LI.  Alexandri II privilegium pro monasterio SS. Dionysii, Rustici et Eleutherii Remensis.   (Anno 1067.) [MARLOT,  Metropol. Rom. II,  142.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, praeposito ecclesiae sanctorum martyrum Dionysii, Rustici et Eleutherii, Remis sitae, dilecto filio, suisque successoribus in perpetuum.
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitantes assumat. Proinde juxta petitionem confratris nostri Gervasii, venerabilis Remensis archiepiscopi, ecclesiae beatorum martyrum Dionysii, Rustici et Eleuterii, quae a praefato Gervasio archiepiscopo et aedificiis et munificentiis recuperata hujusmodi privilegium praesenti auctoritatis nostrae decreto indulgemus, concedimus, atque firmamus, statuentes nullum regum, nullumque antistitum, nullum quacunque praeditum dignitate, vel quemquam alium de his quae eidem ecclesiae a praefato Gervasio archiepiscopo vel ab aliis fidelibus jam donata sunt et in futurum fuerint collata, sub cujuslibet causae, occasionisque specie minuere vel auferre, suis usibus applicare vel aliis piis causis pro suae malitiae excusatione concedere, sed cuncta quae oblata sunt, vel offerri contigerit, tam a te quam ab eis qui in tuo officio locoque successerint, a tempore praesenti illibata et sine inquietudine aliqua possidere, eorum tamen usibus pro quorum sustentatione gubernationeque concessa sunt modis omnibus profutura. Item constituimus ut, obeunte te, vel post te, aliquo ejusdem ecclesiae praeposito, non alius ibi quacunque obreptionis astutia ordinetur, nisi quem Remensis archiepiscopus cum omni assensu ejusdem ecclesiae canonicorum secundum Dei timorem elegerit ac providerit ordinandum. Hoc quoque capitulo praesenti subjungimus; ut locum avaritiae secludamus, nullus de regibus, nullus de sacerdotibus, vel quicunque alius per se suppositamque personam, de ordinatione ejusdem praepositi vel quibuscunque causis ad ecclesiam ipsam pertinentibus, audeat in auro vel in alia qualibet commodi specie quidquam, neque idem praepositus ordinationis suae causa dare praesumat, ne hac occasione ea quae fidelibus piis locis offeruntur, aut jam oblata sunt, consumantur. Et quoniam multae occasiones in deceptione religiosarum personarum a pravis hominibus exquiruntur, praepositum praedictae ecclesiae nullo modo privandum deponendumque esse censemus, nisi specialiter causa criminis exigente. Unde necesse est ut, si qua contra eum hujusmodi querela surrexerit, non solus archiepiscopus Remensis causam examinet, sed, adhibitis sibi aliis episcopis suis, subtili hoc investigatione perquirat, quatenus, cunctis concorditer judicantibus, canonicae districtionis censura aut reum facere aut innocentem possit absolvere. Quoties tamen praepositus praedictae ecclesiae episcoporum praejudicio se gravari praeviderit, apostolicam sedem liber appellet, vel cum pro hujusmodi praejudicio vel pro utilitate Ecclesiae suae ad Romanum pontificem venire voluerit, ei modis omnibus liceat. Haec ergo omnia, quae hujusmodi decreti praeceptive nostri pagina continet, tam tibi quam cunctis qui in eo in quo es ordine locoque successerint, vel eis quorum interesse poterint, in perpetuum servandum decernimus. Si quis vero regum, sacerdotum, judicum ac saecularium personarum hanc nostrae constitutionis paginam agnoscens, contra eam venire tentaverit, potestatis, honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata . . . . . cognoscat, et nisi ea quae ab illo male ablata sunt restituerit, vel digna poenitentia illicita deterserit, a sacratissimo corpore et sanguine Dei Redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in aeterno examine districtae ultioni subjaceat; cunctis autem eidem loco jura servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi quatenus et hic fructum bonae actionis recipiat, et apud districtum judicem praemia aeternae pacis inveniat. Scriptum per manus Octaviani, scrinii et notarii sanctae Romanae sedis apostolicae Datum Lugduni, Nonis Julii, pontificatus nostri anno quarto . . . . .
(cui in canonica congregatione
sub regula beati Augustini praeesse dignosceris)