EPISTOLA XCVI. LUDOVICI REGIS AD SUGERIUM.  Mandat ut adventanti sibi secreto ante alios occurrat, ut certior fiat de rumoribus circa regnum disseminatis, et sciat quomodo erga quemcunque habere se debeat.
LUDOVICUS, Dei gratia rex Francorum et dux Aquitanorum, SUGERIO eadem gratia Sancti Dionysii abbati dilectissimo, ac fidelissimo amico nostro, salutem et gratiam nostram.
Quanta animi intentione praesentiam vestrae dilectionis videre gliscimus, in praesenti scripto explicare nequimus. Nunc vero morae nostrae causam vobis notam fieri volumus. Postquam in Calabriae partibus applicuimus, tribus hebdomadibus plenarie reginam, quae nondum applicuerat, exspectavimus. Ipsa quoque ad nos veniente, per regem Rogerium Apuliae iter nostrum direximus, qui nos secum tribus diebus retinuit. Nobis autem ab eo discedentibus, graviter regina infirmari coepit. Illa vero convalescente de infirmitate, statim ad apostolicum tetendimus, cum quo per duos dies et uno similiter die Romae perendinavimus. Nos autem ad vos sani et incolumes venire festinantes, vobis mandamus ut uno die secreto ante alios amicos nostros ad nos pervenire non differatis. De regno enim nostro quamplures rumores accipientes, et certitudinem inde nescientes, a vobis discere volumus quomodo erga quemcunque nos habere debeamus vel continere; et hoc tam secreto fiat ut quod in praesenti scripto continetur, nemo nisi vestra persona cognoscat.