EPISTOLA LXXIX. WIBALDI ABBATIS AD HADWIDEM SOROREM SUAM.  Excusat se quod eam jamdiu non visitaverit, narrat quanta pro regno, pro suis, et pro amicis fecerit.  (Anno 1148).
Frater WIBALDUS, Dei gratia id quod est in Ecclesia catholica, dilectae sorori suae HADWIDI, benedictionem et vitam usque in saeculum.
Reprehendit nos fortassis et arguit dilectio tua, quod tanquam immemores pristini affectus et sincerae dilectionis, atque fraterni amoris, quo nos invicem tenere dileximus, visitare te et consolari hoc tempore distulimus, quando abest germanus tuus regiae curiae cancellarius, sui generis flos et ornamentum, amicorum suorum columen et tutela. Peregrinatur ille quidem et bajulat crucem suam et sequitur Christum suum Jerosolymam petens in comitatu et obsequio charissimi domini sui et nostri Romanorum regis Conradi. Dicet ergo nunc cogitatio: Homo ille charissimus et in numero fratrum carnalium susceptus et ascriptus, praesente illo sublimi et humanissimo fratre nostro, domum nostram colebat, et nos assiduis visitabat affatibus, nulla nobis modo mittit alloquia. Itaque aut tunc non fuerit verus amicus, aut nunc est negligens vel obliviosus; sed verus amor negligentiam seu oblivionem non recipit, restat igitur, ut simulatus et non amicus fuerit. Caeterum, soror charissima, si ad temporis hujus qualitatem et res, in quibus versamur, diligenter inspicias, haec accusatio tua tam subtilis tamque probabilis facile conquiescit. Nam ex quo dominus papa Eugenius in partes Lotharingiae pervenit, cura nobis et sollicitudo maxima incubuit, ut res Stabulensis monasterii nec non et Corbeiensis, quae nobis, Dei praeordinante clementia, commissae sunt, quae assidue apostolico egent praesidio, modis congruentibus proveheremus, atque ut dominis rerum, nostris utique regibus tam patri quam filio debita fidelitate serviremus, tum etiam ut amicis ac necessariis nostris studio et opera in suis opportunitatibus assisteremus; in quo difficilium rerum proposito divinae pietatis gratia nos comitari dignata est, ut in nulla suscepti negotii vacui revertemur. Etenim Ecclesiae nostrae non parvis incrementis auctae sunt, et apostolicis privilegiis roboratae. Porro et in rebus regni dedit nobis divina majestas proventum. Siquidem juniorem dominum regem nostrum quaedam non exiles personae ad haec dedita opera impellebant, ut in quibusdam dominum papam offenderet, et canonicis decretis contrairet, quod ne fieret Dei largissima bonitate et nostro studio praeventum est, et in meliorem statum omnia commutata. Nam et filius rex dominum papam et ejus decreta vigilanti solertia honoravit, et e converso dominus papa ipsum et regem Romanorum appellavit et scripsit, quod raro extra Urbem accidit, et universis principibus cum omni benevolentia et affectione paterna monendo scripsit, quatenus eidem speciali suo et beati Petri filio fidelitatem exhibeant, et in administratione regni sibi a Deo ex successione paterna collati, consilium et auxilium ferant. Sane in amicorum nostrorum causis quantum profecerimus, malumus ut ab ipsis quam a nobis cognoscatur. Tum vero in Stabulensi Ecclesia magna turbatio ante adventum nostrum erat, ad quam sedandam et componendam nulla nobis dies aut nox expers laboris fuit, et operante divinae pietatis gratia, spem meliorem habemus, quod in brevi tempore ad salutarem et optatum finem cuncta perducamus. Hae igitur et aliae multiplices occucupationes nostram intentionem gravibus curis implicitam detinuerunt, et ab officio te salutandi nos hactenus retardaverunt. Salutantes itaque nunc in Domino excellentiam tuam rogamus et hortamur, ut si qua in tuendis et curandis rebus fratris nostri absentis difficultas emerserit, nostro ubi opportunum fuerit, adminiculo utaris, et de nobis tanquam de vero et constanti amico confidas.