EPISTOLA CCXXXIV. STABULENSIUM MONACHORUM AD WIBALDUM ABBATEM.  Orant ut J. monacho Corbeiensi praeteritas noxas indulgeat.   (Anno 1151.)
Reverendo in Christo Patri suo et domino WIBALDO Stabulensis atque Corbeiensis ecclesiae venerabili abbati, frater Robertus Stabulensis ecclesiae decanus, et humilis ejusdem loci congregatio, filialem dilectionem et debitam subjectionem.
Cum de salutis vestrae valetudine incertos nos faciat nuntiorum vestrorum ad nos raritas, nihil est, charissime Pater, quod in nostris causis aut solatium aut jucunditatem nobis conferre valeat. Inde est quod aliquando nostri memores Deo pro nostris oppressionibus placationis hostiam et precum sacrificia, ibi semper vestri memoriam habeamus, ubi descendentes et angeli omnipotenti Deo Patri vota uniuscujusque repraesentant et munera. Per hoc enim et aspera plana fieri, et montes et colles credimus humiliari. Caeterum, Pater, de nostrarum rerum statu. Ecclesiae vestrae habitudine aliqua vobis scribere supersedemus, cum in proximo, id est circa Purificationem beatae Mariae et adventus domini regis Lotharingiae et vester ad nos reditus exspectetur. Interim autem benignitatis vestrae mansuetudini humiliter significamus, quod propter charitatis unitatem et gratiam, quam ad Corbeiensem habemus Ecclesiam, venientem ad nos fratrem vestrum J. Corbeiensis Ecclesiae filium debita compassione collegimus, et aliquanto tempore nobiscum detinuimus, cui etsi minus impenderimus, quam ejus poposcerit necessitas, tamen fraterne ipsi contulimus, quod pati potuit rerum nostrarum exiguitas. Et quoniam orationis voto completo, ad locum professionis suae, ad Ecclesiam quae eum nutrivit et aluit, redire disposuit, sanctitatis vestrae pietatem attente exoramus, quatenus petitionis nostrae interventu et omnium nostrum pro eo humili satisfactione, ita omnem praeteriti temporis noxam remittatis ut absque gravioris poenae sententia fratrum suorum collegio eum pie restituatis. Sufficit ei namque, Pater charissime, ad omnium excessum suorum veniam hiemis gravis asperitas, et viae longioris non parva difficultas. Quare iterum atque iterum supplicamus, ut ad misericordiam et requiem ei valeat nostrae petitionis intercessio.