EPISTOLA CCCLXXII. CUJUSDAM CANONICI REGULARIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Proponit ei aliquas difficultates solvendas.   (Anno 1152.)
Domino GWIBALDO quidam suus, gratiam Dei, custodiam sui.
Apostolice sapientibus et insipientibus debitor estis. Mihi igitur insipienti, tanquam debitor respondere dignemini. Quidam dicunt ordinem nostrum non debere abbatem habere, quia hoc Augustinus non constituit, et conversos nos esse, et imo nec clericos, nec monachos dici debere. Qui hoc dicunt, non se satis discernunt, et quod beatus Benedictus, qui simplicem poenitentiam instituit monachis, nec baculum pastoralem, nec gradus ecclesiasticos scripsit eis. Quare si ab Ecclesia quaedam accipiunt, ab eadem quaedam nos accipere nolunt? Quod nos conversos appellant, in hoc, velint nolint, apostolicis consociant. qui conversi sunt ad Dominum, in hoc nihilominus monachis nos conjungunt, qui similiter convertuntur ad Dominum. Qui autem nostra pro sua novitate infirmant, sua pro illorum vetustate affirmant, manifeste falluntur, quia tempus nihil in hoc conferre probatur, et tales Horatius irridet: Qui non suscipiunt, nisi quod libitina sacravit Clerici autem, qui principaliter debent episcopis subesse, tantum dejiciunt dignitatem suam sub abbate, quantum inferior est abbas pontifice hominum omnium, quid certius tenendum sit, decernite nobis. Valete. Quid abbas Sancti Laurentii per pastoralem baculum debeat dare abbati Sancti Aegidii certificate nobis. Curam enim animarum, quae est episcopi, dare non poterit. Fundos non dabit, quia baculus contradicit, qui spiritualia innotescit. Sed abusio est legis contradictio.
(HOR., Epist. II, I, 49.)