EPISTOLA LVI. AD IMPERATOREM.
Novo et insolito siderum ortu infausta quaedam et tristia, potius quam laeta vel prospera, miseris ventura significari mortalibus, pene omnibus veterum aestimavit auctoritas. Sola sacri Evangelii Scriptura salutarem novae stellae apparitionem fuisse testatur, quam Chaldaeorum vidisse sapientes, et recentem aeterni regis ortum de illius clarissimo fulgore conjicientes, munera, tantae majestati convenientia, venerabiliter obtulisse narrantur. Sed ejus stellae, quae nuper apparuit horrida et parum laeta facies ab omnibus, qui eam se vidisse testati sunt, fuisse ac minaciter flagrasse nuntiatur. Quae, ut reor, congrua meritis nostris praesagia fecit, et cladem, qua digni sumus, venturam indicavit. Quid enim interest utrum homine, vel stella nuntiante, imminens ira generi praedicetur humano? Hoc tantum est necessarium ut intelligatur supervacuam non fuisse sideris apparitionem, sed admonuisse mortales ut, poenitendo, et Domini misericordiam flectendo, futurum certent declinare periculum. Sic in praedicatione Jonae, Ninivae subversio civitatis, quae per illum fuerat praenuntiata hominibus, divina miseratione dilata est. Fecitque Deus . . . turum per Jeremiam prophetam permisit, cum eum in domum figuli . . . . .