เก่งไม่เท่ากัน
มีวัดอยู่วัดหนึ่ง  วัดนั้นมีหลวงตากับลูกศิษย์อีก 2 คน ชื่อ ไอ้พร กับ ไอ้ชัย หลวงตารักศิษย์สองคนไม่เท่ากัน คือรักไอ้พรมากกว่าไอ้ชัย เพราะหลวงตาคิดว่าไอ้พรฉลาดกว่าไอ้ชัย และขยันทํางานทําการมากกว่า อยู่มาไอ้ชัยเกิดน้อยใจขึ้นมาว่าหลวงตารักศิษย์ไม่เท่ากันจึงเข้าไปตัดพ้อต่อว่า และถามหลวงตาว่าทําไมจึงรักพวกตนไม่เท่ากัน หลวงตาบอกว่ารักความฉลาดของคน ไอ้พรเถียงว่าแล้วหลวงตารู้ได้อย่างไรว่าเราสองคนฉลาดไม่เท่ากัน หลวงตาบอกว่าคอยสักวันสองวันจะพิสูจน์ให้ดู พอวันรุ่งขึ้นบังเอิญว่าหมาในวัดตัวหนึ่งคลอดลูกออกมา หลวงตาได้โอกาสจึงเรียกไอ้ชัยมา แล้วบอกว่า “ไอ้ชัยมึงไปแลหมาทีว่าเกิดแล้วยัง” ไอ้ชัยไปดูสักครู่หนึ่งแล้วกลับมาบอกหลวงตาว่าเกิดแล้ว หลวงตาถามว่ากี่ตัว ไอ้ชัยบอกว่าไม่ทราบแต่ว่าเกิดแล้ว หลวงตาก็บอกไอ้ชัยว่า ให้ไปตามไอ้พรมา ไอ้ชัยหายไปสักพักหนึ่งกลับมาพร้อมกับไอ้พร หลวงตาก็สั่งไอ้พรว่า “มึงช่วยไปแลหมาทีว่าเกิดแล้วยัง” ไอ้พรไปสักครู่หนึ่งก็กลับมาบอกหลวงตาว่า “เกิดแล้วหลวงตาเหอ 5 ตัว โผ้ 2 เหมีย 3 ดํา 2 ขาว 2 ลายตัวหนึ่ง”* หลวงตาได้ยินดังนั้นก็ชอบใจจึงพูดกับไอ้ชัยว่า “มึงเห็นแล้วยังละว่ามันฉลาดกว่ามึงตรงไหน แล้วอี้ให้กูรักเท่ากันพรื่อละ”