CCXXIX.  Fundatio monasterii de Trutenhusen ordinis sancti Augustini dioecesis Argentinae, seu potius ejusdem fundationis confirmatio.   (Veronae, April. 20.) [  Gall. Christ. nov.,  V, Instr, p. 486.]
LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus HERRARDI abbatissae, et sororibus in monasterio Hohenburg tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum, apostolicam benedictionem, et perpetuae salutis jucunditatem.
Totius Ecclesiae fidelibus paterna dilectione familiariter insinuamus, quod audientiae nostrae veridica assertione relatum est, qualiter Fridericus dux, pater Friderici imperatoris, ecclesiam, quae dicitur Hohenburg, in honore sanctae Dei genitricis Mariae fundatam, in qua requiescit corpus S. Odiliae virginis, per indiscretam rerum invasionem disturbaverit, et usque ad tempus filii sui Friderici imperatoris pene destructam reliquerit; ipse vero Fridericus Romanorum imperator divina gratia instinctus, pro tam miserabili patris delicto graviter doluit, et aeterni Regis gratiam reconciliare volens, praefatam ecclesiam consilio spiritualium personarum restaurare elaboravit, et sicut ab eis didicit, religiosam et idoneam personam, nomine Rilint, eidem ecclesiae praefecit. Haec enim, dum regimen ecclesiae feliciter suscepit, pro Dei amore destructa diligenter reaedificans, dissipata strenue plantans, auxilio et consilio Burkardi Argentinensis episcopi, aliorumque spiritualium, ipsam ecclesiam ad honorem Dei prudenter, et honorifice reformavit, omnemque divinae legis religionem, ac canonicae disciplinae rigorem secundum Regulam beati Augustini inibi pleniter informavit; quam studii normam succedens ei abbatissa dilecta in Christo filia nostra Herrat fideliter in omnibus bonis secuta, inter caetera utilitatis opera, quibus invigilavit, praedium in Trutenhusen cum conventu suo, et cum Gunthero de Vinbege, a quibusdam ministerialibus ipsius coenobii comparavit, et super majus altare in Hohenburc ea conditione tradidit, ut ad honorem Dei et Hohenburgensis coenobii, per laborem suum praepositura ibi canonicorum regularium fundaretur, qui secundum beati Augustini Regulam, et consuetudinem Marbacensis ecclesiae, institui et permanere deberent: hoc autem favore et consilio charissimi in Christo filii nostri Friderici, Romanorum imperatoris semper augusti, et consensu ecclesiae ipsius ministerialium, approbatione quoque bonae memoriae Petri Tusculanensis episcopi, tunc apostolicae sedis legati, et Henrici Argentinensis episcopi statuit et construxit primum ibi capellam ad honorem Dei, ac memoriam B. M. semper virginis, et curtim cum caeteris aedificiis, donec construeretur ibi major ecclesia, id est, monasterium in memoriam beati Nicolai, cum claustralibus officinis, videlicet cum hospitali pauperum, et hospitio advenientium hospitum, caeterisque aedificiis ecclesiae necessariis, in quo duodecim canonici, cum idoneo praeposito ejusdem ordinis collocandi sunt, qui sub regulari professione degentes, Hohenburgensis coenobii abbatissis omnique collegio in negotiis spiritalibus seu temporalibus, prout abbatissa, et necessitas coenobii postulaverit, in timore Dei devote obtemperent, nec aliquo temerario ausu Hohenburgensem ecclesiam superbe inquietent, quibus utique praefatae ecclesiae in Trutenhusen ordinatione tali, ut praedictum est, fundatae dare decrevit, cum praedictorum assensu, duarum hebdomadariarum stipendia praebendarum, non ad privatum usum, sed ad communem utilitatem distribuendarum, duas scilicet carratas vini, et duo talenta Argentinensium denariorum, et viginti octo maldros hyemalis frumenti, et quatuordecim maldros hordei, et beneficia in inferiori Ehenheim, et in Rodesheim sita ad easdem praebendas pertinentia, et decimationem Salicae terrae in Sunthusen, decimas quoque Salicae terrae in Egensheim ad easdem praebendas pertinentes, et quidquid praeposito, vel vicariis suis ad manus oblatum fuerit in Hobenburc. Insuper quoque ad eorumdem usum modo concessit in Gokkeswilre triginta duo frugifera jugera, et dimidium, et duo vinifera, cum arbustis, et duos hortos, et curtim; in Bercheim vero concessit illis quatuordecim jugera et unam curtim, in Heilingenstein quoque septem jugera vinifera, quae omnia non pertinent ad praebendas. Ad haec etiam concessit illis ex integro ipsum allodium Trutenhusen. Statutum est itidem, ut quilibet praepositus in Trutenhusen, cum voluerit, Hohenburgensem ecclesiam visitet, et missarum solemnia secundum ordinem ipsius ecclesiae celebret, ac duos ex canonicis suis religiosos et idoneos hebdomadarios