LXXVI.  Ad Osbernum episcopum.--Ne monachi prohibeantur habere in monasterio suo coemeterium ad sepeliendos suos.   (Anno 1102, April.) [MANSI,  Concil.  XX, 1061.]
Paschalis episcopus servus servorum Dei, venerabili fratri Osberno episcopo, et clericis Excestrensis ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
Et Patrum sanxit auctoritas, et Ecclesiae consuetudinis stabilitas exigit, ut, sicut in claustris suis viventes religiosi monachi conversantur; ita et defunctorum corpora infra monasteriorum suorum ambitum requiescant: ut illud ex divino munere cum cordis valeant exsultatione cantare: Haec requies mea in saeculum saeculi, hic habitabo quoniam elegi eam . Vos autem, ut audivimus, monachos S. Martini de Bello in vestra civitate conversantes sepeliri infra monasterii sui ambitum prohibetis: et grave est, ut in eo loco quisquam cum devotionis gratia conversetur, unde cadaver suum praevidet omnimodis propellendum. Qua de re dilectioni vestrae praesentia scripta mandamus, praecipientes et prohibentes ne ulterius supradictis monachis coemeterium ad sepeliendos suos interdicatis: sicut vobis per antecessoris nostri bonae memoriae domini Urbani litteras praeceptum est, concedatis. Tua autem, frater episcope Osberne, interest, eisdem fratribus coemeterium benedicere, et eorum religionem ad omnipotentis Dei servitium confovere. Si quis autem huic institutioni contraire tentaverit: venerabili fratri et coepiscopo Anselmo injunximus, ut in eum, tanquam, sedis apostolicae contemptorem, apostolici rigoris ultionem exerceat.
(Psal. CXXXI)