EPISTOLA LXI. SUGERII AD EUGENIUM PAPAM.  Contra Clementem decanum Ecclesiae Parisiensis, qui cantori ejusdem Ecclesiae silentium indiscrete in choro imperaverat.
Amantissimo Patri et domino Dei gratia summo pontifici EUGENIO, SUGERIUS Beati Dionysii humilis minister, obedientiae et servitii plenitudinem
Nobilem Beatae Mariae Parisiensis Ecclesiam, invitante charitate, multisque rogantibus, Pater sancte, discretioni vestrae attentius commendantes, quia plus solito eget, ut plus solito subveniatis ad praesens, suppliciter poscimus. Cum enim venerandi status nobilitate, et famosa doctrinae lampade hactenus clarere consueverit, in defectu personatus decaniae vacillans graviter, si non ei subveniatur, declinare festinat. Cum enim qui alios doctrina et vitae exemplo praecedere debet, etiam sequi nesciat, profecto subditorum disciplina . . . per ejus inscitiam a doctrinae et prudentiae tramite exorbitat. Sane, cum in Galliis vestra Deo et hominibus grata fruemur praesentia, assumpto ejusdem Ecclesiae decano B. in episcopum Catalaunensem, propter diversarum partium Parisiensis capituli dissonantiam, qui crebro localiter convenientes, in acceptione ejusdem personae in decanum convenire non valebant, a paternitate vestra eamdem electionem committere honestioribus personis ejusdem Ecclesiae, quorum industria ad honorem Dei pacificaretur controversia, mandatum susceperunt. Qui parati obedire, quatuor ejusdem Ecclesiae canonicis, quorum unus hic erat , nihil mali in eis aut de eis suspicantes, electionem commiserunt. Qui quod semel inter se susceperant, extra se erogare recusantes, quin potius inter se retinentes, ipsi hunc de forsitan sibi in decanum elegerunt. Super quo valde mirati sumus, quod cum auctoritate vestra quatuor commissa fuerit electio, si tres quartum elegerunt, minus obedierunt. Quod si quartus cum aliis se elegit, paternitatis vestrae discretio infinite melius quam nos cognoscit quid fecerit. Verum si quod minus in electione invenitur, in personae probitate suppleretur, in recompensatione sustineri posset. Sed sicut perhibent qui eum noverunt, nec alicujus discretionis, nec bonae conversationis, nec bonae famae existit. Proniorem enim publice ac privatim dicunt eum ad omne deterius, expertem consilii et auxilii, in omnibus Ecclesiae necessitatibus pene nullum, sub quo languere potius quam prosperari Ecclesia valeat. Cujus indiscretionis argumentum in ea potestis actione cognoscere, quam episcopus Parisiensis paternitati vestrae transmittit, de ea quam audire potestis contra ejusdem Ecclesiae cantorem controversia eum movisse. Cum enim pro consuetudine Ecclesiae et apostolicae immunitatis auctoritate praefatus cantor ita decano parificetur, ut neque de ecclesiasticis, neque de civilibus, sive in capitulo, seu extra, absque ejus consilio disponere habeat, quadam die cum essent in choro horam canonicam decantantes, et cantor cuidam clerico loqueretur, quo more solet omnibus de canendis vel legendis pronuntiare, accepta inde occasione invective insiliens in cantorem, turpiter tacere imperavit, et dum cantor auditori prosequeretur quod incoeperat, admirans indiscretam decani vehementiam, decanus ipse more arreptitii furens choro decantanti silentium imperavit, non reputans quod se minimus canonicorum, nedum iste, qui more Ecclesiae illi parificatur, ut nihil absque eo neque in choro, neque in capitulo constituat, aliquid . . . in choro commisisset, in capitulo canonice corrigeretur, hinc emersit inter eos, cujus accusationem dominus Parisiensis episcopus paternitati vestrae scribere curavit, querela: hoc habuit primordium, hoc motus ille pedibus et manibus movet Ecclesiam, inquietat ut inquietetur, pacis et quietis ignarus. Cantor praefatus injuriam aliquanto quietius sustinens, tam per dominum episcopum Parisiensem quam per capitulum Ecclesiae, tam per dominum Antissiodorensem quem Suessionensem , per nos etiam et per alios multos ad justitiam faciendam et suscipiendam, ne indiscretus videretur, crebro se obtulit, et proniorem ad pacis compositionem et justitiae exsecutionem audivimus eum qui passus est quam qui fecit injuriam. Nec hoc solum aut primum factum est, quo Parisiensem Ecclesiam modo generaliter, modo personaliter, sicut indiscretione rapitur, vexare consuevit. Quae omnia si referrentur ad vos, fastidium generarent. Placeat igitur sanctae paternitati vestrae, ad quam omnia spectat corrigere, mutare, movere , taliter eidem Ecclesiae providere, ne in defectu decani intus et foris depereat, ne nobilis Ecclesia Parisiensis afflicta degeneret, ne cum non oporteat viri illius occasione omnino declinet. Sero fortassis ejus restitutioni manum referetis
( Clemens ) ( Clemens ) ( Theobaldum ) ( Hugonem ) ( Goslenum ) (oculi enim omnium in te sperant,
domine)
[Bartholomaeo] [ f. quin]