EPISTOLA XCI. AD ALEXANDRUM ET JOANNEM FIDELES SUOS.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, ALEXANDRO et JOANNI fidelibus suis, salutem.
Ante discessum vestrum innotuit vobis, nos misisse canonicum regularem de S. Joanne ad dominos cardinales cum transcripto litterarum domini papae de excommunicatis nostris sub juramento absolvendis in hanc formam, ut omnia nobis et nostri ablata restituerent; alioquin in eamdem, in qua prius fuerant, reponerentur sententiam. Postea vero ipsas litteras domini papae ipsis cardinalibus per dominum Osbertum subdiaconum curiae misimus, ad quas per praefatum canonicum nobis responderunt, quod praedicti excommunicati, quorum nomina eis in schedula expresseramus, ex regis mandato et ejus auctoritate reditus nostros et nostrorum perceperant, et ideo non posse, dum in terra ejus moram facerent, in illos justitiam exercere: adjicientes etiam nomen nostrum ipsi regi adeo esse odiosum ut nec ipsi nec alii auderent de nobis cum eo loqui, nec eum super his, quae ad nos spectant, aliquo modo convenire. Dixit etiam dominus Otho ipsi nuntio secretius, quod etiam apud vos secretum sit, nemini praeterquam domino papae et fidelioribus amicis nostris revelandum, quia pro nihilo mandaret eis dominus papa aliquid hujusmodi, quod esset contra regem, quem dum moram facerent in terra sua, nec pro ipso papa, nec pro alio eum aliqua ratione offenderent. Et ideo omnimodis expedit, imo plus quam necessarium est, ut omnem quam poteritis, operam adhibeatis, et pro viribus apud dominum papam efficiatis, quatenus saepe dicti cardinales revocentur, et a terra tota ipsius regis sub poenae interminatione exire compellantur. Sed et de Londoniensi et Saresberiensi memoriter teneatis, et efficere satagatis, quod vobis injunximus. Litteras etiam domini regis pro nobis, et litteras cardinalium, quas per praetaxatum canonicum nobis miserunt, et litteras domini Ottonis privatas, quas et apud vos privatas esse volumus, domino papae duntaxat ostendendas, per latorem praesentium vobis mittimus. Ad haec significatum est nobis per aliquem, quia juxta quod Willelmus Papiensis suggessit regi, et forte aliis, nisi praesensisset de voluntate domini papae nos posse transferri, id nunquam rex in quo modo est, propositum arripuisset, nec in eo stetisset. Verum sciat dominus papa et alii amici nostri, quod et eis constanter et firmiter proponatis, quia permitteremus nos potius interfici, Deus novit, qui scrutator est cordium, quam pateremur nos a matre nostra Cantuariensi Ecclesia cum vita avelli, cum nos enutrierit et exaltaverit in id quod sumus. Unde et pro nihilo ad id operam darent, quia citius quodvis subiremus discrimen. Adjiciatis etiam, quia si non esset aliud, nisi quod aufert homo ille possessiones ecclesiae nostrae, et aliarum ecclesiarum in terra illa, mallemus, Deus scit, mori quavis morte, quam turpiter vivere, ipso nec impune ferente, et debitam a nobis poenam, nisi forte satisfecerit, non reportante.