EPISTOLA CCCLVII. W. MONACHI EP. AD GILBERTUM.
Reverentissimo Patri et domino, et in Christi visceribus honorando, venerabili G. Londoniensi episcopo, frater W. Adelelini filius, suus filius et monachus, sancti Spiritus gratia illustrari, et ejus fortitudine in omnibus roborari.
Quid mihi gaudii, quid jucunditatis status incolumitatis et prosperitatis vestrae conferat, quid doloris, quid moeroris econtra adversitas si qua emerserit animae meae ingerat, solus ille novit qui inspector est cordium. Sed spero, confido in Patre misericordiarum quod procellam convertet in auram et omnes adversantes et malignantes vobis conteret sub pedibus vestris. Mi Pater, non auribus obstrepat, non animum offendat, quod vester ex intimo cordis prodit filius. Testor Jesum et angelos ejus me nihil more adulantium sed pro testimonio dicere. Dum spiritus hos artus regit, dum hujus vitae fruimur commeatu, spondeo, promitto, polliceor, semper vos mea lingua resonabit, vobis mei dedicabuntur labores, vobis desudabit ingenium. Praeterea sanctitatis vestrae scripta tam laetus accepi, quam avidus et ante ea desideraveram. Legi ea et sententiarum verba quae volvebam in ore, scintillas sentiebam in corde, quibus et concaluit cor meum intra me, sed nondum in meditatione mea exarsit ignis. O quantus in vestris meditationibus exardescit ignis, e quibus hujuscemodi evolant scintillae! Benedicti vos a Domino, qui me in benedictionibus dulcedinis tantae praevenire dignatus es ut daretur mihi vobis primum scribentibus fiducia rescribendi, scribere quidem ad vos jampridem gestienti, sed non praesumenti. Timeo dicere sed tamen dicam, quoties vestra scripta relego, quaedam mihi ante oculos praesentiae vestrae versatur imago, qua sitienti animae meae totius perfectionis summam praedicare videtur. Hinc est quod eloquia vestra tam ardenter diligo, quid ipsa uberius animam meam refocillare videntur. Mitte, dulcissime Pater, quae nondum misistis quia abundantius habebitis si habuero. Memor sit pater filii, qua filius patrem nunquam potest oblivisci. Sapienti sat dictum est. Vivat, valeat dominus meus, et gloria mea et exaltans caput meum.