EPISTOLA XC. AD ODACRUM ABBATEM.
Tertio Non. Julii Deo propitio ad monasterium nostrum reversus, primum ut potui vestrae prudentiae has litteras dirigendas curavi, quibus totis affectibus vestrae benevolentiae gratias refero quod fratres nostros et caeteros homines tantae calamitatis angustia deprehensos aperto charitatis gremio excepistis et materna pietate fovistis; quorum relaxatio adeo me laetificavit, ut epistolaris angustia vix valeat indicium meae in vos voluntatis aperire; cum et germanos meos singulari dilectione tractetis, et amplissima liberalitate nostris omnibus quantam vix unquam sperare potuerant praebeatis. Proinde opto ut divina gratia, cujus munere tales estis, exiguitati meae largiri dignetur ut quantulamcunque vicem rependere sufficiam, integra vero merces ab eo vobis restituatur qui summam praeceptorum suorum in soliditate charitatis constituit.