EPISTOLA CXXVIII. FRATRIS O. AD HILDEGARDEM.  Deplorat Ecclesiae per schisma scissuram, oratque ut pro ea suas preces interponat, pro se etiam qui a daemonibus vexabatur.
HILDEGARDI dilectae matri, fr. O., filialis dilectionis obsequium.
O mater dilecta, quid facient infantes, nullum qui eis lac praebeat habentes? Parvuli petunt panem et est non qui frangat eis . Sol quoque opposuit sibi nubem, ne pertranseat oratio. Quid ergo faciet homo languidus, quaerens salutis remedium, et non inveniens consolationis auxilium? Ecclesia schismate vulnerata est per verbum divisionis. Ecce hic, ecce illic, quod futurum est in capite jam percurrit in corpore, et non est sanitas ubi gladius iste pertransivit. Quid ergo dicis, mater honorata? Putas inveniri potest quem quaeri omnino necesse est! Tandiu medicum deesse puto, dum vulneris putredinem sentio. Accede ergo ad inaccessibilem; intra ubi non patet omnibus accessus; dic Dilecto tuo: Quare obdormis, Domine? Foris stant quaerentes te. Anima tua vulnerata charitate non est, si dissensionis gladio percussa est. Veniat eis sanitas orationis tuae, ut sint unum. Et cum effuderis orationem tuam coram oculis Domini, ad nos regredere, et quid intus agnoveris, nuntia nobis, quantum ille concesserit, cujus sermocinatio cum simplicibus est. Habeo etiam ego animam foedam, multis itineribus divisam atque vulneratam, pro qua Deum orare velis charitatem tuam devotissime exoro. Nam a malignis spiritibus multoties tam occulte quam aperte impugnor, qui me plurimum fatigant et seducere volunt, et quid de his sentias rogo ut per scripta tua mihi renunties.
(Thren. IV)