EPISTOLA XCI. AD ARNONEM.  (Anno 799.)   Eum videre desiderat; tempora periculosa deplorat: se ad palatium vocatum, et Felicem a Laidrado ad regem ducendum significat,  etc.
inter omnes Alpinae celsitudinis aves charissimo salutem.
O si mihi translatio Habacuc esset concessa ad te, quam tenacibus tua colla strinxissem, o dulcissime fili, amplexibus? Nec me longitudo diei fessum efficeret, quin minus premerem pectus pectore , os ori adjungerem, donec singulos corporis artus dulcissimis oscularer salutationibus. Sed quia hoc peccata mea impediunt, ut in tardo corpore fieri valeat, instantius efficiam, pennam charitatis lacrymoso intingens gurgite, ut suavissima salutationis verba scribantur in chartula, ut per manus currentis viatoris veniat ad filium charitatis meae, qui est pater meritis, frater charitate, filius aetate; ut me legat lugentem, quem non aspicit laetantem. O dura divisio gravi ponderis in corpore! o dulcis conjunctio in dilectionis visceribus! o vera fraternitas, quae nunquam dividitur, quae non minus in absente ardet quam in praesenti clarescit! In hac, obsecro, nostra tecum semper vigeat memoria, ut fragilitas nostra vestris fulciatur orationibus, et non recedat de corde nomen diligentis te; sed in Christo sit unitas, sine quo nulla perfecta est charitas. 112 Multas habemus curiositates de fide catholica, quia plurimi sunt impugnatores. Ideo nobis necessarium est multorum fulciri intercessionibus, ut multis divina donante gratia prodesse possimus. Tempora sunt periculosa, et tribulatio super tribulationem semper advenit. Populus in egestate, principes in labore, Ecclesia in sollicitudine, sacerdotes in querelis. Omnia turbata sunt; tamen ille, credo, miserebitur, cujus misericordia speciosa est in tempore tribulationis; cujus te laudi et honori semper insistere multum gavisi sumus. Reficit enim spiritum nostrum de religiosa vita vestra, sive domo, sive in itinere. Ideo non est mihi admonere facientem, nec plena implere, sed congaudere gaudentibus, et in tuis profectibus Deum laudare. Dum poteris operare opera Dei : et dum lucem habeas, curre , donec pervenias ad bravium supernae beatitudinis . . Ego vero vernaculus sanctae Dei Ecclesiae vobiscum stare habeo, et quod sacerdotum Christi unanimitas credit et praedicat, in hoc ego laboro, et cum meis loquor, et pro filiis sanctae Dei Ecclesiae aperiam os meum, si ille implebit illud, qui ait: Aperi os tuum, et ego implebo illud . Desiderans docere viam Domini, et confirmare titubantes, et exhortari stantes, et erigere jacentes per eum et in eo, qui erigit elisos et solvit compeditos . Dominus Jesus Christus, pro quo mihi, et per quem mihi sermo est, ut eum verum Deum, et verum Filium Dei omnibus, volentibus et nolentibus audire, testamur. : et non mihi irascaris contra eum. Sciebam illum nolle quod vos velle sciebam; sed nolui, ut per me a te separaretur, qui ad te sanguine pertinebat, timeo, non spiritu. Tamen non est desperandum de eo, potens est Deus de lapidibus istis suscitare filios Abrahae . Benefac, obsecro, Mago meo nigro; erit enim utilis in domo Dei. Semper nobiscum fuit, bonam habuit voluntatem et humilitatem, seu in servitio Dei, seu etiam in lectionis studio; et quidquid ille accepisset, fac eum partiri cum plurimis, ut sermo Dei crescat in Ecclesia, cui Deo dispensante deservis. Saluta, obsecro, omnes fratres nostros in pace et charitate, Patremque nostrum Alimum episcopum, et caeteros consacerdotes vestros. Hortare illos semper ad praedicationis officium. Memento dum pallium accepisti apostolica sede, majus te accepisse onus, et debitorem esse omni personae et dignitati, fiducialiter verbum Dei praedicare]. Noli, noli tacere, sed clama, et ne cesses. Exalta sicut tuba vocem tuam , et ostende omnibus viam salutis aeternae, et dic: Currite, haec est via regia, haec est strata publica, quae ducit ad palatium Dei Christi, in quo est pax, laus et gloria, ad quem pervenientes memores estote mei.
(Joan. VI, 28) (Joan. XII, 35) (Phil. III, 14) (Psal.
LXXX, 11) (Psal. CXLV, 7, 8) (Matth. III, 9) (Isa. LVIII, 1) (III Reg. XVII, et Jac. V, 17) (Joan. I, 9) (Phil. IV, 7)
[Aquilae] [Albinus] [aestivi] [ Cod. Sal. pectori] [quod possum] [Candidus] [Utinam citius
superveniente aestate te mereamur videre. Nam
medio Maio, perficiente Deo, ad palatium me esse arbitror,

secundum quod domnus rex demandavit nobis.
Et Felix novitatis assertor habet juratum venire ad
domnum regem rationem reddere fidei suae. Ideo diligentius
orate pro nobis] [Libellos nostros, quos Hildegarius portavit de
sancto Martino, id est, sancti Ambrosii de fide catholica
ad Gratianum imperatorem, et Tractatus in prophetas
Joel et Amos; hos vero libellos, si in monasterio
remansissent, omnimodis tecum affer si venias;
sin autem, remitte nobis. Si vero portasset secum,
mittatur, ut reddat, ut benedictionem sancti
Martini habeat, quia de illius sunt armario, quem
nihil per nos perdere optamus. Illum vero praefatum
puerum bene fecisti, dum dedisti eum saeculo servire,
quia studium ecclesiasticae vitae noluit insisti
[ Leg. insistere] [ab] [ Kalendis Novembris solemnitas Omnium Sanctorum. 
Ecce, venerande Pater Arne, habes designatam
solemnitatem Omnium Sanctorum, sicut diximus,
quam continue in mente retineas, et semper
pro anniversario tempore colere non desistas, attendens
illud et intente considerans, quoniam si Elias,
unus ex illis, in Veteri Testamento oratione sua, dum
voluit, claudere coelum potuit praevaricatoribus, et
aperire conversis , quanto
magis 113 Omnes Sancti in Novo Testamento? ubi
eis specialiter et patenter claves regni coelesti commissae
sunt, et claudere coelum possunt incredulis, et

aperire credentibus, si intima dilectione honorificantur
a fidelibus, et coluntur glorificatione eis condigna.
Quod ut fieri digne possit a nobis, lumen verum,
quod illuminat omnem hominem ,
Christus Jesus, illuminet corda nostra, et pax Dei,
quae exsuperat omnem sensum , per intercessionem
Omnium Sanctorum ejus, custodiat ea
usque in diem aeternitatis. Hanc solemnitatem sanctissimam
tribus diebus jejunando, orando, missas
canendo, et eleemosynas dando pro invicem sincera
devotione praecedamus]