EPISTOLA LXXXVI. BONIFACIUS GEMMULO. [A. D. 752.]
Reverentissimo et dilectissimo filio Gemmulo archidiacono Bonifacius exiguus servorum Dei amabilem in Christo aeternae charitatis salutem.
Saepe spiritualis charitas jungit quos corporaliter longa intercapedine disjungit. Et haec non minima peregrinationis aerumna esse dignoscitur, quod amicus amicum, quem ardenter diligit, longe disjunctum tristis et moerens memorat, et adversantem inimicum prope tribulatorem et molestum difficulter patitur. Utinam te, frater, peregrinationis hujus consolatorem prope habeam, tuo sancto consilio utar, consolatione gaudeam, aspectu charae faciei laeter, et sancta exhortatione reficiar. Sed quia hoc fieri vitae mortalis conditio, et rerum ratio non permittit, faciat vera charitas solum et maximum quod concedit et praecipit Deus dicendo: Hoc est praeceptum meum, ut diligatis invicem, etc. Amet in Deo veraciter absentem, quem corporaliter praesentem tenere nequit. Et, sicut sanctus Augustinus dixit, licet unus sit in Oriente, et alius in Occidente, conglutinati charitate nunquam ab invicem separantur; et Salvator mundi: In hoc cognoscent omnes quia discipuli mei estis, si dilectionem habueritis ad invicem. Ergo, juxta Jacobum, qui dixit: Oratio fidei salvabit infirmum, et post pauca: Orate pro invicem, ut salvemini, oremus pro invicem, ut salvemur; et pietas Domini, quae nos in terra separavit, gaudentes in coelorum culmine congreget.