EPISTOLA CCXCVI. HENRICI MONACHI STABULENSIS AD WIBALDUM ABBATEM.  Ejusdem argumenti.   (Anno 1151.)
Reverendissimo in Christo Patri suo et domino WIBALDO, Stabulensis Ecclesiae venerabili abbati, HENRICUS, quidquid Patri charissimo devotus filius.
Dignationis vestrae litteris diligenter perlectis, nihil, Pater charissime, in eis invenire ingenioli mei potuit tarditas, quod vel benignitatis vestrae prudentiam a nobis deterrere, vel mentis vestrae statum a Stabulensis Ecclesiae regimine digne perturbare valeat. Nam et ordinis incrementum et praebendae restaurationem, quandocunque ad haec apponere animum vestra curabit diligentia, ea vobis administrabit charitas, quae in ruinis Ecclesiae nostrae resarciendis absque graviori discrimine omnem benevolentiae vestrae semper administravit copiam. Ministerialium vero nostrorum negligentiam et advocatorum insolentiam, quam satis aluit vestra interdum a nobis absentatio, non parum reprimet, et quotidianus noster clamor et praesentiae vestrae diuturnior assiduitas: nam gutta cavat lapidem, non vi, sed saepe cadendo. Quid autem Meldis de ordinatione Corbeiensis Ecclesiae me praesente actum sit nescio: nam, si sapio, id, quod scio, nescio. Levius autem sopiri solent illa, quae sub specie pietatis ad paupertatem redeunt, quam ea quae sub nomine felicitatis tenuitatem summis divitiis commutare intendunt. Caeterum, Pater amantissime, ut ad ea quae fratribus in commune scripsistis, breviter respondeam, nullo modo paternitatis vestrae gubernatione, nulla ratione moderationis vestrae regimine carere volumus aut possumus, cum in hoc convenerimus, et fixum teneamus quod potius eo ipso modico thesauro, quod apud nos est, carere velimus, quam sub titulo alterius Ecclesiae personae vestrae regimen amittere. Quare, Pater, ea speciali confidentia, qua me semper filium vocare consuevistis, benignitatem vestram attente obsecro, ne nos super hoc verbo ultra perturbare intendatis, ne ruinam et desolationem loci, quem aedificastis, quod absit! oculis corporalibus in brevi videatis.