EPISTOLA LXIV. AD ROBERTUM HEREFORDIENSEM EPISCOPUM.
Patri suo et domino R. Dei gratia Herefordiae episcopo, frater G. Glocestriae dictus abbas, die quotidie bene prosperari in gratiam.
Ad synodum quam, dilecte Pater, celebratis, iter ipse arripueram, sed domini Wigornensis litterae nos ipsum hac die lunae Glocestriae praestolari obedientiae et charitatis imperio compulerunt. Ideo quod ad praesens non possumus, dilectae nobis sanctitati vestrae scripto supplicamus, ut de Wallensibus, de Herchenefeld, Idel, et Chenedin, et eorum complicibus, nobis justitiam exhibeatis: ipsi enim in nos immeritos suas ulciscuntur injurias, et cum eis in nullo nocuerim, plusquam sexaginta marcarum damnum nobis intulerunt, et totum in Brantonia laboravimus diu, uno impetu et incursu abstulerunt. Speramus quod damna nostra et incommoda tanquam pensabitis et quod opem quam nulli juste petenti subtrahitis, filiorum justae postulationi non negabitis. Notum praeterea sanctitati vestrae facimus, quia clericus vester Gunni de Stantuna in novissimis agens, a vobis ut Patre et pastore animae suae, sanctarum orationum vestrarum suffragium expetit, ut vestro interventu communitus, jamjam exiturus, Domini misericordiam possit securius exspectare. Rerum vero suarum dispositio haec est, quam in conscriptorum testium praesentia ipse subscripsit. Quantum annonae in domo sua est, haec servientibus suis et his quibus aliquo debito obligatus est concedit. Reliquorum omnium tertiam vobis legavit, et ecclesiae nostrae, in qua habitum monasticum suscepit, duas reliquas consignavit. Hujus extremae voluntatis suae testes hi sunt, Nicolaus sacrista, Grimpater, Walterus. Et quia nihil magis debetur humanitati quam quod extremae voluntatis liber sit stilus, et licitum quod ultra non redit arbitrium, suppliciter petit, ut quod a se pietatis intuitu actum est, auctoritate vestra stabiliatis, vel si vobis aliter visum fuerit, voluntati vestrae sua non praejudicet. Valete.
[quod]