EPISTOLA LXXXIV. WIBALDI ABBATIS AD SUOS CORBEIENSES.  Jam proxime ad eos reversurus, narrat quam multa bona apud Stabulenses positus egerit.   (Anno 1148.)
WIBALDUS, Dei gratia Corbeiensis abbas, dilectis in Christo filiis et fratribus suis E. venerabili priori et caeteris Corbeiensis ecclesiae filiis, benedictionem et vitam usque in saeculum.
Ratio consilii et instituti nostri poscebat, ut apud Stabulaus moram longiorem faceremus, non solum pro removendis importunitatibus, quae Stabulensem Ecclesiam et totam terrae Lotharingiae fatigabant, verum etiam quia ordo quidam et rerum necessitas paucis considerata postulare videbatur, ut usque ad caput hiemis abesse a vobis deberemus. Caeterum nos, qui etiam in re praevisa et a nobis singulariter ordinata multorum communem sententiam sequi consuevimus, toties vocati a vobis jam non venire non audemus, magis volentes vestro judicio, si ita opus est, errare, quam in nostrae deliberationis proposito, licet rectum et consequens videatur, permanere. Ut autem sciat vestra fraternitas, tempus otiosum nobis non praeteriisse, inter comitem Namurcensem et comitem de Lon et comitem de Dasburch, quorum discordia totam terram lacerabat, pacem Deo auctore usque in festo sancti Remigii fecimus, atque inter comitem de Rupe, qui noster advocatus est, et comitem de Monte acuto, qui multorum incitamentis maxima inter se bella movebant finitivam et toti terrae salutarem concordiam reformavimus. Adversarios nostros, qui bona Ecclesiae nostrae diripuerant, divina potentia subegimus, ut nobis nostra cum ingenti satisfactione restituant. Ad sedandam vero ipsam discordiam, quae est inter ipsos et ministeriales nostros, cum diu multumque laboraverimus, pauxillum temporis assumpsimus, in quo omnia, Dei adjuvante clementia, ad perfectum perducere valeamus, et in vigilia Assumptionis sanctae Mariae ad vos cum charitatis gaudio perveniemus.