EPISTOLA DX. FREDERICI IMP. AD HENRICUM REGEM.
FREDERICUS Dei gratia Romanus imperator et semper augustus, dilectissimo amico suo H. illustri Anglorum regi, salutem et indissolubilem intimae dilectionis affectum.
Cum Christus Ecclesiam suam quam pretioso sanguine redemit, unicam et indivisam beato Petro prae caeteris apostolis singulari et speciali privilegio gubernandam commiserit, constare videtur quod unus in Romana Ecclesia pontifex esse debeat, qui unius Dei et Petri vicarius, unius et universalis Ecclesiae gubernator existat. Unde nos qui unitatem colimus, et omnes unum corpus sumus Ecclesiae, nonne dolere debemus quod scissa illa tunica inconsutili, unitatis scilicet Ecclesiae, duos apostolicos in Romana Ecclesia videmur habere? Defuncto enim Adriano papa in Kalendis Septembris, cardinales, qui columnae immobiles esse videbantur, quibus sancta et catholica inniteretur Ecclesia, non quae Dei sunt, sed sua quaerentes et unitatem Ecclesiae scindentes, duos pontifices elegerunt. Pro tanta namque et tam perniciosa Ecclesiae jactura tota Italica Ecclesia conturbatur, et dissensiones schismatis ortae in capite, jam in inferiora membra defluxissent, et totum corpus Ecclesiae commaculassent, nisi nos consilio et auxilio religiosorum virorum qui Spiritu Dei aguntur, tam impudicae iniquitati, justitiae rigorem opposuissemus. Ne itaque in tantae discrimine discordiae universalis Ecclesia possit periclitari, Romanum imperium quod ad remedium tam perniciosi morbi divina clementia providit, universorum saluti debet sollicite providere, et ne tanta mala in Ecclesia Dei praemineant, futuris solerter obviare. Coadunatis etenim in unum omnibus episcopis, tam Italicis quam Teutonicis, caeterisque principibus ac viris religiosis, qui zelum Dei et Ecclesiae habere videbantur, quid facto opus esset, diligenter investigavimus. De decretis pontificum Romanorum, et statutis Ecclesiae veraciter accipientes, quod exorto schismate in Romana Ecclesia ex duorum apostolicorum electione ambos vocare, et secundum sententiam et consilium orthodoxorum litem decidere deberemus. Ex consilio itaque omnium qui aderant, episcoporum scilicet, caeterorumque principum curiam solemnem, et generalem conventum omnium ecclesiasticorum virorum, in octavis Epiphaniae Papiae celebrandum indiximus. Ad quam ambos qui se dicunt pontifices Romanos, omnesque episcopos imperii nostri vocavimus. Sane cum sis unum de principalibus Ecclesiae membris, ac sine cujus consilio et auxilio tam arduum tamque necessarium negotium salutarem effectum sortiri nec debet nec potest, si fieri posset, pro reformanda unitate Ecclesiae, etiam tuae personae sublimitas insudare deberet. Sed quia hoc jam diu desiderabile votum nostrum necessariae causae praepediunt, dilectionem tuam modis quibus possumus exoratam esse cupimus, quatenus de venerabili collegio episcoporum regni tui et abbatum, aliorumque orthodoxorum quorum sapientia et religione Anglorum praefulget Ecclesia, quotquot potes, nobis transmittas, et praedicto sacro conventui interesse facias, ut eorum caeterorumque ecclesiasticorum virorum salubri dictante consilio unitas Romanae Ecclesiae, Deo mediante, qui facit utraque unum, reformetur, et status ecclesiarum nullo deinceps dissensionum turbine collisus, nostris temporibus incolumis in sua possit tranquillitate permanere. Interim autem, in neutram partem praedictae scissurae assensum tuum declines, nec rationabiles aliquatenus recipias.
[ desunt nonnulla. ]