EPISTOLA CCCXCVII. A. AD WIBALDUM ABBATEM.  Ut concesso sibi ab imperatore munere perfrui faciat.   (Anno 1153.)
Charissimo suo domino Dei gratia Stabulensi WIBALDO, A. suus quod suus, salutem cum fideli servitio.
Quantas possum, magnitudini vestrae gratias refero, quod eam, quam a Patre luminum accepistis benignitatem, cum ad omnes more vestro porrigatis, speciali tamen et continuata gratia utiliter et officiose ad meam usque parvitatem extenditis. Eapropter beneficiis vestris admonitus, et cor pro corde, cum vobis placuerit, fideliter exhibiturus, rogo, ut illud domini regis munus, quod opera vestra mihi collatum est, sed necdum apprehensum vel numeratum, ab Emisch comite de Liniges districto etiam, si opus fuerit, mihi acquiratis. Indecorum etenim mihi est et obtrectatoribus meis risum generat, si quod exacto tempore habere debui, saepius frustra repetam. Ad haec si omnia recte apud vos et prospere aguntur, sic est, ut volo. Rescribite nobis de statu vestro, si placet; quia, sicut vobis mihi scribere non est onerosum, sic scripta vestra jucunda mihi recipere nec inutile est, nec inofficiosum. Salutat vos Ach. comes sacrarum largitionum et sollalicorum jucundorum. Salutat vos Hugo clericus et socius noster.