LII.  Privilegium D. Alexandri papae II pro monasterio S. Nicasii Remensis.   (Anno 1067.) [VARIN,  Archives adm. de la ville de Reims,  tom. I, p. 213.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, abbati monasterii Sancti Nicasii martyris, sive Beati Agricolae in Remensi territorio siti, dilecto filio suisque successoribus in perpetuum.
Pia postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Proinde juxta petitionem confratris nostri Gervasii venerabilis Remensis archiepiscopi, monasterio beati Nicasii . . . . sive Sancti Agricolae, quod olim a Jovino praefecto aedificatum, nunc autem a praedicto Gervasio est recuperatum, cui sub regula beati Benedicti praeesse dignosceris, hujusmodi privilegium praesenti auctoritatis nostrae decreto indulgemus, concedimus atque firmamus, statuentes nullum regum, nullum antistitum, nullum qualibet praeditum dignitate, vel quemque alium, de his quae eidem monasterio a praefato Gervasio archiepiscopo, vel ab aliis fidelibus jam donata sunt, vel in futurum a quibuslibet aliis de proprio jure fuerint collata, sub cujuslibet causa vel occasionis specie, minuere vel auferre, sive suis usibus applicare vel aliis quasi piis causis pro suae avaritiae excusatione concedere; sed cuncta quae ibi oblata sunt, vel offerri contigerit tam a te quam ab eis qui in tuo officio locoque successerint, a praesenti tempore, illibata ac sine inquietudine aliqua possideri; eorum tamen usibus pro quorum substentatione gubernationeque concessa sunt, modis omnibus profutura. Item constituimus ut obeunte te et post te aliquo ejusdem monasterii abbate, non alius ibi quacunque obreptionis astutia ordinetur, nisi quem Remensis archiepiscopus, cum communi consensu ejusdem coenobii monachorum, secundum Dei timorem elegerit, aut praeviderit ordinandum. Hoc quoque capitulo praesenti subjungimus, ut locum avaritiae recludamus, nullum de regibus, nullum de sacerdotibus, vel quemcunque alium per se, suppositamve personam, de ordinatione ejusdem abbatis, vel quibuscunque causis ad ecclesiam istam pertinentibus, aut de re in auro, vel in alia qualibet commodi specie quidquam accipere, neque eumdem abbatem ordinationis sine causa dare praesumere, ne in hac occasione ea quae a fidelibus piis locis offeruntur, aut jam oblata sunt, consumantur. Et cum multae occasiones in deceptione religiosarum personarum a pravis hominibus exquiruntur, abbatem praedicti monasterii nullo modo privandum deponendumque esse censemus, nisi specialiter causa criminis exigente. Unde necesse est ut si qua contra eum hujusmodi querela surrexerit, non solus archiepiscopus Remensis causam examinet, sed adhibitis sibi aliis episcopis suis, subtili hoc investigatione perquirat, quatenus cunctis concorditer judicantibus, canonicae districtionis censura aut reum punire, aut innocentem possit absolvere. Quoties tamen praenominati monasterii abbas episcoporum praejudicio se gravari praeviderit, apostolicam sedem libere appellet; vel cum pro hujusmodi praejudicio, vel pro utilitate monasterii sui, ad Romanum pontificem venire voluerit, ei modis omnibus liceat. Haec igitur omnia quae hujus praecepti decretique nostri pagina continet, tam ibi quam cunctis qui in eo loco in quo es, ordine locorum successerint, vel eis quorum interesse potuerit, in perpetuum servanda decernimus. Si quis vero regum, sacerdotum aut saecularium personarum, hanc constitutionis nostrae paginam agnoscens, contra eam venire tentaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se a divino judicio existere de perpetrata iniquitate agnoscat; et nisi ea quae ab illo sunt male oblata restituerit, vel digna poenitentia illicite acta deleverit, a sacratissimo corpore et sanguine Dei Domini redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in aeterno examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini . . . . . Quatenus fructum bonae actionis recipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Scriptum per manus Octaviani, scriniarii et notarii sacri palatii.