XXVII.  S. Leo IX ecclesiam SS. Simonis et Judae Goslariensem, in synodo Moguntina concessam sibi ab Heinrico imperatore, tuendam suscipit ejusque bona confirmat, advocatiamque et praepositorum instituendorum potestatem imperatori tribuit.   (Anno 1049.) [Mansi,  Conc.  tom XIX, col. 725.]
LEO episcopus, servus servorum Dei, omnibus Christi fidelibus.
Sancti propositi votum non solum divino effectu impletur, sed etiam humano suffragio adjuvatur. Sit autem notum omnibus sanctae Ecclesiae filiis, tam praesentibus quam futuris, quia filius noster charissimus secundus Henricus imperator augustus quamdam ecclesiam a se funditus constructam in honorem sanctae Dei Genitricis dominae nostrae virginis Mariae et BB. apostolorum Simonis et Judae, positam loco Goslaria, ubi fratres sunt sub canonica degentes regula, quibus praeposuit quemdam presbyterum nomine Rumaldum, tam pro animae suae suaeque conjugis Augustae filiae nostrae Agnetis remedio quam pro salute etiam parentum suorum Conradi et Gisilae divae memoriae, pio affectu piaque intentione sancto Petro ejusque apostolicae sedi per scripturam propria manu signatam penitus concessit per manus nostras, scilicet indigni vicarii ejusdem apostolorum principis, cum essemus cum eo Moguntiae, ibique synodum haberemus, ut ipsa ecclesia posita sub apostolico jure in perpetuum libera et quieta persistat ab omni jure et dominio, ab omni laesione et molestia, suam integritatem habens in omnibus rebus et facultatibus, quas modo habet in praedicto loco Goslaria in Egeln et Ihereselib, et in Scemmenstete, et in Gerstete, et in Valentro juxta Rhenum sito, aliisque locis et villis, et quaecunque in perpetuum habitura est, sive sint mobilia sive immobilia. Quod donum de manibus praedicti filii nostri Augusti suscipientes, decrevimus per hoc nostrae apostolicae auctoritatis privilegium omne robur apostolicum eidem ecclesiae Sanctae Mariae, et sanctorum apostolorum Simonis et Judae contribuere et condonare, ut, integra in suis rebus suisque possessionibus in saecula constans, nullum metuat vel ab imperatore, vel a rege, vel aliqua persona publica vel privata, dispendium ac detrimentum. Dignum tamen duximus eidem charissimo filio nostro Augusto ejusque successoribus advocationem ipsius sacri loci ea ratione relinquere, ut semper in potestate habeant praepositos secundum Deum ordinare, non autem ex bonis ipsis aliquid alicui in proprium dare, sive in beneficium tribuere. At, si contra prohibitionem nostram quisquam eorum tentaverit agere, liberum jubemus esse praeposito, et canonicis qui ibi pro tempore fuerint, sic omnimodo ad Romanam ecclesiam deinceps respicere, ut nihil metuant de imperiali vel regia conditione. Episcopus autem in cujus dioecesi istius ecclesiae constructum est monasterium, nihil in eo habeat juris aut potestatis praeter ecclesiasticum regimen, et secundum canonica instituta episcopalem potestatem. Statuimus igitur apostolica censura, sub divini judicii obtestatione, ut nulla potestas imperialis vel regia, ecclesiastica vel saecularis, vel quaevis hominum persona magna vel parva, cujuscunque sit sexus vel aetatis, contra hoc nostrae apostolicae corroborationis privilegium venire pertentet. Quisquis vero, quaeve quodvisve fuerit, usque ad dignam satisfactionem nostri apostolici anathematis vulnere sauciatus existat. Qui vero ab hic prohibitis se custodierit, et quidquid hic legitur illibate observaverit, plenam habeat a nobis benedictionem, et a Deo sempiternam salutem. Datum IV Kalen. Novemb. per manus Petri diaconi bibliothecarii, et cancellarii S. apostolicae sedis, anno domini Leonis PP. I, indict. III.