EPISTOLA XV. AD FRATRES GYROENSIS ECCLESIAE.  Hortatur illos ad virtutes monachis dignas, et ad sectanda patrum ac magistrorum suorum vestigia.
Sanctissimis in Christo fratribus Gyroensis Ecclesiae humilis levita Alcuinus salutem.
Memor pietatis vestrae, qua me gremio charitatis in communionem sanctae orationis vestrae suscipere dignati estis, placuit parvitati meae, hanc veritatis vestrae sponsionem in memoriam revocare his litterulis, optans vobis bona Christo miserante aeterna et per vestrae dilectionis intercessiones me ab aeternis erui tormentis, ut dum vobis in die Domini nostri Jesu Christi corona laudis reputabitur, mihi ab eodem judice vel venia peccatorum tribuatur. Nec est rarum longinquitate charitatis munificentie separari debet, quae semper praesens in servis Dei esse debet per eum, qui ait: Ubi sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum . Quidquid in illo amicitiarum esse coepit, inviolabili firmitate permanere necesse est, quoniam qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit . Ideo permaneamus in charitatis fraternae soliditate, nihil aliud attendentes in ea, nisi humilitatem et obedientiam; et ut invicem sancto adjutorio unusquisque alterum adjuvet: et dum omni personae summum est charitas, quanto magis famulis Christi, quorum vitae meritum totum in charitatis et humilitatis et obedientiae virtute constat: in quibus vestram sanctitatem quotidie proficere optamus, quia quibus nihil secundum propositum regularis vitae cum saecularibus pompis, et vanitatibus deliciarum commune est, totam vitam regulari constrictione perfectam esse decet. Recordamini, charissimi fratres! nobilissimos principii vestri patres et parentes, qui vos genuerunt in Christo; et nobilissimos magistros, quos habuistis in vestrae germanitatis congregatione. Horum doctrinis inhaerentes, et horum exemplis viventes, et horum statuta sequentes illorum certissime consociati beatitudine in futuro saeculo eritis. Benedictus locus a Deo, qui tales meruit habere doctores; et benedicti, qui in eo loco illorum praecepta custodire satagunt. Quid servis Dei, qui monachicae vitae voto se constrinxerunt, inanis vestimentorum pompa, quae nec saecularibus prodest, et multum Deo servientibus obest? Quid conviviorum frequentia, quae animam a religione melioris vitae avertere solet? Quanta mala generet ebrietas, nemo est qui nesciat, qui curam suae animae habere contendit. Seniores adolescentulos bonis erudiant exemplis; et Pater qui praeest se sciat rationem redditurum de ovibus, quas recipit regendas. Unusquisque seipsum consideret, et quomodo Deo placeat; quomodo salutem animae suae operetur: sed vos specialiter, charissimi fratres! in servitio Dei permanere decet, et in rationis studio proficere, propter optimos parentes et paucos magistros vestros. Quid vero librorum copia prodest, si non erint legentes in eis, et intelligentes eos? Quid laus parentum proficit, si sectatores illorum non erint praeceptorum post eos? Vos vero filii estis sanctorum, vos nobile genus et regale sacerdotium, in Ecclesia Christi nutriti: nobilitatem vestram bonis moribus ostendite, quatenus plurimi vestris bonis exemplis erudiantur, et qui vos foris videat, a vobis discat quomodo vivere debeat. Nam ex paucorum conversatione ab his qui foris sunt, saepe illorum vita, qui intus sunt, nominatur. Dicit enim Apostolus: Quandiu sum Apostolus gentium, ministerium meum honorifico . Sic debet unusquisque suam personam, vel suum propositum religiosis ornare moribus, ut laudem cum hominibus habeat, et vitam aeternam cum sanctis accipere mereatur. Pro nobis intercedentem beatitudinem vestram Deus omnipotens custodiat, et in omni bono proficere faciat, fratres charissimi!
(Matth. XVIII, 20) (Matth. X, 22) (Rom. XI, 13)
[ Forte 
orationis] [ Forte, non paucos]