EPISTOLA CLXXXI. RICHARDO,  Dei gratia Albanensium episcopo,  IVO,  humilis Ecclesiae Carnotensis minister, salutem et debitum Romanae Ecclesiae servitium.
Intelligens in vobis pro gratia divinitus coliata fervere zelum justitiae, veritatem quam novi de causa Vigeliacensis et Belvacensis monasterii Sancti Luciani sollicitudini vestrae intimare curavi. Buglensis ecclesia, de qua nunc controversia est, inter praedicta monasteria, olim fuit juris monasterii Sancti Luciani. Sed, cum Northmannorum persecutio monasteria Belvacensis territorii devastasset et in solitudinem redegisset bona monasteriorum propter defensionem terrae ex magna parte in usus laicorum distracta sunt. Antequam autem illa vastitas plene reformari potuisset, in Buglensi ecclesia quidam canonici ordinati fuerunt. Et ita per successiones usque ad tempora Guidonis Belvacensis episcopi, et Hugonis Buglensis comitis, canonici canonicis successerunt. Hugo autem comes habito consilio cum Guidone episcopo, praedictam ecclesiam Sancto Luciano reddidit, sibi et praedecessoribus suis indulgentiam postulans, qui eam injuste detinuerant. Sed abbas praedicti monasterii Sancti Luciani, contradicentibus clericis praedictae ecclesiae, pro sua simplicitate distulit aliquanto tempore monachos suos ibi ordinare, exspectans ut cum pace clericorum posset omnia transigere. Et quia praedictus comes posthabito discretionis moderamine, monachos quomodocunque festinabat intrudere, Vigeliacenses monachos, qui ibi prope habebant cellam unam, vocari fecit, et eis, reclamantibus clericis et monachis Sancti Luciani, absque consensu episcopi ecclesiam 76 quae jam sua non erat, concessit. Postea, vero ductus poenitentia cum a multis argueretur, eamdem ecclesiam beato Luciano reddidit. Sed quia monachi Sancti Luciani rem quamvis suam absque judicibus ab invasoribus acceperunt , in concilio Exolidunensi adjudicata est Vigeliacensibus sola vestitura, usque ad tempus legitimae discussionis. Neque ulla finitiva sententia ibi data est quae monachis Sancti Luciani suam justitiam auferret, et monachis Vigeliacensibus praedictam ecclesiam perpetuo habendam adjudicaret. Hujus negotii ordinem, utpote Belvacensis , ita processisse cognovi, et qui in Exolidunensi concilio huic discussioni interfui, haec, si praesens essem, vera esse probare possem. Et ideo ea vobis scripsi, ut, cognita veritate, melius sciatis cui parti aurem securius inclinare audeatis . Val.
(epist. 268)
[ unus v. c. Vizeliacensis] [monasterii, ms. c. ] [ al. Vuidonis, ita ms. c. ] [Vuidone] [ al. Vizeliacenses] [ al. Vizeliacensibus, ut etiam paulo post 
] [Ivo Belvacensis] [ al. valeatis]