VIII. LEONIS VII PRIVILEGIUM PRO MONASTERIO S. BENEDICTI FLORIACENSI.  (Anno 938.)   Monasterii S. Benedicti Floriacensis disciplinam, ab Odone abbate et Hugone, duce Francorum, restitutam, et possessiones et privilegia confirmat.  [Apud Mabill.  Acta SS. ord. S. Bened.,  V, 907.]
LEO episcopus, servus servorum Dei, ODONI religioso abbati venerabilis monasterii sancti Benedicti, qui et Floriacensis, in quo ipse requiescit in corpore, ac per te in eodem monasterio venerabili, tuisque successoribus in perpetuum.
Convenit apostolico moderamini pia religione pollentibus benigna compassione succurrere, et poscentium animis alacri devotione assensum impertiri. Ex hoc enim lucri potissimum praemium apud conditorem omnium Deum obtinere confidimus, dum venerabilia loca nostro fuerint adminiculo reparata. Et in hoc debemus omne studium habere: ut quia nostris peccatis exigentibus rerum ordo nimis turbatus est, illum, inquantum Deo largiente possumus, sustentare curemus. Inde ergo valde gavisi sumus, quia praedictum coenobium beatissimi Benedicti, qui est Pater et dux monachorum, reflorescere ad normam monasticae religionis audimus. Nam cum ille monasticus ordo nimium ubique sit imminutus, spes nobis inest, quia si in illo coenobio, quod est quasi caput ac principium, observantia religiosa refloruerit, caetera circumquaque posita, quasi membra convalescant. Ut enim ait Apostolus, gaudente uno membro reliqua membra congaudent; sic econtra omne caput languidum, et omne cor moerens . . . A planta pedis usque ad verticem non est in eo sanitas . . . Ut ergo . . . conversationis . . . sicut certa verissimaque relatione comperimus, quod filius noster Odo venerabilis abbas in hoc monasterio, et venerabilis vir Hugo, videlicet dux Francorum, ibidem nuper stabilierunt, alacrius et securius in regulari disciplina proficiat; omnimodis loco illi favere ac suffragari nostra apostolica ammonitione ac autoritate providere decrevimus. Itaque per illam auctoritatem et potestatem, quam Christus Dominus noster in beato Petro apostolorum principe rectoribus sanctae Ecclesiae concessit, per ejus quoque apostolicae nostrae auctoritatis constituimus atque ordinamus, ut nunquam locus ille, aut res quaelibet ad ipsum pertinentes, sub alicujus potestate, nisi tantum regi submittatur; neque ipse rex, vel aliquis princeps, unquam ipsum locum tradat aut episcopo, aut canonico, vel alicui abbati, sive laico homini, aut cuilibet personae ad dominandum: sed sicut praedictus Pater Benedictus constituit, talem post discessum supradicti abbatis Odonis monachi habeant, qualem omnis congregatio, vel minima pars saniori consilio secundum Deum elegerint, sive de ipsa congregatione, sive de alia qualibet monastica fraternitate fuerit. Si autem talem personam eligere maluerint, qui vel per munus, vel per cupiditatem inanis gloriae praeesse voluerit; hoc per nomen Domini et sanctae genitricis ejus, in cujus honore locus ipse dedicatus est, necnon et beati Petri omnium Ecclesiarum principis, omnimodis prohibemus. Et quicunque vel de ipsis monachis, vel de quolibet ordine qualiscunque persona, aut in ordinando abbate, aut in laesione rerum, sive in detrahenda vel impedienda conversatione, quam novelli fratres tenere visi sunt, contrarius exstiterit, hunc sub anathematis vinculo innodamus, donec humiliatus resipiscat. Villas vero quas in opus fratrum per testamenti auctoritatem ab antiquis constat esse decretas, id est ipsam vallem totam, et Caput-Cervium, et Everam, et Arminicurtem, et Diacum, atque Toriacum, et Sarmaciola, vel quod apud Stampas habere videtur, et Vinolium, sive caetera quaecunque in praedicto testamento continentur, ita sibi communiter fratres habeant, ut nec ipse abbas, nec aliqua persona in potestate alterius quidquam dirigere possit. In ordinando autem abbate tam rex, quam episcopi, vel boni principes, vel laici, hanc potestatem juxta beati Benedicti praeceptum habeant, ut pravorum non permittant praevalere consensum: sed talem constituant, qui secundum regulam, et religiosas praedictorum Patrum consuetudines praeesse studeat. Quia vero jam dictus ordo nimis pene ubique erat praevaricatus, et nonnulli fratres in quibusdam coenobiis ingemiscunt, quod nec ipsi absque proprietate conversari, vel alios habere volentes emendare non possunt, visum nobis est ut hanc licentiam tribuamus, quod eis qui voluerint studio meliorandae vitae ad ipsum ducem monachorum confugere, a suis abbatibus non negetur: sed tandiu liceat illis permanere juxta consuetudinem, quam invenerint apud fratres praedicti coenobii, quousque in suis monasteriis ordo regularis florere videatur. Econtra permittimus, ut si alicui de . . . . . onerosa fuerit, ut suo potius detrimento . . . . . . . discedat, ut non alios inquietet. Caeterum immunitas . . . . . auctoritatis nostrae constituta sic illibata in omnibus locis, potestatis persona familiam distringere, aut res ipsas usurpare, aut inquietare praesumat. Verum ut haec omnia firmius teneantur, quicunque adjutores ipsius coenobii fraternitatis in bono fuerint, hos, quantum nobis potestas a Deo per beatum Petrum collata est, sicut sanctae Ecclesiae fideles, si emendare voluerint, absolvimus; illos vero qui contrarii quolibet modo exstiterint, sub anathematis vinculo, ut jam dictum est, nisi resipuerint, usque in diem Domini obligamus. Pax et gratia Christi observantibus multiplicetur. Scriptum per manum Theodori notarii et subdiaconi S. R. E. in mense Januario, indictione XI. Bene valete. Datum V Idus Januarii per manum Nicolai primicerii summae apostolicae sedis, anno Deo propitio pontificatus domini nostri Leonis pontificis et universalis VII papae in sacratissima sede beati Petri apostoli III, in mense et indictione suprascriptis.
(quod
absit)
[decretum] [ut nulla]