อันนินทากาเลเหมือนเทน้ํา ไม่ชอกช้ําเหมือนมีดที่กรีดหิน
มีเศรษฐีคนหนึ่ง ร่ํารวย มีไร่นาให้ทํา แต่ภรรยาเสียชีวิตไปแล้ว แต่ยังมีลูกชายคนหนึ่ง เศรษฐีผู้นี้รักลูกชายตนมาก พอลูกชายโตเป็นหนุ่มก็บวช พอบวชครบพรรษาแล้ว ด้วยความที่ว่าบ้านไกล เศรษฐีจึงขี่ม้าไปรับลูกชาย แต่เศรษฐีนั้นได้นําม้ามาเพียงตัวเดียว ลูกชายเลยให้พ่อขี่ม้าส่วนตนก็เดินจูงม้าเอา พอจูงไปได้สักพักก็มีหญิงสาวบ่นให้ว่า “แก่แล้วยังไม่มีความคิด ปล่อยให้ลูกลําบาก อุตส่าห์บวชเรียนให้ยังไม่เห็นใจอีก คนอะไรใจร้ายนัก”

เมื่อเศรษฐีได้ยินดังนั้นจึงให้ลูกชายขี่ม้าแทน ส่วนตนก็เดินจูงม้า พอเดินทางไปได้สักพัก ก็มียายแก่พูดขึ้นมาว่า “คนอัปรีย์ บวชเรียนเสียผ้าเหลือง ปล่อยให้พ่อลําบากจูงม้าอยู่ได้ คนอาไร้”

เมื่อลูกชายได้ยินดังนั้นก็ถามพ่อว่าจะเอายังไงต่อ สองพ่อลูกเลยตัดสินใจขี่ม้าด้วยกันทั้งสองคน เดินทางไปได้สักพักก็มีชายชราพูดขึ้นเปรย ๆ ว่า “คนอะไรไม่มีความคิด ทั้งหัวหงอกหัวดํา ไม่มีความเวทนาต่อสัตว์มั่งเลย ม้าตัวเดียวแต่ดันขึ้นกันทั้งสองคน”

สองพ่อลูกเลยคิดหนักว่าจะเอายังไง ทั้งสองจึงตัดสินใจที่จะเดินจูงม้าทั้งสองคน แล้วออกเดินทางต่อ ระหว่างเดินทางก็มีวัยรุ่นสองคนพูดขึ้นว่า “ดูสองพ่อลูกนั่นสิ มีม้าให้ขี่กลับเดินจูงไปได้”

พ่อลูกเลยปรึกษากันว่าจะทําอย่างไร เพราะถูกด่ามาตลอดทาง พ่อเลยพูดขึ้นว่า

“ขี่ม้าด้วยกันทั้งสองคนนี่แหละ ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง ถือว่านินทากาเลเหมือนเทน้ํา ไม่ชอกช้ําเหมือนเอามีดมากรีดหิน ถ้าขืนฟังคําพูดของคนอื่นต่อไปคงไม่ได้ทําอะไรกันพอดี”