EPISTOLA XLI. BONIFACIUS DUDDO. [A. D. 736.]
Dilecto filio Duddo abbati Bonifacius, qui et Winfridus, servorum Dei servus, optabilem in Christo charitatis salutem.
Memorem te esse, fili charissime, desidero sapientis cujusdam sententiae, qui dixit: Serva antiquum amicum, ut antiquae amicitiae quam in pueritia jam olim coepimus et servavimus, in senectute non obliviscaris, sed recorderis patris tui jam nunc decrepiti et membris omnibus ad viam universae terrae vergentis. Et licet parum doctus praeceptor fuissem, tamen tibi omnium devotissimus, ut ipse testis es, esse studui. Illius devotionis memor, jam senis Germanici tempestatibus maris undique quassantibus fatigati miserere, hoc est, ut orationibus ad Deum fusis, me sublevare studeas et in sanctis Scripturis adjuvare, maxime in sanctorum Patrum spiritualibus tractatibus, quia spiritualis tractatus magister legentium sacrum eloquium esse dignoscitur. Rogo ut mihi, in adjutorium divinae scientiae, partem tractatus super apostolum Paulum, qui mihi deest, mittere digneris. Habeo enim super duas Epistolas tractatus, id est, ad Romanos et ad Corinthios primam. Similiter quidquid in sacro scrutinio inveneris, et mihi utile esse arbitreris, et me latere vel scriptum non habere aestimes, insinuare, sicut fidelis filius, licet rustico patri, et rescripta beatitudinis tuae dirigere dignare; et, si tibi placuerit, ut semper ambo inter nos ita faciamus; et quidquid tibi filius meus Eoba presbyter gerulus litterarum mearum verbo indicaverit de matrimonio commatrum, quarum in baptismo filios suscepimus, in Scripturis quaere, unde judicetur capitale peccatum esse apud Romanos. Et si alicubi in Scripturis ecclesiasticis de hoc peccato disputatum aliquid repereris, mihi manifestare non dubites. Valere dilectionem beatitudinis tuae, et prosperis successibus proficere in Christo optamus.