EPISTOLA CXLI. AD WILLELMUM NORWICENSEM EPISCOPUM.
THOMAS Dei gratia Cantuariensis archiepiscopus, et apostolicae sedis legatus, venerabili fratri W . . . . . eadem gratia Norwicensi episcopo salutem, et in Spiritu sancto gladium Petri adversus persecutores Christi fideliter exerere, et feliciter exercere.
Se ipsum ad poenam criminis obligare dignoscitur; quisquis divinitus accepta potestate perversis hominibus dat audaciam delinquendi ex dissimulatione vindictae. Nam sanguis iniquorum de manu negligentis aut dissimulantis sacerdotis exquiritur. Spinae et tribuli, sicut Scriptura docet, nascuntur in manu temulenti. Ne nos igitur ex dissimulatione manifestorum criminum reatus involvat, et in perniciem Ecclesiae convincat nimium siluisse, comitem Hugonem, praecedente tamen mandato summi pontificis, vinculo anathematis innodavimus, praecipimusque ut eum per episcopatum vestrum publice faciatis excommunicatum denuntiari, et subtrahi sibi, prout ecclesiastica disciplina praescribit, fidelium participationem. Ad haec meminisse potest vestra fraternitas, quoniam diu Londoniensis episcopi dissimulavimus culpas, qui, ut caetera taceantur, utinam tam impudens schismatis non fuisset incentor: nec in subversionem ecclesiasticae libertatis et juris animasset publicam potestatem, et mistros ejus armasset. Freti itaque sedis apostolicae auctoritate eum publice excommunicavimus; episcopum quoque Sarisberiensem ex causa inobedientiae et contemptus; et alios, quorum nomina subscripta sunt, ex variis et justis causis. Excommunicati sunt ergo Thomas filius Bernardi, Radulphus de Broc, Robertus de Broc clericus, Hugo de S. Claro, Letardus clericus de Norflece, Nigellus de Sacca-Villa, et clericus frater Willelmi de Hastinga, qui ecclesiam nostram de Monechete occupavit. Praecipimus autem auctoritate apostolica et nostra, in virtute obedientiae, et in periculo salutis et ordinis, ut eos per totam dioecesim vestram faciatis publice denuntiari excommunicatos, et communionem eorum jubeatis ab omnibus fideliter evitari. Valete in Domin