X. RECLAMATIO ET PROCLAMATIO HINCMARI.  Qui quondam praeerat Ecclesiae Laudunensi.
Domine et summe pater patrum, et rector pontificum, Joannes nomine et meritis vocate, audi vocem proclamationis meae, et exaudi vocem deprecationis meae, compassus causae calamitatis meae. A Rhemorum archiepiscopo ad synodum sum vocatus ad Duziacum villam, quam constituit hebdomada prima mensis Augusti, et monuit me de certis causis paratum esse ibidem ut responderem. Ad quam cum festinassem, violentia hostili in medio itinere segregatus sum ab ovibus meis, privatus sum et spoliatus omnibus rebus meis, perductus sum ab eisdem hostibus usque ad praefatam villam. In qua cum consisterem, jam stabat rex Carolus ante ipsum archiepiscopum meum, tenens in manu scripturam, reputans me esse perjurum, quia Romam sine sua voluntate miserim, et imputans quod eum accusaverim. Ad quae idem archiepiscopus me respondere jussit. Cui ego respondi, quia pro his, de quibus me admonuerat in eadem synodo esse paratum ut responderem, paratus eram scriptis respondere: quae scripta prae manibus tenui, sed ipse non permisit ut synodus scripta mea susciperet, quia sibi dari jubebat, sed ego suspecto dare nolebam. De clerico autem meo, nomine Bertario, quem subito requisivit, sed requisitus non adfuit, respondi quia ipsi homines mecum veniebant, qui eum comprobaturi essent, si eis venire licuisset; sed idem archiepiscopus de his nihil me postea appellavit, sed ad accusationem regis me respondere iterum atque iterum praecipiebat. Et ego reclamavi, quia non docebat canonica auctoritas, nudatum et suis rebus spoliatum, insuper et ab hostibus detentum, respondere ullatenus debere. Sed et addidi, quia non solum suspectum, sed manifestissime illum infestum habebam. Unde et apostolicam sedem appellavi pro amore Dei et honore sancti Petri, tam de ipsa accusatione regis, quam de praejudicio quod ab ipso patiebar archiepiscopo. Legi manibus tenens auctoritates Julii papae, et Felicis papae, videlicet ea quae ipsi in eis praefigunt de appellationibus episcoporum: quae mihi servari appellando sedem apostolicam prostrato corpore expetii, sed nihil horum mea petitio obtinuit. Sed neque litterae apostolicae, quas mihi praesentialiter dederat, quoniam me vocabant, ut procrastinando venire non differrem, si status mei jacturam sustinere non vellem, quidquam praevaluerunt. Judicium praefatus archiepiscopus super me imposuit, ut ab episcopali removendus essem officio. Sed alii gemebant flebantque, inter quos nullum merebar pati inimicum. Scripta quidem ab eodem archiepiscopo ipsis imposita manibus tenentes, sed ore proferre nolentes, inviti vix verba singultiebant, aditum tamen ad sedem apostolicam minime sperantes mihi posse denegari. Unde, salvo per omnia sedis apostolicae judicio, ipsi finem lectionis terminavere. Post haec transmissus sum in exsilium, in quo per duos annos sanus, sed aliquanto tempore ferro vinctus custoditus sum. Duobus annis ferme peractis, insuper caecatus sum, et usque modo retentus, ad vos, et ad vestrae piissimae serenitatis praesentiam, mox ut venire dimissus potui protinus accessi. Nunc autem, vestram clementiam suppliciter exoro a vestra summa paternitate parari de me aequitatis judicium, cui secundum canonicam institutionem, et decreta Romanorum pontificum reservatus et reservandus sum, et fueram. Quod ob amorem Dei, et venerationem beati Petri, apud vestrae paternitatis pietatem obtinere efflagito, tum pro multitudine miseriae meae, tum pro magnitudine pietatis vestrae: quae accendatur clementissimi Redemptoris amore, qui me proprio acquisivit sanguine, et qualemcunque sancto suo sacravit munere.