EPISTOLA XXXIII. AMALARDUS ET WIDO LULLO.  (  Circa annum Domini  774.)
Domino, et Patri Riculfo, archiepiscopo, quem gratia aeterni Regis perpetualiter, ad salutem multorum, et Ecclesiae catholicae defensionem, conservare dignetur, Amalardus et Wido, omnisque congregatio sancti Petri ex monasterio Horbach, in Domino Deo salvatore nostro salutem praesumpsimus mittere.
De caetero notum sit pietati vestrae quia in quantum Deus nos exaudire dignatur, oratores vestri incessanter sumus, et attentius esse cupimus. Comperiat siquidem . . . . magnitudinis vestrae, quia misimus presbyterum nostrum, Macharium nomine, ad nostras ecclesias quae in vestra parochia sitae esse videntur, ut ibidem, solito more, officium perageret. Sed dictum nobis ab eodem presbytero fuit quod auctoritatis vestrae magnitudo juberet non ibidem eum esse officium divinum celebraturum, quia nescimus si aliqua suggestio auribus pietatis vestrae a Bernario episcopo pervenisset, quia idem dominus Bernarius episcopus misit ei unum caballum pascere de nostro stipendio, unde nos vivere debemus, nescimus si pro hac causa factum hoc sit. Nunc deprecamur ut accepta licentia idem presbyter a vobis, liceat ei Domino Jesu Christo et sanctorum eidem in loco reliquiis officium solito more persolvere, ne et domus Dei et reliquiae illius honor sic remaneant sine sacerdote, lumine et officio. Nec nos non habemus illis in partibus sacerdotem qui illud officium ibidem peragere possit, nisi istum. Ideo deprecamur vos ut tale praeceptum et licentia ei a vobis tribuatur, ne tam diu, sicut deprecati sumus, domus Dei et reliquiae illius honor sic, sicut modo, remaneant. Gratia Domini nostri Jesu Christi vos in praesenti faciat pollere, et in aeterna beatitudine feliciter secum regnare. Obtineant, obtineant, quaeso, preces nostrae auribus pietatis vestrae, electe Dei, quatenus et aliorum profecta merces vobis magna reddatur a Domino Jesu Christo.