LXXXI. AD DOMINUM PAPAM ALEXANDRUM.
Causam quae inter Willelmum sacerdotem et Matthaeum clericum vertebatur, super Ecclesia de Godarvilla, majestas vestra parvitati nostrae delegavit sine appellationis obstaculo canonice decidendam. Utraque itaque parte in nostra praesentia constituta, proposuit Will. se praedictam Ecclesiam legitime possedisse, et postmodum se per violentiam absque omni judicio spoliatum, et ideo restitutionem possessionis cum magna a nobis instantia postulabat. Ad probationem vero possessionis quam petebat quatuor deposuit sacerdotes, quorum unus inutilis, tres reliqui satis concordes in examinatione reperti sunt. At Matthaeum ipsum aliquando possedisse constantissime pernegavit, ipsumque coram delegatis a sublimitate vestra judicibus, domino scilicet Rothomagensi, qui tunc Ebroicensi ecclesiae praeerat, et domino Egidio nunc Ebroicensi, qui tunc in Rothomagensi Ecclesia archidiaconi fungebatur officio, super eadem ecclesia quaestionem movisse dixit et novissime eidem quaestioni coram eis abrenuntiasse publice, et eamdem ecclesiam abjurasse, et XL solidos pro recompensatione expensarum quas fecerat accepisse. Super quo sacerdotem et acolythum et laicum quemdam proposuit ad probandum, qui et ipsi in examinatione concordes inventi sunt, idque praedictis judicibus et toti Ecclesiae Rothomagensi notissimum, quia hoc coram tota fere universitate fuerat celebratum. Quia ergo praejudicare videbatur abjurationis exceptio, neque nobis satis certam fidem eorum qui producti erant testificatio faciebat, duximus differendum, donec per judices, quibus causa delegata fuisse dicebatur, et venerabiles personas quae asserebantur nihilominus adfuisse veritatis nobis posset innotescere plenitudo. Porro cum ipsi mecum ad domini archiepiscopi praesentiam convenissent, et ego ab eo veritatis testimonium diligenter exigerem, Willelmus non exspectato testimonio ejus, ad primam Dominicam adventus Domini vestram audientiam appellavit. Ego vero quia nolens agere cogi non poterat, et ad preces ejus ipsiusque favore videbatur sublatum appellationis obstaculum, ad laesionem ejus retorquere non debui, sed alio sicut fuerat in possessione demisso, litteras utrique requisitas tradidi, per quas eorum quae apud nos acta sunt veritas vestrae possit innotescere majestati.