EPISTOLA CCCCXLIV BANGORENSIS ARCHID. AD THOMAM CANTUARIENSEM.
Quanta mentis exsultatione, quanta animi jucunditate nostra privetur Ecclesia, tam pii Patris orbata praesentia, nec stylo notare nec verbis exprimere valemus; sic quippe cuncta in vobis relaxabat misericordia, quod nihil inultum omitteret justitia, et licet omnes de vestro damnum patiantur exsilio, nos tamen majori super omnes affligimur incommodo: praesentes quippe nos pio mentis affectu venerabamini et inimicorum insidias in absentes illatas frustrabamini. Deus autem pro his vos abunde remuneret, cum nostrae imbecillitati digna retribuendi sit ablata facultas. Quod nisi locorum distantia nos a jucunditate vestrae praesentiae sejungeret, nostri erga vos animi affectum clarius sentiretis, tum nostri copiam vobis exhibendo, tum nostram vobis, ut Domino, substantiam offerendo. De hoc autem, quod nobis indignis ecclesiarum regimen dignati estis remittere, Deum super hoc trahimus in testimonium nos omnem, quam potuimus, adhibuisse diligentiam, et vestris in omnibus obediisse praeceptis; quod et de caetero faciemus et quod vestrae de Ecclesia regenda sollicitudini visum fuerit, nobis litteris vestris remandate.