EPISTOLA II. EJUSDEM GODEHARDI AD THEODULUM EPISCOPUM.  Non cupiditate, nec ambitione, sed obedientia principi praestanda se ad monasterii Tegernseensis regimen accessisse.
Domno THEODULO, pontificalium sacerdotum speculo liquidissimo, GOTAHARDUS Deo sibique monachum mentiens, proh pudor! Dominicum.
Scintillantis calami, aestuantis animi, vituperabilis invectionis in nos excogitatae ulterior modus cernitur esse quam admirandus. Si in unius tam nefariae criminationis causa me unquam reprehenderet propria conscientia, quam verecundo vultu quamquo poenitenti animo mea sponte voluissem me sequestrare a totius Christianitatis communione! Absit a me deceptrix cupiditas, ut alienis tam impie vellem inhiare, quanquam sine vestris nullo modo vivere possem. Veneria, quinimo cupidinaria fascinatrix, ita penitus fiat in me sopita, ut alterius copulae junctam vel concupiscibili oculo invidiose inspicere praesumam. Nostrae possessiunculae absque fuco simulationis renuntiavimus euge: sed non tantum postea profecimus ut debuimus, quia neque omnes Christiani Christiani sunt, neque omnes viri viri sunt, nec omnes monachi monachi sunt; Christiani tamen isti sunt et monachi: sed haec conversim volumus, sed non possumus; nitimur, sed infirmamur. Qui aliqua Christianitatis tinctione vel aspersione est insignitus, si catholice excusatur tantae perniciositatis flagitia non committere, quando qualiterve laudatur, qui tot vitiis obnoxius esse criminatur? quod me furtive in ovile Domini dicitis irrupisse, testis est fidelis curia populique Christiani innumera agmina, quia nihil de vestrae potestatis vel alicujus alterius subjectione mihi vindicare praesumpsi, nisi quod de potestativa manu summi Principis hodie suscepi. Hujusmodi prohibitionem obeditionis in regula conscriptam vitae Benedictinae non inveni, quamvis saepe saepius hinc inde detrita sit prae manibus nostris. Quod in his deliquisse me sentio ex aestu talis periculositatis, certum teneo, teste multorum conscientia, absque ullo labore me emergere posse. Valete.
(ut verius scitur) (non fateor utrum vellem
aut nollem)