XXXVII.  Alexandri II epistola ad Gervasium Remensem archiepiscopum.--Compatitur afflicto statui Ecclesiae Remensis; illatamque injuriam legitime vindicandam pollicetur.   (Anno 1066.) [MANSI,  Concil.  XIX, 952.]
ALEXANDER, servus servorum Dei, dilectissimo fratri GERVASIO archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
Dilectionis tuae litteras diligenter accepimus, et gratanter amplectentes, intento mentis intuitu charitative perspeximus. Sed querelis et doloribus plenas cernentes, charitative compatimur et condolemus, tum quia Ecclesia tua antiquitus inter caeteras occidentales, Deo propitio, nitore prudentiae atque religionis resplenduit, ac per apostolicam, cui Deo auctore licet indigni deservimus, sedem, magnificata emicuit, cum eadem, a prioribus Patribus et praedecessoribus non discrepans, in sinu suo te retinere et charitatis dulcedine fovere desiderat. Quae querelae, etsi inter damna Ecclesiae quae referunt, inter dolores et gemitus cordis tui quos depingere contendunt, saltem pectoris tui et fidelitatem quam nostrae Romanae adhibes, et unicam et sinceram dilectionem quam tuae Remensi servas Ecclesiae, satis urbane et honeste monstraverint, nos tamen utcunque arguunt quia vindicem gladium manu apostolicae ultionis in adversarios tuos jam porreximus; siquidem antiqui hostis invidia, Antichristum per iniquitatis conceptionem suorum viscerum egerens de sentina, tantis eo ingruente Romanam Ecclesiam per quinquennium, nunc callida tergiversatione, nunc hostili invasione oppressit periculis, ut intestina nostrae specialis Ecclesiae negotia vix possemus ventilare, nedum longinqua ad plenum extricare. Verum post longam tempestatem et crebras procellas, sereno, nube expulsa, Deo jubente, reddito, forensibus jam occurrere valemus, quia, Deo propitio, unde ire debeamus viam videmus. Non tamen juste, ut vestra diligentia novit, potest fieri ut prius quis a quoquam praelato excommunicetur quam missa synodica canonice ad respondendum vocetur. Age modo, debitum tenentes ordinem et adversariis tuis vocatorias litteras dirigemus, et tibi tuaeque Ecclesiae justitiam exsequi procul dubio pollicemur. Quapropter, quia, ut aiunt, nunquam consequimur victoriam, nisi prius praecedat pugna; ut tuae, sicut amantissimus sponsus et egregius patronus, Ecclesiae viriliter subvenias, et Romanae per beatum Petrum, velut bonus filius, strenue adjuvando obedias, et vineae Domini indefessus collaborator centenum fructum tempore messionis recipias, ad synodum, Deo annuente, quinto decimo die post proximum Pascha cum praesentiae tuae dilectione celebrandam, sanctitatem tuam venire desideramus, ac sancto conventui interfore apostolica auctoritate invitamus. Ad haec si dilectus filius noster Petrus sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconus, et noster cancellarius, quem pro responsis ecclesiasticis vestras ad partes misimus, per vos transierit, ita erga eum se tua fraternitas habeat ut quemadmodum nos diligat ostendat. Quod autem citius apicibus tuis non respondimus, non nobis, sed tui legati nimiae deputes festinationi.
(Ivo,
p. 14, c. 41.)
[ al., salutem] [ for., non jam]