EPISTOLA XXI.
AUSONIUS PAULINO SUO salutem.
Multas et frequentes mihi gratiae tuae causas et occasio subinde nata concinnat, et naturae tuae facilitas benigna conciliat, Pauline fili. Nam, quia nihil, poscente me, abnuis, magis acuis procaciam, quam retundis: ut nunc quoque in causa Philonis procuratoris quondam mei experiere, qui apud Hebromanum conditis mercibus, quas per agros diversos coemit, concesso ab hominibus tuis usus hospitio immature periclitatur expelli. Quod nisi indulseris, rogante me, ut et mora habitandi ad commodum suum utatur: et nauso, aliaque quavis navi usque ad oppidum praebita, frugis aliquantulum nostrae advehi possit, Lucaniacus ut inopia liberetur mature: tota illa familia hominis litterati non ad Tullii frumentariam, sed ad Curculionem Plauti pertinebit. Hoc quo facilius impetrarem, aut quo majorem verereris molestiam, si negares, concinnatam iambis, signatamque ad te epistolam misi: ne subornatum diceres tabellarium, si ad te sine signi fide veniret. Signavi autem, non ut Plautus ait, per ceram, et linum, litterasque interpretes, sed per poeticum characterem magis notavimus, tamquam signum impressum judicares. Philon, meis qui villicatus praediis, Ut ipse vult, epitropos; Suis querelis asserit nostras preces: Quas ipse lentus prosequor. Videbis ipsum, qualis adstet cominus, Imago fortunae suae, Canus, comosus, hispidus, trux, attubus, Terentianus Phormio. Horrens capillis ut marinus asperis Echinus, aut versus mei. Hic saepe falsus messibus vegrandibus, Nomen perosus villici, Semente sera, sive multum praecoqua, Et siderali inscitia, Coelum lacessens, seque culpae subtrahens, Reos peregit coelites. Non cultor instans, non arator gnaruris, Promusque, quam condus magis, Terram infidelem, nec feracem criminans, Negotiari maluit. Mercatur quoquo foro venalium. Mutuatur ad Graecam fidem. Sapiensque supra Graeciae septem viros, Octavus accessit sophos. Et nunc paravit triticum caseo sale, Novusque pollet emporus. Adit inquilinos, rura, vicos, oppida. Soli et sali commercio. Acatis, phaselis, lintribus, stlatis, rate, Tarnim et Garumnam permeat. Ac lucra damnis, damna mutans fraudibus, Se ditat, et me pauperat. Is nunc ad usque vectus Hebromagum tuam, Sedem locavit mercibus. . . . . . . . . . . . . . . . . Ut inde nauso devehat . . . . . . . . . . . . . . . Nostros in usus, ut refert, Hunc ego paucis, ne graveris hospitem. . . . . . . . . . . . . . . . . Adjutus ut mox navis auxilio tuae, Ad usque portus oppidi, Jam jam Perusina, et Saguntina fame, Lucaniacum liberet. Hoc si impetratum munus abs te accepero, Prior colere, quam Ceres. Triptolemon olim, sive Epimenidem vocant, Aut Bulianum Buzygen, Tuo locabo postferendos nomini. Nam munus hoc fiet tuum.
(Nam gloriosum Graeculus nomen putat,
Quod sermo fucat Doricus)