XXV.  Ad socium amicabilis epistola.
Constat, charissime, quia longissimo terrarum tractu ab invicem separentur mortalia et corruptibilia nostra, adeo ut ad invicem nulla possimus ratione accedere, ut de invicem loquamur, et invicem consolemur, et pro invicem sollicitemur et oremus. Sed profecto, si fideles in dilectione et veraces sumus in sermone, spiritus qui vivificant omne negotium peragunt, ipsi accedunt, ipsi de invicem loquuntur, ipsi pro invicem orant et sollicitantur. Quando enim mihi meus spiritus tui poterit oblivisci? quando vel ad momentum recordatio tui et dilectionis tuae circa me, et lacrymarum propter me a visceribus meis poterit avelli? Charissime, invisceratus es, non tam facile erueris; etiamsi assumpseris pennas tuas diluculo, ut longius avoles et habites in extremis maris, illuc te sequar spiritu. Illuc te visitatione qua potero visitabo, oratione duntaxat, et pia sollicitudine ad eum qui salvos nos fecit propter certissimam spem quam habemus, et salvos faciet propter verissimam rem quam speramus. Denique, etsi in hoc corpore te visitare non datur quemadmodum placeret, his tamen apicibus te visitare non negligo, per quos veraciter insinuo, quia talis in eis hodie, qualis eras cum a nobis discessisti, charus utique tunc, et nunc non minus charus. Acceptus tunc temporis, nec minus gratus et acceptus hac die, et maxime quia, sicut ex ore domni abbatis didici, te Domino acceptabilem et hominibus commendabilem facis. His, obsecro, mi, his, inquam, negotiis impliceris; his studiis occuperis; his curis exercearis, quia fructus non erit inanis, nec merces corruptibilis sed incorruptibilis, si in his perseveraveris.
Sequentes epistolas quatuor Chesnius evulgavit Script. rer. Franc. t. IV, p. 485.