EPISTOLA XXI. GUIBERTI AD JOSEPHUM SCHOLASTICUM.  De mutua eorum amicitia.
G. Dei permissione, et utinam ipsius voluntate abbas Gemblacensis, singulari mihi jam pro meritis suis dilectione complectendo JOSEPH egregiae probitatis scolastico, quidquid filio pater.
Dudum te, amantissime, in Geldorensi oppido commorantem cognoscens, considerata vultus tui honestate et venustate, oris gratia, elegantia sermonis, frontis hilaritate, continentia oculorum, et gestuum totius corporis tui moderatione inspecta, ultra quam credi possit super his delectatus et admirans in juvene tantae specimen honestatis reperiri, totis te dilectionis visceribus suscipiens, requievit in te spiritus meus. Usus familiaritatis et ausus deinceps auxit notitiam, et quanto notior, tanto charior et dulcior mihi esse coepisti, et expertus sum in te quod ait beatus Gregorius, quia amicus quasi animi custos dicatur, eo quod amor ipse notitia sit. Vidi, consideravi, et adamavi faciem interioris hominis tui, multo virtutum decore radiantem, et adhaesit post te anima mea , et igne charitatis liquefacta, ut sic dicam, cucurrit in tuam. Et nescio quo occulto naturae instinctu nonnunquam fit ut ex sola mutuae visionis vel collocutionis intercessu plerique indissolubilis nexibus amicitiae foederati constringantur, abstrahente et afficiente eos exuberantia internae pulchritudinis, qua etiam secundum interiorem exterior homo interdum componitur, sicut scriptum est: Sapientia hominis lucet in facie ejus . Unde tu, frater dulcissime, dum in viris religiosis et devote se habentibus disciplinatos mores consideras et imitaris, mirabilem te et imitabilem praebes, oculosque intuentium convertendo in te avolare facis, vocem quoque tuam quibus loqui dignaris gratam et colloquium tuum dulce reddis, et faciem multis decoratam virtutum insignibus desiderabilem exhibes. Quibus tractus incitamentis desidero et afficior videre te, amplecti te, et loqui tibi; sed nec capio, nec assequor quod cupio: dubius ac varius inter fidem et affectum, inter spem et metum positus quid eligam aut diffiniam ignoro. Fides quae secundum Chrysostomum amicitias servat, sanctaque collegia copulat, de indissolubili dilectionis tuae fraternitate certum me reddit; affectus, dum ei copia fruitionis denegatur, et se differri a gratia cohabitationis tuae dolet, et quod gravius ducit, fraudari perpetim veretur, angitur, suspirat et ingemiscit. Sed inter haec, dulcissime frater, quid facies? Nunquid omnino dissimulabis? Nunquid nos te desiderantes et quaerentes te, suspirantes, despicies, etc.?
(Psal. LXII) (Prov.
XVII)