XXXIII.  Wigandi Tharisiensis abbatis litterae, quibus S. Ottonem ad reditum e Pomerania hortatur.   (Anno 1127.)
Domino et Patri charissimo pio Ottoni, episcopo ac gentis Pomeraniae apostolo, Wigandus Tharisiensis coenobii provisor indignus, dignum in omnibus servitium et orationum spirituale debitum.
Benedictus Deus, Pater misericordiarum, Pater luminum, qui ex utero formans vos servum sibi dedit in lucem gentium, ut salus ejus in extremis terrae per vos annuntiaretur, ac lumine fidei tenebrosa gentilium corda irradiarentur. Unde mater Ecclesia novo filiorum augmento digne laetatur, dum per ministerium vestrum multa millia barbarae nationis sacro baptismate renascuntur, et abjecta idolorum cultura, destructis delubris, reaedificatis ecclesiis verus Deus adoratur et colitur. Ergo post Evangelium alienis annuntiatum, post tanti ministerii opus consummatum, jam ad proprias oves revertenti pastori grex omnis laetabundus occurrit, clerus cum populo, ac singulari gaudio monachorum processio Patrem suum suscipit, concinens in jubilo cordis et voce exsultationis: Revertere, revertere, Sunamitis, revertere, revertere ut intueamur te . Ego autem horum omnium minimus, sed fidei et dilectionis integritate nulli secundus, circa festum S. Mauritii in Saxoniam veni, sperans optatissimum adventum domini mei, ut primus susciperem, quem novissimus deduxi. Sed redeunte nuntio vestro spe exspectationis meae frustratus, multum autem de certo reditu vestro laetificatus, quod corporali praesentia non potui, in spiritu humilitatis dominum meum primus salutare studui, dicens non sono tantum oris, sed flagrantissimo etiam jubilo cordis: Salve, magne Pater, dic libere, dic reverenter, Dic rogo versifice, inclite praesul ave. Exspectate redis populi spes, optio cleri, Digne dator legis, certa medela gregis. Nolumus ergo vos ignorare, Pater sanctissime, quia ex quo recessistis, semper imminebat nobis dies angustiae et tribulationis. Tyrannus enim Conradus toto pene anno in castello Nurnbergensi moratus bona episcopatus sibi vicina devastavit, de redditibus vestris frumentum ex parte abstulit, censum sibi persolvi statuit, villicum de Rustall bis captivatum omnibus rebus suis dispoliavit. Insuper urbem Babenberg callida machinatione, ut fertur, apprehendere studuit, sed Deo gratias iniquitas ejus nequaquam praevaluit. Ego enim et Conradus custos de dispensatione nobis credita solliciti, civitati praesidia et custodes cum caeteris fidelibus vestris deputavimus, militibus, prout opus erat, stipendia erogavimus, reliqua omnia quae commisistis diligenter procuravimus. Inter Hermannum et Fridericum maxima guerra habetur, insidiae diversae altrinsecus tenduntur, rapinae rapinis, incendia incendiis redduntur; inter quae villa subjacens Lapidi Botonis cum ecclesia combusta est. Fridericus quadam nocte munitionem Niestein cum militibus suis clam ingressus viriliter agere coepit. Sed qui in arce erant, missis jaculis et jactis lapidibus unum de suis occiderunt, plures vulneraverunt, sicque infecto negotio vix cum suis omnibus evasit. Praeterea per totam provinciam multa mala grassantur, rapinis incendiis omnia vastantur. Ergo tot malis, tot miseriis, finem facere sperantes adventum vestrum clamamus singuli, clamamus omnes: Veni, domine, veni, festina, ne tardaveris, adveni desiderabilis, quem exspectabamus in tot tribulationum tenebris. Reliquus rerum vestrarum status in Bavaria et Saxonia satis prospere agitur. De negotio autem mihi specialiter injuncto paternitatem vestram scire volo, quia cuprum ad septingentos et eo amplius centenarios comparavimus, ex quibus trecentos maxima difficultate usque Smalchalten perduximus, et jam viribus exhausti manum auxilii vestri ardenti desiderio praestolamur, ac exoptatissimum omni regno sanctitatis vestrae reditum vix exspectamus.
(Cant. VI)
[Botenstein]