XV.  Friderici Coloniensis ep. litterae ad Ottonem Bambergensem, quem ad suas partes contra Heinricum V sollicitat.   (Anno 1115.)
Domino OTTONI Bambergensis Ecclesiae venerabili episcopo Fr. Coloniensium Dei gratia id quod est in orationibus et obsequio, quidquid verae fraternitatis non otiosa efficit dilectio.
Quasdam sanctitati vestrae litteras jam antea misimus, quas si forte accepistis de tam longa responsionis vestrae dilatione non parum miramur. Ut enim longam earum sententiam breviter replicemus, summa intentionis erat, ut prudentiam vestram ad defensionem vel saltem ad liberam deplorationem hujus, quem videtis, gravissimi sanctae Ecclesiae casus excitaremus, quem ipsum tacito desiderio vos diu intrinsecus fovisse jam olim cognovimus. Iterum, venerande frater, iterum idem dicimus. Si zelus domus Dei, imo si veraciter amor Ecclesiae, quae domus Dei est, vos medullitus comedit, ne tantam ejus desolationem, tam crudelem haereditatis Dei direptionem et profanationem nimia patientia ulterius dissimuletis. Ecce per misericordiam Dei magnum nobis ostium apertum est, ut veritas quae diu siluit, in manifestum prodeat, ut libertas nostra diu suppressa cervicem erigat, quia pro nobis et pro seipsa jam in vocem prorupit sancta Romana Ecclesia. Jungit se nobis Francia, libero, sicut audistis, ore veritatem Saxonia profitetur. Et quem, charissime frater, non moveat, quia omnis ecclesiastici vigoris auctoritas aulicis et palatinis in quaestum versa est. Synodales episcoporum conventus, annua concilia, omnes denique ecclesiastici ordinis administrationes in regalem curiam translata sunt, ut illorum marsupiis inserviant, quae spiritualiter examinari debuerant. Quid de cathedris episcopalibus dicemus, quibus regales villici praesident, quas disponunt, et de domo orationis speluncam plane latronum efficiunt. De animarum lucris nulla penitus quaestio est, dum tantum terrenis lucris regalis fisci os insatiabile repleatur. Hic nos, qui Ecclesiae Dei per ipsius gratiam columnae sumus, qui navem Petri per hujus saeculi procellosos fluctus gubernare debemus, hic, inquam, nos advigilare, hic clavum moderaminis firmiter tenere convenit, ne nobis segniter torpentibus, dum sine nisu moderaminis fluctuat, his et similibus impiae tyrannidis scopulis allisa convellatur, et irruentium fluctuum gravitate mergatur: ne canes muti et latrare non valentes prophetae verbis arguamur , neve illud in nos conveniat: Nonne ascendistis ex adverso, ut opponeretis murum pro domo Israelis . De nobis quidem, sancte et venerabile frater, non ex nobis, sed ex virtute quam Deus in nobis operatur, hoc vobis fiducialiter in ipsius gratiam promittimus, quia ex hac qua coepimus veritatis libera professione, nec tribulatio nec angustia, nec mors nec vita separabit. In hoc vero, scitis, positi sumus, in hoc novum hominem induimus, ut mortificationem Jesu in corpore nostro circumferamus, ut propter ipsum in mortem tradamur, quatenus et vita Jesu in hac nostra mortali carne quandoque manifestetur. In hac ergo tam gloriosa spe non defecimus, et de vestra constantia idem speramus et intime optamus, et quia indigne passi sitis, ut ad memoriam vestram saepe reducatis, hortamur. Nolite nos longa exspectatione ulterius suspendere, sed de vestra sententia scripto nos certificate. Salutat vos dominus Chuono pronepos tuus episcopus et Romanae Ecclesiae legatus, qui imperatorem , nec non Monasteriensem episcopum , et Hermannum de Winceburg cum omnibus Galliae episcopis in concilio Belvacensi excommunicavit, et hoc vobis notum fieri praecepit. Eamdem sententiam iterabit in praedictos et in omnes complices eorum in concilio Remensi, quod erit Laetare Jerusalem , cum aliis tribus episcopis noviter a Romana sede directis. Vale. .
(quod
absit!) (Isa. LVI) (Ezech. XIII) (6 Dec. a. 1114) (28 Mart. a. 1115)
[nos] [Praenestinus] [Heinricum] [Purchardum]