169  EPISTOLA CXV. AD ERCANR.  Ex Gu. et aliorum personis.
Reverentissimo praesuli Erc., G. H. et Ag. episcopi et universa synodus apud Murittum in Dei nomine congregata, perpetuam salutem.
Sanctitati vestrae gratias agimus quod, quanquam tardiuscule, tamen vestrum vicarium direxistis qui pondus deliberationum nostrarum nobiscum exciperet, definiendisque rebus necessarium conamen adhiberet. Sed persona vestra apud simplices quosque tantum amplius contulisset auctoritatis quantum praecedit apice dignitatis. Proinde quia, peccatis nostris merentibus, turbulentissimum tempus est, et tot sibi succedentibus annis, exuberante iniquitate, defuit facultas celebrandi conventum, ac regis cor Deus ita mollivit ut nobis aliquam correctionis largiretur opportunitatem, momenta vero vitae nostrae nullam sui transitus dilationem recipiunt, causam ipsius Domini nostri haudquaquam segniter debemus curare, nec nos ab exsecutione officii, quod indigni suscepimus, ulla nisi impossibilitatis necessitate subtrahere: quoniam, ut scriptum est, homo videt in facie, Deus autem in corde ; qui redditurus est, ut alibi verissime dicitur, unicuique secundum opera sua . Atque utinam supererogaremus aliquid, ut ipse rediens optata mercede cumularet. Charitatis igitur . . . . . . . Caetera desunt. 170 nostri detrimenta, ubi aliquot discipuli bene jam instituti immatura morte decesserunt, compensare illorum eruditione qui vel in profectu positi suae profectionis augmenta desiderant, vel eorum qui felicibus indiciis spem sui profectus, plurimum id nobis cupientibus, jam dederunt, nimirum crederem me totius boni auctorem tam fructuoso promereri labore. Ut ergo particeps efficiatur doctrinae memoratus puer, cui juste consulitis, licentiam et litteras sui habet episcopi, perducatur ad nos dilectissimo Remigio IV Kal. Jul., et, gratia Dei opitulante, conabimur cum aliis illi quoque prodesse.
(I Reg.
XVI) (Matth. XVI)