EPISTOLA IV.  Vitalem hortatur ut puellam idoneam, sed egenam, ad monasterium admitti curet.
Minimus episcoporum VITALI servo Dei, boni operis perseverantiam.
Audivimus religionem tuam lucrandis animabus studiose insistere, non quae sua sunt quaerere, sed quae aliorum, ut salvi fiant; adeo ut monasterium feminarum, Deo cooperante, instituisse te asserant, ut et infirmiori sexui muliebri, tua non desit compassio. Propterea sanctitatem tuam, dilectissime frater, suppliciter interpello, ut in illo tuo grege recipere digneris pupillam quamdam in virginitate Deo servire cupientem, humano ad praesens auxilio destitutam, cujus carnalis pater in monasterio conversus saeculo renuntiavit; mater vero ad comparandum eidem puellae in divitibus monasteriis locum, pro sua paupertate aspirare non potest. Nam licet eadem puella litteras partim didicerit, prava tamen consuetudo in antiquis monasteriis apud nos obtinuit, ut pecunia scientiae praeferatur. Ideo ad tuam religionem in hac petitione confugiendum putavi, quem ab ista contagione immunem esse non dubitavi. Fac ergo quod peto, dulcissime frater, non tam pro meo, quam pro illius amore, qui pater est orphanorum et judex viduarum; ea tamen conditione ut et ego tibi libenter indulgeam, si quid a mea humilitate petendum putaveris.