EPISTOLA CCIV.  Dommo et Patri suo  PASCHALI  summo pontifici,  IVO,  humilis Ecclesiae Carnotensis minister, quidquid obedientiae, quidquid famulatus ferre potest ejus humilitas.
Noverit vestra paternitas me Guidonem Puteacensem refugam, et clericalis militiae desertorem, propter sacrilegia sua, propter lamentationem et oppressionem pupillorum et viduarum, propter indebitas angarias, propter intolerabiles exactiones quas exercet in possessionibus Ecclesiae Carnotensis, tanquam putridum membrum a corpore Ecclesiae praecidisse, et Sathanae, cui pene per omnia famulatur, cum suis sequacibus tradidisse. Unde, flexis genibus cordis, paternitati vestrae supplico, ut sententiam anathematis juste in eum factam apostolica autoritate confirmetis et archiepiscopo Senonensi, episcopo Aurelianensi, episcopo etiam Parisiensi, ut idem anathema in eum faciant , vestra auctoritate apostolica injungatis. Nisi enim rebellium filiorum pravitatem paterna severitate feriatis, nisi tribulatos materna consolatione foveatis, nisi auxiliatricem manum laborantibus et pene labentibus porrigatis, merito conquerendo clamabit Ecclesia: Caput meum plenum est rore, et cicinni mei pleni guttis noctium , quia pene totum corpus Ecclesiae occupant vitiorum vepres, et vix invenitur aliqua eradicans manus. In tantum enim apud nos in majoribus populi abundavit iniquitas ut nec paternis admonitionibus obediant , nec Deum terrentem timeant cum et ex sterilitate terrae fame pauperes eorum afficiat. et morbo qui dicitur sacer ignis, multorum membra ad praecisionem, multorum corpora ducat ad mortem. Opportune igitur et importune eorum increpanda ad concordiam revocari. Paratus enim est subdecanus quidquid actor sui juris esse probare potuerit, in pace dimittere, secundum legis tramitem, quae contra petitorem judicari praecipit, et possessionem suo in loco remanere, ubi actor rem quam petit, suam esse probare non poterit Turbant hoc quidam litis amatores , invidiae et odii sui tali importunitate virus effundentes, majorum institutionibus nolentes acquiescere, nisi irrefragabili constringantur auctoritate. Scribat ergo paternitas vestra quod voluerit Carnotensi Ecclesiae de hac dissonantia. Scribat et suprataxatis episcopis de refrenanda sacrilegorum plangenda malitia. Caetera quae his negotiis necessaria sunt, quae scribere longum fuit, referet sanctitati vestrae praesentium portitor, et ad praetaxatas personas quod placuerit, prudentiae vestrae reportabit. Vale.
(Cantic. III) (epist. 128) (instit. 2, tit. De legat. § 4.)
[ al. lamentabilem oppres.] [ ita v. c. antea sequentibus] [jaciant] [ al. 

pietate] [ sic v. c. antea inculpanda) est malitia, ut vel
sic cognoscatur ab eis severa Dei misericordia. Praeterea

dissentio est quaedam inter duos Ecclesiae nostrae
praelatos, decanum videlicet et subdecanum, qui in
rebus ecclesiasticis quasdam consuetudines habent
communes, quasdam proprias, similiter quosdam
reditus communes, quosdam proprios. Dicit itaque
decanus quaedam ex ipsis, quae separatim longa retentione
habuit subdecanus, decano esse debere communia.
Quo in negotio, quia nolunt judices in unam
convenire sententiam, ut dicant cui incumbat probatio,
dicenti aut neganti, hanc litem sententia vestra
petimus terminari et fratres dissentientes [ al. volo
penitus t. et f. dissidentes] [ al. decanus] [ al. litis auctores] [ al. providentiae]