EPISTOLA LXIII. HUGONIS DECANI, ROGERI ET LISIARDI ARCHIDIACONORUM BELVACENSIUM AD LAMBERTUM.
LAMBERTO, Dei gratia Atrebatensium episcopo, HUGO decanus, ROGERUS et LISIARDUS archidiaconi, omnisque congregatio Belvacensis Ecclesiae, casati etiam, cum universo populo ejusdem civitatis, orationes et fidele servitium.
Multa et innumera diversi quoque generis incommoda ad impedimentum Belvacensis Ecclesiae sibi invicem occurrentia nos invitant ad vestram paternitatem litteras mittere, ut vestrae vigilantiae studio ab ingruentibus tempestatibus ad portum quieti possimus enatare. Cum in Ecclesiam et patriam nostram pastore destitutam hostes non solum invisibiles, sed etiam visibiles, crudeliter grassarentur, ad refrenandam multimodae hostilitatis nequitiam domnum Stephanum Parisiensem archidiaconum, utilem et honestum virum, cleri et populi pari voluntate et concordi consilio, remota omni simoniaca pravitate, in dominum et episcopum elegimus; qui et per majores Ecclesiae nostrae personas a nobis requisitus, nequaquam nostris petitionibus acquievit, sed omnino refutavit. Timentes autem ne postea aliquorum intrusione ex transverso nobis illata gravaremur, iterum ad praefatum electum communi consilio recurrentes, renuentem ac reclamantem, tandem vero a Parisiensi Ecclesia nobis concessum, honorifice recepimus, et eum in dominum et episcopum deinceps habere decrevimus. Et quoniam omnibus oculum rationis habentibus manifestum est quod Ecclesia nostra ab ingruentibus incommodis nequaquam poterit liberari nisi prius pastorali fuerit sollicitudine praemunita, vestram idcirco sanctitatem obnixe deprecamur ut apud domnum papam pro electo nostro litteris et sigillo vestro intercedatis quatenus idem electus noster per vestram intercessionem adipiscatur gratiam consecrationis. Super isto autem negotio a domno Manasse Remorum archiepiscopo et caeteris coepiscopis qui conventui Suessionis habito interfuerunt quaesivimus et impetravimus litteras summo pontifici dirigendas, quoniam necesse est ut Belvacensis Ecclesia per sanctam Remensem Ecclesiam utique matrem suam et caeteras sorores suas curae pastoralis sollicitudine perveniat ad quietem, quae tandiu in valle lacrymarum depressa est non habens consolatorem. Precamur etiam ut domno Joanni presbytero cardinali atque legato sanctae Romanae Ecclesiae familiari amico vestro, deprecatorias super isto negotio litteras dirigatis, quatenus apud domnum papam vestris precibus ipsum pro nobis intercessorem acquiratis. Valete.