II.  Stephani ad Henricum archiepiscopum Senonensem. --Respondet se non potuisse a metropolitano extra sedem metropolitanam vocari ad examen causae archidiaconi sui.   (Circa annum 1152.) [  Ibid.  ]
Audito clamore consanguinei vestri, domini videlicet Stephani Parisiensis archidiaconi, adversum nos injuste apud vos conquerentis, diem nobis et locum tutum, videlicet Pruvinum in terra hostili statuistis, et me suffraganeum vestrum neque viva voce neque litteris prius commonitum ad exsecutionem justitiae extra metropolitanam sedem venire praecepistis: quoniam vester consanguineus, ut dicit, a nobis justitiam requisivit et habere non potuit. Hoc vero, si placeret vestrae discretioni, et metropolitanae gravitati, etsi non potuissetis non audisse, non debuissetis credidisse, quia ei sine laesione fidei, cum homo meus sit, justitiam denegare non potui. Et quoniam litteris alternantibus ad invicem locuti sumus, et ipsas adhuc pene omnes nos habemus, cum in commune venerit, et lectae fuerint, aut nos, aut ipsum de mendacio arguent, et alterum erubescere cogent. Nos siquidem statim ut Parisius venimus super sacrilegio, incendiis, homicidiis et aliis criminalibus capitulis domini S. archidiaconi in terra S. Germani injuste a clerico, injustius a diacono, injustissime ab archidiacono et decano factis clamorem abbatis audivimus dominum Stephanum, submonuimus, diem dedimus, et quia propinquissimus ei videbatur, induciavimus, securum locum, securum conductum, regis videlicet et reginae, et domni Radulphi comitis, et nostrum ei obtulimus: et fortasse hoc modo cum eo agere est ei justitiam denegare? Et quia in nullo, ut auditis, quantum ad hoc spectat excessimus, unde curiam nostram exire debeamus, si placet benignitati vestrae, submonitionem vestram et praeceptum relaxate, quia contra honorem et dignitatem Parisiensis Ecclesiae nec volumus nec debemus obedire. De interdicto autem, et de litteris domini papae sufficienter respondebitur, si dominus Stephanus ubi justum est causam suam tractari non dedignetur.