EPISTOLA XXXIV.  Ad Amedeum episcopum Lausanensem dilectiva, et laudatoria.
Patri suo frater NICOLAUS se ipsum ad pedes.
Multa praesumptio, si non multa esset dilectio, quod praesumo scribere vestrae sublimitati, affectus enim trahit me, qui nec legibus obtemperare, et cui reges imperare non possunt. Nescio enim quo pacto, ex quo vidi vos, dilectio vestra ipsis animae meae penetralibus largiter se infudit. Nec fuit mora inter aspectum et affectum, quamvis affatum tardius habuissem. Si ergo fidenter scribo ex hoc est quia fideliter amo, quasi si audax sum, non tamen mendax. Amor Dominum nescit, agnoscit amicum, et in infulis, dignitatis nescius, dignatione dives, affectu potens, suasu efficax, perspicax puritate: quid ergo si ascendisti sursum, domine mi, imo potius dilecte mi? etiam super pennas ventorum non subduceris affectui meo, et si ascendas ad coelos, sequar te quocunque ieris. Non enim amo pontificem, sed hominem qui zelum legis cathedrae contulit, non a cathedra suscepit. Quis ille, aiunt, vigor, quae solertia spiritus, quae saltu suae subtilitatis obstantia quaeque perrumpit, et quae possit de singulis artibus etiam cum singulis artificibus philosophari? Propterea supereminet illa mortalitatis tuae liberalitas, quae juxta oratorem se praebet blandam pueris, juvenibus comem, gravem senibus, confortans omnes, omnibus se conformans in sermone communis, in contubernio aequalis, in consiliis praecellens, et multum ambienda, quia minime ambitiosa. Vidi enim te sine superbia nobilem, sine invidia potentem, sine superstitione religiosum, sine jactantia litteratum, sine ineptia gravem, sine studio facetum, sine asperitate constantem, sine pluralitate communem, illud admirans quod eminenti scientiae conscientiam habes superiorem. Talem te credit spiritus meus, talem te loquitur affectus meus, assidue mihi submurmurans spiritum tuae suavitatis, mitto tibi librum magistri Anselmi de Spiritu sancto bene punctatum, nisi fallor, et emendatum: ego, inquam, qui tuus sum et tuus ero quandiu fuero, amantissime Pater.