EPISTOLA CCCLVII. WIBALDI ABBATIS AD ARNOLDUM ARCHIEPISCOPUM COLONIENSEM.  Respondet ad praecedentem et de quibusdam aliis agit.   (Anno 1152.)
Reverendo in Christo Patri suo et domino ARNOLDO, sanctae Coloniensis Ecclesiae venerabili archiepiscopo, frater WIBALDUS Dei gratia, id quod est in Ecclesia catholica, exiguas orationes et devotum servitium.
Humilitas excellentissimi praeceptoris, qui imitatoribus suis praecepit: Vos autem nolite vocari Rabbi: et charitas, quae non inflatur, vos docuerunt; ut sacrorum canonum instituta, quorum scientia eruditioni vestrae notissima est, a nostra parvitate investigare dignaremini. Siquidem quo tempore fieri debeat virginum consecratio, habemus ex decretis Gelasii papae cap. 11 ita dicentis: Devotis quoque virginibus, nisi aut in Epiphania, aut in Albis paschalibus, aut in natalitiis apostolorum sacrum minime velamen imponatur, et non ante viginti quinque annos, nisi forte, sicut de baptismate dictum est, gravi labore correptis, ne sine hoc munere de saeculo exeant, implorantibus non negetur. Si igitur ab aliquo episcoporum contra hujus sacrae regulae formam factum meministis, quod ab uno, vel a paucis, vel necessitate praesumptum vel ignorantia neglectum est, in observantiam universorum transire non potest. Verum quod non plane memor estis, quid a domino papa de sanctimonialium, velatione doctus sitis, in quantum memoria nostra recolligere possumus, non de sanctimonialium, sed de episcoporum consecratione fuit, super qua, quod in natalitiis apostolorum et in aliis solemnitatibus, sed et in Dominicis tantum diebus fieri debeat, auctoritatem canonum exstare asseruit, quae hujusmodi est ex epistola Leonis ad Dioscorum. Quod die Dominico ordinationes sacerdotum celebrantur, non tantum ex consuetudine, sed et ex apostolica novimus venire doctrina, Scriptura manifestante, quod cum apostoli Paulum et Barnabam ex Spiritus sancti praecepto ad Evangelium mitterent gentibus praedicandum, jejunantes et orantes imposuerunt eis manus, ut intelligamus, quanta et dantium et accipientium devotione curandum sit, ne tantae benedictionis sacramentum negligenter videatur impletum. Et imo pie et laudabiliter apostolicis morem gesseris institutis, si hanc ordinandorum sacerdotum formam per Ecclesias, quibus Dominus praeesse te voluit, et ipse reservaveris, ut his, qui consecrandi sunt, nunquam benedictio nisi in die Resurrectionis Dominicae tribuatur, cui a vespere Sabbati initium constat ascribi, quae tantis divinarum dispensationum mysteriis est consecrata, ut quidquid a Domino insignius est constitutum, in hujus diei dignitate sit gestum. In hac mundus sumpsit exordium, in hac per resurrectionem Christi et mors initium et vita accepit incrementum. Princeps noster perbonam de se merentibus spei fiduciam praestat, qui magna cum benevolentia et jucunditate beneficii vestri recordatur, quod ei gratis et plusquam gratis in suis ad imperii culmen provectibus exhibuistis, et postmodum in suis primordiis singulari fide et constantia ad rempublicam, et sua emolumenta indeficienter astitistis: inde est quod Lotharingiae regnum vestrum est, et per vestram provisionem et operationem cuncta disponere intendit. Fideles super hac re monitores sunt cancellarius et notarius, opportuni sane propter quorumdam laicorum oblatrationes. De castello quod nuper gloriose expugnastis, licet vobis absque mentis regiae offensa, quidquid commodissimum est ordinare. Parcite Prumiensi abbati, ne serenus augustus in Deum peccet cum suae famae vel modico detrimento. Veniemus ad vos in martyrio Petri et Pauli, sed licet a Mindensi episcopo pro causa ipsius obnixe rogati, apud vos tamen et vobiscum futuri. Monachi Sancti Remigii qui sunt in Marsna multum vexantur calliditate Goswini, quos nisi pietas vestra protexerit, omnino illudentur.