ทําไมต้องมัดตราสังศพด้วยด้ายสายสิญจน์
ในสมัยก่อนชาวบ้านไม่ได้มัดข้อมือข้อเท้าศพด้วยด้ายสายสิญจน์ก่อนจะทําพิธีเผา วันหนึ่งมีงานศพในหมู่บ้านชาวบ้านต่างก็มาร่วมพิธีสวดศพที่บ้านของผู้ตาย ระหว่างที่พระคุณเจ้าสวดศพชาวบ้านก็มักจะเล่นการพนันพร้อมกับฟังพระคุณเจ้าอ่านหนังสือใบลานเล่านิทานไปด้วย หรือเรียกภาษาชาวบ้านว่า เทศน์หนังสือธรรม คืนนั้นเป็นคืนฝนตกสามเณรน้อยเป็นผู้รับผิดชอบอ่านหนังสือธรรมระหว่างทําพิธีสวด พอฝนหยุดผีผู้ตายก็ออกมาหลอกหลอนชาวบ้านที่มาฟังสวดให้หลับไหลไม่รู้สึกตัว ยกเว้นสามเณรที่กําลังสวดทําพิธีอยู่คนเดียว สามเณรจึงถูกผีหลอกและเผชิญหน้ากับผีตามลําพัง สามเณรพยายามปลุกชาวบ้านให้ตื่นมาช่วยตนแต่ก็ไม่สําเร็จเพราะหลับกันหมดและไม่มีใครอยากตื่นมาช่วยเลย เมื่อขอความช่วยเหลือไม่สําเร็จสามเณรจึงคิดหาอุบายเพื่อหนีจากผีผู้ตายให้ได้ จึงออกอุบายว่าตนต้องลงไปปัสสาวะแต่ถ้าผีไม่มั่นใจให้มัดข้อมือเขาไว้กับโอ่งมังกรก็ได้ ผีหลงเชื่อจึงตกลงยินยอม เมื่อสามเณรลงไปใต้ถุนบ้านแล้วจึงใช้มีดเจาะโอ่งมังกรให้น้ําไหลเหมือนเสียงตนกําลังปัสสาวะอยู่ เมื่อผีรู้ตัวแล้วว่าสามเณรหนีไปแล้วจึงออกตาม สามเณรวิ่งหนีเร็วเท่าที่จะวิ่งได้จนเข้าไปในวัดแล้วจึงหนีผีพ้น 
พอถึงรุ่งเช้าสามเณรบอกชาวบ้านให้มัดข้อมือข้อเท้าของผีผู้ตายไว้ในโลงและเล่าให้ชาวบ้านฟังเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนแต่ว่าไม่มีใครเชื่อ สามเณรจึงให้ชาวบ้านไปดูในโลงชาวบ้านจึงเห็นว่าเท้าของผีผู้ตายมีดินโคลนติดอยู่ตามที่สามเณรเล่าให้ฟัง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเมื่อมีคนตายในหมู่บ้าน ชาวบ้านต้องมัดตราสังศพด้วยด้ายสายสิญจน์ก่อนนําศพใส่โลง