XXXVII.  Gregorii papae VII privilegium pro monasterio S. Crucis Kimperlegiensis.   (Anno 1078.) [  Gallia Christiana  vet. edit, tom. IV, p. 553.]
GREGORIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto in Christo filio BENEDICTO, abbati monasterii Sanctae Crucis in Britannia siti, in villa quae dicitur Avantot, suisque successoribus ibidem regulariter viventibus, et monachis in perpetuum
Britannia, sicut nonnulli gentis nostrae testantur, non solum ab imperatoribus, verum etiam ab ipsis habitatoribus, tutelae et defensioni sanctae Romanae Ecclesiae commissa est. Verum antecessores nostri in hac causa, sicut in multis aliis, adeo negligentes fuerunt, ut amor, et promissio apostolicae tutelae, et pristina devotionis nostrae intentio, in injuriam et pene quasi in ablutionem utrinque devenerint. Nos itaque, Deo auctore, haec quae hactenus neglecta sunt ad memoriam satagimus reducere, et tanto sollicitius circa salutem et honorem patriae vestrae procuramus studium impendere quanto, sicut jam diximus, beati Petri patrocinio gentem vestram pro devotione colla submisisse cognoscimus, et licet universaliter quod a nobis requiris, charissime fili, Britanniae debeamus, specialius tamen ad liberationem et tutelam monasterii tui munimen auxiliumque praetendimus. Unde, secundum tenorem postulationis tuae, monasterium cui tu, Deo auctore, praeesse dignosceris, sub tutela et defensione apostolicae sedis cum tota insula quae vocatur Guedel, vel alio nomine Bella Insula; quae, cum aliis possessionibus quae juste sibi pertinere videntur, suscipientes, hujusmodi sibi privilegia praesenti auctoritatis nostrae decreto indulgemus, concedimus atque firmamus, statuentes nullum regum, imperatorum, antistitum, nullum quacunque dignitate praeditum, vel quemcunque alium audere de his quae eidem venerabili loco a quibuslibet hominibus de proprio jure jam donata sunt vel in futurum, Deo miserante, collata fuerint, sub cujuslibet causae occasionisve specie minuere vel auferre, et suis usibus applicare, vel aliis quasi piis de causis pro suae avaritiae excusatione concedere; sed cuncta quae ibi oblata sunt, vel offerri contigerit, tam a te quam ab eis qui in tuo officio locoque successerint, perenni tempore illibata et sine inquietudine aliqua volumus possideri, eorum quidem usibus, pro quorum sustentatione gubernationeque concessa sunt, modis omnibus pro futura. Haec igitur omnia quae hujus praecepti decretique nostri pagina continet, tam tibi quam cunctis qui in eo quo es ordine locoque successerint, in perpetuum servanda decernimus. Si quis vero imperatorum, regum, ducum, marchionum, comitum, sacerdotum, clericorum, judicum, ac saecularium personarum hanc constitutionis nostrae paginam agnoscens, contra eam temerario ausu venire tentaverit, admonitus semel et iterum, usque tertio per convenientes inducias, si non resipuerit atque praedicto monasterio non satisfecerit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat; et nisi ea quae ab illo sunt male ablata restituerit, vel digna poenitentia illicite acta defleverit, a sacratissimo corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi alienus fiat, atque in aeterno examine districtae ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco sua jura servantibus, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonae actionis percipiant, et apud districtum Judicem praemia aeternae pacis inveniant. Datum Laterani VIII Kal. April. per manus Petri S. Romanae Ecclesiae presbyteri cardinalis et bibliothecarii, anno V pontif. domini Gregorii VII papae, indict. prima.
( sic )