EPISTOLA XLVII.  In persona Gaucheri et Girardi. Ad Henricum nobilem militem consultiva voti.
Viro illustri HENRICO GAUCHERIUS et GIRARDUS, bonum propositum bono fine concludere.
Putas nos oblitos tui, vir nobilis et fidelis, homo suavis ad mores, dulcis ad gratiam, ad obsequium impiger: et in saeculo saeculum non amplectens. Absit, in aeternum non obliviscentur tui amici tui; nec poterit facere malitia temporis, ut te vel ad horam subtrahat a cordibus nostris; invenimus hominem secundum cor nostrum, qui in saeculo quaerit Deum, qui sub militari cingulo monachum profitetur. « Nonne cor nostrum ardens erat in nobis de Jesu, dum loqueremur in via tecum de illo, qui est via, veritas, et vita? Utinam datum esset nobis desuper haec dicere, non dictare, ut possemus loqui tecum, tuo consortio delectari. Nunc, revera experimento didicimus, quia amor inter praesentes gratus est, inter absentes molestus. Conspectus enim et conversatio habent aliquid vivae voluptatis, quam mortui apices non loquuntur. Quid tamen? etsi non videmus te oculis corporis, videmus tamen te oculis cordis in visceribus Jesu Christi, qui tibi et nobis peccatorum veniam, virtutum gratiam, coelorum gloriam largiri dignetur, cum surrexerit percutere terram virga oris sui. Interim orabimus pro te ad illum qui fecit te, ut tibi inspiret voluntatem suam ad tuam utilitatem, ad laetitiam nostram, ad exsultationem universae terrae: nos enim tui sumus, et tui erimus quandiu fuerimus; tui, inquam, et specialiter qui memoriam abundantiae suavitatis tuae ad invicem eructamus.
(quod majus est) (Luc. XXIV) (Joan. XIV.)