XLVIII.  S. Leo IX monasterii S. Vincentii Metensis possessiones juraque, petente Adalberone episcopo, confirmat.   (Anno 1050.) [Dom Calmet,  Histoire de Lorraine,  I,  Preuves,  437.]
LEO episcopus, servus servorum Dei, dilectissimo confratri ADELBERONI, Metensi episcopo.
Divino jure admonemur justae intentioni Deo fidelium congaudere, et eorum bonae voluntati cooperatores existere, ut in ipsorum sancta operatione, partem et consortium remunerationis valeamus percipere. Quapropter, charissime frater, tuae sanctae devotioni congaudemus tuamque dignam postulationem apostolica autoritate collaudamus, quia studiose laboras ut semper amplificetur et crescat per te Deo servientium coetus. Unde quod postulas, tu, atque Folchuinus abbas tui coenobii de Sancto Vincentio martyre, decrevimus ubertim promulgare, et apostolicae institutionis in privilegiis atque decretorum censura confirmare. Convenit nempe nobis apostolico moderamine sancta venerabilia loca, quae dudum fuerant in ruinis, magnaque inopia ac paupertate degentia, opportune ordinare, seu ad meliorem sine dubio statum perducere; praesertim ubi illa petuntur, quae non ad commodum petentium temporale, sed ad perpetuam providentiam pertinent Deo servientium animarum, scilicet ut venerabilis locus qui a beatae memoriae Deoderico praedecessore tuo Metensi pontifice in uno conglobatus atque annexus est cum propriis congregationibus quae regulariter in psalmis, hymnis et orationibus, Deo Salvatori nostro Jesu Christo pervigiles excubias exhibent, ab insolentiis exterioribus circummunitae jugiter valeant pii famulatus obsequia in monasterio Sancti Vincentii exhibere. Et quoniam constat tuam religiositatem hujus privilegii confirmationem postulare a nobis, propter immutationes temporalium rerum, variosque hominum casus, munitionem Sancti Vincentii martyris, cum omnibus ad idem monasterium pertinentibus, atque corroborationem ipsius in Christo congregationis, et successorum ejus, in perpetuum fieri censuimus: quatenus nonae omnium redituum episcopii, et de singulis cortibus mansus, quae a praedicto Deoderico et ejus successoribus eis donata sunt, sicut a te quoque laudabiliter conceduntur, ita in posterum usque in finem conserventur. Et ut illa congregatio inconcussa in unum perseverans, sedulas laudes Deo persolvere valeat, et sicuti a Deo eorum studia imbuta sunt, jugiter perseverare liceat, atque sub uno abbate tam praedictus locus constitutus in honore S. Vincentii indivisus sit et indivisa congregatio, nec cuiquam licentia praebeatur, ut refugiens rigorem studiosae sibi regulae, huc illucque vagetur, vel aliis reconferre conetur monasteriis, quod a nobis contra regulam sub anathematis vinculo prohibetur. Quapropter statuentes atque promulgantes coram Deo et terribili ejus futuro examine, per hujus nostri privilegii apostolici atque constituti paginam sancimus, et beati Petri apostolorum principis auctoritate decernimus atque obtestamur tam apostolicae sedis futuros pontifices quamque qui episcopalem administraverint actionem, vel etiam magna parvaque persona, aut quispiam cujuscunque sit dignitatis praeditus potestate, ne ea quae a praedicto Deoderico episcopo, vel quocunque alio, venerabili loco tradita atque concessa, et tricennali possessione a monachis ibi Deo servientibus possessa fuerint, quoquo modo, a quoquam licentiam habeant saepius nominatum locum Sancti Vincentii in unum adunatum, atque spiritaliter apostolicae exarationis stylo conjuncta, disjungere, vel aliquid exinde alienare. Et ut illud monasterium Sancti Vincentii respiciens sit ad sedem episcopalem protomartyris Christi Stephani jubemus, atque abbas in pontificis vices supplendas primatum habeat; sed et si episcopus defuerit, liceat ei in festivis diebus ad sedem episcopalem accedere, ibique cum dalmatica et sandaliis missas celebrare. Si quis interea, quod non credimus, temerario ausu contra ea quae ab hac nostra auctoritate pie et firmiter per hoc nostrum privilegium disposita sunt, contraire tentaverit, vel haec quae a saepe dicto Deoderico Metensium praesule, vel quolibet alio, ad laudem Dei pro stabilitate jam dicti monasterii, videlicet Sancti Vincentii, statuta, et a Deo servientibus in eo triginta annis possessa sunt, refragare, auferre, vel alienare praesumpserit, sciat se auctoritate beati Petri apostolorum principis vinculo anathematis innodatum, atque cum Juda traditore Domini nostri Jesu Christi, aeterni incendii supplicio concremandum: sic deputatus, nec unquam a prefati anathematis nexibus sit absolutus. At vero qui pio intuitu observator in omnibus exstiterit, gratiam benedictionis a misericordissimo Domino nostro multipliciter consequatur, et vitae aeternae particeps efficiatur, et catena beati Petri a sancta Romana Ecclesia ei data aperiat ei januam paradisi. Si vero aliquis inde aliquid minuerit, ea quam diximus catena, claudat ei polorum regna. Praeterea, confrater charissime, quod postulas ut cellam de Caliniaco, ubi disposuisti monachorum coetum, aggregare appendentem ad praedictum coenobium Sancti Vincentii, liberam faciam a censu quem Tullensi Ecclesiae hactenus consueverat, more aliarum capellarum, persolvere; tibi laudamus, liberamque in perpetuum constituimus, eo tenore, ut illic stabiliatur ordo monasticae religionis. Si vero contigerit ut ibidem, pro praelati alicujus culpa, defuerit monachorum congregatio; praedictus census denuo requiratur a Tullensis sedis pontifice, more consuetudinario. Et ut haec quae diximus absque ulla refragatione rata firmaque stabiliter solidentur, nostrae subscriptionis firmitate roboravimus, nostrique sigilli impressione contra omnium reclamantium voces insigniri praecipimus. Data Tulli IV Nonas Novembris, per manus Udonis Tullensis primicerii, et sanctae apostolicae sedis cancellarii et bibliothecarii, anno ab Incarnatione Domini 1051, domini vero Leonis noni papae anno secundo, indictione IV.
(quod absit)