CIX. AD DOMINUM PAPAM ALEXANDRUM.
Est quiddam quod inter omnia me laedit indignius, archiepiscopi scilicet mei in omni necessitate defectus, quem fere sepultum constat animo magis senuisse quam corpore, regiisque exactoribus mancipatus omnino semper quod a me in episcopatu meo episcopaliter constitutum est prorsus evacuat, nullamque mihi permittit reverentiam exhiberi, quia in omni malitia se reputant juste qualibet archiepiscopi sententia liberari. Absolvit igitur tam clericos quam laicos, qui ecclesiastico sunt a nobis anathemate condemnati, suisque reddit altaribus, quibus canonice fuerant in perpetuum spoliati, ipsosque parochialem populi curam gerere et in ipsa excommunicatione sacramenta conficere praecipit, cum facti mei nullam prorsus cognoverit aut quaesierit rationem. Quod sane eum facere certum est, ut sibi regis gratiam mea infestatione conquirat, quia ipsius in omni sua perversitate minister est, nec ecclesiasticam attendit in aliquo dignitatem. Super quibus omnibus cum vestrae innotuerit majestati, necesse erit a vestra gratia mihi provideri ne ipsius et suorum exponar injuriis, quoniam ab antiquo me sola prosequuntur invidia, et nunc audacius confidentia regiae potestatis occurrunt. Negotium hoc et alia quaedam nuntiis meis ad misericordiam vestram perferenda commisi, quos a vobis precor audiri clementius, et inditate remitti quia quasi praesentem ante oculos meos semper habeo sepulturam meam, quam instante jam conversione proposita praevenissem, nisi me haec et alia, quae vobis intimabuntur, obstacula reperissent.