EPISTOLA CLVII. AD G. VICARIUM SUUM.
ARGUMENTUM.-- Monet vicarium suum, ut pro grege sibi commisso sedulam curam gerat, et vitae exemplo praeeat eos quos docet.
M. PETRUS Bles. Bath. archid. G. vicario suo salutem in eo, qui salus est animarum. Licet circa debitum ecclesiasticae administrationis sis instructus ad plenum; quia tamen vices meas exsequeris in hac parte, plurimum interest mea tanto consideratius te sollicitudinem animarum gerere, quanto certius est hujus officii negligentiam in commune salutis nostrae dispendium redundare. Salus quidem animarum, quarum custodiam suscepisti, de tuis manibus in districto et summo examine requiretur; nec materiam excusationis habebo legitimam, qui, etsi curam animarum non habuerim, ei tamen idoneum debui providisse pastorem. Eapropter moneo te, frater, et exhortor in Christo, vineam Domini Sabaoth, cujus tutela providentiae tuae commissa est, vigilanter et circumspecte custodias. Sunt enim vulpes, quae demoliuntur latenter hanc vineam, occulti videlicet inimici versutiae, qui non solum subjectorum pernicie delectantur, sed electorum observant calcaneum, et praelatos sibi delicatius acceptant in cibum, sicut Scriptura testatur, quia cibus Behemoth cibus electus. O perditos homines, qui non attendentes, quantum eis ex animarum cura discrimen immineat, sic se ad susceptionem honoris cum aviditate praecipitant. Et cum Apostolus dicat, nemo sibi sumit honorem, sed qui vocatur a Deo tanquam Aaron; ipsi non electi, non vocati, periculosae administrationi se ingerunt et important. Infelicissimus sacerdos ad animae suae providentiam omnino non sufficit, et multarum animarum curam attentare praesumit; procul dubio mercenarius est, bursae lucrum quaerit, non animae. Cum enim sentiat se peccatis oneratum, mole hujus corporis aggravatum, terrenis curis implicatum, carnalibus desideriis occupatum, contra persecutiones infirmum, timoribus trepidum, anxium suspicionibus, obnoxium infinitis necessitatibus, aerumnosum, proclivum ad vitia, invalidum ad virtutes, qua praesumptione aggreditur onus ferre, quod per horam non sufficit sustinere? Sed excaecat miserum exsecranda ambitio qui, dum obventiones altaris percipit, de viduarum lacrymis, et patrimonio crucifixi pascitur, non attendit quod haec in die tremenda a Domino exactissime requirentur. Propter hoc irritavit impius Deum; dixit enim in corde suo: Non requiret. Certe requiret Dominus usque ad novissimum quadrantem. Ipse tamen longanimis et in multos misericors ad tempus cum patientia sustinet nequitiam sacerdotum; sed cum dixerint, pax et securitas, tunc repentinus superveniet interitus, sicut dolor in utero habentis, et non refugient. Haec ideo tibi, dilectissime frater, intimanda decrevi, ut statum vitae tuae consilio maturiore disponas, et si circa curam Dominici gregis te negligenter hactenus habuisti, redimatur jactura temporis, et quod perperam factum est, in melius reformetur. Si vis alios regere et docere, prius te ipsum regas et doceas: Coepit Jesus facere et docere, prius fac, et postea doce. Male doces, si male agens bene loqueris; fortior est enim vox operis, quam vox oris. In ordinatione sacerdotis labia et manus Domino consecrantur. Labia enim sacerdotis custodiunt justitiam. Manus vero mundissimas esse oportet, quae mundissimam carnem et sanguinem Christi tractant. Sint ergo verba tua subjectis ad fructum; sint opera ad exemplum, teste Gregorio: Si perverse agis, tot mortibus te dignum constituis, quot ad subditos tuos perditionis exempla transmittis. Sane vitam singulorum, qui de tuo grege censentur, diligenter explora; si quid inveneris corrigendum, primum illud corripias in spiritu lenitatis; si te non audierit, dic Ecclesiae; et si plaga incurabilis adhuc adhortationum fomenta non senserit, ferrum abscissionis appone. Argue, insta, obsecra opportune, importune. Si quod tuum est feceris, et increpatio tua id non fecerit, ad quod missa est, sed vacua revertatur tanquam jaculum feriens et resiliens, non est quod tibi de caetero imputetur ad culpam. Ille enim te excusat, qui dicit: Nolunt audire te, quia nolunt audire me. Et: Qui vos spernit, me spernit. Si exhortatio tua fructum fecerit, animam tuam lucraberis cum anima aliena. His et similibus te ad frugem vitae melioris invitare poteram; sed, ut multa concludantur in paucis, consilium meum est, ut te a sollicitudine animarum omnino exoneres, aut te talem studeas efficere, qui ante terribile tribunal summi judicis de tua et aliorum animabus sufficias respondere.