EPISTOLA VII.  Abbati Cluniacensi gratias agit, quod ejus orationibus Roma rediens, plurima eaque gravissima evaserit pericula, asserens se in ejus sinum fuisse ruiturum, si per Romanum pontificem, pontificalis oneris sarcinam licuisset excutere; commendans interim illi episcopum Andegavensem, quem tironem sancti Benedicti vocat.
Maximum duco atque habeo quod mihi vestrae sacrarium familiaritatis aperuistis. In eo susceptus multis et magnis expertus sum periculis, quantum valet deprecatio justi assidua . Huic et soli debeo quod insidias mihi Roma redeunti dispositas intactus pertransii, quod urgentes et ingentes maris procellas illaesus evasi, quod non incidi in barbaros piratas larvali forma deformes, ferina crudelitate hominem diffitentes, super omnia autem gaudentes nulla se cum Christianis habere consortia. Hi catholicae religionis expertes et hostes, in insulam beati Honorati sacratissimo die Pentecostes in multis navibus delati sunt. Ibi a fundamento monasterio penitus everso, plurimi monachorum gladio percussi ceciderunt. Reliquis et latibulis et turre consultum. Eadem die de praefata insula, felix me ventus expulerat. Ita de ipsis pene leonum faucibus avulsus, auspicato cursu 175 Magalonam navigavi. Haec ideo, sanctissime Pater, apposui, ne quis ignoret quantis oratione vestra periculis ereptum me confitear. Habeo igitur, atque ago vestrae gratias religioni, cujus sinum, quasi reus aram, jamdudum complexus essem, si consultus papa pontificis onus amoliri permisisset. Ille dum me remisit ad laborem, invidit gloriam. Non imputet ei Deus! Interim in umbra alarum tuarum sperabo, donec educar de lacu miseriae et de luto faecis, atque dicam: Ecce venio, ut faciam voluntatem tuam, Deus meus . De caetero redundantis operae est super Andegavensi episcopo, tirone scilicet beati Benedicti, vos rogare, cujus affectus et singularis est in universis, et universus in singulis. Vale.
(Jac. V, 16) (Hebr.
X, 9)