LXXIII.  Urbani II epistola ad Guimundum episcopum Aversanum.--Id quod de Richardo, filio Burrelli, fecerit, probat.   (Anno 1088-1093.) [GRATIANI  Decret.,  causa XXIV, qu. 2, cap. 3.]
Sane quod super Richardo filio Borelli vestra fraternitas egisse innotuit pro zelo Dei, et animarum charitate, laudamus. Sed non adeo timendum, non adeo est vobis ab ejus eleemosynis abstinendum. Inter caeteros quippe nostra fidei patres beatus Leo papa doctor egregius . Constat ergo quoniam quibus vivis communicavimus, mortuis quoque communicare possumus. Nos plane inter duo oppugnantia positi, inter impios videlicet et schismaticos, schismaticis ullo modo communicare non possumus, aut licet: peccatoribus vero, et praedonibus dispensative propterea communicavimus, quia et Ecclesiam hactenus sustentaverunt et se fideles in posterum pollicentur. Alioquin oportet nos de hujus mundi partibus exire. Sub qua etiam sponsione nos ei nuper in beati Petri natalitiis absolutionem indulsimus. Quia ergo praedictus vir neque nominative excommunicatus, neque communicans cum excommunicatis ex nomine exiit, sed in Domini sui fide atque servitio permansit, licet nobis dispensative, id est, quandiu eos patimur, ejus eleemosynis communicare et defuncti animam Christianae religionis modis omnibus adjuvare.
(ut ex
opposito loquamur)
[quibus vivis, inquit, non

communicavimus, nec mortuis communicare debemus]