XXXV.  Privilegium pro abbatia Sancti Dionysii, prope Parisios.   (Anno 1119, Oct. 13.) [DOUBLET,  Histoire de l' abbaye de Saint-Denis,  p.477.]
CALIXTUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio Adae, abbati venerabilis monasterii quod in honore beati Dionysii martyris prope Parisios situm est, ejusque successoribus regulariter promovendis in perpetuum.
Piae postulatio voluntatis affectu debet prosequentes complere, quatenus, et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat. Quia igitur dilectio tua ad sedis apostolicae portum confugiens ejus tuitionem debita devotione requisivit, nos supplicationi tuae clementer annuimus, et beati martyris Dionysii venerabile monasterium cui Deo auctore praesides, cum omnibus ad ipsum pertinentibus sub tutela apostolicae sedis excipimus. Per praesentis igitur privilegii paginam apostolica auctoritate statuimus, ut quaecunque libertas, quaecunque dignitas authenticis nostrorum praedecessorum Zachariae, Stephani, Leonis atque Alexandri II privilegiis concessa est, quaecunque bona catholicorum regum, vel aliorum fidelium legitimis oblationibus ad idem coenobium pertinere noscuntur, quaecunque etiam in futurum concessione pontificum, liberalitate principum, vel oblatione fidelium, juste atque canonice poterit adipisci firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat idem coenobium temere perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, vel temerariis vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum pro quorum sustentatione et gubernatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Obeunte te nunc ejusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptione, astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris secundum timorem Dei, et beati Benedicti regulam, elegerint. Electus autem a Romano pontifice, vel a quo maluerit catholico episcopo consecretur. Chrisma, oleum sanctum, consecrationes altarium sive basilicarum, ordinationes monachorum, seu clericorum, eidem monasterio pertinentium, a catholicis episcopis accipietis, quemadmodum praedecessorum nostrorum canonicae aequitatis privilegiis institutum est. Missas sane publicas celebrare, aut stationem in eodem monasterio, praeter abbatis voluntatem, fieri prohibemus, sed nec interdicere, nec excommunicare, nec ad synodum vocare, vel abbatem, vel ipsius loci monachos, episcopis aut episcoporum ministris permittimus facultatem. Praeterea tam tibi quam tuis successoribus licentiam indulgemus in gravioribus negotiis sedem apostolicam appellare, nec appellantes ante finem negotii laesio ulla contingat, quatenus auctore Deo, in sanctae religionis studiis quieti et seduli permanere possitis. Si qua sane ecclesiastica saecularisve persona, hanc nostrae constitutionis paginam sciens, contra eam venire tentaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et a sacratissimo corpore et sanguine Dei et Domini nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniant. Amen Scriptum per manum Petri notarii regionarii et scriniarii sacri palatii. Ego Calixtus catholicae Ecclesiae episcopus subscripsi. Datum Silvanecti per manum Grisogoni sanctae Romanae Ecclesiae diacoi cardinalis ac biliothecarii, III Idus Octobris, indictione decima tertia, Incarnationis Dominicae anno 1119, et pontificatus domni Calixti II papae anno primo.