EPISTOLA XLII. AD ROBERTUM CAMERACENSEM ELECTUM. [A. D. 1173?]
ARGUMENTUM.-- Arguit R. praepositum Areensem, quod. electus in Cameracensem episcopum officio episcopi non fungatur, negotiis saecularibus se implicet, causas sanguinis agat, tyrannice subditos spoliet, nec moveri se a quoquam sinat.
Reverendo Patri ac domino R. praeposito Areensi et Cameracensi electo, suus P. Blesens. Batth. archid., salutem et salutis aeternae memoriam. In litteris quas tibi mitto, antefertur electo praepositus, quoniam apud reges terrae, et maxime in ore populi celebrius est Arcensis praepositi nomen, quam Cameracensis electi: nec mirum. Nam et apud te adeo viluit divina vocatio, quod et nomen et officium abhorres episcopi, et ingratus Altissimo oblatam tibi gratiam erubescis. Elegit te sibi Cameracensis ecclesia in pastorem et episcopum animarum; tu vero episcopatus emolumenta percipiens, adhuc praepositum electo praeponis, atque pastorale ministerium dedignanter accipiens episcopales reditus ad usus extraordinarios usurpare contendis. Doleo quidem, quia tuae consecrationis gratiam dilatio tam longa et tam periculosa suspendit. Episcopalis sane promotio semper cum onere impartitur honorem. Sed tu, impatiens oneris et laboris, in opere laborioso praecipuam appetis voluptatem. Scriptum est, quia indignum Christo se facit, qui Christi ministerium erubescit. Qui me, inquit Dominus, confessus fuerit coram hominibus, confitebor et ego eum coram Patre meo. Utinam minus esses sollicitus circa prudentiam hujus mundi, quae inimica est Deo: scientiam vero viarum Domini, et disciplinae ejus diligenter inquireres. Vereor enim ne in proximo tibi dicatur a Domino: Quia scientiam repulisti a te, ecce repello te, ne sacerdotio fungaris mihi. Tuae damnationis sententia jam in ore omnium plebescit. Noluit, inquiunt, benedictionem, et elongabitur ab eo. Tui opinionem nominis enormiter gravat, quod causas sanguinis agis, quod abjecta Ecclesiarum sollicitudine negotiis saecularibus te totum occupas et involvis. Verumtamen tui professio ordinis, nec degeneres saeculi curas, nec saevitiam gladii materialis admittit. Apostolus dicit: Saecularia negotia si habueritis, eos, qui contemptibiliores sunt inter vos, ad judicandum eligite. Non decet ordinem professionis tuae in alea tanti discriminis diutius ludere, et salute animae spreta te adeo damnabiliter saecularibus involvere, montemque Seir vertiginoso spiritu circuire. Vide, quid Propheta talibus imprecetur: Deus meus, pone illos ut rotam, et sicut stipulam ante faciem venti. Istos percussit Dominus in posteriora, quorum finis interitus, qui fundunt semen in terram, qui manna et gomor in putredinem vertunt, quorum flumina mutantur in sanguinem, scientia in errorem, quorum gloria transit in confusionem, et vita aeternatur in mortem. Salomon in Parabolis dicit: Ventilator malorum rex sapiens immittet eis rotam malorum. Haec est rota, qua volveris incessanter, dum publicis et laicis actionibus ambitiose te ingerens, Christi sacramenta profanas. Electus in pontificem sanguinolenta conscientia exerces gladii potestatem. Gladium materialem exerceat, qui accepit gladii potestatem: potestates equidem a Deo constitutae sunt, ut accipiant gladium ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum. De his autem qui sibi usurpant usum gladii, scriptum est: Quia omnis qui accipit gladium, gladio peribit. Nam et illi qui potestatem gladii ex officio acceperunt, quia tamen sibi commissa abusi sunt potestate, gladio perierunt. Certe si Romanorum principum fata seriatim consideres, nullum eorum invenies sanguinis effusorem, cujus sanguis effusus non fuerit. Julius Caesar a Bruto et Cassio, Antonius interemptus est a seipso, Claudius Caesar a Caio Caligula; Caius a praetorianis militibus est occisus; Nero, beatorum apostolorum Petri et Pauli occisor sui ipsius factus est interfector; successit Neroni Galba: quem interfecit Otho: qui etiam postea interemptus est a seipso. Successit ei Vitellius, qui morte occisus turpissima, humana caruit sepultura. Domitianus ei proximus, qui B. Joannem evangelistam in Pathmos insulam relegavit, damnatus est a senatu et in palatio interfectus. Aurelius Commodus, Helvius Pertinax, Julianus quoque Helvii interfector, Aurelius etiam Antoninus, Macer, Macrinus, Marcus Antoninus, Alexander Romanus, Maximinus Julius, Gordianus, Philippus et Decius, Gallus praeterea et filius ejus Volusianus, Quintillus, Aurelianus, Probus, omnes hi et alii, quos tam de gentibus, quam de Judaeis alibi