EPISTOLA XVI. AD POPULUM ET MONACHOS CONSTANTINOPOLITANOS, PER EOSDEM LEGATOS DIRECTA.  Abstinendum a consortio haereticorum, et in catholica fide perseverandum.
Hormisda clero, populo et monachis orthodoxis Constantinopoli consistentibus.
Si is qui calicem aquae frigidae, mandata evangelica secutus, obtulerit, mercedem boni propositi, ipso Domino, qui hoc docuit, restituente, consequitur; nonne qui tanto populo fidelium veritatem annuntiare distulerit, juste poenam damnationis incurrit? Hinc est quod interminationem mandati coelestis effugiens, habens quoque vestrae salutis affectum, admonitionem eorum quae praesens necessitas poscit assumpsi; omnes, quibus curae est fide integra Christianam religionem servare, contestans, ut eos qui sanctam Chalcedonensem synodum et beati Leonis de fide catholica conscriptas epistolas declinant, quibus possunt viribus aversentur et fugiant: quando ipsi sunt, qui Eutychetis et Dioscori Alexandrini, vel potius nefanda Manichaeorum contagione polluti, verbo quidem adversus constitua Patrum videntur habere certamen, rebus autem contra incarnationem Domini nostri Jesu Christi evidenter insurgunt. Recordamini, carissimi, quae fuerunt Basilisco palatinae aulae incubante tentata; et temporum illorum acta vel visa vel audita recolite. Quam scelesta tunc fuerit Timothei cognomento Aeluri, quam impudens et monstruosa praesumptio: quantus etiam per universum orbem fidei se vestrae fervor ostenderit. Probavit tunc Constantinopolitanus populus, quam pure deceat credentes Christiana servare mysteria. Sed transacta utinam studia fuissent, et non nunc similia tempus expeteret. Rursum enim iidem haeretici caput improbum de profundo, quo immersi tenebantur, attollunt. Atque ideo rogo, hortor, admoneo dilectionem vestram, ab eorum vos conciliis et communione secernite. Recordamini zeli prioris, et vivere in vobis lucem, scintillam ignis spiritualis ostendite, ne simplicem in vobis veritatis affectum perditorum astutia expugnasse se gaudeat. Et haec quidem, quantum ad praesentem necessitatem, et assumendam contra impios cautionem, dixisse sufficiat. Spero tamen quod si admonitio ista promoverit, et mihi et vobis utilis erit; quando et Deus in vestra salute glorificabitur, et fructus nostrae sollicitudinis apparebit. Data III nonas Aprilis, Agapito viro clarissimo consule .
(quod decet loquendum est in his quae ad Deum pertinent,
nec tacendum) (anno Domini 517)