EPISTOLA CLXXI. AD EUMDEM.
Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Londoniensis Ecclesiae minister, pie salutantis affectum, et devotae subjectionis obsequium.
Anglicana, Pater, Ecclesia in omnem gratiarum actionem sanctitati vestrae se fatetur obnoxiam, eo, Pater, quod praesentatas sublimitati vestrae fratrum nostrorum electiones placide suscepistis, et easdem Patris nostri domini Cantuariensis officio confirmari, et electos ipsos ejus manu consecrari pia et paterna gratia concedistis. Quia in re juges lacrymas quas a multis diutinus jam dolor extorserat, pietatis apostolicae manus extersit, et Ecclesiam regni in statum dignitatis pristinae sublimiter erexit et potentissime reformavit. Per vos enim gratiam, ministrante Domino, sancta sedes Cantuariae vacuata dudum et diu vacua, suum jam in se recognoscit antistitem, et Wintoniae clerus cum populo electi sui sibi consecratione concessa, voti sui plenissime compos gratulatur et exsultat in Domino, Ecclesiae vero Bathoniensis, Herefordiensis, Cicestrensis, Eliensis, suis in his quos elegerant dono vestro gratiae jam potitae desideriis, in gratiarum actionem diem celebrant solemnitatis insignem. Sola, domine, superest Lincolniensis Ecclesia, quae cum in Ecclesiis aliis undique laudes resonent, undequaque pulsentur tympana gloriae, gemitum pro cantu habet, et spiritum moeroris trahens, tota lamentis afficitur. Audiuntur in domo Patris undique symphonia et chorus, sed haec foris stans, non ingreditur, et repulsam passa semel, ad Patrem ingredi pertimescit. Charitatis tamen affluentiam considerans, quae de fonte pectoris apostolici indesinenter emanans, civitatem Dei circumquaque laetificat et evangelicum illud ad mentem revocans: Omnis qui petit, accipit; et qui quaerit, invenit, et pulsanti aperietur , spem concipit, ut moeroris sui nubilum serenitatis vestrae candor evacuet, et in electi sui susceptione pariter et promotione preces filiae devotissime supplicantis pius Pater exaudiat. Scit tamen apud nos supra dorsum ejus quosdam fabricasse plurima, et odii sermonibus ejus innocentiam circumdedisse , et in hoc eatenus praevaluisse, ut ab eo clementiae vestrae facies, ut dicitur, aliquantulum aversa sit, et a pluribus in eum sinistra jam sit concepta opinio. Sed si placet advertere, super ejus conversatione et vita his potissimum fides habenda est, quibus a primis annis innotuit, sub quorum oculis, ut certissime testantur, innocenter excrevit, et ad annum tricesimum, ut asserunt, jam perductus, primam aetatis suae vigiliam sub multorum testimonio et honeste et innocenter complevit, de quo spem bonam Lincolniensis Ecclesia, devota filia vestra concipiens, et ipsius prudentiam in eo quem administravit archidiaconatu contemplans et approbans, sperans quod ejus promotio multis ex causis, quas enumerare longum est, sibi plurimum profutura sit, ipsum in Patrem elegit concorditer, et ut hoc ejus desiderium a vestra sibi gratia compleantur, instanter exposcit. Spem igitur habentes in Domino, quod ejus et honestas et prudentia ad honorem Dei et Ecclesiae de die in diem habitura sit incrementum, ipsumque in sublevandis Ecclesiae necessitatibus cooperatorem fore strenuum, preces sanctitati vestrae cum Ecclesia supplicante porrigimus, ut ei manum gratiae porrigatis, et sibi concedendo quod postulat, Anglorum Ecclesiae quod adhuc deest gaudii suppleatis, et omnes nos ex hoc sublimitati vestrae gratiae debitores efficiatis. Conservet incolumitatem vestram Dominus, in Christo dilecte Pater.
(Matth. VII) (Psal.
CXXVIII)