EPISTOLA CXCVII. AD G. CANTUARIENSEM ARCHIDIACONUM.
GILBERTUS, Dei gratia Londoniensis episcopus, venerabili fratri et amico charissimo G. eadem gratia Cantuariensi archidiacono, salutem et sincerae dilectionis affectum.
Talentum vobis, charissime, commissum est, quod augere, et in multorum commoditates expendere, discretioni vestrae necessarium est, ut cum istud multorum subveniendo necessitatibus adduxeritis, mercedem in centuplum a Domino in illa die reportetis . Talentum hoc domini nostri regis est vobis a Domino concessa familiaritas, quam si quis auro comparet pretiosior est, et recte quantacunque pecunia longe charior aestimatur. Talentum hoc ut fideliter erogetis, opus est ut ipsum de sublevanda oppressorum miseria frequenter et sollicite commoneatis, et in hoc non opportuna solum, sed inopportuna, si id pietas exigat, instantia perseveretis, ut et ipsi meritum apud Dominum collocetur, et apud Deum et homines gratia vobis non modica ex studiis hujusmodi cumuletur. Haec ideo praelibavimus, quia lator praesentium Rogerus de Derneford ea nobis affinitate conjunctus est, ut ei deesse nequeamus, quin apud hos, de quorum gratia nos et charitate confidimus, ipsius id exigente necessitate, supplicemus. In hunc vero dominus abbas Westmonasterii manus in tantum aggravat, ut ab haereditate, quae sibi praedecessoris sui et totius capituli charta confirmata est, et insuper dominae imperatricis matris domini nostri regis charta roborata, severe nimis exstirpare intendat. Unde benevolentiae vestrae preces quanta possumus affectione porrigimus, quatenus hujus servitium suscipiatis, et ut dominus noster rex matris suae donationem, sibi ea quam ipse laudabitis servitii taxatione moderata confirmet, obtineatis, ut et ipsum servitii semper obnoxium, et me ad placitum vestrum et servitii et gratiae debitorem habeatis. Valere vos optamus in Domino, charissime. In codice legitur: « Quod si quis dixerit imperatorem perfidum, atrocem, injustum, vel quid simile profuderit, si ex levitate processerit, contemnendum: lubricum enim linguae ad poenam facile trahendum non est; si ex insania, furoris vinive rabie, miseratione dignum; si ab injuria, ad nos transmittendum. » Ideo ex personis hominum pensemus dictum tale debere puniri, impunitumve relinqui.
(Matth. XIX)