CXCVIII.  Privilegium pro Ecclesia Colimbriensi.   (Intra annum 1099-1107.) [BRANDAO,  Monarchia Lusitana,  III, p. 283.]
PASCHALIS episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Colimbriensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
Apostolicae sedis, cui auctore Deo deservimus, auctoritas nos debitumque compellit, et desolatis Ecclesiis providere, et non desolatas prona sollicitudine confovere, eas maxime quae barbarorum ferocitati vicinae sunt, et habitationibus circumseptae convenimus; statuimus enim et quaecunque bona, quamque dioecesim in praesentiarum eadem Ecclesia juste possidet vel in futurum juste et canonice poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant, ut si quis de antiquis parochiae terminis, quos hodie Mauri et Moabitae possident, auxiliante Deo, in futurum reparare potuerit, eidem se integrentur Ecclesiae. Interim a Colimbria usque ad castrum antiquum, sicut Theodomiri regis ab episcopis divisio facta est Ecclesiae Colimbriensi perseveret. Secundo praeterea episcopalium quondam cathedralium Ecclesias Lamecum et Viseum tuae tuorumque successorum provisioni curaeque committimus, donec disponente Domino, aut Colimbriae dioecesis restituatur, aut illae parochiis propriis restitutae, cardinales episcopos habere nequiverint. Tertio Vaccaricam cum ecclesiis, et coloniis, ac praediis suis sub episcoporum Colimbriensium confirmavimus, sicut ab egregio comite in scriptorum testimoniis oblata est, etc.
[MAURITIO]