411  EPISTOLA XXIX.  Archiepiscopus Salisburgensis ac ejusdem suffraganei summo pontifici Romano laeti nuntiant per Rudolphum imperatorem  ,  cujus virtutes ac laudes mirifice depraedicant, liberatam ab Ottocari Bohemi tyrannide Austriam.   (  An. Dom. 1276, cod. Rud.  XXIX.)
ARGUMENTUM.--Salisburgensis archiepiscopus et suffraganei post primam Rudolphi victoriam de rege Bohemiae Ottocaro, Joanni XXI novo pontifici de ejus electione gratulantes, ejusdem regis tyrannidem et audaciam in se aliosque omnes episcopos reduces a concilio Lugdunensi exaggerant, quam videlicet exercuerat, inhibendo decimas pro subsidio Terrae sanctae, obtemperationem sanctae sedis mandatis, et obsequium regi Romanorum apostolica auctoritate confirmato: nec non illicita extorquendo juramenta, subvertendo ecclesias incendiis et rapinis, atque jungendo foedere cum Tartaris tyrannis. Subinde faustissimis Rudolphi progressibus uberrime enarratis pro liberatione Austriae, tantum regem, tamque de republica et de ecclesiis bene meritum ei commendant grati animi ergo.
Sanctissimo, etc., tales episcopi, etc. Elevatis in coelum manibus redemptori nostro Dei Filio Jesu Christo laeti laudes exsolvimus, et ipsius eximiae pietati ad grates quas valemus humiliter inclinamus, qui Ecclesiae suae sanctae precibus exoratus paternitatem vestram sanctissimam collocavit in speculam eminentem, ut ab alto luceat, et relucens ad instar fulgidae margaritae mentes illuminet populi Christiani. Hoc eodem felici tempore, quo divina gratia revelante, beati Petri apostolorum principis, pater apostolice, meruistis ascendere principatum, Dei Filius benedictus in saecula visitavit in partibus Alemaniae plebem suam et erexit cornu salutis nobis. Cornua quidem justi Dominus exaltavit hoc tempore, et confregit cornua peccatorum, quae adversus corpus totius Ecclesiae corrumpendum et in necem nostram specialiter ferebantur elata. Et licet multi, ut credimus, hujus rei apud vestram clementiam fuerunt 412 relatores, nos tamen paternitati vestrae rei gestae seriem et ordinem veritatis praesentibus revelamus. Nuper nobis ad propria redeuntibus a concilio Lugdunensi, et volentibus ea prosequi quae in ipso concilio fuerant salubriter ordinata, illustris Ottocarus rex Bohemiae ad sui praesentiam nos vocavit, vocatis expresse prohibuit, ne decimam deputatam in Terrae sanctae subsidium in suis territoriis colligi faceremus, neve aliquis nostrum salutiferae crucis gloriam praedicaret. Postulavit etiam ut jurejurando et aliis diversis cautionibus caveremus eidem, quod nec ad mandatum sedis apostolicae, nec praetextu sententiae vel praecepti a quocunque hominum proferendi, aliquid faceremus, quod a suo distaret proposito; quo sanctae sedi apostolicae et Romano imperio proterve resistere disponebat, non solum a nobis, verum etiam ab inferioribus quibuscunque praelatis nostrarum partium exigens metu terribili illicita juramenta. Nobis autem nolentibus inquinari hoc scelere, servitutis asperae jugum imposuit, et defixa mente tandem disposuit innocentiam nostram perdere, exquisitis tortoribus et tormentis, ecclesiarum nostrarum civitates et castra, villas et oppida a fundamentis subverti constituit per incendia et rapinas. Et quamvis tantorum malorum cumulus ad nostrum exterminium suffecisset, ex hoc tamen formidine fecit nos prorsus exanimes rex praedictus, quod cum tyrannis et regibus Tartarorum foedo societatis foedere se conjunxit. Has nostras miserias et Christi injurias 413 Christianus princeps, et dominus noster charissimus Rudolphus serenissimus Romanorum rex audiens, et frequenter auditas exaudiens preces nostras, congregata fortitudine militaris exercitus, ab ultimis Alemaniae finibus castra movit, longa terrarum spatia et diversas pertransiens nationes, circa festum sanctorum omnium intravit districtus terrae Austriae, non formidans praerupta cacumina montium, non abhorrens temporis intemperiem hiemalis, nec deserens altis nivibus gelidae regionis. Postquam principatus Austriae, Styriae, etc., triumphali gloria triumphavit, civitatem Viennensem inter alias partium nostrarum optimam, quam adhuc rex Bohemiae in sua tenuit potestate, copioso cinxit exercitu, navibus nihilominus apparatu bellico mirifice ordinatis, quibus latum flumen Danubii transire disposuit, ut praedictum regem Bohemiae jam de fugae praesidio cogitantem in corde Bohemiae, velut profugum occuparet. Dictus vero Bohemiae rex sano quidem, sed tardo fretus consilio, paucorum dierum treugas petiit, petitas obtinuit, infra quos ad praedicti nostri Domini venit exercitum, et ibidem nobis praesentibus, fracto quidem animo et genibus incurvatis, devote petitam veniam obtinuit, resignatis prius obsidibus, civitatibus, castris, et oppidis universis, quae dictis principatibus attinebant. De terris vero Bohemiae et Moraviae praestito fidelitatis homagio meruit investiri. Hunc itaque principem gloriosum vestrae committimus sanctitati, pater piissime, 414 supplicantes humiliter et devote, quatenus propter Deum principaliter vobis habere dignemini recommissum praedictum dominum nostrum, in cujus manibus his diebus prout signis apparuit evidentibus divina justitia laudabiliter triumphavit.
[defectus] [trewgas] [quas] [Rudolphi] [non tam humiliter quam]