EPISTOLA CXXVII. AD ODONEM PARISIENSEM EPISCOPUM. [A. D. 1197.]
ARGUMENTUM.-- Petit amicitiam cum Odone novo episcopo a pueris contractam confirmari, eumque hortatur, ut suo officio episcopali faciat satis.
Reverendo Patri et domino Odoni Dei gratia Parisiensi episcopo, suus P. Bles. Bath. archid., salutem, et si quid dulcius aut desiderabilius est salute. Inter desiderabilia hujus mundi quadam speciali affectione versatur in votis meis ire et videre desideratissimam mihi faciem vestram. Credo enim, quod conscientia secura Deo cantare possitis cum propheta David: Qui timent te, videbunt me, et laetabuntur. Sed distantia interveniente locali, clausura etiam maris, et prohibitione majorum, coarctatur propositum aestuantis affectus citra limites facultatis. Teste Apostolo, charitas nunquam excidit: ideoque confidentius peto ut illa dilectio, quam mihi tenerior aetas primitiavit in vobis, a suae originis integritate non claudicet, sed aspirante dignatione vestra in commercium mutuae charitatis, et contractum amicitiae fortius convalescat. Sitis quaeso successor et continuator illius gratiae, quam proximi et intimi vestri mihi super omnem meritorum meorum exigentiam consueti sunt exhibere. Rex Angliae Henricus II, consanguineus vester, me primus in Angliam traxit, cujus munificam et magnificam manum frequenter expertus ex ipsius amissione didici quanta mihi obvenisset commoditas ex diuturnitate viventis. Surrexit autem novus Pharao, qui non cognovit Joseph; et utinam in tam longa peregrinatione mea nullus me hominum cognovisset! Eram quandoque de morte illustrissimi regis consternatus animo, et moerore confectus, atque Anglia salutata prae taedio animae alias transmigrassem, nisi domini Wigorniensis, et domini Dunelmensis, et archidiaconorum ejus tunc viventium grata et amplectenda familiaritas me ab illa et omnium desolationum molestia relevassent. Quae enim pressura ita gravis et importabilis esse posset, quam suo colloquio, auxilio, consilio et solatio tanti viri non levigarent; qui mihi tranquillabant omnes infortunii motus, et in terra peregrinationis meae patriam faciebant? Sed praecisa est velut a texente vita eorum, et crudelis sicaria mors me perimere credidit, in eis mihi surripiens vivendi solatium. Gratias autem ago Deo, qui adversus necessariae fatalitatis urgentias benigne pro afflictis excipiens suscitat, juxta verbum Amos, de filiis prophetas, et de juvenibus Nazaraeos. Pro patribus nascuntur filii, pullulatque de novo seges gloriosa nepotum, et evanescentibus amicis veteribus novorum progenies adultiores et dulciores fructus amicitiae coalescunt. Quia igitur secundum nomen magnorum, qui sunt in terra, magnificavit vobiscum Deus misericordiam suam, qui fuistis magnus in minimis, sitis major in magnis; nunquam vestra nobilitas ab avita magnanimitate degeneret. Cordi magno nihil est magnum. Quaerite non datum, sed fructum; nec vobis vos, sed omnibus vivere cogitetis. Testimonio Pauli, Christus heri et hodie, ipse et in aeternum. Qui vos ad magna provexit, ad majora servavit. Expedit tamen, ut sitis indefessus exhibitor gratiarum, ut Deo detestabilis ingratitudo, nec etiam in modico circa vos praesumat irrumpere, sed ei semper vos offeratis obnoxium, cujus beneficiis etiam angeli se impares recognoscunt. Vale.