EPISTOLA XXXIX. ANSELMO,  reverendo Cantuariensium archiepiscopo,  IVO,  humilis Ecclesiae Carnotensis servus, pro modulo sibi collato fidelium orationum munus.
Quamvis placuerit ei qui te invitavit, tibi non alta requirenti dicere : Ascende superius ; non tamen ideo credimus paternitatem tuam nulli religioso onerosam minus esse memorem eorum quos aliquando in Christo dilexerat, vel a quibus pro Christo aliquod obsequium fraternitatis acceperat. Quod tamen si aliquando ex quotidiana ecclesiasticorum negotiorum instantia contingeret, tamen non immemores vestri , parvitatis nostrae memoriam tuae sublimitati quibus possumus vehiculis ad mentem reducimus , utpote qui tuis desideramus orationibus fulciri, et copiis si necesse fuerit relevari. Astitimus enim hoc anno pro multa in te benivolentia monachis Beccensibus contra Molismenses, quantum ratione et auctoritate suffragante potuimus. Et jam de Pixiacensi monasterio plenam per nos consecuti fuissent justitiam, nisi quod prius affectant regis captare benivolentiam. De caetero commendo paternitati tuae fratrem Rothardum praesentium latorem, per obedientiam confratrum ad partes istas directum, ut in quo indiguerit consilio, eum munias et auxilio. Si autem servitium nostrum in aliquo tuae sanctitati fuerit commodum, obedituro praecipe. Vale.
(Luc. XIV)
[ in septem v. c. ut tibi nec quaerenti
diceret] [vestram, ms. c. ] [nostri m. s. c. ] [ v. c. reducere
curamus; ms. c. reducere tantum ] [ al. Rohardum, vel Rotrardum]