XXXIX.  Urbanus II monasterii S. Theotfredi Calmiliacensis bona confirmat.  (Anno 1090)[MABILL.  Acta SS. ord. Bened.,  V, 274.] XL.  Privilegium Urbani II pro Vallumbrosanis.   (Anno 1090.) [ZACHARIA,  Anecdota medit aevi,  223 ex archivo S. Michaelis de Furculis.]
URBANUS episcopus, servus servorum Dei, dilectissimis filiis, universae Vallis Imbrosanae congregationi, salutem et apostolicam benedictionem.
Cum universis sanctae Ecclesiae filiis ex apostolicae sedis auctoritate ac benevolentia, debitores existamus, illis praecipue locis atque personis quae specialius ac familiarius Romanae adhaerent Ecclesiae, quaeque ampliori religionis gratia eminent, propensiori nos convenit charitatis studio imminere. Quia igitur propositum nostrum, divina praeveniente ac subsequente clementia, religionis vestrae simplicitas bonae opinionis odorem, et prope et longe positis aspiciunt, nos vestro provectui annuente Domino provectus adjungere cupientes, coenobium vestrum pro beatae Mariae semper virginis reverentia, cui dicatum est, in Romanae Ecclesiae proprietatem, et tutelam atque protectionem apostolicae sedis accipimus, et, apostolicae illud auctoritatis privilegio munientes, ab omnium principum jugo liberum permanere decernimus. Per praesentem igitur nostri privilegii paginam, apostolica auctoritate statuimus ut quaecunque hodie vestrum coenobium jure possidet, sive in crastinum concessione pontificum, liberalitate principum, vel oblatione fidelium jure atque canonice poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. Illis successoribus, dico, qui eumdem religionis usum, et fidei constantiam observare et strenue omnipotenti Domino in eodem proposito deservire satagerint. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, sive basilicas, ordinationes clericorum liceat vobis a quocunque volueritis catholico episcopo Romanae Ecclesiae gratiam atque communionem optinente percipere. Qui, nostra fultus auctoritate, quae postulant indulgeat. Ad haec censemus atque statuimus ne ulli omnino hominum liceat idem coenobium emere, perturbare, aut ei subditas possessiones auferte, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare; sed omnia integra observentur eorum pro quorum sustentatione ac gubernatione concessa sunt usibus profutura. Nec ulli episcopo potestas sit excommunicationem aut interdictionem vobis ingeminare, ut qui in speciales estis filios apostolicae sedis, nullius alterius judicio temere exponamini. Quia vero plura sancta monasteria, congregatio videlicet dicta Salvii juxta Florentiam, Sancti Fidelis de Strumii, Sancti Salvatoris de Sophena, Sanctae Mariae de Nerana, Sancti Coxiani de Monte Schalario, Sancti Angeli de Passiniano, Sancti Laurentii de Cultuboni, Sancti Salvatoris de Ficiclo, Sancti Angeli juxta Pistoriam, Sancti Salvatoris de Vadeno, Sancti Petri de Mischeto, Sancti Pauli de Rasolo, Sanctae Reparatae de Marradio Faventinae dioecesis, et congregatio de Rivis Caesaris, et congregatio de Fontana Taonis, et congregatio de Monte Armato in Bononiensi dioecesi, inspirante Domino in eamdem vobiscum formam religionis consenserint, nos, et ipsis et omnibus qui se in crastinum eidem religionis usui ex integro sociare voluerint, praesentis privilegii libertate apostolica auctoritate concedimus quandiu in eadem religionis et consuetudinis unitate persistere procuraverint. Constituimus autem ut eorum omnium caput vestrum, quod in Valle Imbroxiane situm est, monasterium habeatur. Sane cum terminus vitae pastori vestro divina dispositione contigerit, qui ejus loco substituendus fuerit, quia et vobis et aliis omnibus praeesse debebit, omnium, qui caeteris praesunt monasteriis, consensu et judicio eligatur. Quod si forte ex ipsis abbatibus quilibet Domino disponente ad hoc generale regimen electus fuerit, ad vestrum principale coenobium principaliter transeat, et ejus mox judicio, sicuti in diebus venerandae memoriae Joannis primi abbatis vestri factum constat, caetera omnia unita vobis monasteria disponantur. Vos igitur, filii in Christo dilectissimi, nolite negligere gratiam, quae in vobis est, quae data est vobis per unitatem sanctae observationis et religionis. Haec meditamini, in his estote, ut profectus vester manifestus sit omnibus . Participes enim Christi effecti estis, si tamen initium substantiae ejus usque ad finem firmum retineatis . Mementote quod Dominus ait: Qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit . Itaque sic luceat lux vestra coram hominibus, ut videant opera vestra bona, et glorificent Patrem vestrum qui in coelis est . Ad indicium autem perceptae hujus a Romana Ecclesia libertatis per annos singulos duodecim sagi cilicii brachia Laterani palatio persolvetis. Sane si quis in crastinum archiepiscopus, aut episcopus, imperator, aut rex, princeps, aut dux, comes, aut judex, aut persona quaelibet magna vel parva, potens aut impotens, hujus nostri privilegii paginam sciens contra eam temere venire tentaverit, secundo tertioque commonitus, si non satisfactione congrua emendaverit, a Christi et Ecclesiae corpore eum auctoritate potestatis apostolicae segregamus. Conservantibus autem pax a Deo, et misericordia praesentibus et futuris saeculis conservetur. Amen. Amen. Amen. Scriptum per manum Gregorii scriniarii atque notarii sacri palatii. Datum Romae per manus Joannis sanctae Romanae Ecclesiae diaconi cardinalis, anno Dominicae Incarnationis 1090, indictione XIII, octavo Idus Aprilis, anno pontificatus domni Urbani papae secundi tertio. Bartholomeus, quondam Baronis imperiali auctoritate judex ordinarius atque notarius, scriptum privilegium, et apostolicas litteras, et omnia scripta, unde hoc exemplum scriptum est, vidi et legi, et, prout ibi inveni, hic inde transcripsi, et fideliter exemplavi, et ad majorem fidem habendam signum meae manus apposui ex auctoritate mihi concessa, et data a venerabili Patre domino Thoma, Dei gratia Pistoriensi episcopo in episcopatu Pistoriensi, praesentibus domino Ticcio plebano plebis de Laiatico, et presbytero juncta capellano plebis praedictae, et Armaleone quondam Infrangipanis et Curso Doni testibus rogatis et vocatis ad haec, sub annis Dominica Nativitate 1288, indictione secunda, die vigesima Septembris.
(I Tim. IV, 15) (Heb.
III, 14) (Matth. XXIV,
13) (Matth. V, 16)