EPISTOLA VII. AD H. EPISCOPUM.  Queritur ejus sibi copiam in loco et die constituto fuisse subtractam, rogatque ut se amari patiatur.
Praelucido magnorum speculo H. antistiti venerando, B. ac si indignum Dei Matris ac Virginis mancipium, sincerae devotionis obsequium.
Si veterum illa sententia constabit, amicorum esse communia, nihilominus omnia et ipsius amicitiae jura, quae qui amittit, jure amici nomen perdit, quandoquidem illius animum non custodit, qui, ut usitato cujusdam utar verbo, est ei alter ego. Non enim, ut tuus ait Tullius, debet amicitiarum, sicut aliarum rerum esse satietas. Tuus, non vester, ideo dixi, quia, salva interim seorsum reverentia, non ut nunc episcopum, sed ut quondam amicum te statui alloquendum. Cujus vocabuli officiique pariter, ut mihi videre videor, oblitus, novos quosdam moliris modos: cum, juxta praedicti familiaris tui sententiam, veterrima quaeque, ut ea vina quae vetustatem ferunt, esse debent suavissima; verumque, secundum ipsius testimonium, illud sit quod dicitur, multos modios salis simul edendos esse, ut amicitiae munus expletum sit. Nos vero quamvis multum temporis in amicitiae vetustate jam explevimus, nondum tamen vel unius sextarii, ne dicam modii, summam in hujusmodi vetustatis consuetudine consumpsimus. Et tu, velut jam tam honestae virtutis munere officiose inter nos expleto, ita te subito ab affabilitate subtrahis, ut nec salutari a me patiaris? Ergo postquam nuper, te abeunte, praelibatis osculis valefacientes ab invicem discessimus, sponsionis tuae verba, quibus te in revertendo me potissimum expetiturum promittebas, velut dulcissimum pignus in arca cordis servabam, die noctuque ad optatissimum reditus tui nuntium suspensus manebam, cum ecce subito cum voto gratulationis legationem suscipio, quae mihi injunxit tibi occurrere die constituto. Sed, quo fato nescio, spe frustratus maneo. Ego pessulum ostii mei in corde tibi dilecto aperui; at tu declinaveras atque transieras, mihique insalutato pro vestigiis amoris reliqueras stimulos doloris, cum ego versa vice per glacies et aquas, amoris tui igne succensus, ad te transire essem paratus; ut in me studio et officio benevolentiae impleretur quod dicitur: Aquae multae non potuerunt exstinguere charitatem, nec flumina obruent illam. Quapropter gratae vicissitudinis munus amico repende, teque mihi ad salutandum, colloquendum amplexandumque totum citius contrade, ut qui, sola inter nos benevolentia interveniente, coepimus gratis amare, arctius in Christi charitate valeamus amodo cor unum et animam unam habere. Alioquin attende quod tu ipse testatus es Tullium dixisse: Charitate enim, inquit, benevolentiaque sublata omnis est vitae sublata jucunditas. Vale.
(omnia)