EPISTOLA CCCXLVI. AD DOMINUM INNOCENTIUM PAPAM.  Hortatur Pontificem, ne causae archiepiscopi Eboracensis, utpote iniquae, faveat.
Amantissimo patri et domino, Dei gratia summo Pontifici INNOCENTIO, BERNARDUS Clarae-Vallensis vocatus abbas, modicum id quod est.
Cum multi sint vocati, pauci vero electi , non est magnum argumentum ad faciendam rei dubiae fidem, id esse laudabile quod a multis laudatur. Archiepiscopus Eboracensis venit ad vos , ille, de quo jam saepenumero scripsimus Sanctitati vestrae, homo qui non posuit Deum adjutorem suum, sed speravit in multitudine divitiarum suarum. Causa ejus infirma est, et languida: et, sicut virorum veracium attestatione deprehendimus, a planta pedis usque ad verticem non est sanitas in ea. Quid ergo? quid quaerit homo sine justitia apud examinatorem justitiae, apud custodem aequitatis? Itane arbitratur se posse absorbere justitiam in curia, sicut eam absorbuit in Anglia? Absorbuit fluvium, et non miratur, et habet fiduciam quod influat Jordanis in os ejus. Ecce ille venit cum multis, quos astipulavit sibi et precibus et pretio. Solus iste evasit, ut nuntiaret tibi: solus iste in periculum capitis 317 sui opposuit se murum pro domo Israel, qui cum aliis non adoravit statuam ad imperium regis. Solus est, nisi quia justitia non reliquit eum solum. Illa obviavit filio suo, quasi mater honorificata . Quid ergo faciet Vicarius Petri in negotio isto, nisi quod fecit Petrus cum illo qui domum Dei aestimavit pecunia possideri? . Si supra petram fundata est Ecclesia, portae inferi non praevalebunt adversus eam . Non loquor hoc a me ipso, sed ad testimonium illorum qui spiritu Dei aguntur.
(Matth.
XX, 16, et XXII, 14) (Eccli. XV, 2) (Act. VIII, 20) (Matth. XVI, 18)
[ al. nos]