VIII.  Ad Pontium abbatem Cluniacensem.--Privilegium Cluniacense.   (Anno 1118, April. 12.) [MANSI,  Concil.,  XXI, 171.]
GELASIUS episcopus, servus servorum Dei, charissimo fratri PONTIO Cluniacensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem.
Cluniacensis monasterii prudens religio, et religiosa prudentia, et ante nostra, et nostris temporibus, Romanam Ecclesiam maxime sibi fecit obnoxiam. Sed praeter illud commune dilectionis debitum, personae tuae sinceritas mihi semper amabilis, semper optabilis, charitatis nostrae viscera plenis, ut nosti, finibus ampliavit. Idcirco petitionibus tuis, illis praecipue quae ad monasterii vestri quietem et salutem spectant, nequaquam duximus obviandum. Per praesentis igitur decreti paginam, secundum postulationem fraternitatis tuae, praecipimus atque statuimus ut quidquid possessionis ad Cluniacense monasterium pertinentis reverendissimae memoriae praedecessor tuus Hugo in die mortis suae per authenticam Romanorum pontificum concessionem quiete ac sine calumnia possidebat, tu quoque tuique successores quiete ac sine calumnia possideatis. Ea etiam quae post tuam provectionem Cluniacensi monasterio, vel per fratrum tuorum industriam, legitime acquisita sunt, firma, quieta et integra conservanda censemus. Volumus enim Cluniacense monasterium, auctore Deo, in quiete perpetua, et tranquillitate persistere, ut a saecularibus tumultibus liberi, omnipotentis Dei servitio vacare quietius valeatis. Ego Gelasius, catholicae Ecclesiae episcopus, subscripsi. Datum Capuae II Idus Aprilis, per manum Grisogoni S. R. E. diaconi cardinalis, anno Dominicae Incarnationis 1118, indict. XI, pontificatus autem Gelasii II papae anno I.