EPISTOLA XIX. VEL PRIVILEGIUM GREGORII PAPAE II AD BASINUM ABBATEM.  Gregorius II papa, petente Basino abbate, Monasterio sancti Maximini Treverensis immunitatem, et alia privilegia largitur, anno 729.
Gregorius, servus servorum Dei, Basino venerabili abbati monasterii sancti Joannis apostoli et evangelistae, atque sanctissimi confessoris Christi Maximini, cujus corpus ibidem quiescit, tibi, tuisque successoribus, salutem et apostolicam benedictionem.
Si semper sunt concedenda quae piis desideriis congruunt, tanto propensius ea quae pro divini cultus religione postulantur, alacri devotione, et omni occasione remota, benivola intentione continuo sunt largienda et perficienda. Petisti ergo nos, uti monasterio tuo, quod in suburbio Treverorum in honore sancti Joannis evangelistae constructum esse dignoscitur, ubi praenominatus Christi confessor quiescit, ob confirmandam fratribus ibidem Deo servientibus, monasticae tranquillitatis normam, sanctae apostolicae nostrae, cui auctore Deo deservimus, Ecclesiae privilegium concederemus. Nosque piae petitioni tuae assensum accommodare curavimus, decernentes, apostolicae auctoritatis praecepto, uti congregatio Deo ibi religiose serviens, sicut per praecedentia tempora a regibus eidem coenobio concessum est, liberam deinceps habeat potestatem creandi inter se quem secundum Deum elegerint sibi abbatem, nec aliqua cujuslibet dignitatis persona infra praedictum monasterium, nisi a te, aliove abbate tuo successore, vocatus, quidquam pro suo libitu ordinare vel temere exercere praesumat. Praeterea apostolica nostra auctoritate omnimodis interdicimus ne cui unquam Ecclesiae, vel sedi, comcambio, aut alio aliquo ingenio, subdatur, sed tali libertate, et immunitate, quali caetera regalia loca utuntur, inoffense et perpetualiter gaudeat. Ipse vero locus monasterii sub mundiburnio regum ut permaneat, nullique unquam personae beneficiarius aut invadendus pateat, sed ad usus tranquillitatemque monachorum, ibi sub regula sancti Benedicti Deo militantium, quietus permaneat. Constituimus etiam et ex hac paterna dilectione, tibi tuisque successoribus concedimus, ut ad mysteria sacra, in praecipuis festivitatibus, mitra, dalmatica, sandalis utaris; fraternitatem tuam commonentes ut cum augmento honoris augeatur et in te divini virtus amoris. Prohibemus et ex auctoritate beati Petri, cujus vice, licet indigni, in hac apostolica sede fungimur, et funditus interdicimus, ut nullus dux, nullus comes, nulla prorsus persona ecclesiastica, sive mundana, in possessione, vel allodio sancti Maximini, montem, sive rupem capere, vel munitionem aliquam in eis facere praesumat, nisi forte abbas ejusdem monasterii, propter metum paganorum, vel propter incursionem malignorum hominum, ad tempus, donec tranquillitas pacis redeat, se suosque ibi intermuniat. Ad cumulum quoque vel augmentum monasticae tranquillitatis adjicimus, ne qua cujuslibet dignitatis persona magnum vel minimum alienare, vel imminuere, de rebus Ecclesiae praesumat, tam de his, quae per te modo, vel per alios eidem monasterio concessa sunt, quam ex his, quae caeteri fideles pro remedio animarum suarum deinceps collaturi sum. Si quis vero, quod absit, ausu nefario praesumpserit ea quae a nobis ad laudem Dei pro stabilitate jam dicti venerabilis monasterii statuta sunt infringere, aut in quodam violare, sciat se sub divini judicii testificatione, per interventum beati Petri apostoli, anathematis vinculo inextricabiliter innodatum, et a regno Dei alienandum, et cum diabolo, et ejus sequacibus, atrocissimis poenis concremandum. Qui vero pio intuitu et respectu divini timoris observator hujus nostrae praeceptionis apostolicae exstiterit, aeternae benedictionis gratiam a Domino consequi mereatur. Data . . . . . . Scriptum per manum Benedicti Scriniarii sanctae Romanae Ecclesiae, in mense Januario, indictione 12 in Dei nomine.