IV. BULLA PRO ECCLESIA GERUNDENSI. (Anno 892)
FORMOSUS episcopus, servus servorum Dei, R. et S. Servo-Dei sanctae Gerudensis Ecclesiae episcopo, et per te in eadem venerabili Ecclesia in perpetuum.
Sicut per donum sancti Spiritus beato apostolorum principi Petro et coelesti regni clavigero ligandi atque solvendi ab ipso Domino tradita est potestas evangelica, subsequente lectione quae ita inter caetera ait: Tu es Petrus et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam , et reliqua, etc.; ita sedes apostolica, canonica legalique auctoritate suffulta, omnibus Ecclesiis Dei per universum orbem diffusis suffragia et justa postulationis subsidia ut praebeat, tam divini quam humani juris ratio postulat. Igitur veniens, jam dicte Serve-Dei venerabilis episcope, causa orationis ad eorumdem sanctissima beatorum apostolorum limina, subjecisti nobis quatenus apostolicae nostrae confirmationis privilegio confirmare deberemus omnes res mobiles ejusdem Gerundensis Ecclesiae, in honorem sanctae Dei Genitricis et semper Virginis Mariae dominae nostrae, ubi beatus Felix Christi martyr corpore requiescit, hoc est domos, pleves, cellas, ecclesias, villas, et insulas, Majoricam scilicet, Minoricam, curtes, parochias, terras, vineas, prata, silvas, una cum familiis utriusque sexus, cum omnibus adjacentiis suis, quae a piis imperatoribus, regibus vel aliis Deum timentibus in eadem Gerundensi Ecclesia collata sunt, sicut ipse nunc usque legali ordine tenere videris. Unde salubribus petitionibus tuis inclinati decernimus et a praesenti hac decima indictione per hoc apostolicum nostrum privilegium roboramus, confirmamus, et in perpetuum stabilimus in usu et utilitate ejusdem Ecclesiae Gerundensis, cui praeesse dignosceris, id est omnes domos, cellas, ecclesias, villas, curtes, parochias, terras, vineas, prata, silvas, una cum famulis, et alia omnia quae ab imperatoribus, regibus et aliis Deum timentibus in eadem Ecclesia collata sunt, seu conferenda erunt, simul cum raficum, seu pascuarium sub tua tuorumque successorum ditione potestate omnimodis confirmamus; statuentes sub apostolica censura, seu divini judicii protestatione, et anathematis interdicti, ut nulli unquam magno vel parvo homini liceat quamlibet fortiam vel oppressionem in omnibus rebus ejus facere, aut potestatem aliquam habere, vel aliquam distringere, aut qualitercunque teloneum ab eis exigere, sive . . . . . ubicunque eos pro quibuslibet causis provocare praesumat; sed a providentia sui episcopi causa illorum audiatur et canonice terminetur. Si quis autem, quod non optamus, contra hoc privilegium a nobis statutum temerario ausu agere praesumpserit, sciat se anathematis vinculis innodatum, et nisi se arripuerit a re . . . . . . . . . . Caetera desiderantur.
(Matth. XVI)