113  EPISTOLA CCLXIII. IVO,  humilis Carnotensis Ecclesiae minister, Belvacensis Ecclesiae fratribus, stare in adversis et resistere perversis.
Recitata in medium vestrae calamitatis epistola, nobis ex materia litterarum materies orta est lacrymarum. Siccis enim oculis legere non potuimus exsilium vestrum, infestationes Burgensium, domorum spoliationem, terrarum invasionem; in quibus omnibus fuit impetus non ratio, et praevaluit aemula clericorum laicalis praesumptio. Cessare quidem a divinis juste vel injuste, quid ad regem pertineat non videmus. Excessus enim clericorum si contigerit, non est vindicandus potestate saeculari, sed canonico judicio puniendus est, et censura episcopali, cum tamen in hujusmodi interdicto nullus sit excessus, nihil praepropere factum, nihil videatur esse praesumptum. Vos ergo, fratres charissimi, quia scriptum est: Beati qui persecutionem patiuntur propter justitiam , nolite turbari, nolite terreri. Deus enim in cujus conspectu intrat gemitus compeditorum , Ecclesiam suam etsi tribulari permittit, tamen non dimittit. Videte igitur, dilectissimi, videte ne pro amissione rerum vestrarum, quod valde timemus, deficiatis. Amor enim pecuniae parit defectum, defectus opprobrium; quod nullatenus evadere potestis, si laicorum pedibus colla supponatis. Et si honor Ecclesiae per vos periclitatur, si rigor justitiae per vos adnihilatur, exemplum erit omnibus vobis quidem dedecorosum, aliquibus vero periculosum. Absit autem ut Ecclesia Belvacensis quae floruit inter alias, tanti dedecoris nota decoloretur! Absit ut libertas Ecclesiae per vos in servitutem redigatur! Nos quidem indubitanter, fratres charissimi, nos quidem pro facultate nostra et pro voluntate vestra in omnibus et per omnia vobiscum sumus, et nos et nostra vobis offerimus, et rebus consequimini si vultis quod voce promittimus. Valete. Angelus pacis vobiscum.
(Matth. V) (Psal. LXXVIII)
[consequemini]