EPISTOLA CCLVII. AD STEPHANUM CLUNIACENSEM ABBATEM.
Venerabili domino patrique charissimo STEPHANO Cluniacensi Dei gratia abbati, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutis gaudium, et si quem potest apud se charitas officiosa famulatum.
Exsultavi, charissime, totus in Domino et spirituali jucunditate perfusus sum, audiens matrem nostram Cluniacensem Ecclesiam tandem respirasse in te, et in Patrem et dominum te sibi quam provide tam, ut spero, salubriter et feliciter elegisse. Te enim custode commisso tibi gregi, pabula vitae deesse non poterunt, qui pectus tuum Domino, ut sic dicam, Scripturarum sanctarum apothecam et aromaticam virtutum cellulam a puero fere consecrasti. Non ejulabit clamans terra tua post te, quae doctrinae fluentis affluenter irrigabitur, et ut virtutum frugi plene respondeat, in te propositum virtutum exemplis incessanter ad ea quae sancta et summa sunt, provocabitur. Beatum collegium, cujus id virtutum debebatur meritis ut a tribulatione malorum et dolore tanti Patris respiraret solatio, et procellam quam jamdiu sustinuerat, in auram sibi verteret boni Patris familias circumspecta sollicitudo. Fateor, in Christo charissime, fateor, datum mihi coelitus conspectum tuum, et alloquium mihi non mediocre incitamentum exstitisse virtutis, ut ex hoc beatos aestimem, qui tibi semper assistunt, qui te comitantur assidue, quibus hoc virtutis speculum quo semper in meliora proficiant, habere concessum est. Annuntiant de homine, ut Scriptura commemorat, vultus ejus, incessus, et habitus, quae tui attendentes in te in virum facile poterunt transformari perfectum. Quae quidem menti meae, etsi ad momentum inspecta, tamen altius insederunt, adeo ut tui quandoque contemplatione in novum quemdam hominem transiens meipsum mihi videar quodammodo transilisse. Inde est quod totis ulnis charitatis amplector absentem, quem praesentem videre, et devotis et debitis venerari obsequiis intime concupisco. Quia vero praesumptuosum quandoque charitas efficit, postulationem hanc finis epistolae continebit, quatenus fratrem nostrum dominum Thomam, priorem Lantonae super absolutione sua pro qua plurimum instat, clementer exaudiatis, et substituto sibi fratre nostro, Roberto de Broi, ipsum servitii et me amplioris, si fieri potest, gratiae, tuae debitorem sanctitati constituatis. Valeat dominus meus, et Pater in Christo charissimus.