EPISTOLA CXII. ELFLEDA ADOLANAE. [ANN. INCERT.]
Dominae sanctae atque a Deo honorabili Adolanae abbatissae Elfleda, ecclesiasticae familiae famula, sempiternae sospitatis salutem in Domino.
Ex quo nos formam vestrae sanctitatis ab adventantibus ex illis partibus, rumore celebri referente, cognovimus, in primis nos vestram visceraliter, juxta praeceptum dominicum, ex intimo pectore amorem cepisse, Domino dicente: Hoc est praeceptum meum, ut diligatis invicem; quapropter precibus subnixis suppliciter poscimus, ut sacrosanctis flammigerisque oraculis vestris nos apud almipotentem Dominum defendere dignemini, siquidem vobis vicem reddere nostra humilitas minime pigebit, apostolo Jacobo hoc ipsum praecipiente ac dicente: Orate pro invicem, ut salvemini. Insuper et summae sanctitati vestrae ac solitae pietati N. devotam ancillam Dei, ac religiosam abbatissam, charissimam fidelissimamque filiam nostram ab annis adolescentiae pro Christi charitate, et pro honore sanctorum apostolorum, Petri videlicet et Pauli, ad ipsorum sancta limina ire cupientem, sed a nobis pro necessitate atque utilitate animarum sibi commissarum hactenus detentam, obnixe omni cum diligentia commendamus, et precamur, quatenus cum affectu verae charitatis in sinum clementiae piae a vobis suscipiatur cum his qui secum comitantur, ut diu desideratum ac saepe coeptum iter, Deo auxiliante, adnitente etiam vestra pietate, tandem aliquando perficere possit. Quam ob rem iterum iterumque repetendo petimus, ut cum vestris indiculis missisque ad almissimam urbem Romam, prospero cursu suffragante sancto ac signifero apostolorum principe Petro, dirigatur; et si quando praesens, Deo volente, adfuerit, quidquid viva voce, qualibet occasione stimulante; pro sui itineris necessitate suggesserit, paratum apud vos invenerit. Orantem pro nobis sanctitatem vestram divina gratia tueri dignetur.