EPISTOLA DXIII. REGIS SICIL. AD REGEM ANGLIAE.
Regi Angliae rex Siciliae.
In receptione litterarum specialissimae dilectionis vestrae cognovimus, quod quidem sine admiratione maxima proferre non valemus, videlicet quod ordine humanitatis oblito, et naturae lege soluta insurrexit filius in parentem, in genitorem genitus. Commota sunt viscera ad bellum intestinum, irruerunt ad arma praecordia, et quod novum prodigium est, et nostris temporibus inauditum, caro defervuit in sanguinem, et se ipsum quaerit sanguis effundere, et quoniam ad tanti furoris impetum compescendum, potentiae vestrae auxilium loci commoditas non admittit, eo quo possumus charitatis affectu, quem locorum spatia non concludunt, personam et honorem vestrum devotius amplectentes, dolori vestro compatimur, persecutionem vestram moleste ducimus, et quasi propriam reputamus. Confidimus autem et speramus in Domino, cujus judicio regum judicia terminantur, quod non diutius permittet filium vestrum tentari, supra id quod debet, et qui factus est obediens usque ad mortem, ipse in eo filialis lumen obedientiae inspirabit, per quod memorabitur quia caro et sanguis vester est, et relictis hostilitatis erroribus agnoscet se filium, redibit ad patrem, naturae solidabit incommodum, et debitae dilectionis foedera ordo pristinus continebit. Valete et gaudete in Domino.