EPISTOLA PRIMA. AD EPISCOPUM N. . .  Duos e suis fratribus mittit, et suum adventum pollicetur.
Specialissimo seniori +, nostris temporibus cunctis hominibus sanctitate et justitia excellentiori, + abbatis vocabulo addictus solo nomine, una cum subjectis toto corde et ore perenne gaudium in utroque homine.
Omnimodis, reverentissime Pater, par esse scio, uti vobis servili famulamine obediam, quoad vivo. Hoc vero, prout posse adjacet mihi, devotissime totis corporis nisibus cupio adimplere. Sed doleo quod non condignum beneficiis, meae parvitati a vestra celsitudine saepe collatis, valeam exhibere. Spiritalis autem serviminis munia vobis impendere devotus rei regum Christo pro vestra salute indesinenter supplico totus. Spero equidem, quamvis terrena mihi facultas pro exhibendo vobis servitio deficiat, tamen in conspectu vestro aeque, ceu coram Deo, quia voluntas mea bona sufficiat. Qua de re voluntarius duos, quos jussistis, vobis dirigo fratres meos, et ob indissolubile inter nos vinculum charitatis vestri solius famulamini subjicio eos. Igitur propter coenobii mei desolationem, etiam si senior noster imperator meusque sibi ad serviendum illos juberet mittere, pro certo comperisset, me, licet non sine periculo meo, hoc praeceptum ejusdem praetermittere. Fateor enim in trutina cordis mei, praeponderando vestrum amorem, illius vincere timorem. Hac pro causa unice vestram pietatem flagito per verissimam fidem, qua Christus replevit, et quae ad notitiam omnium fidelium luce clarius inolevit, quatenus paterno affectu illos foveatis, atque ut citissime valeatis, cum gaudio eosdem ad me remittatis. Ecce iterum iterumque praecordia mea incipiunt amore interno ardere, quia magis ac magis desidero vestrum verus angelicum vultum videre. Hoc ergo, vita nobis comite, dum quantocius perficere quibo, gratulabundus vos facie ad faciem visurus adibo.