EPISTOLA XXVI. EPISTOLA HERBERTI AD REIMUNDUM DIACONUM CARDINALEM ROMANAE ECCLESIAE IN PERSONA TH. CANTUARIENSIS.
Ven. Patri suo et fratri in Christo charissimo magistro REIMUNDO Romanae Ecclesiae Dei gratia diacono cardinali de Sancta Maria inviolata, T. Cant. Ecclesiae minister humilis miserabilis nunc et exsul, modicum id quod nunc potest.
Qui quotidie cogor amara bibere, dulcia vobis, sancte Pater et amantissime mihi frater in Christo, propinare non possum. Superstitiosi potius est inter ejulatus et lacrymarum sordes velle sibi comparare gloriam de specie exquisiti sermonis. Et idem est, chare mihi in Christo, quod in praesentiarum nolui me de potestate labiorum jactare qui in praesentibus miseriis vix subsisto, nolui, inquam, me loquacitate extollere, quem pro facinoribus suis sicut mortuum saeculi in obscuris collocavit Altissimus. Venio igitur ad vos non indoctis humanae sapientiae verbis sed in verbo crucis, quod quidem pereuntibus stultitia est; his autem qui salvi fiunt, id est nobis, virtus Dei est, nos etenim sumus qui Christum crucifixum praedicamus. Qui proposito vobis gaudio, etc. . . . . . Audivimus enim famam et inimici Ecclesiae missi ad curiam in omni loco jactitant, quod contempserunt nos principes vestri, quinimo tradiderunt nos in manum inimicorum nostrorum, etc. . . . . .. . . . . . . . . . . oro ut pro praesenti tribulatione nostra et Ecclesiae causa precibus et exhortationibus scripto directis, sicut optime nosti, apud Romanum pontificem et confratres vestros intercedatis, etc. . . . . . . . . . .