163  EPISTOLA CLI. AD ARNONEM ARCHIEPISCOPUM.  (Anno 802.)   Conqueritur de intermisso responso ad plures epistolas. Dolet amicum saecularibus negotiis implicitum, et pastores animarum curis saecularibus turbari. Infirmum se corpore et animo precibus Arnonis commendat, et ad coelum suspirat.
Venerando Patri et verae charitatis alis amplectendo, colendo et desiderando Aquilae archiepiscopo, humilis matricularius Albinus in Christo salutem.
Scio integram in pectore pietatis vestrae dilectionem non solum apud me, sed apud omnes amicos firmiter permanere, quae probabitur in adversis, laudabitur in prosperis: In cujus pennis sanitas, in cujus gressibus scala, quam somniavit Jacob patriarcha , ascensio ad eum, qui ait: In hoc cognoscent omnes quia mei discipuli estis, si dilectionem habueritis ad invicem . Ecce signum discipulatus Christi! ecce coelestis regni janua! ecce vitae nostrae fundamentum et culmen! sed vix ibi creditur firma esse, ubi indicio quolibet non apparet, sive in solatio pauperum, sive in exhortatione ad fratres qui proximi sunt, sive in scribendo ad longinquos corpore, proximos siquidem spiritu. Doleo te, frater! doleo ex intimo cordis moerore propter negotia saecularia, quae impediunt quadam nubium concretione charitatis radios, qui ex pectoris vestri flamma multos irradiare potuissent, si non caligine terrenarum occupationum obscurarentur. Tamen vigilet in corde, et foras temporibus opportunis fulgorem exerat, ut luceat omnibus qui in domo Dei sunt ; qui non sunt caeci ad videndum vel surdi ad audiendum . Quid est tui officium nominis, nisi apertum habere os ad omnes in veritatis testificatione, per eum qui ait: Aperi os tuum, et ego implebo illud . Non neglige gratiam quae data est tibi ; sed ut magis et magis proficiat, intende. Multae sunt tribulationes justorum ; quia inter multos vocatos pauci eliguntur: et quo rariores inveniuntur, eo instantius verbum Dei eis praedicare necesse est. Pene omnes quaerunt quae sua sunt , et pauci, quae Christi esse videntur. Pastores curae turbant saeculares, qui Deo vacare debuerunt. Vagari per terras, et milites Christi saeculo militare coguntur, et gladium verbi Dei inter oris claustra, qualibet cogente necessitate, recondunt: quem, heu, proh dolor! perpauci possident, quamvis plurimi se promittant eum habere: sed in die certaminis mercenarios se ostendunt, non milites. His consideratis diligentius, dilectissime Pater, te ipsum considera, circumspice et intende, quis sis, vel quo vadas , vel quid dicas in judicio, in praesentia illius qui te speculatorem posuit populi sui. Me vero scito saecularibus propemodum exterius negotiis liberatum, sed male interius multis fatigatum occupationibus atque inanissimis cogitationum turbis, quae me prohibent puro corde clamare: Jesu, fili David, miserere mei ! quae tuis sanctissimis orationibus, frater dilectissime, ut abigantur aliquantulum, supplici deprecor obsecratione. Adjuva laborantem, erige jacentem, porrige manum pietatis fratri pene in salo procellosae cogitationis submerso. Nec aestimer haec frustra precari, sed teste Deo dicam: quod satis indigeo de hujus tentationis molestia tuae sanctitatis precibus sublevari. Corpus coarctare utcunque valeo, sed non cordis vagabundos gressus constringere, quia coelestia tantum desiderare debuissem. Terreni pulveris caligine pene oculos cordis excaecatos habeo, nisi ille gratuito pietatis suae munere illud illuminet ad quem mihi saepius cum Propheta clamandum est: Quoniam tu illuminas lucernam meam, Domine: Deus meus, illumina tenebras meas . Item: Illumina oculos meos, ne unquam obdormiam in morte . 164 Ex parte video, ubi est requies mea, ubi sitis meae saturitas. Ubi? nisi in eo ad quem Propheta clamavit: Sitivit anima mea ad Deum vivum: quando veniam et apparebo ante faciem Dei ? Et ad seipsum conversus in alio dicens loco, quasi hujus petitionis responsum invenisset: Haec requies mea in saeculum saeculi, hic habitabo, quoniam praeelegi eam . In hanc se exhortans alio versu inquit: Convertere anima mea in requiem tuam, quia Dominus benefecit tibi . Pro quo benefacto magni muneris seipsum ad laudandum Deum excitat alibi: Lauda, anima mea, Dominum . Et quasi ipsa respondisset, subjungens: Laudabo Deum meum in vita mea, psallam Deo meo, quandiu ero . Quia semper ero, semper laudabo Deum meum dicens: Laudent eum coeli et terra, mare et omnia quae in eis sunt . Hos versus sic junctim posui, qui nihil mihi dulcius videtur cantandum in orationis compunctione, quam hos ita compositos; deprecans, ut meae devotionis admonitione eos saepius cum magno animi gaudio decantare in consuetudine habeas, pro aeternae beatitudinis memoria; meique nominis quantulacunque recordatione in hac et in omni salutiferae petitionis prece. Divina te exaudire gratia dignetur, domine Pater desiderantissime, et nostri cordis amori dulcissime!
(Gen. XVIII, 12 seq.) (Joan. XIII, 35) (Matth. V, 15) (Isa. XLII, 18) (Psal. LXXX, 11) (I Tim. IV, 14) (Psal. XXXIII, 20) (Philipp. II, 21) (Gen. XXXII, 17) (Marc. X, 47) (Psal. XVII, 29) (Psal. XII, 4) (Psal. XLI, 3) (Psal. CXXXI, 14) (Psal. CXIV, 7) (Psal. CXLV, 2) (Ibid.) (Psalm. LXVIII, 35)
[ Anniversario tempore plurimas vestrae sanctae
dilectioni direxi litterulas, secundum charitatis affectum
exaratas; sed nescio si ad vestram venerandae
dignitatis pervenerunt faciem, quia necdum merui
rescripta solitae familiaritatis: sive negligentia portitorum
fuit, sive occupatio vestrae sanctitatis impedivit
ut non scriberes.] [ Al., Pastorales] [ Mab., Pro quo benedicto
munere]