EPISTOLA LII. AD R. CANTUAR. ARCHIEPISCOPUM. [A. D. 1178.]
ARGUMENTUM.-- Exponit Cantuar. archiepiscopo, a quo erat ablegatus ad regem, quantam tempestatem in mari sit perpessus; indicat ob beneficia ab eo accepta se nullum defugere laborem. Denique petit orari pro se, ut negotia commissa prospere apud regem transigat.
Charissimo domino suo R. Dei gratia Cantuariensi archiepiscopo, totius Angliae primati, et apostolicae sedis legato, P. Blesens. Bathon. archidiac., salutem in eo sine quo non est salus. Me nuper ad obedientiam vestrae jussionis accinxeram, jamque licentiatus, et accepta vestrae benedictionis gratia recedebam, cum propter negotia quaedam casualiter tunc emergentia revocastis me, ac firmiter injunxistis, ut vos frequentioribus nuntiis certiorarem de statu meo, et de his, quae mihi in via contingerent. Descenderam ad mare, et navem ascenderam, cumque jam exposuissemus vela ventis, et vitam periculis; ecce nix, grando, imber ac spiritus procellarum coelos obduxerunt caligine, atque in terribiles aquarum montes maris deformavere planitiem. Mirabiles erant elationes maris, fluctus enim ascendebant in coelos, et descendebant in abyssos, et anima mea in ipsis tabescebat. Omnes qui in navi erant, moti sunt et turbati sunt sicut ebrius, et omnis sapientia eorum devorata est. Ille, qui gubernaculo praeerat, et sedebat in puppi, abjecta arte, et derelicta sede, navem fortuito commisit eventui. Universa patiebantur spiritum vertiginis, spiritum abominationis et nauseae. Non erat qui manus, aut oculos in coelum erigeret; non erat qui porrigeret Deo preces, qui satisfactioni aut poenitentiae se offerret. Jacebant omnes destituti officio membrorum, aut animo consternati, et facti sunt velut mortui. Licet autem tunc aestivale solstitium ad incrementum diei plurimum de noctis spatio recidisset; nunquam tamen nox aliqua adeo longa visa est mihi. Nam a meridie nox ista incepit, quae tempus alienum sibi quadam tyrannide procellosa usurpans in suas tenebras lucem vertit. O nox damnatissima, nec in toto anni circulo computanda, nox turbinis, nox irae, nox horroris et mortis. Tota nocte hac pessima fuimus in corde maris, et quasi in ventre inferni: donec desideratissimus solis ortus nobis clementioris aurae gratiam nuntiavit, placavit mare, qui imperat ventis et mari, statuitque procellam ejus in auram, et siluerunt fluctus ejus. Et laetati sumus, quia siluerunt, et quia deduxisset nos Dominus in portum voluntatis nostrae. Ego autem quasi resurgens a mortuis die illa cibum non tetigi, omnem escam abominata est anima mea, ideo perendinavi sequenti die; turbatus namque prae confusione sonitus maris et fluctuum non potui ad plenum de facili respirare. Haec et his similia, quibus pro vobis vehementer affligimur, sollicita deberetis cogitatione revolvere, et pro quiete vestra durissimos labores patientibus affectum compassionis impendere. Verumtamen, sicut publice dicitur, illi, qui in otio apud vos torpent, et qui dies suos in desideriis et voluptatibus ducunt, hi apud vos fructum gratiae uberioris inveniunt, atque in labores eorum ingrediuntur, qui pondus diei et aestus pro vestris necessitatibus portaverunt. Porro ego absens et praesens, munificentiam, vestram semper inveni magnificam vosque tanquam desideria mea praesagiretis, citra omnem postulationem, et supra omne meritum meum me in vestris benedictionibus assidue praevenistis. Eapropter, quoties meam invitaverit operam vestrae necessitatis articulus, non recuso laborem, pro vestro honore paratissimus ire in carcerem et in mortem. Dominus rex in Gasconiam tendit, ego autem diplomate utens eum evestigio sequor: utinam sic possim currere, ut comprehendam! Vos vero, Pater, oretis Altissimum, ut gratiam in oculis ejus inveniens negotiis vestris prospere et propere consummatis, ad vos cum exsultatione regrediar. Bene valeant magni rustici nostri, magister G. et archidiaconus Baiocensis: bene valeant et alii socii nostri, quorum singulorum sum totus, et omnium.