EPISTOLA CCLIX. G. CARDINALIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Laudat ejus in Romanam Ecclesiam zelum,  etc.  (Anno 1151.)
G. Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae diaconus cardinalis, dilecto ac venerabili fratri WIBALDO Stabulensi abbati, salutem et dilectionem.
Comparata nobis vestrae dilectionis in brevi collocutione notitia, et probitatis et industriae vestrae multis argumentis nobis probata experientia, ita animum nostrum vestrae fraternitati reddidit affabilem et benignum, ut sim ego unus, quo cum omnia ut vobiscum tutissime loqui possitis, vel si quid est, quod constitutae inter nos amicitiae vel brevitate temporis, vel non adhibita hucusque verborum sponsione, videatur deesse, id sine dubio suppleri credatis fervore dilectionis et indissolubili vinculo charitatis. Affectuosam vero sollicitudinem, quam erga matrem vestram sanctam Romanam Ecclesiam usque modo vos habuisse et assidue habere litterarum vestrarum series nobis manifeste declarat, debito benignitatis favore laudamus, et filialem devotionem vestram solito pietatis officio matri vestrae sanctae Romanae Ecclesiae subsidiaria ferre obsequia vera in Domino charitate rogamus. Illud vero quod a domino Conrado serenissimo rege per quasdam religiosas personas praequisitum fuisse significastis, sciatis de domini papae voluntate vel conscientia nullatenus processisse, praesertim cum sciamus hominem illum, de quo mentionem fecistis, nihil honorificentiae regii culminis exhibiturum nisi adventum regium in Tuscia vel in Romania jam certo certius persentiret, nec Romanae Ecclesiae expediret, ut ea exclusa tales personae super tanto negotio convenirent. Sed si ad partes Italiae, regium culmen divina providentia traxerit, tunc sancta Romana Ecclesia commode et honeste se interponere poterit, et domino nostro regi Conrado preces et quasi violentiam inferendo, illum vero minis et terroribus conveniendo, quidquid pium, quidquid sanctum, quidquid regiae magnificentiae dignissimum fuerit, sine ulla dubitatione poterit terminari.