EPISTOLA XVIII.  Hac epistola Hildebertus Adelam uxorem Henrici I  ,  regis Angliae, Normannia in Angliam transfretare paratam, salutans, de sterilitate solatur, asserens nullum illi remedium efficacius charitate et benficentia erga pauperes.
HILDEBERTUS humilis Turonorum archiepiscopus, A. excellentissimae ac reverendissimae Anglorum reginae, salutem et orationum instantiam.
Transfretare tibi, o regina illustris, ut fertur, incumbit, et regno coronae tuae, tuo reditu, jucunditatem restituere et exsultationem. Nolumus te de Normannia insalutatam 58 egredi, cujus salutem inter successus Christi pauperes enumerant. Audivimus enim te de illis curam gerere, et eos frequenti benedictione consolari. Optimum hoc et timoratae mentis consilium. Acturi sumus omnes coram omnium Redemptore simul et Judice. Illuc necesse est nos praeveniant, si volumus ut nobis subveniant advocati. Advocati autem illi sunt de quibus in Evangelio Dominus ait: Facite vobis amicos de mammona iniquitatis, ut cum defeceritis, recipiant vos in aeterna tabernacula . Amici hujusmodi, amici certi, et in die calamitatis et miseriae nescii suum nescire cultorem. Hi profecto pauperes intelliguntur. Pauperes autem, ante supremum tribunal, in propulsandis delationibus, obtinent principatum. Unde fit ut bene speret de judice Christo quicunque sub Christo pauperum meretur interventum. Pro quo istorum voces convalescunt sententiam non timet capitalem. Hos itaque tibi compares, hos facias advocatos. Illis egentibus, egere Christum crede. Qui te non viderant, in benedictionibus tuis tuum vident affectum. Si non est tibi datum desuper ut Anglorum regi parias, in his absque damno pudicitiae Regi paries angelorum. Fortassis ideo clausit Dominus uterum tuum, ut progeniem adoptares immortalem. Quod si ita est, attende sterilitatem carnis animae quaestum esse, non dispendium; gloriam, non confusionem; beneficium, non flagellum. Felicius est enim fecundam esse spiritu quam carne, coelo parere quam sepulcro. Fieri etiam potest ut quam suspiras sobolem subsidiis egenorum adipisci merearis. Quippe naturam quoque merita mutant, et apud nonnullas invenies abstersum virtute sterilitatis opprobrium. Abraham, quia homines consueverat, angelos hospitari promeruit. Eumdem praerogativa fidei et obedientiae Scriptura Domino placuisse commemorat. His, o regina, noveris evacuatam Sarae sterilitatem, datumque ei filium, in quo plus egit meritum patris, quam debitum thori, sanctimonia, quam natura. Quem videlicet filium cum Abrahae praedestinasset, ad eum tamen suscipiendum, nonnisi praecedentibus meritis patriarcha pervenit. Quod enim praedestinatur electis, precibus et meritis obtinetur. Unde etiam legitur precibus Isaac datum Rebeccae conceptum, ut generis multiplicatio, quae praedestinata in eo fuerat, 59 precibus impleta monstraretur. De quo sic Gregorius in Dialogo ait: « Ipsa perennis regni praedestinatio, ita est ab omnipotenti Deo disposita, ut ad hoc electi ex labore orationum perveniant, quatenus postulando mereantur accipere, quod eis Deus ante saecula disposuit donare. » Idem: « Constat quod praedestinatio precibus impletur, quando is, in quo Deus multiplicare semen Abrahae praedestinaverat, oratione obtinuit, ut filium habere potuisset. » Vale.
(Luc. XVI, 19)