XXXVI.  Epistola Nicolai II ad Edwardum Anglorum regem. Ejus pietatem in B. Petrum laudat, monasteriique B. Petri Westmonasteriensis privilegia et possessiones confirmat.   (Anno 1061.) [MANSI,  Concil.  XIX, 1054.]
NICOLAUS episcopus, servus servorum Dei, gloriosissimo ac piissimo, omnique honore dignissimo spirituali quoque filio nostro, EDWARDO, Anglorum regi, visitationem omnimodam, salutem mellifluam, et benedictionem apostolicam.
Omnipotenti Deo referimus grates, qui vestram prudentissimam excellentiam in omnibus ornavit et decoravit erga beatum Petrum apostolorum principem, et nobiscum habere dilectionem, et in omnibus apostolicis consentire censuris. Litteras igitur vestrae nobilitati transmittimus, et per eas societatem sanctorum apostolorum et nostram vobis damus, orantes misericordiam illius qui est Dominus omnium, et rex super omnia solus, ut ipse vos participem faciat ex omnibus, si qua sunt coram Deo, bonis operibus nostris: et fratres nos, ac socios in sua dilectione constituat in omni tempore amplius, ac non minorem partem nostri obsequii vobis reconsignet in suo regno, quam nobismetipsis provenire optamus. Erimus etiam deinceps pro vobis sine dubio orantes assidue, ut ipse Deus vobis subjiciat hostes et inimicos qui contra vos voluerint insurgere, et confirmet vos in paterno solio et propria haereditate. At beatus Petrus sit vobis custos et adjutor semper in omni tribulatione. Claret enim Anglorum reges pro reverentia et devotione quam exhibuerunt beato Petro, gloria et honore floruisse, ac ipsius patrocinio famosos triumphos obtinuisse: cujus beati apostoli meritis, vestro desiderio et voluntati omnipotens Deus praestet effectum, et confirmet vobis paterni regni imperium, et tribuat pacis incrementum: et post praesentis vitae decursum, perducat ad aeternum permanentis gloriae imperium. Renovamus ergo, et confirmamus, ac augemus vobis privilegia vestra, scilicet ut absoluti sitis ab illo voto quod timebatis, et ab omnibus aliis peccatis et iniquitatibus vestris, auctoritate illius qui me, licet indignum, suae sanctae praeesse voluit Ecclesiae. Praeterea illi loco, quem sub nomine sanctae poenitentiae constituendum et meliorandum suscepistis, quoniam, ut fertur, primo antiquitus consecrationem a beato Petro accepit, cujus, licet indigni, vicarii sumus, et quia regia antiquitus sedes est, ex auctoritate Dei et sanctorum apostolorum, atque hujus Romanae sedis, et nostra, concedimus, permittimus, et solidissime confirmamus, ut amplius in perpetuum regiae constitutionis et consecrationis locus sit, atque repositorium regalium insignium, et habitatio perpetua monachorum, qui nulli omnino personae nisi regi subdantur, habeantque potestatem, secundum regulam sancti Benedicti, per successiones eligere ex se idoneos abbates: neque introducatur per violentiam extranea persona, nisi quam concors congregatio esse praeelegerit. Absolvimus etiam eum locum ab omni servitio et dominatione episcopali, ut nullus episcopus illuc introeat ordinaturus, aut praecepturus aliquid, nisi ex petitione et consensu abbatis et monachorum. Et habeat idem locus liberum procinctum, id est ambitum et coemeterium mortuorum circa se, absque episcopali vel cujuslibet respectu vel exactione, et omnia quae ad libertatem et exaltationem illius loci ad honorem Dei pertinentia per nostram auctoritatem accedere possunt, hilari atque promptissima voluntate concedimus. Possessiones autem quas antiqui reges seu quicunque alii homines, vos quoque, et vestri barones, ad eumdem locum contulistis, et chartas quae ex eis factae sunt, divina et nostra auctoritate roboramus, et ratas ac stabiles esse decernimus; et infractores earum, vel invasores, vel diminutores, aut dispersores, venditores etiam, aeterna maledictione cum Juda proditore damnamus, ut in beata partem non habeant resurrectione, sed a beato Petro apostolo se judicandos sciant, quando sedebit cum suis coapostolis judicans duodecim tribus Israel. Vobis vero et posteris vestris regibus committimus advocationem et tuitionem ejusdem loci, et omnium totius Angliae ecclesiarum, ut vice nostra cum consilio episcoporum et abbatum constituatis ubique quae justa sunt, sciente pro hoc vos recepturos mercedem ab eo cujus regnum et imperium non desinet nec minuetur in saeculum. Valete
[ al per]