XXV.  Alexander II papa concedit privilegium monasterio Sancti Miniatis.   (Anno 1065.) [LAMI,  Ecclesiae Florentinae Monumenta,  tom. II, pag. 1183.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, OBERTO monasterii Sancti Miniatis abbati, suisque successoribus, in perpetuum.
Nostrae intentionis tunc bene implemus officium, cum juste petentibus facile praebemus auditum. Ideo enim apostolica sedes, cui, Deo propitio, praesidemus, infirmissimae petrae posita est specula, ut undique puro mentis spiritu circumspiciens, et per devia gradientes, aequitate judice, corrigat, et ad salutis portum tendentibus ducatum diligenti sollicitudine porrigat; tanto siquidem charitatis praecepta melius implemus, quanto studiosius Deo famulantibus auxilii manum praebemus: necessitatibus quippe sanctorum vere communicamus, si eorum sacratissima corpora custodientibus et adjutorii subsidium et defensionis praesidium damus. Sic denique sacrarium exauditionis nobis aperiri speramus, si in oratione quotidie perseverantes pia devotione adjuvamus. Quapropter, fili charissime, o venerabilis abbas, te praelibatumque monasterium praefati martyris Miniatis, suorumque septem comitum, in specie septiformis gratiae sancti Spiritus sanguine consecratum, ac eodem praefulgente octo beatitudinum similitudine decoratum, inclinati precibus tuis in tutelam apostolicae defensionis suscipimus, atque, quia in praedicto insigni monasterio, sito in monte Florentino, non longe ab urbe praemissorum octo beatorum martyrum suorumque innumerosorum sociorum corpora requiescunt, illud apostolicae auctoritatis vigore roboramus, sibique confirmamus omnia quaecunque possidet, et quae reges et imperatores, et Hildebrandus, Lambertus, Attho, etc., Gerardus, Florentini praesules, contulerunt, nominatim Montem Regis, in quo praedicto Miniatis martyris ecclesia posita est, cum omni pertinentia ejusdem curtis, et campum Martii, et Bisarium a flumine Arno usque ad viam publicam, stabiliter cum omnibus castellis, agris, vineis, silvis atque familiis a praelibatis regibus sive imperatoribus atque praesulibus collatis, inviolabili sanctione concedimus, et concessa in saepe dicto monasterio ad monachorum hospitumque usum in perpetuum permansura mandamus. Confirmantes quoque sibi ecclesiam Sanctae Mariae Albuini, sitam in Albarito cum omnibus pertinentiis suis, et omnia castella et ecclesias, curtes atque terras, et familias cum omnibus pertinentiis suis quae jam dicto monasterio Sancti Miniatis dederunt Azo, Azonis filius, et uxor ejus Amaldruda, et Guelfredus, filius Teuzonis, et uxor ejus Maria, et Azo, filius Ramerii, et Ermingarda filia praelibati Azonis; et Raimbertus, filius Addolfi, et mater sua, et Rodulfus, qui Feuscolus vocatur, Gerardii filius; et Theodicius, filius Rainerii, et uxor et filii eorum; ecclesiam quoque Sancti Petri, juxta Imam fluvium positam, cum omnibus pertinentiis suis. Haec et omnia quae supra dicta beati Miniatis martyris ecclesia per diversa tempora a principio sui juste recepit vel acquisivit, aut receptura vel acquisitura est in futurum, constituimus, sancimus atque inviolabiliter eidem ecclesiae duratura stabilimus, ita ut nullus rex, nullus dux, nullus marchio, nullus vicecomes, castaldio vel curialis, nulla praelata vel privata, magna sive parva persona, te praefatumque monasterium in bonis suis minuere, vexare, inquietare, aut molestias inferre temeraria praesumptione audeat, salva tamen Florentini episcopi reverentia, cujus juri eidem monasterium legaliter subjicitur. Si quis autem sciens hanc nostram apostolicam constitutionem contumax infregerit et admonitus non emendaverit, anathematis jaculo confossus cum Juda traditore pereat. Si quis autem devotus conservator exstiterit, Christo duce, ac intercedente Petro, antiquae promissionis et novae redemptionis patriam sine fine possideat. Caetera desunt.