EPISTOLA CCCLXIII. MONIALIUM DE OSTERMERE AD WIBALDUM ABBATEM.  Conqueruntur de ministerialibus ipsius, qui datam sibi ab eo decimam invadebant.   (Anno 1152.)
Patri eximio ac domino dignissimo Corbeiensi abbati, domino WIBALDO, speciales ejus filiae in loco, qui dicitur Ostermere, a lippitudine Liae ad speciositatem Rachelis proficiendo transire.
Quanta sublimitatis vestrae amplitudinem deceat laudum magnificentia, si litteris assignare conemur, pro sensus nostri parvitate deficimus. Vestri tamen memoriam nobis dulcissimam super altare incensi orationum nostrarum jugiter ignis adolebit, et ut paternae dignationi vestrae, quam nobis, licet indignis hactenus in omnibus negotiis nostris pie exhibuistis, superabundans remunerator occurrat, et serenitatis vestrae audientiam pauperum suorum querelis Christus indulgeat. Proinde, Pater sanctissime, ad vos tanquam ad fontem misericordiae, scienter exaestuans nostra tendit oratio, ut causam negotii nostri, prout Spiritus sanctus pectori vestro dictaverit, plenarie discutiendo terminetis. Notum ergo facimus nobilitati vestrae, imo lacrymabiliter conquerimur mellifluae paternitati vestrae, quia ministeriales vestri vehementer nos infestant, pro decima, quam divina nobis annuente clementia, vestra concessit providentia, ac infringere ac annihilare, quae vestra auctoritate et consilio stabilita sunt, volunt, et omnimodis auferre conantur, nisi a vestra dignitate commoneantur. Hanc igitur, reverendissime domine, tam ineffabilis doloris injurtam vestraeque personae, quia ipse in causa fuistis, contumeliam per nos effugere non valemus, nisi vestra compassione fretae fuerimus. Quapropter, o pium solamen animarum nostrarum, o spes nostra post Dominum, licet corpore absentes, spiritu tamen praesentes, toto cordis ac mentis affectu ad sinum paternae miserationis vestrae humiliter provolutae, suppliciter et contritione Spiritus sancti clementiam vestram obsecrantes, quatenus causa Dei et domini archiepiscopi, qui nos clementiae vestrae perintime commendavit, litteras vestras ad episcopum Patherburnensem dirigatis, eumque rogetis ut sua auctoritate confirmet, ne nos ulterius infestent, et quae jure possidemus, inconvulsa permaneant. Valete. Patrem nostrum charissimum sanctitati vestrae perintime commendamus, et ut ei in omnibus angustiis suis condescendatis, obnixe rogamus.