EPISTOLA CLXXXVIII. AD FILIUM AEGROTUM.  Solatur illum, et hortatur ad confessionem peccatorum.
Charissimo Filio unicae dilectionis in Christi benedictione salutem.
Festinavi obviam vestrae dulcedinis praesentiae, et ecce mutuata vice pro laetitia visionis vestrae, tristitiae chartula advenit, vestram denuntians lacrymabili textu infirmitatem, propemodum te in limine hujus vitae suspirare; sed quantum de tuo contristor labore, tantum de divina laetificor pietate, qui te tam diuturna infirmitate decoxit, ut purior appareas conspectui illius. Beatus homo, qui corripitur a Domino; flagellat vero omnem filium, quem recipit . Haec spes te consoletur, charissime fili, et si quid saeculi in tuam deveniat potestatem, quasi obsides pacis praemitte ad Dominum, et diligenter minutissimas quasque verborum et cogitationum, imo et factorum sordes apud confessorem fidelem et prudentem, secundum tuam conscientiam, purifica, ut nihil remaneat, in quo malignus te apud summum Judicem habeat accusare. In Domino Jesu fortissima spe confide, qui ad unam confessionis vocem latroni paradisum promisit: et si illius clementia, quae occidere solet et vivificare, te in pristinum sanitatis officium revocare velit, talis esto moribus, qualis nunc voluntate; et talis tunc opere, qualis nunc cogitatione, ut tibi in salutem proficiat perpetuam, sive infirmitatis labor, sive sanitatis effectus. Habes me, quantum valeo, fidelem sive in iter illud terribile adjutorem; sive in vitae praesentis solatium consiliatorem. Quod vero tua inquisivit charitas de duorum distantia locorum, id est, sive in canonica sede, sive in monachica sanctitate melius esset ultimi diei exspectare spiraculum? ubique Deus est, qui meritorum magis, quam locorum considerat qualitatem; et si sub orario plus laborasti, quam sub cucula in servitio Dei, quid causae est, in articulo mortis tui laboris insignes abjicere, et alterius quaerere judicium? Nisi forte sub cucula, Deo miserante ab hac convalescas infirmitate, militare disponis: tamen quamdiu vivas, in majorem sanctae Dei Ecclesiae profectum tuae cogitationis dirige voluntatem: orationum igitur causa et fraternae intercessionis solatium cum monachis corporis requies optanda esse videtur. Si quid perperam dixi, non mala voluntate, sed imperitia me arbitreris loqui: tu vero consiliarios tecum, scio, pios et prudentes habes, quorum consilio ad salutem animae tuae uti ratum esse videtur; mea vero parvitas nunquam a vestra recedit charitate, et si, ut decet, intelligere nequeat, tamen, ut debet, desiderare non cessat. Rogo ut quidquid de tua eveniat vita, citius me cognoscere facias, ut sive abeuntem lacrymosis prosequar intercessionibus. Deo miserante dies aeternos vel temporales habeas semper felices in Christo.
(Hebr. XII,
6)
[mutata] [ Ms. promittere] [ loco insignia] [si] [ob]