EPISTOLA CCLXXIX. AD ROBERTUM COMITEM LEICESTRIAE.
Venerabili domino et amico suo charissimo ROBERTO comiti Leicestriae, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, consecrata Domino tirocinia beatae perseverantiae fine concludere.
Cum sit vitiis et divitiis admodum grata societas, gratulor et mihi totus applaudo, charissime, divitias in te quadam singulari gratia deservire virtuti. Audisti divitem illum purpura et bysso vestitum, epulantem quotidie splendide, miserabiliter ad inferna deductum, ubi cum flammis anxius aestuaret, in linguae suae refrigerium nec aquae guttam valuit impetrare. Audisti et in Evangelio, divitem, cujus uberes fructus ager attulit, dicentem intra se: Destruam horrea mea et majora faciam, et illuc congregabo omnia quae nata sunt mihi bona, et dicam animae meae: Anima, habes multa bona posita in annos plurimos, requiesce, comede, bibe, et epulare . Cui divinitus dictum est: Stulte, hac nocte animam tuam repetent a te. Quae autem parasti, cujus erunt? Et si mentis oculos in mundi plenitudinem, Dei Spiritu lucem ministrante, circumquaque reducimus, divitibus hujus mundi mundum abundare cognoscimus, quibus suae divitiae fomento vitiorum sunt non incremento virtutum, cum magis possideantur ab his quam eas quadam animi sancti nobilitate possideant. Divites hujusmodi, ait Dominus, non facile regnum Dei adepturos, et camelum per foramen acus intrare posse facilius, quam ipsos in regnum coelorum. Tremenda vox, et divitibus hujusmodi exhorrenda. Gratulor, et totus mihi applaudo, charissime, quod istorum abhorres semitas, horum jamdiu vestigia declinasti. Gaudeo te tua cogitare novissima, et illud Psalmistae mentis oculis intueri: Dormierunt somnum suum, et nihil invenerunt omnium viri divitiarum in manibus suis . Qui sibi credita si fideliter erogassent, evigilantes illa die a somno mortis suis haec in manibus invenissent. Divina voce dictum est: Non apparebis vacuus ante conspectum Domini Dei tui . Totum quod Ecclesiae Dei, quod pauperibus ad praesens erogas, illa die paratum invenies, et quod modo larga miseratione distribuis, illa die Domino cum fiducia praesentabis. Beati multi sunt et sapientes, hos tamen tantum beatos judico, hos solummodo sapientes, qui mansura semper bona crebra meditatione considerant, in his mentem occupant, his invigilant, et haec ut queant apprehendere tota animi ratione pertractant. Credo, charissime, Patri complacuisse in te. Spero columbam sanctam quae super Dominum in Jordane apparuit jam nidificasse in te. Curre post Spiritum qui trahit te, qui suis intus bonis ornabit te et amore Christi perfecto ditabit te. Cujus amor verus si tangit te, si rapit te, si absorbet te, levabit te juxta prophetam super te, quia super altitudinem extollet te. Scribendi tibi nactus occasionem, vix me cohibeo, charissime.
(Luc. XII) (Ibid.) (Psal. LXXV) (Deut. XVI)