LIII.  Alexandri II papae privilegium pro monasterio S. Sylvestri Nonantulani.   (Anno 1067.) [TIRABOSCHI,  Storia della augusta badiadi Nonantola,  tom. II, p. 196, ex autographo in arch. Nonant.]
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, LANDULFO, venerabili abbati monasterii Sancti Sylvestri apud Nonantulam constituti, suisque successoribus, necnon universae congregationi sub eodem aeterno regi militanti perpetuam in Domino salutem.
Quemcunque ad laudem Redemptoris nostri Domini Jesu Christi pertinere et ad stabilitatem venerabilium locorum respicere noscuntur cum magnae sollicitudinis studio convenit nos apostolica et rationabili censura procurare, quatenus ex hoc juges eidem propitiatori nostro carminum persolvantur laudes, et nobis, qui licet immeriti divina tamen gratia proveniente apostolici regiminis curam gerimus, opima in sidereis arcibus remunerationis praemia concedantur. Igitur quia religio tua, dilectissime fili Landulphe venerabilis abba, postulavit a nobis, quatenus monasterium Sancti Sylvestri, cui Deo auctore praeesse dignosceris, apostolicae auctoritatis juxta formam antecessorum nostrorum privilegio muniremus, justae petitioni tuae libenter annuimus. Cum enim in Mediolanensi Ecclesia, naturali videlicet matre nostra, unicam et specialem ab ipso primaevae aetatis tyrocinio charitatem invicem servaverimus, multo nunc vigilantius eamdem tibi convenit nos charitatem impendere, quam non solum in nostra sed etiam sanctae Romanae Ecclesiae fidelitate constat ardenti desiderio excrevisse. Nos itaque inclinati devotionis tuae precibus eidem venerabili monasterio ejusque abbatibus qui pro tempore fuerint auctoritate beati apostoli, cui a Domino Deo tradita est potestas et interpellandi ac solvendi, firmissimam stabilitatem nostrae censurae apostolicae concedimus, confirmantes et promulgantes vestrum venerabile monasterium massas, fundos, casales, cortes, castella, casas atque familias, servos . . . . . les simulque reliquis rebus et possessionibus, frugibus, decimationibus, aquimolis, olivetis, et quidquid in quibuscunque locis habere, vel tenere videtur, et ex hoc nunc legaliter ei donatum sive datum fuerit, aut quolibet modo juste evenerit, tenere et possidere sine qualibet controversia perpetuis temporibus valeat; et nulli unquam liceat regum, episcoporum, ducum vel aliorum magnae parvaeque personae, in praedicto venerabili monasterio vel in eis, quae eidem monasterio pertinere noscuntur, quocunque modo incumbere, vel invasionem facere . . . . . quispiam sacerdotum ibidem praesumat missarum solemnia celebrare, nisi ab abbate vel congregatione loci fuerit invitatus, et neque episcopus, neque abbas aliquis, comes, seu vicecomes, vel quaelibet magna parvaque persona in praefato monasterio vel in ejus cellis, vel ecclesiis mansiones facere vel expensas repetere aut aliquid per potestatem servitium praeter peregrini et legitimi hospites, et neque colloquium qualecunque aut placitum in ipso monasterio, aut in ejus praenominatis cellis tenere quis audeat nisi abbate fuerit invitatus. Quatenus hoc quod ad laudem Dei et stabilitatem praedicti monasterii statuimus firma stabilitate permaneat. Interdicentes omnino episcopo Mutinensi, in cujus parochia esse videtur praedictum monasterium constitutum, ut nihil contra tenorem praesentis decreti pia postulatione indulti quidquam attentet . . . neque aliquando . . . baptismales ecclesias sibi vindicet, neque ipse suique successores praesumant prohibita contingere, sed neque missarum solemnia ibidem persolvere praesumant nisi ab abbate suprascripti monasterii fuerit invitatus, neque ordinationem sacerdotum, abbatum, episcoporum in praefato monasterio vel ejus jure quod nunc habet aut suo clero agere audeat, nisi, ut praelatum est, ab abbate fuerit evocatus. Chrisma igitur vel quidquid ad sacra mysteria petinet, si a parte vestra . . . . . a quibuscunque providerit praesulibus, concedimus . . . . . Sed neque decimas usquam dare concedimus nisi ecclesiis supradicti venerabilis monasterii ad nostram . . . . . . . . . . . . . . Sed et hoc statuimus et inviolabili sanctione de apostolica auctoritate firmamus, ut nullus aliquando in praedicto monasterio de aliis monasteriis seu quibuscunque ecclesiis in quibus. . . . . . . . . . . . . . . defunctus fuerit, de propria semper congregatione eligatur abbas, si ibi idoneus inventus fuerit; qui ab omnium monachorum consensu ibi constituatur ad augmentum et. . . . .. . . . . . . . . . . . . nihilominus omnibus . . . . . . . . . interdictione prohibemus aliquam scripturam vel confirmationem de praedicti monasterii rebus vel de praenominata abbatia quoquo ingenio contra hoc nostrum praeceptum petere, si quae igitur scriptura vel petitio impetrata fuerit aut in reliquo apparuerit, has irritas esse vacuasque omni robore jubemus. Si quis praeterea, quod non credimus, praesumpserit hoc nostri apostolici privilegii statum in aliquo transgredi aut contemnere, sciat se auctoritate beatorum Petri et Pauli apostolorum principum . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . atque Juda traditore Domini nostri Jesu Christi aeterni incendii suppliciis deputatus, a regno Dei penitus segregatus . . . . . . . . . . ad dignam satisfactionem . . . . . . . . .. . . . . . servatus et . . . . . . . .. . . . misericordissimo Domino nostro benedictionis gratiam et vitam perpetuam consequatur. Datum Lucae VII Idus Julii, per manus Petri sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi ac bibliothecarii, anno VII pontificatus domni Alexandri papae secundi, videlicet anno Dominicae Incarnationis millesimo sexagesimo septimo, indictione quinta. SIGILLUM AVULSUM.