EPISTOLA LXXXV. N . . . BONIFACIO. [A. D. 752.]
Domino meo desiderantissimo, et in litterarum studio devotissimo eruditori, Bonifacio, summi pontificatus infula praedito, N. ex multis quoddam pietatis vestrae emolumentum, amabilem devotae charitatis in Christo salutem.
Sacra Scriptura admonet ne sine consilio inconsulte aliquid agamus, sicut scriptum est: Omnia cum consilio fac, etc. Ideoque fore ratum aestimans rusticitatis meae litteras sagacitatis vestrae celsitudini dirigere, hisque occasionem petitionis meae desiderium intimare, quatenus utique, perspectis, providus praeceptor meus decernat quod sibi optimum videatur, famuloque suo suae voluntatis nutum placidus indicet, cui subnixus libenter obtemperem. Fateor itaque tibi, magistrorum charissime, postquam, sanctitatis vestrae licentia, lectionis scrutandique causa, si aliquid tamen ingenioli mei parva scintilla intelligere vel investigare valet, bonitatis vestrae mercedi primitus post Deum imputo, Thuringiam perrexi, diligentiam lectioni adhibere tam studiose non posse quam indiguisse sciebam. Duabus quippe causis resistentibus, oculorum scilicet caligine, et capitis dolore, tertioque in visceribus vitio praecipue, id est, torpore mentis; idcirco paulo diutius manere mihi Paternitas vestra hic concedat, ut qui, juxta Apostolum, siticulosum filium vestrum lacte potetis, nec adhuc solito panis esui assuetum, opportuno tempore servitutis vestrae ad officium, larga Christi clementia praeeunte, et vestris orationibus intercedentibus, robustiorem recipiatis. Sin vero aliud discretioni vestrae placuerit, si ille vires dederit, cum nihil infinita saecula addere, vel adimere valeant, ipso quo jubebitis tempore, promptus redibo. Interea per misericordiam Dei obsecro, cujus totus orbis terrarum plenus est, velut flexis genibus ac curvato poplite supplex sublimitatis vestrae vestigia amplectens, ut pro meis innumeris facinorum criminibus apud misericordem et justum Judicem intercedere dignemini; nec tamen ex hoc serenitatis vestrae gratiam perturbem, cum Jesus noster gloria coeli, salusque mundi, cui cuncta patent, et quem occulta non latent, imperet dicens: Petite, et dabitur vobis, et reliqua. Quia nec tam ex hoc ventosae temeritatis typo mihi subrepere posse quam remedium salutis arbitror inveniri, dum et ipse me aegrotum agnosco, et medicum quaero, hos tibi versiculos, Pater amande, subter scriptos causa correctionis direxi, cupiens industriae vestrae scripta promereri, quatenus erroris mei anfractus ex ipsis certe cognoscam. Sancta et individua Trinitatis divinitas excellentiae vestrae dignitatem, jugiter longe lateque catholicis Ecclesiarum plebibus praesidentem, usque ad supremum vitae cursum, contra omnia proficientem adversa, custodiat. Crescere te Deus omnipotens in opus pietatis Perpetuo faciat lucro multarum animarum, Dives opum coeli, auscultare Dei merearis Ut tandem vocem laetam: Bone, serveque fide, Summa tui Dominique Dei nunc gaudia scande. Pauca super fidus fueras quia, multa super te Constituam: requies tibi sit haec certa salusque, Spesque, favente Deo, pariter, qui cuncta creavit, Ac regnans vivit seclis prior omnibus idem, Calce carens et principio, clementia cujus Me miserum te larga monebat adire magistrum. Mole gravi noxae pressus, sine lumine cordis, Otia dum vagabundus amabam, dulcia credens, Quae constant cunctis animabus noxia semper. Pectoris obtusi tenebras sed gratia dempsit. Salvantis Christi, gratis pia sensibus augens Dona meis stolidis. Cui laus et honor sine fine; Atque tui, tibi crescat in arce, laboris olympi, Directi callis ductor, mercesque, corona, Ingeniique tui quod sum pars ultima magni.