EPISTOLA PRIMA.
Ad magistrum A. scribit sibi haud videri opuscula sua De glorificatione naturae humanae in Christo sedis apostolicae judicio iterum subjicienda esse, a qua olim jam approbata fuerint. Mittit et commendat ei opus suum contra Graecorum errores, etc.
Magistro A. frater G. salutem. Proxima inter nos collatione habita dixisti, frater in Deo dilecte, hoc tibi placere, ut sententiam De glorificatione in Christo naturae humanae, quae scriptis meis sparsim inserta multis est in signum, cui contradicitur, mitterem in curiam Romanam illic vel approbandam vel improbandam. Cum haec mihi dixisses, coepi deliberare utrumnam sic expediret fieri, ut hortabaris, et inter deliberandum revolvi scriptum nostrum ante hac in curia Romana sanctissimae recordationis Eugenio papae praesentatum, continens eamdem sententiam plene ac plane digestam in Tractatu psalmi LXIV. Igitur cum ille vir totus apostolicus hanc sententiam gratam et ratam habuerit, nostrique scripti opusculum quasi munus acceptabile apud se reposuerit, superfluum vel temerarium videtur, si eadem sententia semel in sede apostolica recepta iterum in examinationem revocetur, tanquam de illius viri sanctissimi et prudentissimi dubitetur judicio, qui revera sacerdos magnus in diebus suis placuit Deo et inventus est justus. Cujus erga me meaque scripta quam pia fuerit aestimatio novit prudentia tua. Nunc autem successori ejus Adriano papae, cum sim facie ignotus, et jam secundo ei scripta meae parvitatis fuerint porrecta, primo per dominum Babenbergensem, deinde per fratrem meum uterinum R., nec aliquod ab eo acceperim responsum per epistolam, non videtur consilium de caetero ingerere illi aliquod scriptum longa mora examinandum, cum illa utpote magnus et magnis ac multis intentus non valeat expediri fortasse ad parvulorum nostri similium scripta longa longanimiter audienda seu legenda. Unde scriptum nostrum De quaestionibus Graecorum et Latinorum domino Joanni cardinali presbytero, quondam Ecclesiae Jerosolymitanae archidiacono, videtur commendandum, quem sensi aemulatione bona contra Graecorum errores accensum, quatenus ipse idem secundum datam sibi a Deo prudentiam perspiciat, ac, prout ei videtur, inde faciat sive magistro Moysi illud mittendo, sive aliis Graecis, qui ad curiam veniunt, illud porrigendo, ita scilicet ut et ipse non videatur arguendus de pecunia domini sui abscondita, si viderit eam posse ad lucrum exponi per suam industriam. Nam ego qualiscunque servulus pauperum Christi non parum laboravi eamdem pecuniolam pro posse meo de agro Scripturarum effodiendo, quam tamen senio et morbis debilitatus ad Romanorum seu Graecorum mensam per me ipsum ferre non valens, illi mitto et committo quem prudentem nummularium esse non dubito. Dominus autem veniens cum usuris illam exiget, et unicuique nostrum reddet mercedem secundum suum laborem, mihi parvulo fossori, illi magno dispensatori, tibi utriusque mediatori. Lege, si placet, primam partem in secundum quinquagenarium Psalmorum, in qua psalmum supra commemoratum invenies ultimum, neve dubites per omnia sensisse mecum sanctissimae recordationis Eugenium papam. Considera ipsius epistolam nostrae parvitati missam post finem psalmi praenominati annexam.