EPISTOLA CLXXXVI. SUGERII AD LUDOVICUM REGEM.  Regem regnumque Deo commendat, regi Ecclesiam Sancti Dionysii.
Glorioso Dei gratia regi Francorum et duci Aquitaniae L. charissimo domino nostro, SUGERIUS, omnium abbatum B. Dionysii minimus, devotas in Christo orationes et fidele servitium.
Gravissimi languoris longa attritione consumptus, dissolutionem meam imminere excellentiae vestrae significare dignum duxi, in bona spe et bona fide Dei misericordiam, quam nunquam in se sperantibus denegat, tota cordis intentione praestolando. Mirantur si quidem omnes quod tanto, tam longo dolore attritus supervixerim, existimantes hoc ex divinae pietatis largitione meae parvitati impertitum esse, ut cum tantum poenitendi spatium habuerim, annos meos in amaritudine animae meae recogitem, et mihi provideam. In tanto etenim honore positus, absque multis vivere non potui. Personam autem vestram, et personae prosperitatem, et regni statum Domino Deo attentius commendo; et ut inter felices reges coronam gloriae aeternae immarcescibilem obtineatis, qua possum prece divinae pietati supplico. In omnibus vero, et inter omnia, et ante omnia, pro nobili ecclesia Beati Dionysii, quae maxima regni et coronae vestrae portio est, nobilitatem vestram attentius deprecor, ut eam tanquam bonus dominus et pius foveatis, et manuteneatis, et ei consilii et auxilii manum porrigatis. Meminerit regiae majestatis celsitudo quomodo juvenis de terra vestra existis, nobile regnum Francorum in manu Ecclesiae dimisistis, per tot pericula et mortes Ecclesiam Orientalem visitastis; videte, pensate, ne tantum laborem amittatis. Diligite Ecclesiam Dei, pupillos et viduas defendite, et sic contra omnem potestatem, tam aeream quam mundanam, et contra aemulorum insidias, quos multos habetis, Deo auxiliante, poteritis resistere. Hoc enim est meum consilium. Hanc epistolam, quia me non potestis, vobiscum semper retinete, et quod in ea scriptum est adimplere satagite; pro vobis enim vobis loquor. Valeat celsitudo vestra.
[ add. delictis]