EPISTOLA CCXXXIV.
ARGUMENTUM.-- Moniales ad sanctimoniam et castitatem monet.
Obsecro vos per misericordiam Dei, ut exhibeatis corpora vestra hostiam viventem, sanctam, Deo placentem, charissimae filiae et sorores. Paulus apostolus hortatur, ad observandam continentiam quam vovistis. Periculosum est enim vovere et non solvere. Vovete, inquit Propheta, et reddite. Exigit enim districtissime Christus castitatem oblatam, qui non exegerat offerendam. Factae estis hodie sponsae Christi; sponsa dicitur a spondendo, quia hodie votum continentiae spopondistis, hodie per misericordiam suam dignatus est vos sibi filius Altissimi desponsare. Sicut propheta dicit: Desponsabo te, inquit, in misericordia et miserationibus, et desponsabo te mihi in fide, hoc est quod Apostolus dicit: Despondi vos uni viro virginem castam exhibere Christo. Christus eas solas sponsalitii amore foederat, quas saeculum non foedavit. Amator est enim virginitatis et pudicitiae. Praecessit ergo Virgo virginum, virgo in thalamum summi Regis, ut postea aliae virgines adducantur. Adducentur, inquit, regi virgines post eam et proximae ejus offerentur in laetitia et exsultatione, adducentur in templum regis. Hoc est templum de quo dicit Apostolus: Qui violaverit templum Domini, destruet eum Dominus. Hodie vobis, filiae charissimae, gratiam et gloriam dedit Dominus, gratiam quia de spurcitia hujus saeculi vos eduxit; gloriam, quia hodie misericorditer desponsavit. Videte igitur, sicut Apostolus dicit, ne in vacuum gratiam Dei recipiatis, gratiam siquidem recepistis in vacuum et lampades defertis vacuas, si non habetis oleum charitatis, si Christum sponsum vestrum ex totis animae vestrae visceribus non amatis. Nec enim placet Domino vel pulchra est ei castitas sine charitate. Sicut Sapiens commemorat: O quam pulchra est casta generatio cum charitate! Grata siquidem est Christo nuptialis fecunditas, sed gratior est ei virginitas, quia nuptiae replent terram, virginitas paradisum; atque beneficio virginitatis reformantur in homine vita et conversatio angelorum. Bona siquidem testimonio Scripturarum fecunditas conjugalis, sed melior est vidualis continentia; optima est virginalis integritas, sed superoptima et superexcellentissima est fecunditas virginalis. Verumtamen haec in nulla muliere est inventa, nisi in illa quae est sola sine exemplo. Gaudia matris habens cum virginitatis honore. Nec primam similem visa est nec habere sequentem. Ista apud Christum humilitate sua hanc praerogativam, hoc privilegium acquisivit, hoc, inquam, privilegium quod nunquam auferetur. Vide quantum placuerit humilitas Virginis ei qui in coelis habitat et humilia respicit in coelo et in terra. Non ejus sapientiam, non pulchritudinem, non nobilitatem, sed humilitatem ancillae suae respexit. Vos itaque, quae arripuistis viam humilitatis, quae abjecistis mundum et elegistis esse abjectae in domo Domini, magis quam habitare in tabernaculis peccatorum, confidite in Christo qui visitabit vos et requiescit in vobis. Sic ipse per prophetam commemorat dicens: Super quem requiescit spiritus meus, nisi super humilem et mansuetum et trementem ad verba mea, haec requies mea in saeculum, hic habitabo quoniam elegi eam. Ipse in judicio terribiliter dicet: Veni, electa mea, et amica mea, ponam te in thronum. Hanc gloriam, hunc honorem reservat Dominus virginibus illis quae mentem sanctam Deo devotam et puram conscientiam Domino assidue immolant, in hac devotione finaliter perseverant. Omnis enim gloria filiae regis ab intus, in fimbriis aureis quia ab intus gloria nostra est testimonium conscientiae nostrae; ut apostolus dicit: Et bene in fimbriis aureis in quibus notatur perseverantia et finis; nam fimbriae sunt extremitates vestimenti. Unde et Propheta, finalem justi viri indicans charitatem: Et posteriora, inquit, ejus in pallore auri. Gaudeant igitur virgines quas sibi desponsavit altissimus Altissimi Filius: collocaturus eas in aethereo thalamo, cum benedictissima matre sua, cum Domina angelorum. Viduae vero et aliae quae fuerunt peccatrices, si non possunt virginitatis assequi dignitatem, gaudeant tamen se hujus mundi pelagus evasisse. Cedat viduis ad solatium, vidua Sareptana, quae meruit Eliam prophetam suscipere. Cedat iis ad solatium beata Anna vidua, quae non solum prophetavit de Christo, sed ipsum Salvatorem mundi videre meruit et tenere. Erigat in spem et excitet ad confidentiam peccatrices, Chananaeae devotio, Aegyptiae poenitentia, Magdalenae dilectio, quae non solum mundari ab omnibus iniquitatibus suis; sed fratrem suum jam triduanum, lacrymis suis meruit suscitari. Procul dubio ex magna devotione procedebant lacrymae, quae Christum ad lacrymas compulerunt. Quae ergo fuerat in civitate peccatrix, dilectione et lacrymis, non solum liberari meruit a peccatis, sed fieri apostola et evangelista, imo , apostolorum apostola, festinans ad annuntiandum apostolis resurrectionem Domini, et currens in odore unguentorum ipsius. O immensa, o indeficiens, o inexhausta misericordia Salvatoris! Ad se et post se virgines trahit, viduas respicit, peccatrices admittit. In peccatrice constituit sibi hostiam viventem, in vidua hostiam sanctam, in virgine hostiam Deo placentem. Peccatrici dat misericordiam, viduae gratiam, virgini gloriam. Sic in peccatrice, in vidua, in virgine, nos ad illud gaudium patriae coelestis invitat, quod diligentibus se Dominus repromisit, qui est benedictus in saecula saeculorum. Amen!
(quod majus est)