EPISTOLA CXIV. AD EUMDEM ET CANONICOS BANGORENSES.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus archidiacono, et canonicis Bangorensibus, salutem quam meruerunt.
Perlatum est ad aures nostras, vos in Deum, et nos, et Ecclesiam Cantuariensem, matrem vestram, gravissime et sine meritis deliquisse. Quia, sicut nobis assertum est, machinamentis Arthuri et sociorum suorum consilium pariter et assensum vestrum in damnum Cantuariensis Ecclesiae, quae mater vestra est unanimiter praebuistis. Nec, ut credimus, tam detestabile factum, tam nefandum facinus aliquatenus factum fuisset, nisi vos consilium et assensum in eo dedissetis. Sed tibi, David, loquimur: a memoria tua non debuit ullatenus excidisse, quod noster juratus es, similiter et Cantuariensis Ecclesiae, nec tu aut canonici Bangornensis Ecclesiae debuissent consensisse, ut episcopus Ecclesiae suae, si quis tamen ibi esset, in Hiberniam ivisset, et ibidem sacramentum recepisset, quasi a novo metropolitano sibi constituto. Et idcirco mandando tibi praecipimus, et in periculo beneficiorum et ordinis injungimus, ut tu cum filio tuo, et tribus aut quatuor de majoribus et potioribus personis Ecclesiae, mediante quadragesima, nostro te conspectui repraesentes, responsurus et satisfacturus de his et aliis, quae tibi objicientur. Nihilominus universitati vestrae praesentium significatione praecipiendo mandamus, et in periculo beneficiorum et ordinis vestri vobis injungimus, quatenus infra praescriptum terminum vos nobis repraesentetis. Nos enim de episcopi vestri electione vobiscum tractabimus. Prohibemus etiam vobis apostolica auctoritate et nostra, ne de electione episcopi interim aliquid faciatis, aut quemquam eligatis.