EPISTOLA CLXXIII. AD MAGISTRUM VIVIANUM.
THOMAS Dei gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, et apostolicae sedis legatus, magistro VIVIANO fideli suo, et sanctae Romanae Ecclesiae advocato, salutem et per omnia recte sapere et intelligere.
Habita ratione legationis tibi commissae et negotii crediti, utinam ex accessu tuo ad dominum regem Angliae nihil deperisset de substantia negotii, in nullo derogatum fuisset auctoritati te mittentis, nihil attentatum, dictum, aut actum dispendio, et nostro. Quatenus enim in hoc facto partes se extenderint tuae, cum semel functus sis officio tibi commisso, sive bene sive male, praestituti temporis praefinitio ad legationem explendam te scientem jura, professum legibus, satis per omnia cautum reddere debuerat. Vide ergo ut prudenter sapias, et prudenter incedas, ne fias in fabulam et magnatibus in derisum. Verum si auctoritate propria novum sortitus es ac recens legationis officium, pareat cujus interest, et inde sustineat onus, ad quem spectabit emolumentum, me autem in nullo obligat jurisdictio. Et quidem quod dicis te habere socium in labore camerarium summi et magni cardinalis, presbyterum loquor gerentem domini sui personam, non minus admiror consortis istius praesumptionem, quam personae principalis in hac parte sollicitudinem. Et si cujus id actum est periculo, curam sui habeat, quomodo cautius possit ejus praesumptionis vitare periculum. Satis credo dictum esse sapienti. Gratias habemus tamen sollicitudini tuae, quam geris super pace nostra et nostrorum, utinam non minus prudenter quam sollicite. Sed timeo ne argutiis et verborum anfractibus, cum quibus tibi res agitur, pereat, quod absit! opera tua et industria, et sic laedatur sollicitudo laborantis. Caeterum quod hortaris nos, ut descendamus ad colloquium regum, quod habituri sunt die Dominica proxima apud S. Dionysium, qua certitudine, qua spe pacis, qua ratione, cum tanta instantia hoc feceris sicut ex mandato tuo intelligere non possumus, sic te ad nostri vocationem tam facilem fuisse plurimum miramur. Verum ob reverentiam S. Romanae Ecclesiae, et tui dilectionem, licet in incertum, ut timemus, ad tuam instantiam die Veneris per Dei misericordiam apud castrum Corbolii tibi occurremus, ut citius audiamus per os tuum, quem laboris et operis tui fructum consequi debeamus, et tu quid honoris et gloriae. Vale, et provideat tibi Deus, ne capiaris in regis muscipula, quam secum contrahentium vix aliquis potuit evadere.