EPISTOLA II. AD EUMDEM.  De osculo excommunicatorum vitando, et de Guiberto ejusque communicatoribus.   I. II. III. IV. V.
Domino ac venerabili viro RECCHONI BERNALDUS presbyter indignus.
Multum miror cur tantum in rescribendo laboraveris, cum nequaquam assertionem tuam de communione excommunicatorum approbaveris. Nullatenus enim communicatores excommunicatorum recipiendos fore probasti, imo eos sub apostolicae excommunicationis obligatione dimisisti: unde et ego tuis scriptis per omnia respondere non necessarium judicavi. De osculo excommunicatorum vitando facile nos excusatos putas, eo quod in quibusdam decretis te illud non invenisse testaris; ac si apostolica statuta suam integritatem obtinere non valeant, etiamsi ea quilibet mendosus liber minus integre habeat. Nam in emendatioribus et plenariis exemplaribus si quaesieris, ipsum osculum in decretis S. Callisti papae, ut ego scripsi, poteris invenire Praeterea nec laici ignorant hoc, quod excommunicatos osculari non debeant. Quod si fecerint, absque omni contradictione per reconciliationem absolvi festinant, nec se nisi per reconciliationem recipiendos judicant. Hoc utique roboratum est consensu universalis Ecclesiae: unde et nos illud juxta Augustinum secure et veraciter possumus asserere. Idem quoque verissime testatur quod nihil firmius sit tenendum, quam illud in quo veritas consuetudini suffragatur. Sed et Joannes papa X, vir, inquam, apostolicus, judicio universalis synodi decrevit, ut quicunque deinceps bannum, ab episcopis impositum, et maxime in communione excommunicatorum corrupisset, 40 dies in pane et aqua more homicidarum poeniteret. De sententia B. Gelasii papae, quae dicit : Nihil nobis commune cum hominibus communionis externae, necessario colligitur ut tam communicatorem Guiberti quam ipsum devitare debeamus, et hoc maxime in illis rebus, quas SS. Patres prohibuisse cognovimus. Nec ego mihi arrogo, ut judicare possim canones pro tempore, quod specialiter privilegio Romani pontificis ascribitur, qui Guibertum haeresiarcham, et omnes complices ejus judicio universalis synodi excommunicavit, eosque in salutatione, in osculo, in oratione, in convictu devitandos sub poena excommunicationis juxta apostolorum institutionem denuntiavit. Ergo aut Guibertum de excommunicatione purgabis, aut communicatores ejus de obligatione excommunicationis expurgare non poteris, quin necessariam habeant reconciliationem, ut redeant ad catholicam unionem: nec aliquam difficultatem praetendam, quin apostolicae auctoritati obedire debeam; quod sicubi non observo, statim ad reconciliationem venire non recuro. Nec mihi succenseas, si B. Gelasio pius quam tibi credo, qui dicit : Non juvare, si haereticum devites, si communicatori ejus communices; ac si diceret: Quid juvat, si Guibertum devites, et communicatori ejus communices? qui juxta institutionem apostolorum simili excommunicationi subjacere decernitur. Accipe ergo sanum consilium, et catholicae communioni reconciliare, et a pertinaci defensione cesses, quae B. Augustino attestante schisma in haeresim solet convertere. In Domino rogatus cito resipiscas, teque nobis communicabilem restituas, ne si nimis pertinaciter Ecclesiae auctoritati obstiteris, aliquid gravius, quod absit, ab ipsa matre Ecclesia audire merearis.
(GRAT., c. excommunicator.
17, caus. 11, a. 3. Vid. epist. praec.) (vid. epist. praec.) ( epist.
praec. )