XLVI.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.--Monet ut controversiam quae est inter clericos citra affectum componat. Significat comitibus esse scriptum, ut Ecclesiae laesae satisfaciant, vel ad synodum futuram Romae compareant.   (Anno 1067.) [MANSI  Concil.  XIX, 953.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, GERVASIO Remensi archiepiscopo, fratri charissimo, salutem et apostolicam benedictionem.
Si sacerdotale quod administramus officium mentis integritate pensemus, sic nos cum filiis nostris individuae charitatis debet unire concordia ut, sicut patres in nomine, ita affectu probemur in opere. Ideoque desideramus ut quos diversitas voluntatis ab alterutra dilectione facit esse divisos, eos ad concordiam redeuntes charitas faciat esse in gratia unitos. Litteras itaque sanctitatis vestrae suscipientes solita diligentia relegimus; in quibus continebatur controversia quae inter vos et clericos vestros M. et A. vertitur; et damna, quae M. et R. comites, Ecclesiae vestrae atque canonicis inferunt. Unde ipse professus es te ante legatos nostros aut satisfaciendo corrigere, aut plenissime purgare. Quapropter dilectionem tuam intente hortamur ut ante legatos nostros P. sanctae Romanae Ecclesiae bibliothecarium, atque V. cardinalem presbyterum, si ipsi adesse potuerint, congregatis suffraganeis tuis, admisso etiam Laudunensi, cui instans negotium commiseramus, episcopo, ita aequitatis lance terminetur ut neutra pars de injustitia amplius causetur. Illi tamen, quia ad beatissimi Petri sacratissimum corpus venerunt, in quo totius Christianitatis est singulare refugium, sibi sentiant adesse praesidium quo per nos non videamini moti ad iracundiam, quia si proximorum necessitatibus benigna mente compatimur, nostris procul dubio petitionibus clementem Dominum reperimus. Ita ergo, frater beatissime, stude quatenus, dum ad synodum, ad quam pro adjutorio sanctae Ecclesiae invitatus es, Deo auxiliante, veneris, de his expeditus, solummodo ad ecclesiastici negotii vaces concilium, et sanctae tuae universali matri Ecclesiae. ut prudentissimus consiliator et fortissimus propugnator, contra hostes suos ultionis atque defensionis impendas auxilium. Comitibus autem illis, qui Ecclesiae tuae, adversantur iterum scripsimus, ut aut ante legatos nostros mala quae Ecclesiae tuae intulerunt satisfacientes digne emendando corrigant, aut ad praefatam synodum omni posthabita occasione ad respondendum de objectis veniant. Ubi si rebelles fuerint, quod justum visum fuerit decernemus, et officium nostrum adimplere non omittemus. Praefatos autem legatos vestrae benignitati iterum commendamus; quos tamen a fraternitate tua honeste tractari non dubitamus.
( Manassem et Amalricum )