XXIII.  S. Leo I  X  monasterium Laureshamense, petente Heinrico imperatore, tuendum suscipit, bonaque ejus confirmat.   (Anno 1049.) [Mansi,  Concil.,  XIX, 691.]
Leo IX episcopus, servus servorum Dei, dilectissimo eis domino UDALRICO, religioso abbati venerabilis Lauressamensis Ecclesiae, et per te in eodem venerabili monasterio tuis successoribus in perpetuum.
Quoniam concedenda sunt quae rationabilibus desideriis pertinere noscuntur, nostri apostolatus auctoritas ad roborandam piam devotionem sancta loca construentium in praestandis privilegiis debet minime abnegari. Igitur, quia excellentia spiritualis filii nostri domini H. piissimi imperatoris Augusti postulavit a nobis quatenus monasterium N., quod constructum esse certum est a piissimis imperatoribus Carolo Magno et filio ejus Ludovico eorumdemque successoribus, ubi modo venerabilis abbas N. regulari institutioni praeesse videtur, privilegii sanctae Romanae et apostolicae sedis modis omnibus decoretur, scilicet ut nullius juri et ditioni submittatur: ideo piis desideriis spiritualis filii nostri faventes, hac nostra apostolica auctoritate decernimus id ipsum praefatum monasterium et modo et usque ad finem saeculi sub patrocinio sanctae Romanae et apostolicae matris Ecclesiae, cum omnibus quae ad illud pertinent, permanendum. Decernimus igitur, sub divini judicii obtestatione et beati Petri apostolorum principis, nostraeque humilitatis interdictione, ut nullus in aliquo gradu constitutus, vel in quolibet ordine et ministerio, audeat moleste causis ejusdem monasterii incumbere, aut de rebus aut possessionibus quoquo modo auferre aut alienare, seu ipsos monachos inibi Deo servientes inquietare praesumat, nec quamlibet malitiam et jacturae molestiam ibidem inferre conetur, dum profecto illud, ut saepe praedictum est, firma stabilitate et jurisdictione, sub patrocinio sanctae nostrae Romanae matris Ecclesiae permanendum sancimus. Addimus praeterea post obitum abbatis ut nemo ibidem abbatem constituat, nisi quem consensus et communis voluntas fratrum ibidem regulariter viventium ex ipsa congregatione elegerit, nullumque praemium sive donum pro consecratione illius abbatis, qui tunc temporis fuerit, praesul accipere contendat; et si eum gratis ordinare noluerit, vel a nostra Romana matre Ecclesia, vel a quolibet venerabili episcopo nostra auctoritate ordinetur. Promulgantes nempe, et hoc auctoritate beatissimi Petri apostolorum principis, coram Deo et terribili ejus futuro examine, per hujus nostri apostolici privilegii constitutionem sancimus ut universa quae ab antecessoribus successoribusque nostris in rebus mobilibus et immobilibus concessa sunt, nec non et possessiones quae a regibus et principibus seu quibuslibet Christi fidelibus collatae sunt, fuerintve in posterum, inconcussa stabilitate ad jus et dominium sancti Nazarii martyris perpetuis temporibus perseverent, nec licentia sit, ut dictum est, ex omnibus ejusdem monasterii pertinentibus cuiquam vel magnae vel parvae personae diripere quidquam vel auferre, ut profecto ad Dei laudem securum et tranquillum juste id quod subjectum juri et patrocinio fuit decrevimus, bene dotatum et in melius dotandum permaneat. Si quis autem, quod non optamus, nefario ausu praesumpserit haec quae ad honorificentiam Domini Dei et Salvatoris nostri pro stabilitate ipsius monasterii et quiete monachorum statuta sunt, transgredi, sciat se anathematis vinculo innodatum, et cum diabolo et omnibus impiis eum incendii atrocissimo supplicio deputatum. At vero qui pio intuitu custos et observator eorum exstiterit, omnimodae benedictionis gratiam, omniumque peccatorum suorum absolutionem et indulgentiam, et coelestis vitae beatitudinem cum sanctis et electis a misericordissimo Domino Deo nostro consequi mereatur in saecula saeculorum, Amen. Data XI Kal. Novembr. per manus Petri diaconi et bibliothecarii et cancellarii sanctae apostolicae sedis, anno domni Leonis P. primo. Indict. III.