EPISTOLA CVII. LAMBERTI AD POMONEM SACERDOTEM.
Domno POMONI religioso sacerdoti et Deo amabili et omni suae congregationi, LAMBERTUS, sanctae Atrebatensis Ecclesiae servus inutilis et presbyter indignus, quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit.
Quoniam multa mihi de laudabili vestra vestrorumque filiorum conversatione referentes compatriotae mei honesti presbyteri L. videlicet atque A. dederunt mihi quasi quamdam fiduciam apud fraternitatis vestrae dilectionem impetrare quod postulamus. Postulamus namque instanter quatenus visibilem, ut dicitur, missae celebrationem, quam quidem frater canonicus vester apud Beatum Petrum vobis convicaneum monachus factus in confessione monasterii praedicti apostoli beatum Augustinum vidit et audivit agentem ad altare proprii sepulcri, vestro veraci stilo descriptum quod ibi cantatum est, quod lectum est nobis mittere dignemini. Communionem solummodo, hoc corpus quod pro vobis tradetur, praedicti fratres in illo officio contestati sunt se retinuisse et cantatam ibi fuisse. Bene valete, reverende et dilecte Pater, in unico Dei Patris Filio Salvatore nostro Domino Jesu Christo, et orate pro nobis. Visionis autem modum et tempus et horam cum Dominicae Incarnationis anno et indictione, sicut canonicum est, et quis fuerit in sancta Romana catholica et apostolica sede pontifex, et quis Thicinensi tunc praefuerit Ecclesiae, annotate.