EPISTOLA XX.
Idem ad Alexandrum III P. M.--Rogat ut quid in controversia de gloria et honore Filii hominis sentiat, rescribat. De quibusdam opusculis suis ad curiam Romanam missis, etc.
ALEXANDRO, divina favente clementia, sedis apostolicae almo pontifici frater G. de Richersperge cum Petro vincere, cum Petro regnare. Scripta dignationis vestrae, quibus me, ac fratres meos uterinos clementer salutastis per fratrem Witer. monachum Morimundensem, gratantissime accepimus, gratias magnas agentes almitati vestrae, quod, cum nihil adhuc scripserimus vobis, dignatus fuistis nos praevenire in benedictionibus dulcedinis, mihi specialiter promittendo quod velitis me in gratia cadem in qua me habuerunt antecessores vestri. Ut ergo sciatis, qualiter illi me habuerunt, legere dignemini scripta nostra in curiam per latorem praesentium missa. Quibus lectis et perspectis, ubi videbor adjuvandus, adjuvate; ubi emendandus, emendate maxime in duobus capitulis de quibus nunc agitur quaestio, duobus disputatoribus mea scripta lacerantibus ob hoc maxime, quod in eis asseritur assumptus homo esse Deus Dei Filius naturalis, et esse altissimus in summa gloria Dei Patris, licet minor Patre secundum humanitatis naturam, non tamen minor secundum datam eidem homini omnipotentiam, et omnimodam paternae celsitudinis gloriam. Illis vero econtra certantibus negatur homo assumptus esse Deus, esse Dei naturalis Filius, esse omnipotens, esse altissimus. Jungitur vero illis tertius quidam Folmarus, hominis assumpti et natalibus et gloriae adeo derogans, ut neget eum adorandum adoratione quae latria dicitur, quem nos Ephesino concilio freti affirmamus adorandum, utpote unicum Dei omnipotentis omnipotentem Filium, in natura tam exaltata quam exaltante, tam glorificata quam glorificante, tam sancti ficata quam sanctificante Altissimum, licet minorem Patre secundum humanae naturae conditionem, tamen non minorem secundum ejusdem naturae provectionem. In qua controversia quia Dominus meus archiepiscopus elegit sibi silentium, videlicet exspectans apostolicae auctoritatis in alterutram partem assensum, sanctitas vestra non gravetur et illi, et mihi scribere, quod videbitur, ne sub vestro apostolatu apostolica sedes laceretur. Nam quod meam famam lacerant, et, sicut fertur, etiam lacerandam exposuerunt in curia vestra, ego parvipenderem, si Christum non tangerent contra illud: Nolite tangere christos meos . At illi tangunt christos ejus, imo et Christum altissimum. Quem qualiter praedictus Folmarus tangendo laniet, in ipsius considerari potest epistola, cujus rescriptum vobis monstrabitur, si vultis. Cui licet satis responderim, congruere tamen puto apostolatui vestro, ut et vos aliquid scribatis contra eam, vel domino meo archiepiscopo, vel domino Adae abbati Eberacensi, quibus ille praedictam destinavit epistolam. Idem quoque in alio scripto suo domino meo Salzburgensi tam multa et profana, tamque horribilia contra meam personam finxit mendacia, ut nisi ille me ac meam doctrinam sanctorum doctrinis consonam plene cognosceret, induci potuisset in suspicionem sinistram de me, sicut capellani domini imperatoris per illum inducti ipsum augustum fecerunt graviter mihi offensum, usque adeo ut necessarium mihi fuerit excusari apud ipsum de multis mendaciis in ejus curiam seminatis, quae fortasse quoque in curiam vestram seminata sunt; frustra tamen, ut credo, quia non est illa curia similis arundini vento agitatae. Ad quam non egui eatenus litteris commendatitiis utpote notus pontificibus, et dominis cardinalibus, atque in gratia eorum non ultimus. Nunc vero libenter obtinuissem ad vos litteras Domini mei archiepiscopi, nisi quod ipse ultra decem dietas remotus non potuit conveniri. Ab aliis autem nolui epistolas petere, quia quasi alter Nicodemus nocte facio quod facio, sed diem spero et exspecto. Esse namque in proximo, ut aspiret dies, et inclinentur umbrae, cum sint multa indicia, etiam hoc auroram diei praenuntiat, quod ut fama refert, legati a vestro apostolatu quaeruntur in Graeciam de fide instruenda. Vellem igitur, si vestrae majestati placeret, eosdem legatos considerasse libellum nostrum contra Graecorum errores, quem antehac misi in curiam illic examinandum, et si placeret, propalandum, cujus etiam nunc misi rescriptum vobis et dominis cardinalibus inspiciendum, si placeret, remota nimirum erga me pusillum vestra et illorum super hoc indignatione. Quod, cum sim parvulus, de magnis rebus audeo loqui et scribere, atque in his veritatem investigare, et investigatam approbare, sicut et de vestri apostolatus introitu scriptis investigavi, et investigatam approbavi veritatem, paratus eamdem confiteri coram regibus et principibus, prout eam et modo novi, et adhuc ex fructibus ejus me spero perfectius cogniturum.
(Psal. XVI)
[habere]