ความลับไม่มีในโลก
มีพระราชาองค์หนึ่ง เสด็จประพาสป่าบังเอิญหลงทางไปในหมู่บ้านร้าง มีตากับยายแก่ ๆ 2 คน ตายายไม่รู้จะเอาอะไรให้พระราชาเสวย  เพราะความยากจนจึงเอาข้าวสารมาคั่วแล้วผัดกับน้ําตาลพอมีรสหวานปั้นเป็นก้อนกลม ๆ ยาว ๆ คล้ายก้อนขี้หมาที่กินเม็ดข้าวสาร แล้วนําไปให้พระราชาเสวย พระราชาเสวยแล้วทรงชอบมากเรียกให้มหาดเล็กมาดูแล้วสั่งว่า “คราวหลังให้คนครัวในวังทําอาหารเช่นนี้มาให้เราเสวยบ้าง” มหาดเล็กคนนั้นเห็นแล้วคิดว่าเป็นขี้หมา แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร พอกลับเข้าไปในวังมหาดเล็กก็ไปบอกคนครัวว่าให้หาขี้หมาที่มีข้าวสารติดอยู่มาให้พระราชาเสวย คนครัวก็ทําตามตั้งแต่นั้นมาพระราชาเมืองนั้นก็เสวยแต่ขี้หมาผัดน้ําตาลเป็นประจําจนมหาดเล็กนั้นทนไม่ได้ ด้วยความคับอกจะไปพูดกับคนอื่นก็กลัวจะรู้ถึงหูของพระราชาตัวเองต้องถูกประหารชีวิตแน่ จึงเข้าไปในป่าพูดกับต้นตะเคียนว่าพระราชากินขี้หมา พระราชากินขี้หมา เสร็จแล้วก็หายคับอกก็กลับเข้าวัง ต่อมาทหารกลุ่มหนึ่งของพระราชาต้องการหาไม้ทํากลองถวายวัดตามคําสั่งของพระราชา ทหารก็ไปหาไม้ในป่าก็พบไม้ตะเคียนต้นนั้นมาทํากลอง ทําเสร็จแล้วตีดูปรากฏว่าดังผิดปกติเป็นคําพูดว่า “พระราชากินขี้หมา” พอตีอีกก็ดังเช่นนั้นอีก มหาดเล็กคนที่ไปพูดกับต้นตะเคียนต้นนั้นได้ยินแล้วรําพึงขึ้นว่า “ความลับไม่มีในโลก”