recensemus, quia praesumptuose et inique gladii exercuerunt officium, in ore gladii corruerunt. Quia, sicut poeta commemorat: Ad generum Cereris sine caede et vulnere pauci Descendunt reges, et sicca morte tyranni. Verbum enim Prophetae est: Viri sanguinum et dolosi non dimidiabunt dies suos. Sane inter eos, quos modo notavimus gladio animas exhalasse, fuerunt plerique, qui non utebantur gladio, nisi ad fructum justitiae, vel ad rebellionem gentis barbarae expugnandam: et hi, completo debito vitae cursu, naturali resolutione corporis tributum conditionis humanae solverunt. Nerva enim, qui beatum Joannem ab exsilio revocavit: Aelius Adrianus, qui Jerusalem reaedificavit, et eam suo nomine Aeliam designavit: Antoninus etiam Pius et Antoninus philosophus gladiorum saevitiam evaserunt. Aurelius autem, et Julianus Apostata Christiani nominis persecutores pessimi ab ipso Christo coelesti judicio sunt percussi. Vereor, ne velis sequi vestigia Juliani, qui cum esset vocatus in Domini sortem, ut fieret imperator, fecit se Christianae professionis exsortem. Quid commodi tibi confert magnae in gentibus nominationis ambitio? Recole verba Christi, si te ejus discipulum profiteris: Principes gentium dominantur eorum, et qui potestatem habent super eos, benefici vocantur: vos autem non sic: sed qui vult inter vos major fieri, sit minister vester. Si acceptas ministerium Christi, si jugum Christi non detrectas, permane in ea vocatione, in qua vocatus es, dimittasque laicis populi principatum. Certe Philippus de Merlaico canonicus Carnotensis jugum Domini abjiciens, sicut scis, ad arma se transtulit: cumque magnis populis nuper praeesset, in praelio sagitta percussus interiit. Lex enim coelestis est, et regula divini judicii, quod exitus hujus vitae infelices habebit, qui mundanae dominationis obtentu Christi militiam derelinquit. Mors Philippi, et aliorum plurimum deterrere te potest. Dedit tibi Dominus in eis significationem, ut fugias a facie arcus. Scriptum quippe est: quia mulctato pestilente, sapiens astutior erit, justusque lavabit manus suas in sanguine peccatoris. Dicitur tamen, quod sic raperis ad vanitates, et insanias falsas, et quod abjecta gratia divinae vocationis, adeo ardenter affectas potentiam, ut subjectos spolies, ut per oppressionem tyrannicam de spoliis pauperum tibi iram et furorem Domini thesaurizes. Scriptum quippe est: Potentes potenter tormenta patientur. Plane, exactiones, quas sub praetextu comitis crebro facis, multorum, quas amicos et domesticos tuos existimas, tibi suscitaverunt invidiam, ut sint, sicut scriptum est, inimici hominis domestici illius. Detestabilis quidem rapina est in clerico: Rapinas, inquit Propheta, nolite concupiscere. Certe actum rapiendi prohibuit ille, qui projecit avaritiam ex calumnia, dum rapinae concupiscentiam interdixit. Gryphus, haliaetus, accipiter, milvus et vultur, quia rapaces aves sunt, reprobantur in lege Domini, et a sacrificio prohibentur. Si ergo vis teipsum offerre sacrificium Deo acceptabile, nec rapinis inhies, nec affectes potentiam, nec munus acceptes. Nam, teste Propheta: In quorum manibus iniquitates sunt, dextera eorum repleta est muneribus. Job etiam dicit, quia ignis devorabit corpora eorum, qui munera libenter accipiunt. Miror equidem, nec ad plenum mirari sufficio, unde haec ambitio maledicta adeo ardenter tibi obrepserit. Tribus enim episcopis abundanter sufficeret, quod tibi soli usurpas de patrimonio crucifixi. Vereor autem ne te reprobaverit Dominus, et abjecerit a facie sua, quia erubuisti ministerium ejus, et jugum ejus contumaciter abjecisti. Resipiscas igitur, et iram Domini praevenias tempestive. Nam, si acuerit ut fulgur gladium suum, si arripuerit manus ejus judicium, vereor ne tunc poenitere desideres, cum non possis. Cum enim exarserit in brevi ira ejus, succendentur inexstinguibiles flammae, quas tamen cum matura correctione, et paucis lacrymis poenitentialibus poteras exstinxisse. Quod asperius solito tibi scribo; quod numeri pluralis adulatione non blandior, pertinacia tua facit. Nam et exhortatorias, quas per abbatem Clarimarisci nuper tibi porrexeram, antequam easdem perlegeres, combussisti, et hominem Dei, qui verba vitae attulerat, contumeliis affecisti: cumque te pro posse suo a via mortis averteret, tu sanctissimam exhortationem ipsius canino latratui, sicut dicitur, comparasti. Dominus auferat cor lapideum de medio tui, et te in observantia mandatorum tuorum stabiliat, ut ejus minister esse desideres, qui venit ministrare pro nobis.