EPISTOLA V. AD ARCHIEPISCOPUM MEDIOLANENSEM [  Ger ., AD MEDIOLANENSES]
Fraternae mortis crimen incurrit, quisquis cum potest frater fratrem a morte minime defendit. Nos quoque qui excellentiae vestrae summum discrimen audivimus, summi reatus poenam incurrimus, si tacemus; Domino per Prophetam terribiliter testante quod profecto sanguinem fundit, qui impiorum iniquitatem tacendo dissimulat. Audivimus enim, quod valde miramur, quod sacri apud vos ordines pecuniis distrahuntur, dum quicunque tale aliquid attentaverit omnino haeretici comprobentur. sancto Spiritu per Gregorium intonante quia « quiquis per pecuniam ordinatur, ad hoc ut fiat haereticus promovetur. » Et ut nostrae hujus paginulae non praesumptionem sed timoris causam fuisse monstremus, beatus idem prosequitur: « Quisquis contra simoniacam et neophytorum haeresim pro officii sui loco vehementer non arserit, cum eo se non dubitet habiturum portionem, qui primus commisit hoc piaculare flagitium. » Quibus in verbis cum haeretica, et simoniaca, et neophytorum haeresis exprimatur, quod etiam morte dignissimum crimen sit apertissime declaratur, protestante per Augustinum divino oraculo, ac dicente: « Firmissime tene, et nullatenus dubites, omnem haereticum, vel schismaticum, quamvis multas eleemosynas faciat, vel etiam pro Christo sanguinem fundat, cum diabolo et angelis ejus aeterni ignis incendio mancipandum, nisi ante finem hujus catholicae vitae fuerit incorporatus et reintegratus Ecclesiae. » Hinc est quod Dominus vendentes et ementes de templo ejecit; Dathan, et Abiron ambientes terra glutivit; Simonemque tentantem Petrus damnavit, omnesque simoniacos ecclesiasticis jaculis Petrus perpetuo anathemate condemnavit. Et turpe nimium est, ut in plenissimum jam vigorem confirmata Ecclesia tam ferali inimico succumbat; ideoque in primordio suae infantiae tanta virtute triumphabat. Si quis autem objecerit, non consecrationes, sed res ipsas, quae ex consecratione proveniunt, vendi; videtur quidem aliquid dicere, nihil autem penitus sapere
Nam cum corporalis Ecclesia, aut episcopus, vel abbas, aut tale aliquid sine rebus corporalibus et exterioribus in nullo proficiat, sicut nec anima sine corpore temporaliter vivit. Quisquis eorum alterum vendit, sine quo alterum habere non provenit, neutrum non venditum non derelinquit. Quam tamen objectionem sacer penitus canon exterminat, cum procuratorem vel defensorem Ecclesiae vel regulae subjectum per pecunias ordinari prohibeat, ut interventores quoque tanti sceleris anathematis mucrone succidat. Quid plura? si anathematizati et excommunicati, et ut vere haeretici simoniaci et neophyti a numero sunt fidelium Ecclesiae separati, quis non videat quod hujusmodi sacerdotum aut clericorum missae et orationes Dominum ad iracundiam super populum provocent, quem placari talibus credebamus? Scriptum est enim: Omne quod non est ex fide, peccatum est ; et ut veri sacrificii locus extra catholicam Ecclesiam non est; unde et dicitur: Haereticum hominem post primam et secundam correctionem devita . Quomodo ergo tales episcopos, abbates vel religiosos clericos devitamus, si eorum missas audimus, cum quibus, si vel simul oramus, excommunicationem subimus? Quos quidem sacerdotes esse saltem credere omnino errare est, cum Petrus Simoni dicat: Pecunia tua tecum sit in perditionem; quia existimasti donum Dei pecuniis possidere . Ubi cum existimasti dicitur, patet quia non pro eo quod fecerit, sed quia facere se posse crediderit condemnatur, cum tamen minus sit existimare quam credere. Cum itaque haereticum qualemcunque esse, sit certa et indubitata damnatio, quid valet Arianos, Sabellianos, Photinianos, impiosque Manichaeos pene orbe pepulisse, si simoniaca et neophytorum haeresis, quae ut beatus Gregorius dicit, « ante omnes in sancta Ecclesia diabolica fraude surrexit » quasi prima et maxima Ecclesiae castitatem foeda nimium pollutione contaminetur? Igitur in Dominum et propter Dominum vestram excellentiam et omnes fideles Christi rogamus et obtestamur, si habere partem in Christo cupitis, summopere instate, ut tam saeva pestis, quae in universos jam populos usquequaque saeviendo aeterna morte multavit, vestra auctoritate et exemplo penitus destruatur, ne ulterius, quod absit, in Spiritum peccare, neque hic, neque in futuro saeculo remittatur.
(Rom. XIV, 23) (Tit. III, 10) (Act. VIII, 20)
[aeternae] [ Deest frater] [Domino prophetante] [acceptaverit] [praesumptionis] [aeterna] [Magum] [ Deest vox Petrus] [de quo] [ Deest vox corporalis] [nos] [ Deest non] [a Deo] [et] [iterum] [reliquos]