EPISTOLA PRIMA. LULLUS DALHUNO.  (  Anno Domini  752.)
Reverendissimo fratri Dalhuno, jam dudum magistro Lullus indignus diaconus, sine praerogativa meritorum diaconatus officio fungens, optabilem in Domino salutem.
Almitatis tuae clementiam intimis precibus flagito, ut meae mediocritatis carinam fulcire digneris tuis almis oraminibus, quatenus tuarum orationum intercessionibus, seu pelta protectus, ad portum salutis pervenire merear, et piaculorum meorum in hoc terreno ergastulo veniam consequi, sicut jam praeterito anni circulo, per Denewaldum fratrem nostrum, litterarum mearum portitorem, deprecatus sum. Ergo vilium munusculorum transmissio schedulam istam comitatur non tam digna quam devota mente directa. Similiter obsecro ut mihi Aldhelmi episcopi aliqua opuscula seu prosarum, seu metrorum, aut rhythmicorum, dirigere digneris ad consolationem peregrinationis meae, et ob memoriam ipsius beati antistitis; et mihi per aliqua verba tuae affabilitatis, indica, quid de istis valeat precibus tua fraternitas perficere, quae inhianter audire satago. Bene valentem te et proficientem in prosperitate dierum, et intercedentem pro me exopto longis temporibus. Fama est fictilibus coenasse Agathoclea regem. Atque abacum Samio saepe onerasse luto. Fercula gemmatis cum poneret aurea vasis, Et misceret opes pauperiemque simul. Quaerenti causam respondit: Rex ego qui sum Sicaniae, figulo sum genitore satus. Fortunam reverenter habe, quicunque repente Dives ab exiguo progrediere loco.