EPISTOLA LXVII. AD EUMDEM.
Venerabili domino et fratri WILLELMO, Dei gratia sanctae Romanae Ecclesiae cardinali presbytero, THOMAS eadem gratia Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, ac miserabilis exsul, salutem, et sic agere ut vivat in Domino.
Non credebam me tibi venalem proponendum emptoribus, ut de sanguine meo comparares tibi compendium de pretio iniquitatis, faciens tibi nomen et gloriam. Alias tibi curandus esset proventus, si non status tui nimis periculosi oblitus, fortunae ludibria pensares dissimiliter. Sed forte ut id ageres efficacius, fortunam meam praesentem in consilio habuisti, cujus dum tristia spectas, laetiora quandoque sperare debueras. Alternae enim sunt rerum vicissitudines, et sicut de successibus prosperis lapsus est facilis, sic et in contrarium. Nec prudentiam tuam latere credo, licet hoc experimento non senseris, nihil esse tam firmum, cui non sit periculum e vicino, sic et versa vice. Haec idcirco tibi scribo, ut subitos fortunae casus diligentius de caetero examines, examinatos observes, observatis indulgeas. His certe casibus exponenda non fuerat Petri navicula, quae, etsi saepius concuti, convelli non novit; quae, etsi pluries jactata fluctibus, non submersa consurgit. Hujus itaque si veri piscatoris, si optimi gubernatoris verus vis esse discipulus, nauta bonus, sicut serenitatis gratiam multoties tibi fecit aura serena, sic impetuoso turbini, invalescenti tempestati omnes ingenii tui vires, teipsum etiam animo forti sub omni discrimine opposuisse debueras. Si enim de manu ejus gratanter suscepisti pacifica, cur non patienter tolerabis adversa, forte ad momentum exspiratura? Sic et magister ille Petrus Princeps apostolorum resistendo principibus, non cedendo, sed dissipando pacem iniquitatis sanguine suo, nomen meruit in terris, et in coelis gloriam. Sic crevit vigor Ecclesiae, cum crederetur exstingui. Haec etiam in summa tibi opto, sic agas feliciter, ut vivas in Domino. Vale, ut et inde melius valeam.