EPISTOLA LXXVIII. BONIFACIUS STEPHANO [A. D. 752.]
Domino excellentissimo, et prae caeteris pontificibus praeferendo et amando, et apostolatus privilegio praedito Stephano papae, Bonifacius exiguus episcopus, discipulus Romanae ecclesiae, optabilem in Christo charitatis salutem.
Sanctitatis vestrae clementiam intimis ac visceratis obnixe flagito precibus, ut familiaritatem et unitatem sedis apostolicae ab almitatis vestrae clementia impetrare et habere merear, et in discipulatu pietatis vestrae, sedi apostolicae serviendo, servus vester fidelis ac devotus permanere possim, eodem modo quo ante sub tribus praecessoribus vestris apostolicae sedi serviebam, venerabilis memoriae duobus Gregoriis, et Zachariae, qui me semper hortatione et auctoritate litterarum suarum muniebant et adjuvabant. Quod et pietatem vestram agere deprecor, ut praeceptum paternitatis vestrae eo melius perficere et implere possim. Nam si quid, in ista legatione Romana, qua per XXX et VI annos fungebar, utilitatis Ecclesiae praefatae peregi, adhuc implere et augere desidero. Si autem minus perite aut injuste a me factum aliquid vel dictum reperitur, judicio Romano prompta voluntate et humilitate emendare me velle spondeo. Interea deprecor ut pietas domini mei non indignetur, quia tam tarde missum meum et litteras meas ad praesentiam vestram direxi. Sed hoc idcirco contigit, quia praeoccupatus fui in restauratione ecclesiarum quas pagani incenderunt, qui per titulos et cellas nostras plusquam XXX ecclesias vastaverunt et incenderunt. Et haec fuit occasio tarditatis litterarum et appellationis paternitatis vestrae, et non aliqua negligentiae incuria.