133  EPISTOLA XCII. AD LUDOVICUM.
Praecellentissimo atque clarissimo abbatum summo Lupus plurimam salutem.
Occupationum vestrarum considerationem habens, paucis vobis aperio magnum Adalh., cum adhuc proficisceretur, mihi serio promisisse quod nunc opportunitate se ultro ingerente cellam sancti Judoci nobis recuperaturus esset, et ne quis apud regem nobis aliquid nocere posset in omnibus provisurus. Cum autem ab Aquitania, Dei bonitate et clementia servatus, reversus essem, et a tantis calamitatibus, quas pro regis fidelitate passus fueram, vellem aliquantulum requiescere, fama dispersit datum nostrum monasterium Egilberto. Itaque de utroque, memores amicitiae nostrae, solito more me adjuvare contendite; praesertim cum et meam fidem in regem et servitium cognoscatis, et fieri magnam indignitatem facile comprehendatis me cum praedicto Egilberto conferri, nedum mihi eum praeferri. Quae proponere in tali negotio debeatis breviter complexus essem, nisi naturali prudentia et eruditionis copia vobis ultro suggererentur. Cupio vos bene valere et parvitatis meae memores laetioribus in dies augeri successibus.