XIII. AD ANASTASIUM PRESBYTERUM EXCOMMUNICATUM.
Ad concilium illum vocat.
LEO episcopus, servus servorum Dei, ANASTASIO presbytero excommunicato. Cum spiritualibus te nostris procreatum visceribus noscimus, tua deceptione quotidie ingemiscimus; qui sinu matris tuae progressus, erroris irretitus caligine alienis, parochiis vel regionibus immorari, contra praecepta Patrum canonumque sanctionem, non dubitas. Revertere igitur, salutisque incedere summopere callem procura, te ne vana spes decipiat, caduceque adulationes subvertant. Sed terrenis mente actibus erigens, ea quae superna infinitaque permanent, inquiescibili intuitu anhelare memento. Quia salutem semper tuae cupimus animae corporisque videre: et ne te diabolicae insidiae concludant, omnipotentis Domini semper clementiam exoramus. Praeterea apostolicis tibi praecipimus litteris; jam quinquennii tempus huc illucque latitans velut anguis discurris, ad concilium, quod quinto decimo congregaturi sumus die Novembris, exspectatae futurae secundae mensis indictione , praesentare te omni deposita occasione procures: ut causam tuam in venerabili coetu sanctae valeamus congregationis subtili ventilare intuitu, et humanius tuam conversionem tractare. Si autem neglexeris quod praecipimus, ampliori te vinculo innodamus. Nam e multimodis te reprehendimus, ac reprehensibilem judicamus; quia ad duo pro te congregata concilia occurrere distulisti; sicut hi praesentes Nicolaus, Petronacius, atque Joannes venerabiles episcopi nostri, per quos te nunc auctoritate canonica jussimus evocare, ore proprio indicabunt. Si autem constituto tempore ad praedictum concilium venire neglexeris, sub excommunicatione atque anathemate te modis omnibus decernimus esse mansurum.
[mensis exsp. F. 
secundae indictionis]