EPISTOLA LXXXVII. WIBALDI ABBATIS AD HENRICUM ROMANORUM REGEM.  De causa Everardi et Cuononis.   (Anno 1148.)
Glorioso domino H . . inclyto Romanorum regi, ac victoris CONRADI Romanorum imperatoris augusti filio, W. Dei gratia id quod est in catholica Ecclesia, salutem in eo qui dat salutem regibus.
Ab exitu nostro a synodo Remensi, remorati sumus in Stabulensi monasterio et propter multas et varias dissensiones et pressuras, quae sunt in terra, ac Domino cooperante nostrosque conatus confirmante, in omnibus fere locis circumjacentibus quantulamcunque pacem composuimus, versus Corbeiam in proximo transire cupientes. Nunc majestatem vestram obnixe rogamus, ut de causa pro qua ad vestram clementiam direximus, nos exaudire dignemini. In beneficiis Stabulensis monasterii haereditant feminae, ubi masculi non supersunt. Quidam Widricus noster ministerialis cum haberet unicam filiam, defunctus est, cujus possessiones filius sororis ipsius Cuono occupavit. Postea quidam Everardus filiam praefatam praedicti Widrici duxit uxorem, et secundum morem terrae omne beneficium quod puellae a patre competebat a nobis accepit. Verum praenominatus Cuono eumdem Everardum de possessione expulit: pro quare a nobis legitime vocatus, et super hoc in causam ductus, cum ab eodem E. impeteretur, quod eum beneficio suo per violentiam spoliasset, respondit Cuono praetaxatam villam suum allodium esse, et ad sese jure proprietario pertinere, et quod avunculus suus pater puellae quae nupserat, ipsam novam villam non in beneficio sed in proprio allodio tenuerat, sibique dimidiam partem pro dote matris suae in haereditatem dederat. Econtra E. asserebat saepe dictam Novam villam ab avo uxoris suae Stabulensi Ecclesiae, in jus proprietatis pro censu quatuor denariorum fuisse contraditam, et tam ab ipso quam a caeteris successoribus ejus in beneficio de manu abbatis esse susceptam, quod et nos verum fatebamur, et per legalia instrumenta secundum indubitati juris rationem, hoc probare parati eramus. Uterque Cuono videlicet et E. super allegatione proposita idoneam probationem offerebat, et judicialem sententiam super hoc proferri postulabat. Interrogati cum adjuratione debita ministeriales nostri adjudicaverunt E. probationem incumbere, qui titulum legalis beneficii suo litigatori opposuerat, miscentes nimirum aequitatem cum jure, et veritatem cum judicio. Primus in dicenda judicii sententia fuit Franco, lator praesentium, caeteris in idipsum consentientibus. Econtrario respondit C. Franconem fuisse mentitum, et tam ipsum quam alios falsum dixisse judicium. Erant autem numero 21. Super hoc vestrae majestatis praesentiam appellavit. Nos audito Caesaris nomine et appellantis voce, nullam nobis reputantes factam injuriam procedere in actione cessavimus. Bene de culmine regiae majestatis confidentes, quod si uterque ad vestram curiam venerit, juxta legalium institutionum normam vel absolutionem vel condemnationem debitam accipiet. Sin autem appellator venire neglexerit, non eum vestra censura impunitum relinquet, nec de frustatoria provocatione lucrabitur dilationem poenae, ut omnes subditi vestri timeant vos, videntes sapientiam Dei esse in vobis ad faciendum judicium. Quidquid vero super hoc vestra curia judicaverit, nobis et domino H. Leodiensi episcopo, et H. comiti Namurcensi et H. comiti de Rupe advocato Stabulensi per vestras litteras significare dignemini.