EPISTOLA XXXII. BONIFACIUS BUGGAE. [A. D. 733.]
Dominae dilectissimae et in amore Christi omnibus caeteris feminei sexus praeferendae sorori Buggan, abbatissae, Bonifacius exiguus indignus episcopus in Christo salutem.
Notum sit tibi, soror charissima, de illo consilio quo me indignum per litteras interrogasti, quod ego tibi iter peregrinum nec interdicere per me, nec audenter suadere praesumo. Sed quod visum est dicam. Si enim sollicitudinem quam erga servos Dei, et ancillas, et monasterialem vitam, habuisti, propter acquirendam quietem et contemplationem Dei dimisisti, quomodo debes nunc saecularium hominum verbis et voluntatibus servire cum labore et taediosa sollicitudine? Melius enim mihi videtur, si propter saeculares, in propria, libertatem quietae mentis habere nullatenus possis, ut per peregrinationem, libertatem contemplationis, si volueris et possis, acquiras; quemadmodum soror nostra Wetberga faciebat, quae mihi per suas litteras intimavit quod talem vitam quietam invenisset, juxta limina sancti Petri, qualem longum tempus desiderando quaesivit. De isto autem tuo desiderio illa mihi mandavit ut exspectes, donec rebelliones, et tentationes, et minae Saracenorum, quae apud Romanos nuper emerserunt, conquieverint. Et quoadusque illa, Deo volente, suas litteras invitatorias ad te dirigat. Et hoc mihi optimum videtur esse, ut praepares tibi necessaria itineris, et sustineas verbum ejus, et postea, quod pietas Domini jusserit facias. De conscriptione autem sententiarum, de qua rogasti, peccatis meis indulgere debes, quia propter instantes labores, et itinera continua, adhuc perfecte conscriptum quod rogasti non habeo; sed cum implevero, ad praesentiam dilectionis tuae transmittere curabo. De muneribus namque, id est vestimentis, quae misisti, gratias agentes, Deum omnipotentem rogamus, ut tibi praemium remunerationis aeternae cum angelis et archangelis in alto coelorum culmine reponat. Obsecro igitur per Deum sororem charissimam, imo matrem ac dominam dulcissimam, ut assidue pro me orare dignetur, quia, pro peccatis meis, multis tribulationibus fatigor, et multo majore mentis tribulatione et sollicitudine quam corporis labore conturbor. Fidem inter nos antiquam nunquam deficere scias. Vale in Christo.
(quia de te ad illam scripsi)