ชายผู้งมงาย
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหนุ่ม 2 คน เป็นเพื่อนรักกันมากและได้สาบานเป็นเกลอกัน วันหนึ่งทั้งสองเดินทางไปพบหมอดู ซึ่งชาวบ้านเชื่อถือกันมากเพราะดูแม่น ทั้ง 2 ขอให้หมอดูนั้นช่วยทํานายโชคชะตาของตน ส่วนชายคนที่สองหมอดูมองแล้วก็ส่ายหน้าบอกว่าชายคนที่สองนั้นเป็นคนอับวาสนาจะต้องจนไม่มีแม้แต่เสาบ้าน ชายคนที่ 2 ได้ฟังก็หดหู่ใจแล้วทั้ง 2 ก็พากันลาหมอดูกลับบ้าน ชายคนที่หนึ่งนั้นก็นําความไปบอกกับพ่อ – แม่ ญาติพี่น้อง ทุกคนก็พากันดีใจเอาอกเอาใจสารพัด จนชายคนที่ 1 ไม่คิดทําอะไรเลย นอกจากรอวาสนาให้มาถึงตามที่หมอทํานาย หมอดูทายว่า ชายคนที่หนึ่งนั้นเป็นคนมีวาสนาจะได้กินน้ําจากพานเงินพานทอง ชายคนที่ 2 หลังจากการดูหมอก็เศร้าที่ชะตาชีวิตของตนจะเป็นเช่นหมอดูว่า จึงมุมานะพยายามทํางาน เพื่อนเกลอมาชวนไปเที่ยวเตร่ก็ไม่ไปทํางานเก็บเงินท่าเดียวจนร่ํารวยเป็นปึกแผ่นค้านกับคําทํานาย ชายคนแรกนั้นไม่เป็นอันทํามาหากินเพราะคอยที่จะกินน้ําจากพานเงินพานทองจนฐานะยากจนลง ญาติพี่น้องไม่เหลียวแล ต่อมาก็มาหาเพื่อนเกลอก็พบว่ามีฐานะมั่นคง แล้วพูดว่า “จําได้ไหมคราวที่ไปดูหมอ หมอบอกว่าเกลอจะยากจนเสาบ้านไม่มี แต่เกลอกับร่ํารวย ส่วนเราหมอทายว่า วาสนาดีจะได้กินน้ําจากพานเงินพานทอง เรารอดูมาจนแก่แล้วไม่เห็นเป็นจริงเลย ซ้ําทรัพย์สมบัติก็หมด” ชายคนที่ 2 จึงชวนชายคนที่หนึ่งอยู่ด้วยกัน แต่ชายคนที่หนึ่งไม่ยอมเพราะยังมีความหวังว่าตนเป็นคนมีวาสนาจะได้กินน้ําจากพานเงินพานทองในวันข้างหน้า แล้วบอกลาออกเดินทางไปยังกรุงสาวัตถี เนื่องจากชายผู้เชื่อว่าตนมีวาสนาไม่ได้กินอาหารมาหลายวันจึงหมดแรงล้มลงหน้าจวนเจ้าเมืองพอดีกับเจ้าเมืองออกมาพบเข้า จึงให้บริวารเอาน้ําใส่พานเงินพานทองมาให้กิน ชายนั้นเห็นก็พูดว่า “เราได้กินน้ําจากพานเงินพานทองตามคําทํานายแล้ว” แล้วชายนั้นก็ตาย