EPISTOLA CCXCIV. AD . . . . .
Moris esse solet amantium, ut rei dilectae mentionem nunquam audire fastidiant, qui, potius ex ipsa confabulandi frequentia, humanus affectus circa rem quam diligit, amplius inardescat.
Quae ad honorem Dei et utilitatem sanctae Ecclesiae in usus pauperum devotione fidelium collata sunt, eis nequaquam cuiquam temeritate sunt auferenda, sed eis potius observanda sunt et augenda. Ex quo vestrae personae notitiam habuimus, vobis propensiori charitate adhaesimus, et ad vestrum honorem quoties se opportunitas obtulit, attenta sollicitudine operam dedimus. Inde est, quod ea quae litteraturae et honestati vestrae honores accumulare videntur, discretioni vestrae confidenter suggerimus. Rogamus itaque omnifarie et monemus diligenter, quatenus D. diligatis, et ad ipsius profectum totis viribus intendatis. Siquidem plurimum commendationis et favoris vestra consequetur honestas, si tantae honestatis et tam profundae litteraturae virum, quem eloquentiae pulchritudo venustat Ecclesia Londoniensis acceptum habet, et valde commendat, charum habueritis et studueritis exaltare. Provideatis ergo ei quemadmodum deceat dantem et accipientem, ne forte si ejus tam laudabilia merita irremunerata remanent, famae vestrae inde merito detrahi posset.