EPISTOLA CCCLXXXVI. EORUMDEM AD CONVENTUM CANTUARIAE.
ALBERTUS et THEODWINUS cardinales conventui Cantuariae.
Laetamur nos, laetatur et quae audit congregatio universa justorum, quod mortem sanctae memoriae Thomae, quondam archiepiscopi vestri ita in conspectu suo Deus pretiosam ostendit, et venerandam ejus memoriam tot miraculis illustravit, ut odor unguentorum ipsius jam fere per totum corpus Ecclesiae se diffundat, et virtus ejus in Oriente et Occidente communiter praedicetur. Ita ut qui felicibus illius actibus, dum viveret, invidebant, nunc casibus humanis eo exempto, et ad supernorum societatem, ut credimus, fide ac zelo sacerdotali promerente translato, venerentur virtutem ipsius, et ei qui facit mirabilia magna solus, gratiarum referant actiones. Quia igitur videtur idoneum, ut cum magnalia, quae facta sunt apud vos, populorum turba decantet, et gratiarum actio et vox laudis resonet in commune, Ecclesia vestra, quam tanto munere gratia divina donavit, sub atrocitatis obtentu diutius non debeat a Conditoris laude cessare, reddentes nobis mutuae salutationis alloquium, et petitioni vestrae devoto concurrentes assensu, fraternitati vestrae mandamus, quatenus convocatis episcopis et abbatibus provinciae vestrae, qui vobis ad hoc idonei visi fuerint, cum solemnitate congrua, adhibito, sicut majoribus visum fuit, moderamine, denuo ecclesiam vestram consecretis. Si quid minus fuerit solemnitate, divinorum miraculorum poterit illustratione suppleri. Nos sane si aliquid fuerit, quod ad profectum vestrum et ecclesiae vestrae facere valeamus, quantum cum Deo poterimus, libenti animo faciemus. Te Deum laudamus.