EPISTOLA LXXVIII. EIDEM.
Unice singulariterque dilecto Pardulo episcopo Lupus in Domino salutem.
Sacris domini regis non sum evocatus. Propterea ad conventum non veni. Litterarum ipsarum exemplar dirigendum curavi, ut si forte mentio de me inciderit, juste me remansisse possitis ostendere. Caeterum quia me intra conseptum familiaritatis admisistis, quaeso ut et nunc, et quotiescunque possibilitatem Deus largitus fuerit, tutum vestra intercessione reddere curetis. Ego, ut nostis, hostem ferire ac vitare non didici, nec vero caetera pedestris ac equestris militiae officia exsequi, nec rex noster solis bellatoribus indiget. Admonitu vestro et, si opus fuerit. Hincmari, si expeditio ingruerit, obsecro doceatur ut, quoniam studia mea non magni facit, vel dignetur considerare 120 propositum et alia mihi injungere quae ab illo penitas non abhorreant. Id, si me sincere amatis, sic potestis efficere ut non solum offensae contraham nihil, verum etiam gratiae consequar aliquid. Ita mihi comperta et probata est vestra prudentia. Itaque dum tempus et locum habetis, et mihi et quibuscunque valetis, quaeso, succurrite, certi et Deum justum retributorem futurum, et nos sinceram beneficiorum memoriam habituros. Litteras quae me laetificent remittite; et mei benigne semper memores, bene valete.