EPISTOLA CXCVI. LUDOVICO,  Dei gratia Francorum regi, dulcissimo [et dilectissimo,  ms. c.]  domino suo,  IVO,  humilis Ecclesiae Carnotensis minister, salutem et debitum pro posse servitium.
Dictum est mihi quod ad suggestionem inimicorum abbatem Sancti Dionysii graviter accusatis, et testimonio cujusdam pseudomonachi de objecta sibi falsitate infamare contenditis. Quod nec leges habent, nec antecessorum vestrorum regum instituta permittunt, ut alicui de se confesso credi debeat super crimen alienum . Unde excellentiae vestrae supplico, ut majestati regiae primo consulatis, et nobilis monasterii, quod cum omnibus sibi appendentibus vestrae voluntati obnoxium est, ne in aliquo jura minuatis, sed potius beneficia quae praedecessores vestri eidem venerabili loco contulerunt, tanquam in propriam eleemosynam defendendo vindicetis . Et quia periculosum est loca sanctorum perturbare, militantes in sanctis locis inquietare, salubre consilium mihi videretur , ut postpositis aemulorum insimulationibus tales personas ad hanc discussionem invitaretis vel exspectaretis, qui sine omni fuco malitiae consilium vobis darent, et vestrae utilitati, et quieti monasterii salubriter providerent. In his autem et in omnibus det vobis Dominus spiritum consilii, et fortitudinis et pietatis. Vale.
(epist. 229 et 249, et t. ult. c.
De accusationib.)
[unus v. c. 
 vertatis, alii, vereatis, ita ms. c. ] [ al. videtur] [ al. insinuationibus]