EPISTOLA CCCXXXIII. PETRI CELLENSIS POSTEA ABBATIS S. REMIGII AD THOMAM CANCELLARIUM.
Domino et amico suo charissimo THOMAE cancellario regis Angliae, frater PETRUS Cellensium abbas, se et sua.
Quem fortuna non extollit propria, magis pro humilitate quam pro sublimitate est admirandus. Gloria vobis cum prosperitate ambitiosius quam contentiosius contendit; nec confundit aliquando superata, nec unquam insolescit de victoria. Credit gloria prosperitati, sed gloriosae sed prosperae. Quaelibet obtineat, humilitatem seu moderationem non amputat. Gloria accedit sed non superbia; prosperitatis venit sed non effusa. Inde est quod de nube tantae sublimitatis ad latibulum nostrae paupertatis misistis quia venire non potuistis. Rogastis de familiaritate et amicitia. Quod rogastis si admitteretur, admirationi procul dubio habendum esset pro rogantis et rogati fortuna. Quae enim proportionalitatis habitudo inter abbatem Cellensem et cancellarium regis Angliae? Pene non est comparatio, ubi non est existimationis adaptatio. Secundum post regem in quatuor regnis quis te ignorat? Primum in miseriis fratrum nostrorum quis me non reputat? Dicam de compendio quia quantum de vobis excellentiora, tantum de me sentio et scio viliora. Nullo ergo modo ad ingressum amicitiae manum porrigo. Sed si vel de grege accidentalium amicorum fuero, bene mecum fecisse dignationem vestram aestimabo. Primitias autem illas non mitto, quia ampliorem gratiam facere propero. Non habebam sermones illos magistri G. sed quaero: et statim scriptorem cum omni instantia huic operi ad opus vestrum designo. Vale.
(ut accepi ab his qui
viderunt et noverunt)