EPISTOLA XII. AD HAMONEM BORDESLEIAE.
Raro suo dilectori HAMONI Bordesleiae abbas.
Memor tuae dilectionis et benignae petitionis, qua me aliquid scribere vel dictare postulasti, tandem pareo, et si quid datur otii, libenter idipsum studio tuae benignitatis impendo. Nam, cum tibi auditum fuerit me pro creditae mihi dispensationis officio verbum exhortationis aliquoties habuisse cum fratribus, coepisti et ipse praesens exhortari, ut si quid mihi Dominus de Spiritu suo in Scripturis revelasset munificentiae, non ingratus stylo illud exciperem, et quod gratis acceperam, aliquorum aedificationi profuturum gratus ipse publicarem. Affirmas enim multiformem gratiam simplicis verbi Dei, non uno tantum modo piis mentibus intimandam, sed variis tractandam esse doctrinae schematibus. Verum, sicut ipsos corporum sensus, per quod ad intelligentiam nobis via est, diversos inter se variosque natura constituit, sic verbum Dei variis tractandum esse doctrinae schematibus, et nunc annuntiatione, nunc Scripturae subministratione, ad pia corda trajiciendum, donec formetur Christus in nobis et simus omnes docibiles Dei . Adnectis insuper eorum, quae in ecclesia velut declamationis modo pronuntiantur, velut cum sonitu deperire memoriam, nisi Scripturae velut quodam retinaculo teneantur, et sicut interventione visus redintegrantur memoriae legentium animis ingerantur. Quantum replicas illud Sapientis eloquium: « Aurum melius dispersum rutilat quam signatum; » nihil a vilibus gemmae differunt nisi publicentur. Sententia quoque distributa suscipit incrementum, et avarum dedignata possessorem, nisi publicetur, elabitur. Postremo, ne quid habeat excusatio diverticulum, desidiam nostram vehementer illa Domini voce perterrens: Serve nequam , quare non posuisti pecuniam meam ad mensam, multa quidem sic colligis ut torporem excutias, repellas ignaviam, et me, vix ausum hactenus prodire in publicum, de latibulo silentii in lucem eloquentiae trahas. Imperiosa me charitate perurges. Unquam me in vos vis, ut non sit quod respondeam, nisi me vel non posse quod exigis, vel amico nolle praestare quod possim. Horum quodcunque dixerim, eo animo es, ut aut doli me arguas, aut injuriae. Utrumque vereor, et dum aurea me charitatis compede vinctum tenes, facio quod captis hodie mos est, dum de pretio requiruntur et timent, totum spondent quod exactor vult. Sic ego, ne charitatis damna sustineam, ne minus in Christo diligar, negare tibi nil audeo. Verum ea quae tutis tantum auribus hucusque commiseram, jam nunc examini tuo oculisque introspicienda committo. Scio quanta amplecteris gratia quidquid est illud quod offero, et quod duo minuta, quae amicus dat, magni faciet apud te quia non ex abundanti sed ex modico dat.
(Joan. VI) (Matth. XVIII)
[lapidibus]