EPISTOLA XVII.  Commendat episcopo quemdam primariis precibus in canonicum.   (  An. Dom. 1274, cod. Rud.  XVII.)
Si diligenter inspexeris decus et decorem Romani imperii, quod in omnium principum oculis, velut in speculo meruit collocari, utpote a quo ipsi principes principatus insignia contrahunt, largis ab eo largitionum amplificati beneficiis, et honorum 327 praerogativa dotati; si demum in tuae trutina considerationis appenderis, quantum locum discretus vir N. in curia nostra tibi et ecclesiae tuae tenuerit hactenus, et adhuc tenere poterit in futurum, profecto non ambiges, nec vacillabis ut dubius, quin ad promotionem ipsius ex pluribus rationibus tenearis. Nullum etenim angulum latet imperii, quin ex antiqua et approbata imperii consuetudine, nobis nostrisque praedecessoribus divis Romanorum imperatoribus et regibus a quibuslibet praelatis ecclesiasticis unius personae provisio debeatur. Propter quod necessarium esse non credimus, quod ad receptionem et provisionem ipsius N. in tua ecclesia auctoritas apostolica requiratur, eo quod N. ecclesia ab ecclesiis aliis regni nostri, quae illis, pro quibus primarias preces nostras obtulimus, congrua promptitudine providerunt et provident incessanter, in conditionum disparitate non discrepet, nec exemptionis alicujus privilegio fulciatur. Et hinc est, quod fraternitatem tuam affectu plenario duximus exhortandam, quatenus juri nostro, et imperii consonum praestiturus applausum, praedictum N. per litteras regias recipi facias in canonicum et in fratrem, praebendam secundum receptionis suae ordinem obtenturum. Hoc enim non praejudicabit ecclesiae, nec receptis officiet, sed conservabit apud nos, et tibi, et ei favoris et gratiae cumulum, et fecundioris benevolentiae copiam vendicabit. Quid autem super hoc finaliter tuae voluntatis et intentionis exstiterit, per latorem praesentium lucide nobis pandere non omittas.