EPISTOLA XCV. AD EUMDEM.
Patri suo et domino summo pontifici. E. frater G. Herefordiensis Ecclesiae minister, devotum et debitum obedientiae famulatum.
Cum debitorem universis divina vos, Pater, munificentia constituerit, commune debitum hi propensius exigunt, qui vestrae se per omnia tuitioni alacriori et ampliori devotione submittunt. Unde plurimum honori vestro conducit et gloriae, ut Londoniensi Ecclesiae ea qua ad praesens tempestate concutitur, manum auxilii porrigatis, et causam quam multo sudore perstringit, benignitate consilii sublevando, ipsam allidi scopulis, aut fluctibus obrui non sinatis. Quae cum in Anglorum Ecclesia multa meritorum et dignitatum luce profulgeat, ad praesens tamen egregiae laudis titulo hoc ipso nobilitata est, quod post Patris et pastoris sui decessum, inter minas principum ipsosque frementium gladios, Deum contemplata non hominem, immobilis imperterritaque constiterit, et se periculis audacter objiciens honorem Dei et libertatem Ecclesiae in aliquo minui dedignata, Patrem sibi et pastorem idoneum consensu unanimi non minus sancte quam prudenter elegerit. Quod cum ipsa eligentium fortitudo mentiumque constantia dignum laude constituat, persona quae electa est gratia cumulat et honore, ut totum sit favore dignissimum, et quod ob honorem et libertatem Ecclesiae fortiter actum est, et quod in hujusmodi persona laudabili circumspectione provisum. Nota namque secure scribimus, et quae scimus, loquimur cum fiducia. Londoniensem archidiaconum R. de Bealmeis, quantum in humanis oculis est, vita honestum, laudabilem scientia, liberalitas amabilem, et ab ipsa reddit origine stirps generosa clarissimum. Quem cum ad sui regimen diligenter et vocet et exspectet Ecclesia, si, quod absit! iste repellitur, injuriam hanc laesa virtus erubescet, et querela dicentium: Sine causa justificavi cor meum, et lavi inter innocentes manus meas , non modicum sumet incrementum. Agat itaque apostolica sublimitas, agat Pater, unde sibi Anglorum congratuletur et applaudat Ecclesia; fine bono bonum consummet initium. Honoret honore dignissimum, ut in praesenti sibi laus, in futuro reponatur et praemium, et sciant quia manus tua haec, et tu, Domine, fecisti eam . In longum vestra conservetur incolumitas, in Christo dilecte Pater.
(Psal.
LXXII) (Psal. CVIII)