GUIBERTUS servorum Dei suo arbitratu minimus, summi et aeterni Sacerdotis Jesu Christi doctrinis et exemplis in omnibus semper adhaerere.
Quoniam scribere aliquid ad instructionem vel ad compositionem animi meae humilitati vestrae paternitatis sublimitas jubere dignata est, dum magna jussionis vestrae mole ulterius premi refugio, eligens magis ab aliquibus notari de imperitia, quam a vobis de inobedientia redargui, tandem post longum tempus obedire decrevi. Et quidem multa dici possent, sed usu docente, nonnunquam in lectione experimur accidere quod in conviviis plerumque evenire solet, quia sicut ferculorum multiplex satietas periculosa est, ita et lectionis continuata prolixitas legentibus onerosa. Coronam capitis vestri, Pater sanctissime, ad munimen ad honorem Ecclesiae suae Deus optimus longo tempore incolumem custodiat, et cum vobis vitae terminus qui praeteriri non potest, , beato fine quiescentem, plenumque bonorum dierum et operum, in consortio vos sanctorum pontificum suscipiat. Amen.
[advenerit]