EPISTOLA CCCLXVII. HUGONIS AD EUMDEM.
Domino suo THOMAE Cantuariensi archiepiscopo, suus HUGO, salutem.
Dominum merito dixi, cui servire et volens vomi, et ex voto proposui. Utinam tamen dominus meus et diligentius attenderet, et sincerius diligeret eos, qui eum diligunt in veritate. Multi enim discipulorum speciem praetendunt, et debitam filiis benedictionem praeveniunt, quamvis mercenarii nomine debeant nuncupari, paternae benedictionis gratiam non merentes. Hi etenim sunt qui cito diligunt, sed citius contemnunt. De quibus dicitur: Statim credunt, sed in tempore tentationis recedunt. Hi sunt qui palam rident, intus derident; palam loquuntur, clam obloquuntur; in occulto sibilant, in manifesto obtemperant. De quibus dicitur: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me. Hi sunt qui cum prosperitate foedera pasciscuntur; qui praedam, non hominem sequuntur; non hominis, sed fortunae; temporis, non personae amici. Si enim adversitatis horror ingruerit, statim trepidant, vehementer desperant, ad antiquae statum gloriae profundius suspirantes. Si autem vel tenuis prosperitatis aura refulserit, subita quadam prurigine dissoluti, vento omni velocius agitantur, quaerentes quae sua sunt, non quae Jesu Christi. Tales sunt qui ad ollas carnium in Aegypto suspirant, qui populum Domini in castris deserere non formidant. Tales forte cum David ad amplexus Bethsabeae festinant, nobis cum Uria intrare domum nondum fas esse videtur, donec populus Domini debita victoria perfruatur. Magis enim reputo gloriosum de mola assumi, quam de lecto, et pilis cameli cum Joanne vestiri in deserto, quam in domo regia mollibus insigniri. Felicius enim esse constat pro Christo occumbere, quam terreno principi militare. Quidquid igitur caeteri agant, quocunque praecipiti voluntate ferantur, ego tamen minimus eorum, quos rex odit gratis, tecum semper ero; et si oportuerit me mori tecum, non renegabo. Verum orare te condecet, ut non deficiat fides mea. Quoniam si sola voluntate mihi non defueris, ego tibi totis viribus praesens ero. De caetero gratias ago domino meo, quod consilium pueri sui super re grandi dignatus est sciscitari. Interim ergo differo consilium, quia puer sum. Sed utinam dominus meus prius a rege Anglorum nuntium receperit certiorem, quam ad extraneum principem frena convertat. In proximo enim videbitis gloriam Domini, et splendor ejus obumbrabit vobis. Quoniam regis nostri, regis, inquam, jam benignissimi, Dominus cor fecit placabile, et faciem reddidit mitiorem. Quod igitur vobis placuerit, mihi semper mandate. Pro vobis enim paratus sum et in carcerem, et in mortem ire. Et certe nihil mihi videbitur onerosum, quod a vobis fuerit imperatum. Constanti itaque animo estote, et confortamini, quia veniet Dominus, et non tardabit, nec vos deseret in tempore superborum sine adjutorio Dominus Deus noster, qui personam vestram semper conservet incolumem.