EPISTOLA LVI. AD WALTERUM ROFFENSEM EPISCOPUM.
ARGUMENTUM.-- Dehortatur Walterum episcopum octogenarium a venandi studio, multis rationibus; et incitat ad imitandam venationem spiritualem, quam apostoli exercuere.
Reverendo Patri ac domino WALTERO Dei gratia Roffensi episcopo, P. Blesen., salutem et patientiam. Inter angustias constitutus, nescio quo me vertam. Si enim vobis dixero quae dici oportet, incurrere vereor vestrae indignationis offensam; si autem tacuero, ut verbis Job utar, os meum condemnabit me, maxime cum taciturnitas mea sit vobis erubescentiae materia, et subversionis occasio. Malo tamen vos offendere, vestrae opinioni consulendo, quam tacere damnabiliter vobis, et ignominiam vestram dissimulare silentio. Certissime noveritis domino papae fuisse suggestum quod, neglecta commissi vobis populi cura, et abjecta omnino gravitate pontificis, vitam vestram canum venationi totam impenditis; nec temperat in vobis senectus maturior delicatae pruriginem levitatis. Jam in vos ipse dominus papa et cardinales gravissimae animadversionis sententiam promulgassent, sed legato, qui in proximo venturus est, et rei inquisitionem, et exsecutionem sententiae commiserunt. Non decet, amantissime Pater, virum octogenarium se talibus immiscere, nedum episcopum: quem nec etiam juventus a talibus excusaret. Legimus quia Nicolaus papa suspensionis et excommunicationis sententiam in Lanfredum episcopum ferri censuit, quia venaticam artem exercebat, licet ille excusabilior esset beneficio juventutis. Ab exordio mundi percurrite sanctorum Patrum seriem. Venite ad patriarchas, accedite ad duces, descendite ad judices, vitam sanctorum regum et prophetarum atque sacerdotum inspicite, nullumque eorum invenietis venationi studium impendisse. Piscatorem sanctum legi, dicit Hieronymus, venatorem non legi. Nam si beatus Eustachius legitur quandoque fuisse venator, sed et Matthaeus quandoque telonearius fuit, et Paulus Ecclesiae persecutor. Nemrod robustus venator ipse est, qui in terra Sennaar aedificavit Babel, ubi linguarum schisma factum est, et confusio labiorum. Esau, dum officium venationis exsequitur, gratia primogeniturae et paterna benedictione fraudatus est. Si curratur ad inventionem et initia venaticae artis, patebit ex ipsa inventione sua damnabilis. Hujus enim artificii, aut potius maleficii legitur fuisse inventrix gens Thebana, foeda parricidiis, detestanda incestibus, insignis fraude, nota perjuriis. Deriserunt eos Athenienses, fingentes sub quodam involucro Dardanum venatorem raptum ad pocula, et a poculis ad illicitos et infames amplexus. Ut de sanctis Patribus taceam, vix in numero virorum illustrium poterit inveniri, qui exercuerit artem venaticam gratia voluptatis. Fixerit aeripedem cervam licet, aut Erymanthi Pacarit nemora victor Alcides: si auctor Romani generis cervorum corpora fudit, si Meleager aprum stravit Calydoniae vastatorem; isti in hoc non privatae voluptati sed utilitati publicae serviebant. Quae tamen comparatio est gentilium ad sacerdotem Christi, qui mortis cruciatus praeeligere debuisset, antequam ad talia posset cogi? Sane aliud venationis genus vobis ex officio incumbebat, in qua subjectorum est salus et gloria praesidentis. Dicit enim Dominus per prophetam: Ecce ego mittam venatores, et venabuntur in omni monte. Praelati siquidem Ecclesiae venantur in omni monte, dum animas aberrantes quasi in praedam ad obsequium Christi rapiunt in eminentia scientiae et doctrinae. Apostoli missi in orbem terrarum increpabant feras arundinis, dum ad instar magistri sui Pharisaeorum hypocrisin, et figurativam caeremonialium observantiam reprobantes, una die multa millia hominum venabantur ad fidem. Utinam huic venationi velitis operam dare, longique temporis jacturam, quod in vanitates evanuit, fructu vitae melioris et eruditione populi compensare! Agite, quaeso, ut adventum legati castigatior in vobis vita praeveniat: veniet enim in spiritu vehementi, non ut aedificet, aut plantet, sed ut destruat et evellat. Noveritis autem quod in Ramis palmarum accepi licentiam a domino papa et fratribus ejus, atque sequenti die iter arripui veniendi. Legatus autem ea, quae viae et legationi suae erant necessaria cum omni instantia procurabat. Festino ad dominum regem post hujus viae pericula et labores, magnas apud ipsum fatigationes exspectans. Bene valeatis.