EPISTOLA XXI. AD EUMDEM JOANNEM.
Hormisda Joanni episcopo Nicopolitano cum synodo.
Optaremus, dilectissimi fratres, ab omnibus vos molestiarum fluctibus alienos, vitam sub tranquillitatis serenitate transigere, et Deo nostro, remota mundanarum tempestatum mentis perturbatione . . . . . moverunt: quia quae fieri nolumus, necesse est, ut facta doleamus. Sed abundat mundus incommodis et tentationibus: saeculum istud, in quo peregrinamur, expositum est passim, veluti magna moles, ventorum procellis. Ita fidelium mentes diabolicis pulsantur insidiis, et, sicut dictum est, qui volunt pie vivere in Christo, persecutiones patiuntur . Sed consolatur spes a justo retributore promissa: quia beatus est, qui non fuerit scandalizatus in Domino . Non dejiciant milites Dei impetus fragiles et caduci. Qui assistit strenuis, non delectatur ignavis. Facile contemnuntur ista quae transeunt, si illa quae sunt mansura cogitentur. Amplectenda est probationis occasio: quia licet sint dura onera laborum, praemia tamen majora virtutum. Quemadmodum par erit ei remuneratio, qui se imparem monstrat examini? Non simus segnes ad fortia, si pervenire cupimus ad promissa. Quis super hoc exspectet vocem hominis, cum quotidie nobis insonet sententia veritatis: Beati qui passiones patiuntur propter justitiam ? Sed ne me, fratres carissimi, spiritualia tantum vestrae exhibere credatis confirmationis solatia; providendis enim pro vestra tribulatione remediis, quantum in homine esse potuit, non quievi. Nam per legatos ad Orientis principem destinatos, et Thessalonicensem episcopum, ut ab infestatione vestra cessaret, admonui; et prorogatis paginis, ut imperatori supplicaretur, adjunxi. Haec quantum ad praesentia sunt provisa: sed illa quae ad spem futuram pertinent, haec sunt potius mentibus intuenda. Sane hoc me fateor fuisse miratum, quod inter allegationes angustiarum religiosae prudentiae vestrae haec potuit cura subrepere, ut a me sub consolationis colore dirigendi ad Thessalonicensem episcopum solidas litteras licentia posceretur. Egone hujus rei auctor existerem, quam si inscio me cognoscerem factam esse, culparem? Absit ista perversitas. Audite apostolicam vocem, sed personae meae convenienter aptandam. Si quae destruxi, haec iterum reaedifico, praevaricatorem me constituo . Nolite, obsecro, ad evitata vix redire contagia; nec pedes luto, quo tenebantur, avulsos, patiamini male rursus immergi. Sinite oblitterata esse transacta. Nemo mittens manum suam in aratrum, et aspiciens retro aptus est regno Dei . Impediuntur a processu propositi itineris, qui reflexis oculis respiciunt quod relinquunt. Non amant ecclesiasticae disciplinae eos in quibus remanet memoria illa perfidiae: totos ab errantibus oportet abscindi: quia in tantum detestabiles existimantur ad spreta redeuntes, ut B. apostolus Petrus melius illis esse praedicaverit, ut non cognoscerent viam justitiae, quam cognoscentes retrorsum reflecti in tradito sibi sancto mandato. In aperto est qua pertinacia traditae fidei debeat constantia custodiri, si tolerabilius est in errore persistere, quam coinquinationibus rursum, quas quis fugerit, implicari. Data pridie idus Aprilis, Agapito viro clarissimo consule.
(II Tim. III) (Matth. XI) (Matth.
V) (licet apud fideles
magna sint) (Gal. II) (Luc. IX) (II Petr. II)