EPISTOLA XII.
ΑΥΣΟΝΊΟΣ ΠΑΥΛΩ. Ἐλλαδικῆς μετέχων Μούσης, Latiaeque Camenae, Ἀξίῳ Αὐσόνιος sermone alludo bilingui. Musae, quid facimus? τί κεναῖσιν ἐπ' ἐλπίσιν αὕτως Ludimus ἀφραδίῃσιν, ἐν ἤματι γηράσκοντες: Σαντονικοῖς camp οισιν ὅπη κρύος ἄσπετόν ἐστιν, Erramus gelido τρομεροὶ rigidique poetae. Πιερίδων τερενοπλοκάμων θεράποντες inertes. Πάντα δ' ἔχει παγετός τε pedum καὶ κρυμὸς ὀδόντων, Θαλπωρὴ quia nulla πέλει χιονώδεϊ χώρῃ, Et duplicant frigus ψυχρὰ carmina μητιόωντες. Ἀρχόμενος δ' ἄρα μῆνιν ἠώϊα. . . . Primitias Παύλῳ nostro πέμψω μελιηδεῖς. Μνημοσύνης κρηδεμνοκόμου πολύ inclyta τέκνα Ἐννέα verbosae, κρινοστέφανοί τε puellae. Ἔνθ' ἄγε μοι τολυπεύετ' ἔπη, κουρώδεα μολπὴν. Φρόνtibus ἡμετέραις πτέρινον praeferte libellum Υματαρ..· στίχον.. . . . Παύλῳ ἐφαρμόζητε μεμιγμένον . . . ᾠδήν. Οὐ γάρ μοι θεμίς ἐστιιν in hac regione μένοντι Ἄξιον ab nostris ἐπιδευέα esse καμήναις. Κεῖνος ἐμοὶ πάντων μέτοχος, qui seria nostra, Qui joca παντοδαπῇ novit tractare παλαίστρῃ. Καὶ νῦν sepositus μοναχῶ ἐνὶ rure κρεβέννῳ, Ἀσταφύλῳ ἐνὶ χώρῳ, habet θυμαλγέα λέσχην, Ὄυτε φίλοις ἑτάροις, nec mensae accommodus ulli, Ὄττι ἀθελξινόοις . . . μὲν φάτο μούσαις. Jam satis, ὦ φίλε Παῦλε, πόνων ἀπεπειρήθημεν Ἐν τε fo ρῳ caus αις τε καὶ ingrat αῖσι καθέδραις, Ῥητορικοῖς lu δοισι καὶ ἔπλετο οὐδέν ὄνειαρ. Ἀλλ' ἤδη κεῖνος μὲν ἅπας juven άλιος ἱδρὼς Ἐκκέχυται μελέων τρομερὴ λάβε βλέμμα senectus, Καὶ minus in sumptum δαπανὰς levis arca ministrat. Οὐ γὰρ ἔχει ἀπάλαμνος ἀνὴρ. . . Κλεινικὸς οὐθ' ὁ γέρων. . . . . Aequanimus si qua fueris, ἐς πάντα μάλ' εὕδειν Malueris, λήθη δὲ πόνου ἔσετ', ἠδὲ πενίης. Κεῖνο δὲ παγκάλλιστον, ut omnibus undique mensis Σὺν φιάλῃ ἢ σὺν δέπαϊ συνοπάονι μουσέων Θυμοῦ ἀκηχεμένου solatia blanda requiras. Hic erit et fructus Δημήτερος ἀγλαοκάρπου. Ἔνθα σοι εἴδαρ ἔοι, πολυχανδέα pocula θέντι Κιρνᾷν, αἴκε θέλοις, νέκταρ vin οιο bon οιο Ambo igitur nostrae παραλέξομεν otia vitae, Dum res, et aetas, et sororum Νήματα πορφύρεα πλέκονται.