EPISTOLA CCCXCIII. WIBALDI ABBATIS AD ANASTASIUM PAPAM.  Gratulatur ei de ipsius electione gratiamque ejus deprecatur.   (Anno 1153.)
Reverendo Patri suo et domino ANASTASIO, sanctae catholicae et apostolicae Ecclesiae uni et universali papae, frater WIBALDUS Dei et vestra gratia id quod est in Ecclesia catholica, exiguas orationes et devotum servitium.
Ex quo divina providentia, sacrosanctam matrem nostram Romanam Ecclesiam regi disposuit per religiosissimam sollicitudinem vestram, in praecipuo desiderio habuimus vobis corporaliter nostram exhibere praesentiam, ut aliquo certiore indicio filialem, quam circa vos gerimus affectionem plenius intelligeretis, et nos confidentius familiari colloquio quaedam apud vestram sublimitatem suggeremus, quae longum est et fortassis inutile posset fidei chartae et atramento committere. Sed quoniam jam proxima nobis expeditio Italica, ad quam nos animo et rebus instanter praeparamus, ab hac facultate nos retinet, signis praesentibus, et levi nuntio nostram celsitudini vestrae devotionem offerimus, Dei omnipotentis clementiam humili prece exorantes, ut vos ab importunis et malis hominibus liberare dignetur, et beati Petri naviculam, cujus vos gubernaculum tenetis, in fluctibus, quibus assidue quassatur, ne mergatur, erigere non recuset. Mirabiles quidem elationes maris, sed mirabilis in altis Dominus. Paulus apostolus ad discipulum suum Timotheum scribens, dicit: Nemo adolescentiam tuam contemnat. Nos discipuli et servi magistro et domino ausu charitatis suggerimus, nemo senectutem vestram contemnat, quoniam anteacta innocenter vita talis fuit, ut vos neque vivere pudeat, neque mori ullatenus pigeat. Si quidem a retro annis quinque et viginti vestram beatitudinem satis intima et familiari notitia cognovimus, et gratia vestra atque miti patrocinio in omni causa seu privata seu publica, quam apud Romanam Ecclesiam egimus perfrui cum omni benignitate et efficacia meruimus. Inde est quod intolerabilis dolor, qui de transitu reverendi Patris nostri, vestri utique praedecessoris, animam nostram justo moerore sauciaverat, non parvo dilinimento mitigatus est, cum ordinator temporum Deus, vestram sanctitatem in ipsius cathedra beata successione sedere fecit, ut vita vestra inclyta cunctas illustrare posset Ecclesias, et nobis consuetae misericordiae benignum tribuatis effectum. Repetimus enim a vestra celsitudine quodam pietatis jure familiarem gratiam quam ab antecessoribus vestris longo tempore obtinuimus, ut liceat nobis, absque praesumptionis nota, de sollicitudine Ecclesiarum, de statu regni aliqua intimare. Quod tunc confidenter facere incipiemus, cum per sacratissimos apices vestros hoc facere admoniti fuerimus. Petitiones, quas pro necessitatibus nostris vestrae clementiae porrigimus, subtus annexae sunt, quas exaudiri pro nostrae perpetuae servitutis augmento deprecamur.