158  EPISTOLA CXLIII. AD ARNONEM.  (Anno 801.)   Illum, ut ad S. Martinum veniat, invitat: ad coelestia aspirat, et pro se orari cupit.
Optimo praesuli Aquilae Albinus salutem.
Occurrat chartula, charitatis calamo conscripta, vestrae reverentiae, frater desiderantissime, tuis susurrans auribus, ut venias, si fieri possit, ad limina beati Patris nostri, protectorisque vestri, ut tuus tecum familiari collatione sodalis agere extrema salutationis verba valeat: quia festinat hora divisionis inter fratres, separationis inter amicos. Eunti homini in domum aeternitatis suae, et circumeuntibus circa eum in platea plangentibus ; tunc vera probabitur amicitia, dum falsa cessabit adulatio. Multi promittunt societatem, sed pauci custodiunt. Nec mirum; quia multi sunt vocati, pauci vero electi . Sed quid ad haec? Jungat se homo Deo, et habebit cuncta quae necessaria sunt. Quaerite primum regnum Dei et justitiam ejus, et omnia adjicientur vobis . Dolores et tribulationes hujus vitae nos quotidie admonent Deo jungi, terrena fugere, coelestia amare. Sed heu, proh dolor! his optamus miseriis diu interesse, et minus perpetuam quaerimus requiem; nostris inhiamus cupiditatibus, minus Dei praeceptis inhaerentes, qui paterna pietate nos castigat, ut animo haec temporalia fugiamus, et ad aeterna festinemus, ubi vera est beatitudo. Ut ad hanc pervenire merear, Deo miserante, tua me sanctitas orationum suffragiis adjuvet. Periculum meum novi, peccata mea agnosco. Ideo supplex servorum Christi deposco intercessiones, ut mei misereantur. Spes et consolatio mea omnium Redemptor Deus Christus, cui laus et gratiarum actio pro omnibus bonis, quae mihi gratuita pietate concessit in hoc saeculo. Vive Deo felix, mundo nam vivere mors est; Vera quidem est homini vivere vita Deo.
(Eccl.

XII, 5) (Matth. XX, 16) (Matth. VI, 33)
[Martini] [Albinus]