LVII.  Alexander II monasterium S. Stephani Cadomense tuendum suscipit privilegiisque ornat, Lanfranco abbate petente.   (Anno 1068.) [LANFRANCI Opp. pag. 27.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio LANFRANCO abbati, suisque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.
Quisquis divina inspiratione compunctus, relictis saeculi hujus actionibus, ad Deum converti festinat, ita cum charitate ab apostolica sede, cui licet indigni praesidemus, suscipiendus est et blandis per omnia consolationibus refovendus ut in ea quam elegit, Deo adjuvante, delectetur conversatione persistere, et quod semel coepit usque in finem irreprehensibiliter valeat exhibere. Unde quia, charissime fili Lanfrance abbas, in tantam te excrevisse religionem cognoscimus ut non solum de propria salute studiosus existeres, verum etiam communem vitame ligentibus monasterium construeres ac forma religionis provideres, inclinati precibus tuis monasterium tuum, quod in honorem beati protomartyris Stephani a glorioso Willelmo principe Normannorum, ac victoriosissimo rege Anglorum, Cadomi construitur ac largitate possessionis ditatur, sub tutela et defensione sanctae sedis apostolicae recipimus, statuentes nullum, ecclesiastica seu saeculari praeditum dignitate, in rebus vel dispositione ejusdem monasterii aliquam habere potestatem, sed omne jus ipsius monasterii ad sollicitudinis tuae tuorumque successorum studium decernimus pertinere. Qui nimirum si alicujus episcopi molestia praegravatus tu, vel successores tui fueritis, sanctamque apostolicam sedem appellaveritis, nulli ulterius episcoporum liceat contra vos litem provocare, donec causa vestra ante papam deferatur, ejusque judicio diffiniatur; et hac praesentis privilegii nostri pagina statuimus ut Baiocensis episcopus, prae qualibet abbatis vel monachorum culpa, praefatum monasterium non praesumat excommunicare, vel divinum in eo officium prohibere. Quod si abbas vel congregatio ordini et professionibus suis contraria gesserit, et abbas vel se vel monachos suos regulariter emendare neglexerit, Baiocensis episcopus secreto atque amicabili colloquio ut se vel subjectos suos corrigat admoneat. Porro si paternae admonitioni obedire contumacia pertinaci contempserit, non quidem eum Baiocensis episcopus ad suae Ecclesiae synodum convocet, sed rem ad Rothomagensem archiepiscopum, seu ad totius provinciae universale concilium perferat, ut eorum consilio, auctoritate, diffinitione, audiat, discat, accipiat quid agi sive statui de eo oporteat; sententia tamen de capitalibus apostolicae sedi reservata. Ad quem Baiocensem episcopum nihil aliud ipsius monasterii pertinere decernimus, nisi abbatis et caeterorum qui ibidem sunt promovendi ordinationes, sacri chrismatis donum, et ecclesiarum dedicationes, laicorum, qui criminalia peccata incurrerint, consilia et poenitentiarum injunctiones. Si vero praenominatum Baiocensem episcopum claruerit esse Simoniacum, vel ab apostolica sede excommunicatum, vel si ipse episcopus alicujus malitiae studio eorum ordinationes ultra spatium unius mensis distulerit, tunc liberam habeant potestatem adeundi Romanum pontificem, vel quemcunque religiosum episcopum elegerint. Si quis igitur temerario ausu hujus nostrae sanctionis scriptum violare praesumpserit, auctoritate beatorum apostolorum Petri et Pauli sciat se innodatum vinculo excommunicationis, quousque dignos poenitentiae fructus sanctae apostolicae sedi repraesentaverit.