EPISTOLA CCCCVII. EJUSDEM ET OTTONIS AD EUMDEM.
THOMAE Cantuariensi archiepiscopo WILLELMUS et OTTO cardinales.
Nuntium vestrum recepimus benigne, et litteras inspeximus sollicite. Nuntio itaque et litteris fidem adhibentes, et transcripta litterarum domini papae diligenter considerantes, quantum in deliberatione consilii nostri invenire potuimus, non videntur ista modo posse utiliter attentari, cum exinde correctionis vel emendationis spes minime videatur posse haberi. Bona enim et res clericorum fratrum vestrorum, qui vobiscum sunt, sicut et vos, ut credimus, bene novistis, mandato regio detinentur: cujus animus, et cor, et voluntas, ita a vobis et ab ipsis aversa sunt, ut nec a quolibet verbum reconciliationis valeat sustinere. Et ideo, sicut per nuntios nostros vobis nuper significavimus, opportunum videtur ad praesens ista differre, donec vel viam pacis quolibet modo Deus ipse aperiat, vel ampliori deliberatione, si inveniri non poterit, quid vel qualiter in praedicto negotio statuendum sit, dominus papa praecipiat. Quantum enim nobis videtur, brevi sarculo et modica fossione magnam possemus scissuram et profundam praeparare foveam, a quo saltem usque ad conscientiam domini papae tutius est abstinere.