EPISTOLA XXXVI. AD EUGENIUM III PAPAM.
Patri suo et domino Dei gratia pontifici EUGENIO, frater G. Glocestriae dictus abbas, in decore virtutum delicias regibus ministrare.
Cum in singulorum commoda vestrae se, dilecte Pater, diligentia charitatis exerceat, fortasse minus in sui admiratione suspenditur et quae ad innumeros beneficiorum immensitate diffunditur intra proprii judicii terminos arcta humilitatis regula cohibetur. Quanto tamen gratiarum imbre mentem vestram divinitatis unda perfuderit, hinc datur intelligi quod in vehemens sui desiderium non paucos de ultimis terrae finibus virtutis vestrae fragrantia sanctique nominis suave redolens opinio jam pertraxit. Scimus vero multos multa animi alacritate festinare ad vos, ut jam dicant singuli, clament universi: Trahe nos post te, curremus in odore unguentorum tuorum . Inter dominum A . . . . . Lincolniensem episcopum tanta decet a majestate vestra veneratione suscipi, quanta scimus eum ad vos charitate perduci; perhibent vero ejus vitae testimonium bonum familiares ejus viri probatae religionis et gratiae, qui cum eo quo familiarius conversantur, tanto magis de ejusdem honestate gloriantur in Domino. Scimus quoque Dominum flagello tribulationis ipsum jamdiu aliquatenus attigisse, ut si quid in eo fuit scoriae, jam ad purum excoctum sit, et si quid in excessu mediocri vaga regni Angliae aliquandiu permisit licentia, jam penes eum evacuatum est, et perfecte probatur. Hoc quod verum credimus, praecipuo veritatis amico denuntiamus, ut non pigeat vos filium vestrum in gratia suscipere, cui dignum est honorem et gratiam exhibere. Valeat sublimitas vestra, in Christo dilecte Pater.
(Cant. I)