in Hohenburc semper constituat servituros. Quod si praedicti sacerdotes aliquando commutandi fuerint, praepositus, absque ulla contradictione abbatissae, libere eos ad claustrum revocans, alios idoneos restituere curet, qui de monte, sine licentia abbatissae, non recedentes divina officia absque ullo gravamine secundum consuetudinem Hohenburgensis ecclesiae celebrare non recusent. In Purificatione quoque S. Mariae, et in die Palmarum, et in Coena Domini, et in Nativitate, ac Decollatione S. Joannis Baptistae, et in Assumptione S. Mariae, et in festivitate S. Michaelis, et Omnium Sanctorum ad monasterium Hohenburgense, si inevitabilis causa non impediat, missam solemnem celebraturus, annuatim veniat, et etiam in festo S. Odiliae, ac in capellae ejus dedicatione et in Nativitate Domini missam diurnam priorem celebret. Quod si praepositus, et canonici sui haec privilegii decreta neglexerint, ecclesiamque Hohenburgensem irrationabili gravamine inquiete perturbaverint, abbatissa et conventus praebendas ac beneficia ad praebendas pertinentia subtrahant; et aliunde sibi sacerdotes, quos voluerint, quietos et religiosos sibi provideant, isti vero officia in missarum solemniis prius sibi concessa amplius in monte Hohenburc, nisi permissione abbatissae et conventus, sicut et alieni celebrare non audeant. Simili quidem modo, si Stivagiensis abbas, et canonici sui Hohenburgensem ecclesiam per injustam contradictionem contentiose impugnaverint, nec privilegii sui statuta a manu Hohenburgensis abbatissae data, mansuete obtemperando, observaverint, locus Gorgonii, qui est praebenda unius hebdomadarii, cum omnibus appendiciis suis, quem quilibet Stivagiensis abbas ab Hohenburgensi abbatissa accipere debet, caeteraque beneficia de Hohenburc suscepta, eis subtrahantur, aliique sacerdotes idonei pro libitu abbatissae et conventus aliunde eligantur; ipsi autem amplius in monte Hohenburc missarum solemnia, quemadmodum alieni, nisi permissione abbatissae, celebrare non audeant. Unanimi quoque consilio et consensu decretum est, ut uno quoque praeposito in Trutenhusen a praesenti vita decedente, vel mutato, fratres inibi commorantes idoneam et religiosam ordinis sui personam eligant, et ipse electus investituram praepositurae de manu Hohenburgensis abbatissae absque ulla contradictione primo aditu per librum gratis accipiat. Adjectum est nihilominus ut ecclesia in Trutenhusen sub Hohenburgensis advocati patrocinio defendatur, et quaelibet saecularis causa inibi ventilanda in judicio ipsius advocati discutiatur. Nunc igitur, quia haec pia religiosaque statuta nostro confirmari munimine, atque apostolica protectione vallari praedicta filia nostra Herrat venerabilis abbatissa petivit, nos petitioni suae benigno concurrentes assensu, praedictam constitutionem auctoritate apostolica confirmamus, et locum ipsum sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium impraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma fratribus eorumque succedentibus et illibata permaneant. Liceat quoque illis personas liberas et absolutas a saeculo fugientes ad conversionem recipere, et eas absque contradictione aliqua retinere. Prohibemus insuper ut nulli canonicorum post factam in eodem loco professionem fas sit absque praepositi sui licentia de eodem discedere, discedentem vero absque communium litterarum cautione nullus audeat retinere. Cum autem generale interdictum terrae fuerit, liceat ipsis clausis januis, exclusis excommunicatis et interdictis, non pulsatis campanis, suppressa voce, divina officia celebrare. Paci quoque et tranquillitati fratrum paterna sollicitudine providere volentes, auctoritate apostolica prohibemus, ut nullus infra clausuras locorum seu grangiarum suarum violentiam, vel rapinam, seu furtum committere, ignem apponere, hominem capere, vel interficere audeat. Sepulturam praeterea ipsius loci tam ad opus fratrum, quam familiae peregrinorum, seu hospitum inibi decedentium, nisi forte excommunicati fuerint, vel interdicti, liberam esse decernimus. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum fas sit praefatam ecclesiam temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate et dioecesani episcopi canonica justitia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Chriti, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen. Datum Veronae per manum Alberti, S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et cancellarii, XII Kal. Maii, indict. IV, Incarnationis Dominicae an. 1851, pontificatus vero domni Lucii papae tertii anno quarto.