I.  Ad P.  [f. leg.  N. Nikerum ep. Frising.] episcopum, ad quem Raherium clericum, multorum criminum reum defert, eique G. canonicum suffici in parochiali munere rogat.
P. cunctos coronanti pontifices nostrae aetatis maturitate sapientissimae pietatis, V. infimus abbatum, coelestis curiae senatum.
Nostrae ditioni clericum Raherium assignatum, multis comperimus criminibus commaculatum, et non minus facinore fascinationis fore exsecrabilem, quam infamia adulterii vituperabilem. Ex hoc quidem haud ignoramus sibi commisso gregi exemplorum aedificatione nihil hunc prodesse, verum suorum anfractu errorum multum obesse, universaque lege Christianismi atque gratia baptismi, nec non etiam pro suis culpis carere plebem missarum celebritate. Nam hoc refertur, quod est miserabile ac lacrymabile, quam plures ejusdem populi ex hoc saeculo migrasse sine peccatorum confessione et absque viatici communione, nec non etiam in sepeliendo sine animarum commendatione. Quia vero non solum rei sunt qui faciunt, sed qui consentiunt facientibus, atque ad magistrum respicit quidquid a discipulis delinquitur, pro talibus dolemus negligentiis peccatorum nobis accumulari augmentum, vestramque veremur sanctitatem aliquod ob id pati animae detrimentum. Quocirca vos, dilectissime Pater, supplices efflagitamus, quatenus vestro canonico G. hanc ecclesiasticam cum nostra familia curam interim commendetis, quoad vestrae vivae vocis collocutione nostram praesentiam laetificetis, aut donec in vestro synodali decreto dijudicetis quid de hoc negotio certitudinis statuatis. Namque institutis vestrae nimium venerandae paternitatis in omnibus his nos, ut par est, obtemperantes, juxta normam justitiae pernoscatis.