EPISTOLA CVII. AD EUMDEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, Rothomagensi archiepiscopo.
Gratias agimus dilectioni vestrae, quae nostri curam gerit; sed utinam vestra sollicitudo in illa, quam dicitis, episcopi Londoniensis absolutione mandatum domini papae non excessisset! Scitis enim, quid vobis in communi negotio sine collega licuerit: praesertim cum ille nondum conventus fuerit, nec constabat quod ille, si conveniretur, non posset adesse, qui nec conventus est, cum tunc demum alteri vestrum aliquid in hac causa licuerit, si alter adesse non posset. Hanc enim conditionem dominus papa inserit, quam constat non exstitisse, ut exinde fortasse constet sapientibus, an aliquid actum sit deficiente conditione. Sed quid ista protrahimus? Vos scitis quid egeritis, et nos Deo auctore, quid vobis competat, non ignoramus. Quod autem praecipitis esse secretum, quomodo secretum esse valeat? Procurent qui possunt: si qui tamen. Quia antequam mandatum vestrum reciperemus, apud vos cantitabatur in compitis, et apud vos ipsius Londoniensis diligentia divulgatum est, qui in civitate nostra et in ecclesia solemniter divina celebravit.