EPISTOLA CCXXXV.
Reverendo Patri et domino A. Glocestrensi abbati, P. Bles. Londoniensis archidiaconus, salutem et cum mansuetudinis observantia iracundiae oblivisci.
Miror miranturque mecum quamplurimi, quod cum magister Alexander de Glocestria, vir honestae opinionis et commendabilis litteraturae, a primitiis adolescentiae suae vobis et domui vestrae fideliter et utiliter atque honeste servierit, nunc eum quasi abdicando et avellendo a sinu gratiae vestrae molestare intenditis, vosque illi durum et inexorabilem atque ingratum, sicut publice dicitur, exhibetis. Sane inter omnia mala quae a primis parentibus vel potius peremptoribus nostris, quasi successorio jure contraximus, nihil apud Deum et homines gravius ingratitudine reprobatur. Ingratitudo enim alumna turpitudinis et noverca est honestatis. Ipsa testimonio sacri eloquii est ventus urens, siccans fontem pietatis, rivulos dilectionis obturans et exsiccans fluenta gratiae et beneficium satietatis humanae. Si deliquit aut in aliquo vos offendit, humanum est delinquere, inhumanum vero se veniam postulanti pertinaciter obdurare. Paratus est bonorum virorum consilio satisfacere, et uberiore obsequiorum foenore culpam negligentiae aut ignorantiae suae humiliter compescere. Non ergo sit ira vestra vehementior ad vindictam quam ipsius neglectus ad culpam. Culpae siquidem sunt in quibus culpa est totam persequi culpam, vestramque religionem praecipue decet restringere et cohibere freno modestiae conceptae impetum ultionis. Si cecidit, Dominus adjiciet ut resurgat. Forte alicujus detractoris unquam suggestio vos turbavit, vestrique amoris dulcedinem amaricavit in odium: sed absit ut alicujus rancoris amaritudo dominetur in praelatum, fiat potius quod Apostolus scribens ad Ephesios dicit: Omnis amaritudo et indignatio tollatur a vobis ut sitis misericordes invicem, commissa donantes. Pater, si non audis Apostolum, attende quid de principe gentili poeta commemorat: Tu piger ad poenas, princeps ad praemia velox Quique doles quoties cogeris esse ferox. Dominica oratio, imo totius fere Evangelii textus nos ad debitum misericordiae obligat. Non remittetur tibi, Pater, si non remiseris. Si non feceris misericordiam, sine misericordia punieris. Utere ergo Christi et apostolorum consilio, nec Prosperi verbum contemptibile putes: Det peccatori veniam peccator, ut aequa Conciliet Dominum conditione sibi. Famae, quaeso, atque honori et utilitati domus tuae consule maturius, innocentissime Pater. Magister Alexander notus et dilectus a multis, vir multarum litterarum et odoriferae opinionis tua negotia promovere aut impedire per se, vel per alios, multipliciter potest. Haec tibi, charissime Pater, dilectione sincera succincte praelibare decrevi, ut tuo nutritio et fideli liberaliter parcas, Et sibi si non vis parcere, parce tibi.