EPISTOLA XLIV. EPISTOLA RESPONSALIS AD EUMDEM.
Domino suo suus. Celsitudinis vestrae qua debuit devotione parvitas mea suscepit litteras. Quibus inspectis et perlectis anima mea sicut ex susceptione est exhilarata, ita et mox ex perlectis est perturbata. Scribitis enim vos non posse non mirari quod « in persecutionibus nostris litteras nostrae consolationis » postquam ultimam mihi rescripsistis non receperitis, « quae nostrae severitatem fortunae delinirent. » Ita scriptum vidi, legi et relegi. Et eo ipso in me ipso magis ac magis conturbabar, suspicatus ex hoc et veritus nullas penitus litteras parvitatis meae nomine ad beatitudinem vestram devenisse, praesertim cum nec in prioribus nec in posterioribus dignationis vestrae litteris ullam de receptis meis feceritis mentionem. Quod quidem necessarium propter bajulorum negligentias qui de facili spondent bajulandi officium sed eadem levitate calce averso flocci pendunt. Scio, certe scio me omne dignationis vestrae scriptum, nisi forte bajuli incuria fuerit, litteratorio officio praevenisse et sicut justum erat necdum salutatum salutasse; et sanctitati vestrae sicut in hac forma et in haec verba scripsisse: « Domino suo suus. Inter scribendum haec, imo priusquam scriberem, mox steti et haesi, dubius admodum quo dictionis genere vestram alloquerer paternitatem. Verum si interioris hominis vestri statum cognoscerem, nec haesitantis fluctuaret animus, nec scribentis erraret calamus. » Et caetera quae in eodem scripto continentur. Quod si scriptum tale in sanctitatis vestrae manus devenerit, gaudeo. Sin autem, non meae tarditati seu negligentiae, sed bajuli culpae ascribendum; et earum bajulum charissimi mei thesauri vestri servientem Gaufridum nomine de suppressione, quin potius de suffocatione interpello. Et quod de mentione litterarum per longa terrarum et maris spatia destinatarum omissa supra tetigimus, magis quam reprehensione deinceps, correctione propter bajulorum incuriam indiget. De his igitur hactenus. Et amodo beatitudinis vestrae litteris respondendum. Quibus verbum insertum est quod inter legendum plus notavi, in quo plus steti et haesi. Siquidem in eo et verbum persecutionis insertum reperi et vestrae severitatem fortunae, etc., etc. . . . . . . . . . . . . . . . paternitatis vestrae scripto mihi nescio quo in aure quasi dulci quodam susurrio instillante: Nil mihi rescribas, attamen ipse veni. Super quo celsitudini vestrae genibus advolutis gratias et item gratias ago. Et quidem opusculo super psalmos ab Hebraica veritate a Patre Hieronymo translatos completo, in quo jam per annos desudavi, spero me volente Domino vos visurum et vel in transitu tam desiderato vestro colloquio frui.