EPISTOLA CLII. AD ARNONEM.  (Anno 802.)   Commendat Arnoni curam canonicorum, monachorum et tertii gradus, inter illos medii. Queritur de pravitate simoniaca, quae etiam in sedem apostolicam irrepsit. Epistolae de confessione, et libelli de catholica fide mentionem facit.
Venerando pontifici Aquilae Albinus salutem.
Pridem plura scripsi, quapropter modo pauca scribere ratum duxi, hoc solum suadens, vestram sanctam auctoritatem in Deo et pro Deo loqui, et in Deo confidere, ut diligenter examinetur quid cui conveniat personae: quid canonicis, quid monachis, quid tertio gradui qui inter hos duos variatur, superiori gradu canonicis, et inferiori monachis stantes. Nec tales spernendi sunt, quia tales maxime in domo Dei inveniuntur. Et hoc praecipue intendite, ut simoniaca haeresis funditus subvertatur, quae male dominatur in multis, radicem a judicibus saeculi sumens, ramos usque ad ecclesiasticas tendens personas: ita ut qui spinas eruere avaritiae debuerunt, spinis punguntur acerbitatis, quae magis atque magis crescentes, pene apostolicam irrepserunt sedem, ex qua palma pietatis dactilico florens fructu crescere debuit; inde rancor invidiae ebullivit. Ignosce dicenti, vel magis timenti, cur super caput suum aliquid cogitare audeat. Utinam qui hoc dicat, fallax inveniatur, ut innocens sit qui alios debet innocentes facere per sanctae praedicationis verba! Benedictus Deus benedicat te tuosque tecum aeterna benedictione, domine Pater dilectissime!
[ Cod. S. E., quid] [Rogavit me Magus meus in litteris dilectionis
suae, sive vestra mandante auctoritate, vel propria
instigante voluntate, epistolam de Confessione vel
poenitentia dictare. Sed illam direxi, quam pridem
habui, filiis sancti Martini, quorum est multitudo
magna, dictatam atque conscriptam; quae sola vestris
quoque juvenibus sufficere posse arbitror. Utinam

venias, si fieri possit; sin autem, vel Magum
tempore opportuno dirige, propter lectionem unius
libelli quem noviter scripsi de catholica Fide, et
domno imperatori per hunc puerum direxi. Qui libellus
nullatenus vestras effugiat manus, sed omnimodis
scribatur, ut habeatis; quia necessarius est valde
fidem volentibus scire catholicam, in qua summa salutis
nostrae consistit.]