EPISTOLA XLVI. AD ABBATEM N.
Summa veneratione dignissimo N., reverentissimo abbati, Eginhardus peccator.
Sicut me petitionis meae memorem esse, sic te promissionis tuae oblitum esse non arbitror, licet multa et varia rerum impedimenta postea accidissent, quae illud colloquium nostrum, non solum ad tempus sopire, sed etiam oblivioni perpetuae tradere potuissent. Illud dico colloquium, quando, in palatio simul positi, de tecto basilicae beatorum Christi martyrum Marcellini et Petri, quam ego nunc, licet cum magna difficultate, construere molior, locuti sumus, et constitit inter nos de plumbo emendo contra pretium quinquaginta librarum. Sed quamvis opus basilicae nondum ad hoc perductum sit, ut tegendi necessitas me admonere compellat, tamen, propter incertum vitae mortalis terminum semper videtur esse festinandum, ut bonum, quod nobis inchoatum , Domino auxiliante perficiatur. Proinde precor benignitatem tuam ut me de eodem plumbo emendo per litteras tuas digneris facere certiorem; ut scire valeam si aliquid inde adhuc inchoatum sit, et, si nondum inchoatum est, quando inchoari et, Domino adjuvante, perfici id ipsum negotium debeat. Idcirco oro tuam permagnam charitatem ut me, de hac re, per litteras tuas, certiorem facere non graveris. Opto ut, mei memor, semper bene valeas in Domino.
[a] [est]