EPISTOLA CLXXXV. AD LUDOVICUM REGEM FRANCORUM.
Dilecto domino suo LUDOVICO, Dei gratia illustrissimo regi Francorum, THOMAS Cantuariensis Ecclesiae minister humilis, salutem et utriusque vitae beatitudinem.
Susceptis et lectis vestrae sublimitatis litteris, manifesta percepimus vestrae liberalitatis et dilectionis erga nos indicia. Quanquam, ut verum fateamur, ad obtinendum quae sponte offertis, merita non praecesserint, scimus quidem et certi sumus quod propriae ingenuitatis vestrae ductu plurimum nos dilexistis. Ipse, qui omnium bonorum est retributor, vobis retribuat; et nos quidem pro facultate nostra parati sumus, et secundum Deum et secundum homines, omnibus quibus poterimus obsequiis vestrae benignitati respondere. Verum, cum semper vestram experti simus in nobis liberalitatem, nunc tandem eam pleniorem et gratiorem comperimus, cum nos in desolatione nostra per litteras vestras visitare dignati fuistis; et nobis, si oportuisset, vestrae consolationis refugium exposuistis. In verbo isto acquisiistis vobis si quid residuum erat cordis nostri, et totum illud vobis obnoxium reddidistis, et spem nostram roborastis. Non est enim homo mortalis, praeter dominum meum regem Angliae, in quo magis confidamus quam in vobis, de bono et honore et subsidio, si nobis oportuerit, licet nunquam meruerimus. Verumtamen inter dominum meum regem et nos verbum actitatum est de pace, et speramus quod Deus inclinabit animum ejus et avertet vias ejus a nobis. Vos autem, si vobis placet, si contigerit cum eo loqui, arguite eum quod ipse unquam credidit aliquid sinistrum de homine qui tantum et tam fideliter ei servivit, et qui eum semper vero affectu dilexit, et cui ipse tantum honorem contulit. Vos autem, charissime domine, imperate nobis, si quid unquam ad honorem vestrum et placitum facere possimus, quia non est homo in mundo, qui libentius illud faceret quam nos.