EPISTOLA XXXV.
Paulinus commendat Delphini precibus animam demortui fratris sui, et seipsum.
Beatissimo et venerabili semper nobis desiderantissimo Patri DELPHINO, PAULINUS. Breves sanctae affectionis tuae litteras magno affectu nobis copiosas, in toto, quo desideravimus, corde suscepimus. Sed quia omni rei tempus est, nunc ut in tempore contristationis, tempus etiam breviandi sermonis esse visum est. Contristatos autem nos vehementer fatemur, non tam de obitu corporali fratris nostri, quam de negligentia ejus spiritali, qua relinquendarum istic potius curarum, quam providendorum illic remediorum memor, posthabenda praeposuit, et praeponenda posthabuit. Quem oportuit et illa potiora pro se curare, et haec temporalia pro filiis non praetermittere. Unde petimus ut paterna affectione compatiens huic nostro dolori meminisse digneris, et illum quondam spiritalem tibi filium gratia Dei fuisse progenitum, et ideo tuae specialiter curae hanc esse causam, ne pietatem tuam, quae nobis filiis gloriabatur, dilapidata hereditariae portionis substantia confundamus: sed potius ut orationibus tuis condonetur tibi, ut et illius animam vel de minimo sanctitatis 220 tuae digito distillans, refrigerii gutta respergat, et nobis, dum tempus est, recurrentibus ad te et clamantibus: Pater, peccavimus in coelum et in te; jam non sumus digni vocari filii tui: pro confessione peccati divina miseratio te interveniente succurrat. Ne pro absumta patris aeterni substantia, quam quotidie peccata nostra dilapidant, obruamur pudore redeundi, et in longinqua regione commorati in custodiam escamque porcorum indignam, quod nefas est, deducamur.