EPISTOLA CCLXXXIII. WIBALDI ABBATIS AD MINDENSEM EPISCOPUM.  De causa magistri Godeboldi et presbyteri Everardi.   (Anno 1151.)
Reverendo in Christo Patri suo et domino H., sanctae Mindensis Ecclesiae venerabili episcopo, WIBALDUS, Dei gratia Corbeiensis Ecclesiae abbas, exiguas orationes et devotum servitium.
Litteras vestras, quas scripsistis ad nos pro causa magistri Godeboldi et presbyteri Everardi de Hemeringe, XVII Kalendas Octobris in praedio quodam Stabulensis Ecclesiae recepimus; sed, quia tunc longe a partibus vestris abfuimus, et dein procedente tempore plures causae nobis inciderint, tam de publicis regni negotiis, quam de privatis occupationibus, praenominatum presbyterum Everardum secundum petitionem vestram convenire non potuimus. Ubi vero ad has partes regressi sumus, venientem eum ad nos interpellavimus, et, ut petitioni vestrae acquiesceret, et quae offerrentur ei a vestra mansuetudine pro bono pacis et concordiae gratanter reciperet, ipsi persuadere tentavimus. Ipse autem conqueritur, quod ab eisdem hominibus, qui ante ei injurias irrogaverant, et substantiam suam abstulerant, novas iterum rapinas pertulerit, et quod ex eo tempore quo ad nos mandatum domini papae detulit, de porcis suis, quod valet, XV sol., ei abstulerint, et insuper omnem fructum, quem de glandatico suo praesenti anno habere debuerat, quem in summam magnam computavit, sibi usurpaverint. Cum ergo ei plurima hinc inde proponeremus, et ad terminandam tam longi temporis discordiam recipere, quae oblata sunt, eum cohortaremur; tandem interveniente potioris consilii ratione, cessit nostrae commonitioni, et tria talenta, quae pro quiete et amore Godeboldi offertis ei, se accepturum promisit, ita si de aliis personis, a quibus sua bona conqueritur distracta, quemadmodum promisistis, ecclesiasticam ei justitiam faciatis. Sive igitur in hoc verbo sive alio quolibet modo controversia, quae est inter eum et magistrum Godeboldum terminetur, et ut ei de ablatis bonis suis justitia fiat, et haec omnia infra spatium quindecim dierum consummentur, discretionem vestram attente monendo rogamus, quia sententiam domini papae, quam annuntiandam injunxit nobis, diutius, si hoc perfectum non fuerit, sub silentio tenere non praesumimus. Conqueritur praeterea idem Everardus presbyter, quod clericus de Jacheim ubicunque potest, vel per se vel per submissas personas bona sua ei auferat, et eosdem laicos, qui rebus suis eum spoliare non cessant, ad damnum suum familiares habeat, quod quam absurdum sit et quam inconveniens ordini suo, discretio vestra perpendat.