EPISTOLA VII. AD VIDONEM ARCHIEPISCOPUM MEDIOLANENSEM.
ARGUMENTUM.--Tacite gratias agit Vidoni archiepiscopo quod se, dum apud illum versaretur, sacris vestibus liberaliter donasset. Ostendit se memorem hujus beneficii, assiduas pro eo ad Deum preces fundere: itemque curare, ut idem sui monachi et amici facerent.
Domno V reverendissimo archiepiscopo, PETRUS peccator monachus devotissimae servitutis obsequium. Noverit sanctitas vestra, venerabilis Pater, quia me nimis poenituit, atque, ut ita loquar, cor meum me valde percussit in eo quod liberalitati vestrae tam largae tamque munificae non peperci. Ad instar enim futurae resurrectionis, binis me stolis induere decrevistis. Ego autem vestra oppressus auctoritate nil restiti, nil manum retraxi, sed servorum Dei genuini rigoris oblitus, facile cuncta suscepi. Quod plane cum recolo, conscientia me mordente redarguor, rubore perfundor, sicque sub propriis tanquam sub alienis reprehensionibus erubesco. Neque hoc frustra. Si enim regem 95 David cor suum, Scriptura teste, percussit, quia duntaxat oram chlamydis Saul silenter abscidit ; quid ego, qui non vestis particulam, sed integras ultro, etiam pretiosas a domino meo vestes extorsi, et sub non impendendae, sed percipiendae charitatis obtentu, dum me indui, alterum spoliavi? Qui profecto si vere sacerdos essem, justitia magis indui quam textilibus ornamentis ambirem. Inter haec tamen dum tribunalibus meae mentis examinandus assisto, meque ipse districta prorsus animadversione discutio, hoc mihi defensionis est, et pro me stat, quia nonnulla mihi tunc temporis munera sunt oblata, quae tamen apud nos susceptionis aditu non reperto, ad eos, qui miserant, sub omni sunt celeritate remissa. Unde possum forte colligere, quia charitas quae Dominum meum, ut benedictionem conferret, admonuit, eadem in servo suo, ut collatam susciperet, acquievit. Sed dum beneficii vestri recolimus modum, ad illud Zachariae mens redit oraculum: Erat, inquit, Jesus indutus vestibus sordidis, et stabat ante faciem angeli : Qui respondit, et ait ad eos qui stabant coram se dicentes: Auferte vestimenta sordida ab eo ; deinde, ut Scriptura prosequitur, indutus est mutatoriis Felix ille dies, in quo vestium ista permutatio celebrabitur, et corpus Jesu, quod est Ecclesia, omni luctus atque tristitiae squalore deposito, beatae immortalitatis splendore vestietur; sicut in illo dedicationis psalmo jam gratulabunda praecinit, dicens: Convertisti planctum meum in gaudium mihi, et conscidisti 96 saccum meum, et praecinxisti me laetitia, ut cantem tibi, gloria mea . Sed cui ego de talibus loquor? Sufficiat mihi tantummodo dicere quia tu, venerabilis pater, angelus Domini mihi factus es, qui pro amore Jesu mihi sordida detrahens, eumdem ipsum in me infulis sacerdotalibus adornasti. Quibus tamen ego muneribus non prorsus ingratus hanc vicissitudinem compensavi, ut in pluribus non modo nostris, sed et extraneis, atque longinquis et eremis, et monasteriis vestrum nomen ascriberem, fratrumque vos orationibus humili devotionis studio commendarem.
(I Reg. XXIV) (Zachar. III) (Ibid.) (Psal.
XV)