EPISTOLA DXVII. . . . . . . EP. AD GILBERTUM.
Domino Londoniensi salutem praesentem et futuram.
Sicut tradit quaedam eloquentiae persona sublimis, ingratus est qui negat se beneficium accepisse, ingratior, qui dissimulat, ingratissimus omnium, qui oblitus est. Ne igitur famae vestrae nitor egregius ingratitudinis hujus vel illius videatur carbone nigrescere, tangat memoriam vestram illa magistri Adae circa vos curarum gravitas, doctrinae profunditas, alimoniae ubertas, postremo fervens, imo ardens charitas. Haereat animo vestro quanta cura, quali amplexu, quam speciali privilegio, illa doctoris vestri, procuratoris, tutoris, diligens vigilantia, vos non modo supra familiares, verum supra quoslibet mortales adoptaverit, qualiterque ejus spiritus in vestro ut ita dicam, spiritu quieverit. Tantorum ergo et plurium contemplatione meritorum et mearum interventione precum, J. latorem praesentium gratia vestra eo benevolentiae respiciat intuitu, quae vestrae congruat sanctitati, et paternae respondeat sollicitudini, quatenus filius utilitate sentiat, quod pater labore promeruit. Pater enim ejus cum fati munus impleret, filium reliquit aere alieno gravatum, fratrum numerositate impeditum, redituum angustiis constrictum, et quibusdam aliis nexibus intricatum. Decet erga dilectissimam religionem vestram, quae etiam aliorum praevenit merita, hujus devotissimi vestri attendere necessaria, et filio sublimitatis vestrae sinum aperire misericordiae. Valeat sanctitas vestra in Domino charissima.