EPISTOLA LXXIII. AD GUENILONEM.
Reverentissimo antistiti Gueniloni . . . cujus lectione vestra victus amore pene . . . per communem propinquum nostrum ab ra . . . dirigite. Quem quantopere diligantur . . . quod eum praeter vos nulli unquam passus sim . . . autem ecclesiae nostrae quod fanum appr . . . aequissimum jam decrevistis et . . . quaerere ipsi optime intelligetis. Quanquam in proximo conventu vobis gratias retulerim, putans penitus litem esse sopitam, noveritis nihil esse definitum, sed ad votum eorum qui etiam injuste non erubescunt, imo appetunt esse victores, occasione dilationis presbytero vestro praeparatum quod quaesivit emolumentum ac nostro, quam fastidit, jam spem inanem relictam. Proinde vestra insignis prudentia, quae didicit ex Evangelio non personaliter judicare, instructa est etiam illo veteri praecepto: Juste judica proximo tuo , judicii veritatem, ut coepit, constanter et cito perficiat, ne, quod absit, abutantur vestra nobilitate qui cupiditatis patrocinium suscepere. Nam et ipsa illis ad subversionem ecclesiae nostrae oratorium novum commenta est, et ne veritati acquiescant unanimitatemque charitatis dissolvant, adhuc inde sese hortatur. Peto etiam ut ad supplicationem Gerohaldi 117 presbyteri Lau. Diaconum ejus propinquum in ipsius titulo dignemini ordinare, quoniam difficultate visus frequenter non sufficit sacerdotale munus implere. Caete . . . perfectione quaeso me fieri e vestigio certiorem . . . digno tamen qualicunque parvitatis meae discedatis . . . valere feliciter . . .
(Levit. XIX)