EPISTOLA CCXVIII. GUALONI,  Dei gratia Parisiensium episcopo,  IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister, salutem.
De canonico Ecclesiae vestrae, qui contra prohibitionem vestram matrimoniales tabulas sibi composuit , nullam sententiam ad manum habeo, quam dilectio vestra ignoret, si scripta apud se reposita diligenter exploret. Verumtamen consilium quod mihi ipsi darem, si aliquem de commissis mihi fratribus uxoria compede astrictum deprehenderem, tutum esse intelligo, videlicet ut sacramentum conjugii maneat, clericus vero qui, postposita clericali continentia, de superiori ordine ad inferiorem descendit, stipendia militiae clericalis amittat. Novit enim vestra dilectio, quando de laica conversione in clericum quis assumitur, non maritali exercitio, sed divinae tantum militiae dedicari. Unde ab 93 ordinatoribus clericorum, in eorum ordinatione dicitur de eis: Haec est generatio quaerentium Dominum ; non dicitur quaerentium conjugium, sed quaerentium tantum Dominum, quia ut testatur doctrina apostolica: Nemo militans Deo implicat se negotiis saecularibus, ut ei placeat cui se probaverit . Postquam ergo de inferiori laicorum gradu quis sortitus fuerit superiorem, id est militiam clericalem, et inde se praecipitaverit ad voluptatem conjugalem, nulla ratio sinit ut in illo casu positus, illius ordinis dignitate et utilitate potiatur, quam misera voluptate commutasse videtur. Ad hoc enim instituta est clericalis militia, ut psalmodiae et hymnodiae quotidianum Deo offerat sacrificium: quod offerre jure non poterit, cui, ut plus placeat uxori quam Deo, lenocinante uxore et fallente carnis voluptate, operam dare necessarium erit. Cum enim secundum Apostolum non concedatur laicis orare, nisi eo tempore quo continent , quanto magis semper debent continere, qui tam pro suis quam pro aliorum delictis jubentur orare. Ad hoc quippe fidelium oblationes in stipendia clericorum deputatae sunt; ut et continenter vivant, et benefactorum suorum peccata sanctitatis intercessione detergere sufficiant, quatenus hi de quorum eleemosynis vivunt, hoc eorum meritis assequantur, quod assequi suis meritis non merentur. Quandiu ergo in hoc agone positi, ab omnibus a quibus abstinendum est, se abstinent, merito stipendiis militiae suae habentur digni; cum autem ea servare contempserint, eisdem judicantur indigni. Quibus ad depositionem eorum hoc solum sufficere videtur, quod et illicita praesumunt, et salutaribus episcoporum praeceptis obedire contemnunt, secundum illud Apostoli: Habentes in promptu ulcisci omnem inobedientiam . Praeterea qui honestam et utilem Ecclesiae consuetudinem quam pro lege habendam censet auctoritas, pertinaciter et superbe contemnit, manifeste canonicae institutionis violator existit, cui contemptui qui parcit, multos in discrimen adducit. In hunc modum Nicaeni canones et Agatense concilium prohibent clericum non tantum mulierum carnale sortiri consortium, sed etiam domesticum habere contubernium, exceptis illis personis quae non continent aliquod suspicionis argumentum . In hanc sententiam consentiunt etiam sententiae sanctorum Patrum, Augustini, Hieronymi caeterorumque doctorum, qui de vita scripsere clericorum. Quae omnia breviter commemoro, quia nihil horum vos latere cognosco. Vale.
(epist. 200) (can. 16, 17, 18, dist. 81) (Psal. XXIII) (II Tim. II) (I Cor. VII, relat. in c. 1, dist. 31) (II Cor. X) (Nic. can. 3, 16, dist. 32) (l. XIX, c.
De episc. et cler. et c. 25 et 29, dist. 8)
[ al. conversatione
in clerum] [al., probavit ] [ al., cum ea
probare]