EPISTOLA CVI. AD EUMDEM.
THOMAS Cantuariensis archiepiscopus, ROTRODO Rothomagensi archiepiscopo et ejus suffraganeis.
Sacrorum canonum auctoritate praecipitur, ut quilibet episcopus excommunicatorum suorum nomina denuntiet vicinis episcopis; qui suis parochianis indicent, ut ipsis excommunicatis aditus ecclesiasticus ubique praecludatur, et excusationis causa omnibus auferatur. Nam qui etiam illis, qui se conqueruntur injuste ligatos, ante utriusque partis justam examinationem scienter communicaverint in oratione, au cibo vel potu, aut osculo vel etiam Ave dixerint, aut sermonis commercium exercuerint, nisi qui ad eornm conversionem debeat pertinere, juxta sacram canonum institutionem, cui ex proposito impium, et pertinaciter obviare haereticum est, excommunicationi simili subjacebunt. Scienti constitutiones Ecclesiae loquimur et tenenti, qui zelum legis habens docet eum praetimeri, qui corpus et animam potest mittere in gehennam. Nec diffidimus, quin apostolicae sedis decreta, quorum observationem in ipsa consecratione professio pontificis exprimit, saecularium potestatum praeferatis edictis. Nec persuaderi potest, quod humanus dies prudentiam sanctitatis vestrae possit impellere, ne contemplatione cujuscunque damni vel commodi imminentis, velit cum aliquibus criminosum iniquitatis inire consortium. Audivimus autem, et quasi certum tenemus, quod excommunicati nostri, quos ex justis et manifestis causis, urgente necessitate officii, et persuadente ratione juris excommunicavimus, ad provinciam vestram frequenter accedunt. Unde nostrum et vestrum praecaventes periculum, eos secundum Ecclesiae normam nominibus propriis curavimus designare, ne ex eorum participatione labem damnationis commissa vobis Ecclesia contrahat. Haec autem sunt eorum nomina: Gilbertus Londoniensis episcopus, etc. Denuntiamus ergo vobis ex parte domini papae et nostra, quatenus, prout canonum censura praescribit, eos studiosius evitetis, et per provinciam vestram denuntiatione publica faciatis a cunctis fidelibus evitari. Sunt et alii solemni vocatione citati a nobis, quos auctore Deo in die Dominicae ascensionis excommunicabimus, nisi interim condigne satisfacere curaverint Ecclesiae Dei, quam laeserunt, et nobis: sunt Gaufredus Ridel Cantuariensis archidiaconus, Robertus vicarius ejus, Ricardus de Ivelcestre, Ricardus de Luci, Adam de Cirringis, et Wuillelmus Giffard. Eos quoque simili sententia condemnavimus et excommunicavimus, qui bona Cantuariensis Ecclesiae et clericorum nostrorum sive ex mandato domini regis, sive ex propria temeritate occupaverunt, aut qui in proscriptionem innocentium, aut depopulationem pauperum Ecclesiae Christi malignis consiliis et delationibus, et versutiis ejusdem domini nostri regis animum instigaverunt, aut nuntios domini papae et nostros, ne prosequantur Ecclesiae necessitates, impediunt, donec resipiscant, et condigne satisfaciant. Nec se quisquam fraudulentia verborum, aut praetextu subreptae absolutionis, aut innocentiae conetur excusare; quia impoenitentes aut persistentes in scelere, aut voluntate peccandi, non apostolus, non angelus, non quaecunque potestas potest absolvere coram Deo, qui eos judicii severitate condemnat, quos Ecclesia Satanae tradit. Diu, et utinam non nimium, tantas Christi injurias et contumelias dissimulavimus, exspectantes ut patientia nostra fructum poenitentiae operaretur in illis; sed quia superbia et impietas eorum ascendit semper, de caetero potestate divinitus collata utemur, Deo propitiante, sedis apostolicae auctoritate muniti contra appellationum subterfugia, et malignantium tergiversationes.