EPISTOLA XIX. EJUSDEM AD EUMDEM.  Assiduas ejus ad Deum pro se orationes deprecatur.
Charissimo suo et in Christo plurimum diligendo domino GUIBERTO, JOSEPH quanta potest devotione suus, sincere cum salute salutantis affectum.
Noverit sanctitas vestra me semper et ubique vestrum vestri conspectus desiderio jugiter concitari. Quod quia locale interstitium invidet, feci quod potui, vestram, cum corpore non possim, scripto quo possum praesentiam prosecutus. Meus quidem animus vobiscum non hospitatur, sed moratur, ut jam vicissim ad nos redire non possit qui nunquam discedit. Vos forte vicem non rependitis, cum major mihi instet necessitas, ut jugem mei habeatis memoriam, ibi praecipue ubi patri filius immolatur. Sane cum ex summa dilectionis sincerae fiducia vobiscum loquar ut mecum, non erubesco ulcera mea detegere, amico praesertim et medico. Vagus et pollutus cogitationibus distrahor, verborum lasciviam studiosius amplector, opera quae Deo displicent operor, semper in deteriora vergens, ut jam me undique pulset mors in domo, mors extra domum, mors in sepulcro. Vae mihi! quidnam faciam? quae munimenta conquiram? quibus utar consiliis? ut mihi a sanctitate vestra singulare praesidium postulem, ut pro me Deum implorare velitis, qui impetrare valetis. Scio enim quia valet multum deprecatio justi assidua . Videte ergo ut assidua sit quam pro me peto fundi deprecatio. Aut enim justitiae opinionem habetis et non rem, aut preces sanctitatis vestrae mihi prodesse persentiscam. Vos ergo de cujus sanctitate vehementer praesumo, votis meis cum omni studio ac diligentia consulite, quia procul dubio vobis erit lucrosum lucrifacere proximum.
(Jac. V)