EPISTOLA LVII. SUGERII AD LUDOVICUM REGEM.  Adjurat eum ne post terminum Paschae vel modicum in partibus Orientis demoretur; tunc scribit de pecunia soluta militibus Templi et comiti Viromandensi, ac de rancore in reginam Alienoram dissimulando.
Glorioso Dei gratia regi Francorum et duci Aquitaniae LUDOVICO, charissimo domino nostro, SUGERIUS Beati Dionysii abbas cum toto fratrum sibi grege commisso, orationum devotionem, et integram servitii fidelitatem.
Quantis et quam lacrymosis suspiriis gravissimam personae vestrae nobis absentiam prosequamur, quantis et quam devotis orationum postulationibus prosperitatem vestram et salutem, charissime domine, Domino Deo commendemus, explicare nullo modo valemus. Quae etenim adeo dura mens, quod tam ferreum pectus, quod tam longa et intolerabili tanti et tam piissimi domini non moveatur absentia! quae cum in dolore coeperit, in timore perdurat, defectus horrore terret. Nam quoties regiae majestatis ingenitam nobilitatem, venerabilem morum industriam, animositatem cum ad omnes, tum ad nos praecipue piissimam memoramus, aut ante vos aut vobiscum deficere desideramus. Si enim superessemus, de quanto in quantum mutaremur, nulla alia est comparatio, quam si de coelo in abyssum corrueremus. Redeat igitur ad cor ingenitae bonitatis consueta propitiatio, et quod etiam belluae naturaliter faciunt, diligentes se diligat, fideles et praecordiales amicos enecare erubescat, ut quos exeundo terrore nimio contrivit, redeundo saltem post tanta pericula, post tantas et innumerabiles diversarum mortium passiones, sufficienti solatio resuscitet. Ut autem totius regni tui tibi voce loquar, quid est, charissime rex et domine, quare nos fugis? Nonne qui oderunt te oderam, et super inimicos tuos tabescebam? Qui cum te et nos tuos tanquam te diligere deberes, quod neutrum videris, diligere magis dolemus. Siquidem cum in Orientis partibus acerrime laboraveris, multa et pene intolerabilia mala sustinueris, post reditum baronum et optimatum regni, qua duritia vel potius crudelitate inter barbaros remanere praesumpsisti? Redierunt regni perturbatores, et tu qui defendere deberes, quasi captivatus exsulas, ovem lupo tradidisti, regnum raptoribus exposuisti. Rogamus igitur celsitudinem tuam, pulsamus pietatem, adjuramus benignitatem, et per eam qua invicem obligati sumus fidem obtestamur, ne post transitum Paschae ibi vel modicum demoreris, ne reus professionis et juramenti, quod in susceptione coronae regno fecisti, in oculis Dei appareas. Nos autem sicut angelum Dei vos exspectantes, ubicunque necesse fuerit procedere, necessaria quaeque praeparare parati erimus. Conservet Rex regum et Dominus dominorum personae vestrae incolumitatem sibi et nobis. Pecuniam quam vobis mittere disposueramus, secundum praeceptum vestrum fratribus Templi deliberavimus. Similiter et comes R. quidquid vobis accommodaverat, tria scilicet millia librarum, exceptis ducentis, in plenitudinem accepit. Terra vestra et homines bona pace Deo opitulante gratulantur. Causas et placita vestra, tallias et feodorum relevationes, victualia etiam sperantes in reditu vestro reservamus: domos vestras et palatia integra servare, diruta reparare facimus; solo domino egent. Senex eram, sed in his magis consenui, pro quibus omnibus nulla cupiditate, nullo penitus modo, nisi amore Dei et vestro me consumpsissem. De regina conjuge vestra audemus vobis laudare, si tamen placet, quatenus rancorem animi vestri, si est, operiatis, donec Deo volente ad proprium reversus regnum et super his et super aliis provideatis.
[RADULFUS]