EPISTOLA CXLV. AD ARNONEM ARCHIEPISCOPUM.  (Anno 801.)   Epistolae ad se missae respondet. Rursus praesentia Arnonis frui desiderat, impeditus ipse venire ad palatium.
Domino merito in membris Christi amantissimo Albinus matricularius sancti Martini sempiternam salutem.
Currenti legatione, litterae beatitudinis tuae venerunt ad me, suavissimae salutationis asserentes verba, quibus laeto perlectis animo nota agnovi, desiderata consideravi, laeta legebam in omnibus vestri animi sanctissimam de nobis devotionem vigilare. Tua vero sanctitas vigilet super gregem Christi, ne lupinis morsibus aliquis 160 desit gratiae Christi tuis subjectis admonitionibus ad te respiciens, quia perditio cujuslibet animae pastoris est detrimentum. Ille felix est qui castigatione Dei catenatus est, et ab hujus saeculi turbatis liberatus procellis. Nec unquam tantum divitiis saeculi circumfusus laetabar, quantum consideratione quieta vitae meae gavisus sum. Opto, Deo miserante, ut per tuam efficiatur dilectionem, quod per meam segnitiem fieri non poterit, id est, ut amplexibus et alloquiis charitatis vestrae liceat mihi aliquam horam perfrui. Non est episcopus, cujus magis velim praesentia uti, secundum Dei miserationem, quam vestra. Quod ut fiat, ille efficiat, qui ait: Ubi sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum . Periculum est fragili animo in hujus saeculi permanere tempestate. Martha ministrabat Christo, sed tamen circa plurima occupata, Domino dicente, legitur esse: Maria vero optimam partem elegit, quae non auferetur ab ea in aeternum . Mirabar in quadam chartula dilectionis vestrae quoddam verbum, quod ibi legebam in eo; ubi post competentes et animo meo desiderabiles sensus dixisti, quod propter occupationes nil mihi transmittere potuisses munusculi; quasi in auro vel argento charitas nostra consistat - dum tanta est, ut vere fateor, in animo meo: vel etiam, ut credo, et in tuo: ut in comparatione ejus charitatis omnis divitiarum species vilescat. Illa est vera, de qua modo scripsisti, pericula fluminum non subire, de quibus dicitur: Flumina multa non obruent charitatem . Haec vigeat in cordibus nostris, non vana auri vel argenti species: quae non prosunt possidentibus illa, sed magis obsistunt, nisi eis qui illa uti ad salutem animae suae in largitionibus pauperum didicerint et opere perfecerint. Omnipotens Deus sanctitatem tuam ad multorum profectionem salute perpetua, benedictione felici incolumem protegere et custodire dignetur, domine Pater dilectissime et desiderantissime, atque honore in Deo dignissime.
(Matth. XVIII, 20) (Luc. X, 40, 42) (Cant. VIII, 7)
[Aquilae archiepiscopo] [ Mab., laetus] [Ad quas accito notario propter festinationem
portitoris pauca rescribere curavi; maxime quia per
Candidum filium nostrum, fidelem famulum vestrum
 duas ante direxi chartulas, unam ad Gandolfo-villam,
aliam ad Aquis palatium; quem reor, miserante
Deo, te revertentem ibi invenisse, qui omnia
de nobis tibi viva voce pandere potuit, quomodo Dei
clementia super infirmitatem et senectutem nostram
respexit, et nos pacifice a strepitu hujus saeculi liberavit;
ut quieta conversatione spectarem diem extremum,

qui pene nemini longe est, sed maxime timendus
est ei cui prope esse agnoscitur et jam in
januis stare.] [ Mab., aliquid] [ F., abjectis] [ Vocatus fui
ad dominum meum David, sed infirmitate tardatus
non veni, seu et voluntate fui detentus.] [Si placet Deo, ut venias ad limina S. Martini
multum desidero, opto atque deprecor. Sin autem,
vel litterae vestrae veniant loquentes in aures Albini
tui, uti per portitorem illarum longiorem chartulae

serim vobis dirigere valeam.]