EPISTOLA CCXXII. AD EUMDEM.
Venerabili domino fratrique charissimo R. Linc. Dei gratia episcopo, frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, salutem.
Vobis loquimur sicut et nobis, nec volunt alii secreta committi. Super causa quam nobis intimare curastis, ad praesens illud in primis occurrit, quod certam promulgastis super re incerta sententiam. Et cum de facto non constaret, pronuntiare tamen sic curastis, ac si de facto constiterit. Nam cum actioni nostrae adversarium pariat ipsa possessio, non ante sententiam solum, sed in ipso litis ingressu oportebat constare quis possideret, a quo petitor ipse quod sui dicebat juris esse, repeteret. Nunc vero Ricardo de Ambli in possessione posito, et per negotii gestorem rem sui juris esse protestante, non inter petitorem et ipsum in possessione positum, sed magis alios extra possessionem constitutos, non quidem cognitum, sed judicatum est. Vobis enim notionem ferre non valuit, monachorum de se vel archidiaconi vestri, vel decani, super altero nulla exhibita probatione confessio. Unde palam est, Ricardo de Ambli sententia sic lata quid officiat, cum aliis res inter alios judicata non noceat. Advertat itaque prudentia vestra, quid domino papae scripseritis, cui ut litterarum ipsius tenor exprimit, causam inter Rogerum et Ricardum ventilatam et judicio terminatam esse scripsistis. Quod si sic actum est, sicut factum ipsum, sic improbamus et scriptum. Si vero non, sed ut frequenter humanus caligat oculus, negotium secus quam gestum aut scriptum est, dominus papa concepit, videtur nobis illorum admittenda exceptio, qui precis oblatae et suggestae rei arguunt falsitatem. Haec enim non quaecunque falsitas est, sed quae totam perimit causae substantiam. Quae ipsi possessionem adimit, qui nunquam citatus est. Adversus quem nec actitatum in jure, nec unquam pronuntiatum est. Inter quem et Rogerum latam sententiam qui confirmat, cum haec nulla sit, nullam confirmare videtur. Mandatum vero domini papae si differtis, non omittitis, nec frustratoria dilatio illa habenda est, quae veritate simul et ratione subnixa est. Erit itaque, si placet, domino papae rescribendum, et ipsius mandatum, qua causa quantaque ratione distuleritis, aperiendum. Quod cum ex suggestis pendeat, ipsis derogata fide differendum esse nullus ignorat. Pauperi vero extraordinarie et in alterius injuriam subvenire, non aequum ducimus, cum super hoc divina lex habeat: « Non misereberis pauperis in judicio, » et judicem calamitosis illacrymari non debere, Justinianus ipse decernat. Valete, et saniorem praeferre sententiam non omittite.