EPISTOLA LIBERII PAPAE AD VINCENTIUM EPISCOPUM CAPUANUM.  (Anno Christi 357.)   De solatio, quod ex Urbici ope percipiebat, sibi sublato. Se ab Athanasii nomine recessisse, et cum Orientalilibus pacem habere. Hac de re Vincentius Campaniae episcopos certiores faciat, et cum his ad imperatorem scribat, quo ab exilio revocetur.  De exilio Liberius Vincentio. I. II.
Non doceo, sed admoneo sanctum animum tuum, frater charissime, eo quod colloquia mala mores bonos corrumpunt . Insidiae hominum malorum bene tibi cognitae sunt, unde ad hunc laborem perveni: et ora ut det Dominus tolerantiam. Dilectissimus filius meus Urbicus diaconus, quem videbar habere solatium, a me per Venerium agentem in rebus sublatus est.
Sanctitati tuae significandum credidi, me de contentione illa a nomine Athanasii recessisse, et ad fratres et coepiscopos nostros Orientales litteras dedisse desuper nomine ejus. Unde quia Deo volente, et pax vobis ubique est, dignaberis convenire cunctos episcopos Campaniae, et haec illis insinuare, et ex ipsorum numero una cum epistola vestra, de unanimitate nostra et pace ad clementissimum imperatorem scribere, quo possim et ego de tristitia magna liberari. : Deus te incolumem custodiat, frater. : Cum omnibus episcopis orientalibus pacem habemus, et vobiscum. Ego me ad Deum absolvi, vos videritis: si volueritis me in exilio deficere, erit Deus judex inter me et vos.
(I Cor., XV, 33) ( Baron. noster) ( Et manu ipsius ) ( Item manu ipsius paginae perscriptae )