VIII.  Ad Ludovicum regem.--In extremis positus apud regem se ab imputatis purgare conatur. Clericos suos commendat.
Domino suo charissimo LUDOVICO Francorum regi, HUGO Suessionensis dictus episcopus semper suus salutem, et etiam post mortem dilectionem.
Vera loquor et ante Deum. Postquam veni in servitium vestrum, a vestra fidelitate scienter nunquam exorbitavi. Adhuc, Domino permittente, fidelius vobis servire proposueram. Sed nunc, Deo aliter disponente, in extremo vitae articulo positus has litteras dictavi, post mortem meam tanquam extremum vale vobis mittendas. Siquidem de praesentia vestra laetificatus, quando vos novissime vidi, et morbo turbatus, affectum animi mei vobis aperire subito non poteram, neque rebar universae carnis viam me tam cito ingressurum. A vestro pavidus consortio et servitio exiens, vestris et sanctorum orationibus, quos pro me orare faciat vestra benignitas, animam meam commendo. Pro clericis autem meis, qui in curia vestra mihi servierunt, vestrae supplico benignitati. Sed ante omnia Petrum quem nutrivi a puero, et prae caeteris generis mei diligebam, et quem semper volui exhibere servitio vestro, vobis commendo et trado. Non feci ei sicut debui, et nunc mortis inclementia praeventus, ipsi implere non possum quod cogitabam. Sed quoniam de liberalitate vestra penitus confido, grande mihi praestat solatium, quod eum in manu vestra relinquo. Vale. Idipsum quod litteris mando, per abbatem Sancti Victoris vestrum et meum fidelem mando vobis; ut quod ore non potui, per litteras, et per talem nuntium implerem. Valete.