EPISTOLA CLXXXV. AD QUEMDAM DISCIPULUM.  Gaudet ob discipuli prosperitatem et litterarum studium; hortatur ad poenitentiam et ad pugnam contra hostes animae. Ornatum corporis reprehendit.
Dilectionis vestrae litteras grata suscepi dextera, et laeto legebam animo, intelligens in eis vestrae vitae prosperitatem et litteralis exercitii studium, ex quo dictantis eloquentia claruit. Hoc mihi maximum esse gaudium constat, ut filios florere videam in conversationis puritate et profectus diligentia. Iste est ornatus quem optavi in eis . Istae sunt deliciae quibus illos desideravi vestiri. Ista est munditia quam concupivi in illis. Hae sunt epulae in quibus illos jucundari amavi. His etiam anima reficitur esuriens et sitiens justitiam. Hoc est vinum quod miscet sapientia invitatis ad mensam suam, dum septem columnis subnixam sibi domum construxit . In hac divina domo, frater carissime, te habitare semper obsecro; illius te epulis pasci deprecor; hoc te calicis mero inebriari exopto; non vanas saeculi pompas, non noxias corporis delectationes exsequi, quae non proderunt ambulantibus in eis, sed suos sequaces in aeternae perditionis voraginem demerserunt.
Tu vero, amor animae meae, si quid sordium ex his contraxisti, lacrymis lava, poenitentia ablue, et vitae melioris manu dele; memor tui, memorque mei; animam meam laetificans, tuae parcens: quia salus tua consolatio mea est. Noli patrem sua mercede fraudare de te. Noli filii nomen delere in te. Si pro te non vis, vel pro me fac. Si vel me non curas, et te negligis; Deum time, dilige, honora. Ille est verus pater, ille redemptor, ille omnium largitor bonorum suscitat dormientem in deliciis animam. Contra tres tibi quotidie pugnandum est inimicos: contra diabolum, contra saeculum, contra carnem. Quomodo poteris secure dormire? Te vero dormiente vigilant, qui te occidere quaerunt. Quomodo non times flammas aeternae perditionis? Quid tu, parvi temporis hospes, patriam quaeris in peregrinatione, et illam oblivisceris in qua civis conscriptus es in baptismo? Cogita quis pro te pependit in cruce , cujus latus lancea perforatum tuae sanguinem redemptionis emanavit. Noli parvipendere pretium tuae salutis. Pro te traditus est, qui te fecit: imo omnium 203 creator ad redemptionis tuae pretium seipsum expendit. Cur te ignobilem facis, nobilissimo emptus pretio? Noli ex filio Dei facere servum diaboli. Quid pompaticis carnem induis vestimentis, et ornamenta animae non quaeris? Beatus vir, cujus est nomen Domini spes ejus, qui non respicit in vanitates et insanias falsas . Melius est collo sapientiae monile suspendi, quam serico vanitatis involvi . Melius est castitate lumbos circumcingi, quam numerosis pomparum cingulis constringi, et ardentes bonorum operum in manibus portare lucernas, quam digitos annulis ostentationis radiare . Satius est pedes in Evangelium pacis expeditos esse, quam longo fasciarum nexu ligari . Heu! quod corrumpitur, tanta diligentia ornatur; et quod permanet, tanta socordia negligitur! Illud omni cura ornatur, pascitur et vestitur: hoc quasi vile supellectile nullo decore dignum ducitur! Terrenum colitur, et coeleste non curatur! Dei imago vilescit, et terrae species honoratur! Non ita, fili, non ita in te sit. Tu sacri altaris minister, tu summi honoris socius, tu sapientiae vas, flos adolescentiae, dignitatem tuam attende, et esto quod nominaris. Cogita corpus tuum in pulverem reverti et animam tuam ad judicium rapi. Qualis tunc esse cupias, talem te nunc exhibe. Nunc tempus est laborandi, tunc remunerandi; nunc promerendi, tunc accipiendi. Qui plus laborat, plus mercedis accipiet. Curre, dum lucem habes . Qui hodie est, cras non erit, dicente Scriptura: Noli tardare converti ad Dominum, quia nescis, quid ventura pariat dies . Omnis gloria saeculi quasi flos feni decidet. Arescit fenum et flos ejus deperit . Memento creatoris tui, antequam veniat tempus afflictionis. Pugnemus fortiter, et vincamus perniciter , ut coronemur feliciter. Illum habemus adjutorem, quem et remuneratorem. Ille prior hostem vicit, ut nos vincere possimus. Triumphavit in cruce, ut nos regnemus in coelo. Ad nos descendit in terram, ut nos ascendamus ad illum in coelum. Filius hominis factus est, ut nos filii Dei esse mereamur, cui laus et gloria in omnes aeternitates. Amen.
(Prov. IX, 5, 1) (Psal. XXXIX, 5) (Eccli. VI) (Luc. XII, 35) (Ephes. VI, 15) (Joan. XII, 35) (Eccli. V, 8) (I

Petr. I, 24)
[meos] [ Al., meis] [ Cod.
Sal., fili] [ Al., hujus] [patienter sustinens
probra invidorum] [ Cod. Sal, propriae] [ Ms., viriliter; al., pertinaciter]