ม้าตัวผู้ออกลูก
มีชายหนุ่มกําพร้าพ่อแม่แต่เป็นคนดี มีม้าเพศเมียพันธุ์ไทยเป็นมรดกจากพ่อแม่ตัวหนึ่งลักษณะดี สวยงามและโตพอที่จะผสมพันธุ์
    วันหนึ่งม้าของเจ้าเมืองหนีออกมาผสมและมูก เจ้าเมืองบังเอิญเห็นลูกม้า อยากได้มากและรู้ว่าเกิดจากม้าเทศของตนจึงสั่งให้คนมาบอกว่าลูกม้านี้ต้องเป็นของตนหากไม่มีม้าเทศตนก็จะมีลูกม้า
    ฝ่ายชาวบ้านไม่พอใจจึงให้ตุลาการมาตัดสิน พอถึงวันนัดตุลาการไม่มาและมาวันถัดไป เจ้าเมืองจึงถามว่าทําไมเมื่อวานไม่มา ตุลาการตอบว่าเมื่อวานข้าพเจ้ามาเหมือนกันแต่มาถึงกลางทาง ได้เห็นฝูงปลาสร้อยกินใบมะขามอ่อน เห็นว่าเป็นลางร้ายจึงรีบกลับ
     เจ้าเมืองพูดว่า โธ่ ปลาสร้อยกินใบมะขามอ่อนได้จริงหรือ มันเป็นไปได้ไง ตุลาการจึงย้อนกลับว่า ในทํานองเดียวกันม้าตัวผู้ออกลูกได้จริงหรอ
     เจ้าเมืองได้ยินเช่นนั้นจึงจนปัญญา เพราะเหตุผลตัวเองฟังไม่ขึ้น จึงละอายใจและไม่ติดใจเรียกร้องเอาลูกม้าและสั่งให้เรื่องเป็นอันเลิกแล้วไป