EPISTOLA II. AD ADALBERONEM LAUDUNENSEM EPISCOPUM.  (Anno 1031.)   De Adalberonis in Laudunensem sedem successoris delectu.
Domino ADALBERONI, sanctae Laudunensis Ecclesiae episcopo, GERARDUS, gratia Dei coepiscopus.
Et si huc usque vario de vobis plebis rumore nihil movebamur, dum quidem et ecclesiasticae disciplinae cultibus, et publicae administrationis actibus, haud mediocriter sapere videbamus; nunc tamen stupor quidam mentem nostram perturbat et, ut ita dicam, pene exanimat, cum a vobis tam mirandum atque inusitatum nefas in sancta Ecclesia esse audimus, ut videlicet unius regimen Ecclesiae duobus cedat pastoribus, et vos eligendae successionis vobis arbitrium ascribatis. Quod quidem nec in omni Veteris Testamenti canone, aut apostolica Ecclesia, ipsi bene scitis nulli donatum fuisse. Verum et si aliquem ex sanctis per spiritum de successore praenuntiasse audivimus, non nostrum est in exemplum trahere, quia, ut ait beatus Gregorius : « Miracula Dei non sunt in exemplum trahenda, sed admiranda. » Precamur igitur charitatem vestram, ne tanto dispendium honoris, mutando propositum aestimetis, quanto divinae ordinationi contraire formidetis; neve Scripturam vobis, sed vos Scripturae submittatis: ne, nimis amando sententiam vestram, posteris relinquatis occasionem usurpandi sacerdotii, cui revera succedet materia seditionis. Nihil enim defuturum arbitramus, si hujusmodi usus increverit, ut sedes Ecclesiae venales existant, et summa sacerdotii mercaturae compendiis venundetur, sicque pecuniosus quisque ad culmen pastoralis regiminis aspiret. Quod autem charitatis fraternae affectu vobis dicimus, precamur ne indignari debeatis.
(Moral. lib. VI)