EPISTOLA XI. THOMAE ARCHIEPISCOPI EBORACENSIS AD LANFRANCUM.
Rogat ut ad sacrandum Orchadum episcopum Wingorniensem et Dorcacestrensem episcopos Eboracum mittat, spondens nullum propterea jus in illos se vindicaturum.
Piissimo et sanctissimo Cantuariorum archiepiscopo, totius quoque Britanniae summo pastori LANFRANCO, THOMAS fidelis suus, et nisi praesumptuosum sanctitati suae videatur, Eboracensis Ecclesiae archiepiscopus, coeli portas Petri jure , justis et injustis juste aperire et claudere. Ecce filius tuus ad te clamat, sed magis filia, Eboracensis videlicet Ecclesia, ad eam, cui dispositione divina praesides, Ecclesiam, tanquam ad maternum recurrens sinum pie postulat, ut ex abundantia maternarum deliciarum reparetur inopia suarum se deserentium; imo longe, et inter barbaras nationes positarum virium . Siquidem venit ad nos clericus quidam, quem misit Paulus comes cum litteris sigillatis de Orchadum partibus, significans in eis episcopatum suae terrae eidem clerico se concessisse; at ille antecessorum suorum ordine custodito postulat a nobis episcopum se consecrari: cui quod juste petit, injuste denegare non possumus. Precatur ergo, ut nobis duos episcopos dirigat paternitas vestra, quorum fulti orationibus et auxilio, tantae rei sacramentum compleamus canonice. Illa autem procul arceatur suspicio, quam nuperrime nobis noster frater et coepiscopus subintulit Remigius, me scilicet inposterum questurum Dorcacestrensis, vel Vingorniensis episcopi hac de causa subjectionem. Dico enim coram Deo me nunquam hoc facturum. Si placet igitur sanctitati vestrae, ut juxta petitionem nostram nobis facere dignemini, locum Eboracum, tempus quinto Nonas Martias nobis immutabiliter constituimus, et vobis significamus. Ergo vivas, et valeas, et spiritualibus incrementis usquequaque proficias.
(Pater sanctissime)
[ al., vice] [ al., matrum] [ al., precamur] [ al., quaesiturum] [ al., vestram]