EPISTOLA CCXCVII. WIBALDI ABBATIS AD SUOS STABULENSES.  Scribit eos in dando consilio nimis properasse, consulendos etiam fuisse Malmundarienses et alios vicinos, precesque ad Deum ante omnia adhiberi debuisse.   (Anno 1151.)
Reverendis in Christo fratribus et dominis Roberto venerabili decano et caeteris Stabulensis Ecclesiae filiis, frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, magni consilii angelum.
Recognovimus in litteris, quas proxime ad nos vestra unanimitas direxit, vestrum illum circa nos incorruptum et inexpugnabilem affectum, quo nos a principio amplecti et confovere perseverastis, ut vere vos amicos dixerimus, qui permansistis mecum in tentationibus. Verum, fratres charissimi, dolemus vos nimium properasse in re tam difficili, tam ardua, tam necessaria, super qua universitatis vestrae consilium tanquam divinum responsum quaesivimus, ubi nec orationes praemissae, nec fratres Malmundarienses vocati, nec laici fideles et filii Ecclesiae sunt invitati, veremurque, ut pace omnium dictum sit, ne de cordibus vestris prophetetis, et nobis, quibus res est pro anima, parum provide consulatis. In retransitu enim nostro ad vos, ut de domino nostro rege taceamus, plurimum domini papae offensam metuimus: quibus neglectis et adversum nos commotis, parum vobis vel alicui prodesse possemus. Fundendae sunt igitur ad Deum preces cum omni humilitate et devotione, quaerendum est non solum universae Ecclesiae vestrae, sed etiam vicinarum consilium et suffragium, ut divina pietas talem vobis praestare dignetur pastorem, qui ex ejus dono possit sanare contritos corde, et alligare contritiones vestras. In eo autem quod scripsistis, quia nunquam bonus pastor, viso lupo, officium pastoris deseruit, recolere debet vestra prudentia quam multos, quam magnos, quam atroces lupos in regimine Stabulensis Ecclesiae his viginti annis, quibus ei servivimus, non absque periculo mortis et gravibus scandalis et opprobriis sustinuerimus, nec adhuc ferre detrectaremus, si eidem soli Ecclesiae ascripti essemus. Sed, cum in Corbeiensi Ecclesia lupi non desint, et pastoris sit necessaria tam prudentiae quam vigilantia, elegimus uni, vel, si sic expedit, neutri servire quam utrique incubando, neutri prodesse. Et, ut ad verba veteris historiae respondeamus, nullo modo credatis, quod amorem posterioris primae praeposuerimus, quae nec pro mandragoris Ruben nos ad priorem ingredi ad propagandam sobolem aequo animo patitur, sed in omnibus divinae bonitatis propositum per orationis et consilii vestri suffragium inquirimus. Spiritus sancti gratia dignetur illuminare corda vestra. Amen. Quanto majores pressuras Ecclesia vestra patitur, tanto magis indiget communi consilio, quia nihil temere aut praecipitanter hoc in negotio agere volumus, sed cum tanta maturitate consilii, ut et factum nostrum Creatori nostro placeat, et hominum recta judicia non offendat.