EPISTOLA XLVII IVO,  humilis Carnotensis episcopus,  WIDONIS  regis dapifero, salutem.
Quae mihi mandasti per Landricum presbyterum jam audieram per Ebrardum nepotem tuum, videlicet quod rex multa mala dimittere, et multa bona se promittat velle facere, si cum pace sedis apostolicae et communione ecclesiastica mulierem quam illicite habet, valeat ad tempus retinere. Unde ex auctoritate divina hoc charitati tuae rescribo, quia nulla redemptione vel commutatione quis peccatum suum poterit abolere, quandiu vult in eo permanere, secundum illud Apostoli: Voluntarie peccantibus non relinquitur hostia pro 22 peccato . Quod est aliis verbis dicere, quia nemo in peccato suo perdurare volens, peccatum suum poterit aliqua eleemosyna vel oblatione redimere. Unde et Dominus Cain sua offerenti, et tamen homicidium cogitanti legitur respondisse : « Si recte offeras et non recte dividas, peccasti, quiesce. » Quasi dicat: Peccas non recte partiendo qui tua offers, et de homicidio tractans, teipsum qui tuis melior es, mihi aufers. Hinc etiam dicit beatus papa Gelasius : « Legatur ex quo est religio Christiana, vel certum detur exemplum in Ecclesia Dei a quibuslibet pontificibus, aut ab ipsis apostolis, ab ipso denique Salvatore, veniam nisi corrigentibus se fuisse concessam. Auditum autem sub isto coelo ab aliquibus nec legitur omnino, nec dicitur: Date nobis veniam, ut tamen nos in errore duremus. Ostendant ergo quibus occasionibus, quibus regulis, qua lectione vel quo documento, sive a majoribus nostris, sive ab ipsis apostolis, quos potiores fuisse merito non dubium est, sive ab ipso Domino Salvatore, qui judicaturus creditur vivos et mortuos, vel si factum est unquam, vel faciendum esse mandatur. » Propter haec et alia multa his similia, scio consilium domini regis bonum exitum habere non posse, nisi ab hoc peccato desistat, et Christi jugo se poenitendo subjiciat, cum Deus non nostra, sed nos ad salutem nostram requirat. Dic ergo haec omnia domino regi, ut sanius consilium perquirat; quod si ei Deus ministraret, me adjutorem in quibuscunque possem inveniret. Vale.
(Hebr. X) (Gen. IV) (in c. Legatur, caus. 23, q. 2)
[ al., ostendatur] [ al., qua
ratione] [ al., Dominus, ms. c. ] [ unus v. c. dicantur] [ al., 
Dominus, ms. c. ]