EPISTOLA CCXXVIII. WIBALDI ABBATIS AD EUGENIUM PAPAM III.  Injunctam sibi ad papam legationem explere prohibitus, aliquas ei mittit per subrogatum legatum petitiones pro Corbeiensi monasterio.   (Anno 1150.)
Dilectissimo Patri suo et domino EUGENIO uni et universali papae, frater WIBALDUS Dei et vestra gratia id quod est in Ecclesia catholica, seipsum et sua universa.
Venimus ad curiam gloriosi filii vestri Conradi Romanorum regis in vigilia Nativitatis Domini, et permansimus in ea continue usque ad feriam quintam hebdomadae paschalis, sub ea exspectatione, ut nos et cancellarium suum ad vestrae sublimitatis praesentiam, sicut jamdudum condixerat et vestrae quoque magnitudini significaverat, transmitteret. In quo temporis spatio die et nocte id efficere studiose sategimus, ut animum ipsius ad dilectionem et reverentiam vestrae personae, ad defensionem sacrosanctae matris nostrae Romanae Ecclesiae et omnium Ecclesiarum fortiter accenderemus. In quo studii exercitio non solum conscientiae nostrae testimonium habemus, sed et fidelium vestrorum et aliorum quorumdam, qui tempora libenter accusantes bonis solent detrahere et discordias seminare. Sed intervenientibus quibusdam magnis regni negotiis, neque persona nostra neque cancellario suo carere voluit, cum tamen nos ad monasterium nostrum usque ad futuram autumni temperiem redire aegre permiserit. Interim misit magistrum Henricum curiae suae notarium, virum sapientem et probum, et vobis omnino fidelissimum, quem ut honeste suscipiatis et efficaciter ac celeriter dimittatis, ex abundanti credimus esse, vestram super hoc prudentiam et benignitatem submonere. Venissemus ad vos desideranter non solum pro honore et utilitate Dei et imperii Romani, verum etiam ut faciem vestram, quam sicut vultum angeli intuemur, cernere mereremur, et humili sermone quaedam excellentiae vestrae suggereremus, quae scriptis committere non praesumimus, tum propter varios et incertos eventus rerum, tum ne in arduas et arcanas res et in secreti vestri profundum nos temere et importune ingerere aestimaremur. Petitiones nostrae quae in scriptis habentur, ut a clementia vestra humiliter exaudiantur, humiliter imploramus, quoniam nisi ad labores Corbeiensis Ecclesiae tolerandos benedictam manum auxilii vestri nostrae pusillanimitati porrexeritis, avolare nos oportet et requiescere a pusillanimitate spiritus et tempestate. Sanctitatem vestram ad regimen Ecclesiae catholicae in longa tempora Dei misericordia conservare dignetur. Wibaldus abbas Corbeiensis petit, ut dominus papa scribat H. Mindensi episcopo, quatenus sine mora Kaminatensem ecclesiam reconciliet, quam ideo pollutam esse judicavit, quod puer unus monachus, dum in resarciendo tecto ecclesiae architectis subministrat, de culmine in pavimentum ecclesiae collapsus est, et ita absque ulla sanguinis effusione exstinctus, quam per anni fere spatium reconciliare noluit. Et quod de parochianis suis Thiderico de Rekelinge ac Reinberto et Thiderico filiis ejus, qui praedia Kaminatensis ecclesiae invaserunt, justitiam faciat, ut si infra triginta dies post acceptas litteras possessiones non dimiserint, et ablata in integrum non restituerint, excommunicationi eos subjiciat. Item petit, ut domino A. Bremensi archiepiscopo scribatur, quatenus praedia Kaminatensis ecclesiae, quae in terra sua sunt, abbatem retinere adjuvet, et eas praecipue possessiones, quas Juditha abbatissa post depositionem suam alienavit, et invasores nisi infra triginta dies post acceptas litteras resipiscant, excommunicet. Item petit ut in eumdem modum scribatur H. Ferdensi episcopo. Item petit ut duci Saxoniae in eamdem sententiam scribatur. Item petit ut tam Coloniensi archiepiscopo, quam Coloniensi ecclesiae districte et dure scribatur, de Juditha abbatissa de Jesika, quae abbatia est in fundo et parochia Coloniensi, quae non solum clausa et correcta non est, sed etiam per totam terram cum suis corruptoribus volitat, et bona Kaminatensis ecclesiae, a qua per bonae memoriae Thomam cardinalem apostolicae sedis legatum deposita fuit, et sententia depositionis a domino papa in synodo Remensi confirmata, quae nisi deposita aut excommunicata fuerit, nullo modo cessatura est.