EPISTOLA CLXXXI.  Argumenti ejusdem.
Satis credimus, et sine dubitatione tenemus, quod audita morte talis, multi doloris, multaeque amaritudinis calicem suscepisti; sed nec prima, nec sola; quoniam antequam scire debuimus, et priusquam ad te dolor ille perveniret, per nos transitum habuit; fecitque in nobis, quantum secundum Deum licuit rationi. Equidem satis in vivo monstravimus, quantum in morte doleremus, et notavit affectus in amico, quae sequeretur tristitia de amisso. Meritoque inter alios principes saeculares, quos dileximus, illum speciali quadam praerogativa praetulimus in eo quod contra Saracenae gentis perfidiam, tanquam singularis Christianitatis athleta quasi proprium proprii Christiani commune prosecutus est interesse. Porro non est verisimile quod summi liberalitas largitoris non respondeat ejus laboribus recompensatione condigna, cum non sit in retributione difficilis, qui de sola gratia merita supplicum excedit et vota suae abundantia pietatis. Sane nullam fecit injuriam, si usus plenitudine sui juris, spiritum, quem commisit corpori ad tempus, suo tempore revocavit. Quis enim homo, qui vivit, et non videbit mortem? Nonne pulvis in pulverem revertitur? Nonne quasi flos egressus homo conteritur, et fugit velut umbra, et nunquam in eodem statu permanet? Habet quippe humanae conditionis fragilitas debita solvere certa morti. Hinc nescit importunae mortis exactio quidquam de debito humanae relinquere sorti sine differentia discretionis illud extorquens. Caeterum tibi non omnino discessisse videatur, post se illustris indolis filium derelinquens, qui suum pro tempore poterit repraesentare parentem, ut propago respondeat pro radice. Restat igitur ut in eo spiritum consolationis assumas, qui summus est in tribulatione consolator, memor, quod magnus ille rex David amare filium suum flevit aegrotum, sed mortuum non ploravit, ne divinae videretur contrarius voluntati. Ut igitur non acerbes Dominum Deum, quae posita es ad regimen aliorum, consoleris alios in teipsa existens praesentibus in exemplum, et posteris in doctrinam. Adhuc illud considerare te volumus, quod quanto plus tuorum visa es destituta praesentia, tanto majorem divina clementia tibi faciet in prosecutione proventum.