EPISTOLA XI. AD JOANNEM ARCHIEPISCOPUM LUGDUNENSEM.
JOANNI Dei gratia Lugdunensi archiepiscopo, ALANUS prior Cant. Eccl., salutem.
Inter eos quos adhuc superstites filios enutrivit et exaltavit, Lugdunensem archiepiscopum praecipuum habet et reputat mater Britanniarum sancta Cantuariensis Ecclesia. In suis quidem angustiis et perturbationibus, quibus continue affligi compellitur, hujus filii toties experta fidem, devotionem et efficacem industriam, de caetero habet certiorari talem et tantum filium immemorem esse non posse illius dulcedinis quam a maternis diutius suxit uberibus, inter quae etiam a cunis coaluit. Absit igitur, absit a fide et devotione tanti alumni, qui se toties certis objecit periculis pro defensione matris suae, ut vel suspicetur de eo quod velit partem ponere cum his, qui ipsa a quibus egressi sunt materna perturbant viscera, praecipue ubi id permodica suadet occasio, quod etsi quoquo modo licuerit minus tamen expedit, omnino autem non decet. Quamvis enim is apud quem summa rerum consistit, quasi licite auctoritate qua praeminet sub titulo adhuc ignoto et a canonum forma aliquatenus alieno possit non solum assignare, sed potius tranferre beneficium Cantuariensis Ecclesiae ad episcopum alienae provinciae et minus egentem, id tamen viderit benigna filii discretio, utrum expediat in matris confusionem ecclesiam de Einisford tanto tempore injuste ablatam et demum non sine multo labore et angustia mediante justitia evictam, a debito sui statu perturbari. Quam utique ecclesiam mater vestra monachorum deliciis non applicuit, sed usibus pauperum pio deputavit affectu. In subversione itaque pauperum Christi quos ipsa suscepit alendos, si contigerit matrem filii improbitate, quod Deus avertat, acerbius molestari, ex hujusmodi arboris radice qualis poterit fructus exoriri, perpendet citius si advertere voluerit discreta filii devotio, cum ea sola proponitur causa, quare debeant pauperes Christi spoliari, quatenus praepotens filius matrem pertransiens, cum id evenerit, quod vix semel in ista aetate poterit contingere, proprium habeat domicilium, ubi forte non plus una nocte seorsim a matre caput inclinet. Et certe pia mater vestra nondum eousque vestram dilectionem emancipatam habet. Quod nec velit nec debeat eam quam admodum charam habet et acceptam, vestri reverentiam in paratiores materni pectoris sinus recipere, cum suum sit votum et desiderium diem illum videre, quo vestri praesentia perfruens et consilio possit ab his quibus arctatur angustiis aliquatenus respirare. Sane opinionem vestram quid deceat non minus inspiciendum, cum id quod vir tantae auctoritatis posteris in exemplum reliquerit, de jure debeat ad consimilia vires resumere. Utrum vero deceat Lugdunensem archiepiscopum Cantuariensis Ecclesiae filium et alumnum pro tantillo beneficio et tali titulo vel intentione acquirendo, seu matri suae seu Christi pauperibus et infirmis hujusmodi molestiam inferre, id videat et provideat vestrae sanctitatis prudentia, cujus interest et suam apud Deum conscientiam et apud homines famam conservare illaesam. Plane nec id ignoramus sed plenius recognoscimus, quia et vobis et vestris meritis exigentibus constituimur debitores. Et licet haec quae ad praesens inter nos agitatur quaestio abierit in abyssum, non minus tamen tenemur his adesse quibus et vos tenemini, vel debito naturae vel gratia obsequii. Idcirco ut in aliquo et affectui et operi vestro respondeamus, in proposito habemus alicui de vestris sicut vobis placuerit, dare annuatim de thesauraria nostra centum solidos, donec eidem in aeque valens vel amplius alias possimus providere. Quid autem super hic vobis placuerit fieri, nobis significate.