EPISTOLA CVII. AD AMICUM B. MONACHUM.
ARGUMENTUM.-- Reprehendit B. monachum, quod aulicam vitam, ejusque vitia detractionem et adulationem sectetur.
Magister P. Blesen. Bath. archidiac., dilecto amico suo B. monacho, salutem, et de medio Babylonis exire. Dedisti professioni apostolicae manum, et te specialiter ejus servitio deputasti, cui servire regnare est; nunc autem excusso servitutis illius jugo, quae te perducebat in libertatem filiorum Dei, te undis immersisti curialibus, opprobrium ignominiosae servitutis incurrens ex ipsa libertate peccandi. Testimonio quidem apostoli, qui facit peccatum, servus est peccati. Mores autem a convictu trahuntur, et ex conversatione malorum vitae corruptela traducitur. Factus es de numero locustarum, quarum potestas in linguis tota est et in caudis, socius eorum, quorum os plenum est amaritudine et dolo. Sed et caudae eorum caudae vulpium, quibus Samson alligavit incendium, quorum finis interitus, quorum poena ignis et vermis. Qui os tuum Evangelio consecraveras, nunc illud venenis detractionum, et adulationum spurcitiis dehonestas. Nimirum praeelegisti habitare cum ranis, quae sunt in penetralibus regum, et inter aulicos simulacrum religionis adumbratae praetendens magnatum gratiam in magno discrimine animae tuae, et proprii corporis afflictione venaris. Quod autem conquereris in te prorsus assuetae devotionis lacrymas aruisse, non mireris, si Dominus coelum suum tibi clauserit, si terram aeneam tibi dederit, si super montes Gelboe non pluit. Cum enim sis favorabilis aurae, et curialis gratiae appetitor, appetitus hic tanquam ventus urens rorem coelestis misericordiae et gratiae fluenta siccavit. Quid tamen, si lacrymis affluas? Lacrymae in multis leviter profluunt, et eadem levitate arescunt. Sunt fornicatores, et adulteri, ambitiosi et avari, caeterique vitae nequioris homines, qui Deo suam eis gratiam offerente torrentibus exuberant lacrymarum. Verumtamen in diluvio aquarum multarum ad Deum non approximabunt. Compunguntur ad tempus, et in tempore tentationis recedunt. De talibus autem scriptum est: Misericordia eorum quasi nubes matutina, et sicut ros mane pertransiens. Commissa plorant, et ploranda continuant. Porro, etsi utrumque irriguum Axae filiae Caleph obtinebant, hae tamen lacrymae perditae sunt, nisi a pravis operibus resipiscant. Graviter ergo decipiuntur, putantes se aliquid esse, cum nihil sint, et de oblata sibi gratia praesumentes, dicunt cum uxore Manue: Si Dominus voluisset nos occidere, non recepisset sacrificium de manibus nostris. Itaque non superbiat servus, si de gratia Dei ad mensam filiorum admittitur. De similibus enim scriptum est: Cibavit eos ex adipe frumenti, et de petra melle saturavit eos. Ipsi autem se inter amicos Dei mendaciter aestimabant, sicut notatur in versiculo, qui praecedit: Inimici Domini mentiti sunt ei, et erit tempus eorum in saecula. Vereor autem, ne sicut abjecisti a te timorem Dei, et terribilium judiciorum ejus, ita te abjiciat Deus. Cum sancto sanctus est, et cum perverso pervertitur. Super omnia, quaeso, illud verbum Salomonis, aut potius divinae animadversionis tonitruum pertimescas. Considera, inquit, opera Dei, quia non est qui possit eum corrigere, quem ille abjecerit. Cain vocem Domini audivit, sed quia abjecerat ipsum Deus, correctionis gratiam non suscepit. Et ut in verbo poetae epistola claudatur, Tecum habita, et noris quam sit tibi curta supellex. Vale.