EPISTOLA V. AD BENEDICTUM ABBATEM DE BURGO.
BENEDICTO abbati de Burgo, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, salutem.
Licet is qui praeest ex hominibus assumptus sit a Domino in correctionem subditorum, nihilominus tamen cum aliorum errata corripit, habet sibi prospicere, quoniam et ipse circumdatus est infirmitate: et cum innotuerit ei quoniam et ipse cum caeteris infirmatur, pro certo in hoc admonetur aliorum compati infirmitati, cum ipsa poena docente, discat in propriis qualiter alienis debeat mederi vulneribus. Noluit itaque divina dispensatio infirmitatis expertem quemquam inveniri, ut in eo quod infirmius praefertur infirmis nullus glorietur, sed magis qui suo praegravatur pondere, in se humiliatus subditorum sarcinas ferventiori affectu studeat humiliter supportare, et dum errantem respicit, meminerit se ipsum quandoque errasse. Errans erravit ovis de grege vestro, et in deserto solitudinis perierat, sed inventa est, et revertitur ad ovile; aperite ei, si placet, ostium, ne amplius erret, et error ejus ei imputetur, qui noluit eam ab errore redeuntem recipere. Non excusat, sed fatetur se errasse; promittit emendationem, expostulat non judicium sed misericordiam. Date veniam et recreate dolentem: forte cecidit ut fortior resurgat, et qui de se amplius quam oportuit confidebat docetur in se humiliari, ne amplius evagetur; et sic qui factus fuit indomitus et effrenis, dabit manum correctioni et fiet decibilis, quatenus ejus salut pastoralis sollicitudo debeat congratulari, cujus perditionem prius potuit et debuit deplorare. Haec ac instantiam et postulationem confratrum nostrorum, qui vestrum utique affectant honorem, ad vos duximus exarare, ut quali et pro quo in hac parte movemur affectu, harum tenore inspecto plenius innotescat. Et si bene meminimus, vestra bonitate docente didicimus, praesentium latoris excessum et recessum vestrae pietati omnino displicuisse. Valete.