EPISTOLA XCVII. AD HILDUINUM.
Praecellentissimo abbati Hilduino Lupus temporalem et perpetuam salutem.
Recordans nostri convictus in vestra adolescentia et initio meae juventutis consuetudinem, et cogitans quod vestra nobilitas morumque probitas blandimentis fortunae nullatenus valeat immutari, quemamodum tunc familiariter loquebamur, ita nunc vobis simpliciter scribo. Omnibus, ut pluribus videtur vestri propositi, in largiendis opibus omnipotens vos Deus praetulit; et sine dubio cui tantum contulit, plurimum ab eo reposcet. Ipse enim dicit: Qui glorificavit me, glorificabo eum; qui autem contemnunt me, erunt ignobiles . Itaque non sit vobis oneri quod illaturus sum. Honorate illum timore ipsius et amore qui vos tam sublimiter honoravit: et dum vobis bona suppetunt in hoc saeculo, curate illi qui haec dedit indesinenter placere; nec vos decipiat transitoria felicitas mundi, cui perpetua promittitur beatitudo coeli. Exercete 146 ubicunque potestis justitiam, et quibuscunque sufficitis impendite misericordiam: quia qui vobis bene agendi falcultatem largitus est, quandiu id permissurus sit ignoratis. Ipsius vox est: Vigilate, quia nescitis diem neque horam . Nos etiam, qui vos unice diligimus, et per vos solatium aliquod habituros confidimus, aliquantulam diuturnitatem dignitatis vos possessuros credimus, si vos largitori bonorum omnium devote submiseritis. Donec vos videre merear, absque fastidio haec frequenter legite aut recolite; ut sicut de vestra excellentia gloriamur, ita de probitate certius exsultemus. Peto etiam ut propinquum meum abbatem cellae vestrae quae dicitur Cor., qui et Deo, ut credimus, et bonis omnibus, ut palam est, pro sua probitate placet, honorifice suscipiatis, benigne tractetis, et, quod sufficere credo , sic dignemini consulere illi semper in omnibus tantum semper quantum cupiunt qui bene sciunt. In saeculo et in Domino valeas.
(I Reg. II) (Matth. XXV) (sicut vestram decet nobilitatem, et
honestam eruditionem, ac bonae famae augmentum)