EPISTOLA CCX. WIBALDI ABBATIS AD R. PRAEPOSITUM.  Respondet ad praecedentem.   (Anno 1150.)
Reverendo fratri et amico suo R. venerabili praeposito, frater WIBALDUS Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, benedictionem et vitam usque in saeculum.
Visis sinceritatis tuae litteris, plurimum gavisi sumus, eo quod provectus nostros tanta fidei constantia diligis, et nobis in re necdum existente tam benevolo animo gratularis. Sed obnixe tuam sinceritatem exoramus, ne illud agas, quod etiamsi vires nostrae ferre possent, intempestivum est agi, et cum prodesse possit nihil obsit plurimum: siquidem invidiae suspicionis, odii fomitem subministrare potest. Audieramus quidem dominum et patrem nostrum Coloniensem archiepiscopum a dominis et patribus nostris Coloniensis Ecclesiae prioribus diligenter commoneri, ut quoniam dignitatem Ecclesiae suae et ordinis sui officium negligere videretur, et jam tam animo quam corpore deficiens labenti Ecclesiae minus posset sufficere, saluti suae provideat, et quod urgente necessitate facturus creditur, sponte cedendo facere incipiat. Quod consilium tam ipse quam sui non facile recipere putantur. De illo autem rumore altero, qui nostram personam respicit, sicut nec concupivimus, nec speramus, atque immaturum omnino est, nec quidquam audivimus, nec fuisse motum arbitramur, tuae benevolentiae ac discretionis erit, ut sicut in omni sermone memoriam nostri jucunde et favorabiliter habere consuevisti, sic in isto caveas ea loqui, quae nostrae integritati et famae aliquomodo possint detrahere. Valete, et nos, ut facis, dilige.