EPISTOLA XII. EPISTOLA HERBERTI AD NICOLAUM PRIOREM INFIRMORUM DE MONTE ROTOMAGI.
Dilecto sibi in Christo, N. homini Dei, H. THOMAE Cantuariorum archiepiscopi miserabilis nunc et insignis exsulis socius, modicum id quod potest.
Suscepi charitatis tuae litteras, quibus si bene recolo monuisti, ut ego quibus possem modis efficerem, ne Cantuariensis ille a coepto fervore desisteret. Sed non est opus unguentis balsamum vel solem facibus adjuvare nec est necesse ad cursum anhelos urgere calcaribus. Cerno athletam Christi dimicare fortiter et quovis hortatore suo fortiorem, nec in cursu certaminis verborum stimulis indigere. Cerno, inquam, unicum diebus nostris ac verum athletam Christi doctum ab illo, unctum de illo, venditum cum illo, fugisse ut ille, sed gloriosum in illo, adversus quem amici sui et proximi appropinquaverunt, fremuerunt gentes, astiterunt reges et principes convenerunt, per omnia illius factus imitator qui fide et patientia haereditavit promissiones. Unde et contra mundum in theatro hujus mundi spectaculum factus et angelis et hominibus legitime magnum certat agonem et palmam supernae vocationis in anteriora sectatur, ad quam ut perseverando perveniat non mea hominis peccatoris exhortatione, sed gregis tui potius infirmi corpore et spiritu fortioris et tuae propriae orationis fortitudine indiget. Scripsissem plurima nisi ex scripti tui brevitate tuas quotidianas necessitates didicissem. Unde et ego sollicitudinis tuae circa plurima non immemor et scribendi non vivendi quidem a te ipso formam accipiens, paucis pauca respondi, magis tamen plura scribens tibi quam scripseris, reddens cum fenore quae accepi, sed id pro certo noveris, mi charissime, pars animae meae, et alter Nicolaus, mihi in praesentis exsilii mei naufragio, quod quae nunc accipis volo ut tu reddas cum fenore, et quoniam, ut aestimo, magnum gestas in pectore inferiorem non sentiam in sermone. Valeat pauper Christi in Domino.