XXX.  Nicolai II epistola ad Lanfrancum.   (Anno 1059-61.) [THEINERUS,  Disquisitiones criticae,  pag. 206.]
NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, fratri LANFRANCO, salutem et apostolicam benedictionem.
Satis desideratam vestram, charissime frater, ilbenter viderem praesentiam et in ecclesiasticis nostris curis libenter vestris recrearer consiliis, quem in Romanis et apostolicis servitiis satis opportunum audivimus. Sed quia tam facile nunc forsan fieri non potest, volumus ipsam vestram stationem nobis et Romanae matris Ecclesiae esse fructuosam, ut ex fructu vestrae stationis cognoscatur et fructus desiderabilis adventus. Hos igitur nostrae dilectionis filios imperatoris capellanos et nostros dialectica et rhetorica arte charitati vestrae mittimus edocendes. Ut sicut te Deo gratias singularem in hoc bivio audivimus, sic istos singulares tecum quam cito poteris Romae vel forte cum apud vos cito venero videamus. Si vero divina, ut audivimus, pagina ab hujusmodi studio vos retinet, ex parte sancti Petri et nostra vobis praecipimus, et ex vera obedientia illos edocendos vobis mandamus, quos adhuc vestrae dilectioni mittimus, et vestrae charitati in omnibus subveniendos relinquimus. Comitem autem vestrum, amicum nostrum, quem vestris audivimus satis Deo gratias acquiescere consiliis, ita custodiatis, ut hic et in Christo valere possit. Confido enim bene de illo, cujus consilium et conversationem vobiscum audio. In clero autem et fero illo populo si potestis fructificare, ut de talento vobis commisso mereamini tandem audire: Euge, serve bone, amen.