LVIII.  Privilegium pro monasterio S. Mariae de Fontevivo.   (Ann. 1144, Jun. 28.) [AFFO,  Storia di Parma,  II, p. 357.]
LUCIUS episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis VIVIANO abbati de Fontevivo ejusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum.
Apostolici moderaminis clementiae convenit religiosos diligere et eorum loca pia protectione munire. Dignum namque et honestati conveniens esse cognoscitur ut qui ad Ecclesiarum regimen assumpti sumus, eos et a pravorum hominum nequitia tueamur et apostolicae sedis patrocinio foveamus. Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris justis postulationibus clementer annuimus, et B. Dei genitricis semperque virginis Mariae monasterium de Vivofonte quod in Parmensi episcopatu situm est, in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus, statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem locus inpraesentiarum juste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, Deo propitio, poteris adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus haec propriis visa sunt exprimenda vocabulis: Ex dono videlicet venerabilis fratris nostri Lanfranci Parmensis episcopi ecclesiam Sanctae Mariae de Vivofonte cum omnibus pertinentiis suis, et cum decimis ejusdem loci a praefato episcopo assensu canonicorum suorum vobis pro sua devotione concessis, et cum terris sive possessionibus a laicis monasterio vestro juste collatis. Quia vero communem vitam agentes de aliorum eleemosynis et beneficentia convenit sustentari, sancimus ut de laboribus quos propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis vestrorum animalium nullus a vobis decimas exigere audeat. Prohibemus autem ut sicut a venerabili praefato fratre nostro Parmensi episcopo rationabili providentia statutum est ex fluvio Tari usque ad rivum Batibovis, et rivi Scamni strata usque ad finem Cornaleti et Maressii nulla ecclesia noviter construatur, nulla saecularis habitatio prorsus aedificetur. Nulli ergo omnino hominum liceat praefatum monasterium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, universe seu quibuslibet molestiis fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate. Si qua sane in posterum ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam temere venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore ac sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen, amen, amen. Ego Lucius catholicae Ecclesiae episcopus ss. Ego Conradus Sabinensis episcopus ss. Ego Rainerius presb. cardinalis tituli Sanctae Priscae ss. Ego Guido diaconus cardinalis Sanctorum Cosmae et Damiani ss. Ego Thomas presbyt. cardinalis tit. Vestinae ss. Ego Petrus diaconus card. S. Mathiae in Porticu ss. Ego Hugo presb. card. tit. S. Laurentii in Lucina ss. Ego Aribertus presb. card. tituli Sanctae Anastasiae ss. Ego Julius presbyt. cardinalis tit. S. Marcelli ss. Ego Ubaldus presb. card. S. Crucis ss. Datum Laterani per manum Baronis, sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi, IV Kalendas Julii, indictione VII, Incarnationis Dominicae anno 1144, pontificatus vero domni Lucii II papae anno primo.