EPISTOLA CLXXIII. AD EUMDEM.
Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, seipsum et, si quid potest, obedientiae et humilitatis obsequium.
Ad vestram, Pater, audientiam jamdiu ob mandata Patris nostri domini Cantuariensis mihi gravamen non modicum inferentia appellavi, et audito legatorum vestrorum in Normanniam adventu, ipsis festinanter occurri, paratus in eorum praesentia appellationis ad vos factae causas ostendere, et eorum sententiae in omnibus humiliter obedire. Quibus in causa hac suas minime partes interponentibus ob evitanda pericula quae imminebant, ad vestram denuo sanctitatem appellare multa procul dubio necessitate compulsus sum. Quia vero ad iter hoc arripiendum ad vos me in Angliam remeare et itineri necessaria providere ipsa propositi necessitas exigebat, non occasione dilationis quaerendae sed legitimae provisionis intuitu appellationi terminum in diem transitus beati Martini constitui. Unde si pietatis oculos bonitas in me divina reduxerit et iter ad vos pervium mihi clementer indulserit, statuto die vita, comite Dominoque juvante, sanctitati vestrae obstabo, quae mihi objicientur auditurus, vestraeque per omnia sententiae vel consilio devotissime pariturus. Testis est mihi enim inspector Deus, me in his omnibus quae apud nos acta sunt nec adulationi, nec elationi, nec ambitioni vel in modico deservisse, sed vestrae sanctaeque Romanae Ecclesiae fidelitati et totius Anglicanae Ecclesiae utilitati juxta modicum quod sum et sapis fideliter prospexisse. Hinc enim Patrem habens hinc dominum, inter duos gladios positus, hinc in materialem timens impingere, hinc spiritualem formidans, sola vestri nominis protectus auctoritate vix haereo, et finem, quem his cladibus Dominus daturus est, multo jam ante taedio affectus exspecto. Affectioni itaque qua filiis suis et compati et condescendere pietas apostolica consuevit, devotissime supplico ne appellationem ad vos honesta causa et justissima interposita irritam habeatis, ne caput meum quod injusto odio Pater meus dominus Cantuariensis dire persequitur, ei penitus exponatis: sed causam quam praestringimus, ut postulat aequitas ipse vel audiatis, vel si hoc difficultas non permittat itineris, legatis vestris qui penes vos sunt cognoscendam et terminandam committatis. Quaedam nuntio meo sanctitati vestrae secretius intimanda commisi, quibus si misericorditer praebueris assensum, ad nutum vestrum . . . . hoc condigne remunerabit obsequium. Valere vos opto in Domino, Pater in Christo charissime.