EPISTOLA XLVII. AD LANFRANCUM ET GUIDONEM FRATRES.
324 Nepoti, ejusque olim amico, nunc fratri in monasterio, salutaria dat monita. Et nepoti privatim condonat quod ea non observarit quae injunxerat.
Dilectissimis fratribus LANFRANCO et GUIDONI, Frater LANFRANCUS, perpetuam a Domino benedictionem. Quia divinitus, ut credo, vos dilexistis in saeculo, rogo ut rogetis Deum quatenus, ipso cooperante, vos diligatis in eo quod assumpsistis sancto proposito. Alter alteri sit in tribulatione solatium; alter ab alterius vita sumat sanctae conversationis exemplum. Humilitatem omnibus ostendite, linguas vestras ab omni derogatione salubri censura compescite; si quis cujuslibet fratris vitam Theodino dente rodere, si correctus a vobis emendare neglexerit, a vestro colloquio arceatur. Quidquid alii de vobis dicant laudantes fortasse et magnificantes, quod parentes, possessiones, carnalia oblectamenta pro Deo contempsistis, vos semper introrsus ad conscientias vestras redite, peccatores vos semper esse cognoscite, et peccatis vestris continuis orationibus Deum propitium fore deposcite. Adversum te, charissime nepos, magnum mentis rancorem concepi, quia videlicet transgressus es praeceptum; quod de hoc ordine primum tibi injunxi sed interveniente venerando Patre domino Anselmo, cui sicut Deo obedire desidero, sincero tibi corde illam noxam indulgeo, et moneo ne tale aliquid amplius facias, quia quo impensius amicum diligo, eo amplius majorem contra eum iram pro parva etiam culpa concipio. Omnipotens Dominus sua vos gratia protegat, atque ab omnibus peccatis clementer absolvat
[ al., fraterna]