184  EPISTOLA CXXVII. AD ODON. PRAESULEM.
Unice singulariterque dilecto praesuli Odoni Lupus plurimam salutem.
Maximis pluribusque vestris beneficiis adjutus, securus ad vos decurro, his etiam usurus quae per nuntios meos vos praebiturum esse mandastis. Verum, quia non misistis equum, nec idoneum qui me exolutim ferret habebam, navi ad vos, si Deus vult, cursum tenebo. Ergo vestra indulgentissima pietas, quae me gratis et ultro fovendum recepit, navi egressum ne patiatur durioris equi succussatura vexari. Locum ubi tendamus vobis vicinum et congrua equis pabula cum vestris, sicut mandare dignati estis, vos procuraturum non dubito. Cursor noster, donec veniamus , pauperis apud vos locum implevit: et, si permissus fuerit, observabit fragmenta, ne pereant; pocula etiam, ne gratiam amittant humore, siccabit.
(quod opinor futurum, suffragante
Dei clementia, Kal. Junii)