EPISTOLA CV. AD MARCWARDUM ET EIGILEM.
Charissimis suis Marcwardo et Eigili Lupus plurimam salutem.
Octavo Idus Augusti litteras vestras accepi, cum essem in Farae monasterio, proficiscens ad generale placitum quod rex noster indixerat futurum VI Id. praedicti 157 mensis. Quia itaque quatuor mecum tantummono fratres habebam, et caeterorum voluntatem plene scire non poteram, et mira nimium res contigerat, sanctitati vestrae notum facio verae illius conversioni, si contigerit, me valde gratulaturum, et quaecunque in me commisit poenitenti ex animo dimissurum. Vos, dum a placito regredior, quod propter Deum coepistis, instanter elaborate perficere, videlicet ut integre ad Deum revertatur, et suam culpam in alium deinceps transfundere non nitatur. Temperantiae studeat, conspirationes non repetat, murmurum auctor nec particeps existat, seditiones nec faciat, nec foveat, sed quietem et ipse habeat, et alios habere permittat, et generaliter juxta Dei praeceptum declinet a malo et faciat bonum , et in diebus nostris in loco nostro nihil patietur unde juste queratur. Mox autem ut rediero, favente Dei gratia, ut vestrae suggestioni fratres pareant elaborare contendam, illorumque consensum sanctitati vestrae litteris exprimam et domino imperatori, cui propter singularem et ubique divulgatam pietatem devotissimi sumus, digno rescripto satisfacere curabimus. Benigne memorem nostri sanctitatem vestram felicissimeque 158 optamus, unice singulariterque nobis patres dilecti.
(quod scilicet G. in monasterio nostro
educatus, postquam divinam admonitionem assidue
audierat, nullam persecutionem passus, matura aetate
non eremum expetierat, sed, proprio relicto habitu,
dignitatem saecularem, quod diu meditatus et

confessus plurimis fuerat, lucraturus abierat, similibus
paria facturis felix iter paraturus, et nunc ad suggestionem
vestram proposito mutato ad Deum reverti
velle scribebatur a vobis,) (I Pet. III)