EPISTOLA VIII. AD A. EPISCOPUM.  Monet ne in deligendo Henrici imperatoris successore praeceps sit, sed omnia communicato cum aliis consilio agat.
Domno antitisti glorioso A. B. Dei Matris ac Virginis servus, debiti famulatus et orationis munus.
Licet ob primi parentis culpam assidue charorum mortem cogamur deflere, convenit tamen in illo consolari, qui est primogenitus mortuorum et princeps regum errae. Unde de charissimi servatoris nostri regis et imperatoris H. tandem quantulumcunque velut consolati, has etiam consolatorias litteras vestrae direximus sanctitati, sollicite admonentes tam ejus digne memoriam semper habere, quam etiam de regni vestri statu non negligere. Quod tunc recte facitis, si minus praecipites in consiliis vestris festinatis. Decet vos, ut sapientes, regni vestri exspectare consortes, quatenus nunc iterum unius regis cara jungat societas, regat auctoritas, gloriosos reddat civilitas, quos hactenus nulla Alpium potuit separare asperitas, nec publica aut privata causarum sequestrare. Sciatis enim publicum conventum omnium nostrum prid. Non. Sept. esse juxta Rhenum, in loco qui dicitur Kambe, ubi, si quid utilitatis Domino adjuvante regno nostro fuerit pertractatum, vobis quoque erit proficuum. Nam omnia nostra, vestra: ut, versa vice, omnia vestra, nostra. Te, inclyta Italia, soror salutat Francia, suadens unitatis foedera, quoad libare mutua valeatis oscula, ut Deus pacis et consolationis velociter conterat Satanam sub pedibus vestris. Sic enim inter vos sociale bonum firmiter constabit, si illud antiquum vestrum idem velle ac nolle nullo modo titubabit. Hanc amicitiae legem natura velut quoddam solidarium, ex quo Caroli coeperunt, Ottones in Heinrico desierunt, vobis prae omnibus contradit munus, ut quasi unus animus esset in vobis pluribus. Quapropter agite consulte, jus amicitiae servate, magni consilii angelum exspectate, quia scriptum est: Omnia fac cum consilio, et post factum non poenitebis. Haec habui pauca quae commemorarem benivole; vos autem suscipite amice. Leonem vestrum, imo et nostrum, fortissimum fide, et Heinricum, virum antiqua virtute, ex nostro officio salutate. Propterea tibi, A., seorsum gratias referimus, quia nostra, ac si propria, tueri cognovimus.
(morte)
[te]