EPISTOLA CXLVIII. AD ALEXANDRUM PAPAM.
Patri suo et domino summo pontifici A., frater G. Herefordiensis Ecclesiae minister, devotum et debitum charitatis et obedientiae famulatum.
Qui nube tristitiae nuper obducti matre nostra gravi schismatis errore concussa, altius ingemiscendo doluimus, luce veritatis bonorum cordibus illucescente, tota gaudii plenitudine, in Christo dilecte Pater, exsultavimus, cum munere divino procella nobis in auram statuta est, et post noctem dies nobis tam profecto grata quam serena resplenduit. Movebat quidem multos illud celebratum, Papiae quod dicebant concilium, cujus actionem quidam ab Ecclesia nomine peregrinus et re, oratione quidem in audientium gratiam, quibusdam quasi verborum phaleris adumbrata plurimum et ornata conscripsit. Quae cum perlata fuisset ad nos, et Ecclesia praesente perlecta, quae mente sinistra dictata sunt, quibusdam, quorum erat in laevam, oculis utique placuerunt. Alii vero bestiam quae a nequam spiritu nefande conceperat evomentem, alta quadam et in Christo nobili mente contempserunt, habentes prae manibus sacros vestri nominis apices, quos ad universalem Ecclesiam sanctae dictavit et direxit auctoritas, et huic velut columnae in loco caliginoso lucenti, et plenum veritatis testimonium intra se continenti, firmiter innitentes, conventum illum sacrilegum vere synagogam Satanae reputantes, et hinc velut a Pilati praetorio, in quo misere declamatum est: Non hunc, sed Barabbam . Tolle, tolle, crucifige eum; sanguis ejus super nos et filios nostros , mente promptissima declinantes, totum quod ab his profane statutum est, sanae mentis judicio reprobandum per omnia censuerunt. Lumini vero quasi lumen accessit, cum sacram vestram pragmaticam episcoporum, presbyterorum, diaconorum, cardinalium sancte prosecuta est; et provide plena veritatis epistola, hoc mundo clamans, hoc vociferans, ad quos apostolica spectat electio, hos quidem omnes apostolatui vestro communi voto, assensu unanimi, sincera charitatis integritate per omnia consensisse et suae devotionis obsequium in hoc Christo pia fidelitate praestitisse. Nam si de numero pontificum unus exivit, ejus in hoc reminisci oportuit, quo de numero apostolorum exeunte, veritas in hunc modum testificata est: Nunc clarificatus est Filius hominis, et nunc clarificabitur . Duobus etiam fratribus in partem alteram sentientibus, nunquid ad hoc totam inclinari oportuit Ecclesiae plenitudinem, cum id clamet auctoritas, ut paucorum absentia sive necessaria, sive fortuita, quod a majore parte ordinis statutum est salubriter, non debilitet? Et item: « Duae partes ordinis in urbe positae, totius ordinis instar exhibent. » Et alibi: « Quod majoris partis assensus probaverit, solemnis hoc firmet auctoritas. » Si quid vero tantorum luminum praeclaris potuit superandi fulgoribus, id fidelis vestri domini Lexoviensis episcopi, plena suavitatis gratia et prudentiae, ad plenum cumulavit epistola. In qua, dum ipsius fidei puritas, et obedientiae virtus omnibus in commune residentibus patenter emicuit, micantes in rebus dubiis multorum animos, ne de caetero velut arundo vento agitata moverentur , quasi coram posito virtutis speculo, et tanquam Domini spiritu per eum plenius exhortante, perfectissime solidavit. Novissime vero consummans omnia sacra legatorum vestrorum attestatio, beato fine cuncta complevit, adeo ut Ecclesia sancta quod in aure prius audierat, super tecta secure jam praedicet, et apostolatum vestrum piissimus rex noster humili devotione suscipiat, et anglorum vobis et Gallicana simul Ecclesia non in occulto jam loquens, sed in omnibus suis finibus jam patenter obediat. Vos itaque, Pater in Christo charissime, in Patrem et pastorem animarum nostrarum suscipimus, vocem vestram audivimus et agnoscimus, alienum non sequimur, sed qui Christi tunicam, quae nec in passione scissa est, misere consederunt Satanae in carnis interitum, in Spiritus sancti virtute tradimus . Divinitus itaque collato vobis honori, Pater, ut Anglorum plenius applaudat Ecclesia in uno devotissime in beatis his auspiciis vestris postulat exaudiri, ut beati regis Edwardi corpus liceat fidelissimo filio vestro Westmonasteriensi abbati Laurentio, prout ejus expetit sanctitas honorare, et a terra levatum, et condigna theca repositum, in publicas totius populi gratulationes in Ecclesia sublimare, quam a fundamentis erectam constituit, et amplissime dotatam, omnibus quae ad decorem domus Dei sunt, in honorem Dei et beati Petri nobilitatam beatissime consummavit. Hoc quidem corpus, ut ab his quibus fides, ut credimus, habenda est, frequenter audivimus, a centum jam annis usque nunc integrum incorruptumque cum visitaretur inventum est, et qui licet in conjugio positus animi tamen summa virtute toto vitae suae curriculo, ut praedicatur, ab omnibus virgo permansit, et post mortem etiam beata sui corporis incorruptione donatus est. Hunc prophetiae spiritum habuisse, et in carne degentem futura Domino revelante, praedixisse constanter affirmant, mitem et misericordem et mansuetum super omnes, et beato Petro tam devotum fuisse commemorant, ut diem qua ipsius Ecclesiae nihil contulerat, se prorsus amisisse deploraret. Ejus adhuc leges apud nos judicia temperant, et regni sui pauperes usque hodie in multis illaesos provida ipsius circumspectione conservant. Honorem vero qui sanctis exhibetur, quia Domino placere non ambigimus, in hoc communi voto serenitati vestrae supplicamus, ut regnum Angliae apostolicae semper sublimitati devotissimum honoretis, et fidelem populum, regi suo quem ob multa quae epistolaris non capit angustia, vere sanctum existimant, debitum sanctis honorem et reverentiam exhibere concedatis. Conservet vos incolumem in longa tempora divina virtus, in Christo dilecte Pater.
(Joan. XVIII) (Joan. XIX) (Joan. XIII) (Luc. VII) (I Cor. V)