EPISTOLA XII. AD ODILONEM.
Praerogativa insignito ODILONI Cluniensium patri, amatorum Christi amator ABB. Floriacensium rector, salutem in Domino.
Proficiscenti mihi in Wasconiam ob institutionem monasticae religionis, contigit devenire ad monasterium Sancti Cypriani martyris, situm in suburbio Pictavensis famosissimae urbis; quem locum postquam reperi vestrae subditum ditioni, nostrum credidi; quoniam amicorum sunt omnia communia, ut est quorumdam sententia; atque idcirco nimis indolui de fama quae tunc temporis volitabat per aures vulgi, quam vice discutiens vestra ultra modum ingemui, quod in viros nostrae professionis invidia diaboli per indisciplinatos subrepit, quod illi qui dicuntur monachi efficiantur satyrici criminatores fratrum, incentores vitiorum, ac viperino dente corrodunt viscera matris Ecclesiae. Quorum insaniam, venerabilis pater, deterreri necesse est, ne conculcent sancta profani, ne vilescant pretiosi lapides sanctuarii; quandoquidem jam refrigescit multorum charitas , et mali cucullati sibi auxilio et consilio junguntur, ut de pennis Leviathan scribitur, quarum una uni conjungitur, et nec spiraculum quidem incedit per eas . Delatores enim mundanis legibus capitali sententia puniuntur. Qua temeritate ergo audent miseri os aperire in necem fratris, in detractionem proximi, assumendo officium proditoris; quorum professio est tacere, etiam a bonis? Prudenter, dilectissime, horum praecave versutias, qui, mordentes bonorum vitam simplicem, et lupi sub ovina pelle, praedicant pacem. Quo certe lectum est monachos et sacerdotes Domini damnatos esse accusatione meretricis? quis monachus auctoritate Patrum abbatem suum ad saeculare judicium compulit? quis clericorum vel episcoporum concilio addixit? Vere fateor saevissima districtione feriendam esse hujusmodi praesumptionem; quia, ut ait discretissimus monachorum legislator Benedictus, suum et alienum peccatum ille, suae professionis immemor, abbati vel spiritali seniorum debuit patefacere, non detegere et publicare, quod non vobis potestatem judicandi de fratribus vestris sustulit, cum hanc alteri commisit. Tandem, quia in objectione criminis, auctoritate Magni Gregorii, alii sunt accusatores, alii testes, alii judices; age, vir prudentissime, ut innocens expeditus crimine gaudeat, et accusator temerarius reum se sentiat, ne de poenis innocentum rideat Vale.
(Matth. XXIV, 12) (Job XLI, 7)
[tempore]