ใบตองกุง
มีอยู่วันหนึ่งพ่อตากับลูกเขยไปเก็บใบตองตึงเพื่อนํามาทําหลังคากับฝาบ้าน ทั้งสองช่วยกันเก็บอย่างขยันขันแข็งจนเก็บได้เต็มสองกระบุงใหญ่ พอทั้งสองได้ใบตองตึงในปริมาณที่ต้องการแล้ว พ่อตากับลูกเขยจึงพากันกลับบ้าน ระหว่างทางกลับบ้าน พ่อตาอยากทําธุระส่วนตัว จึงให้ลูกเขยเฝ้ากระบุงใบตองตึงทั้งสองใบให้ดี พอลับตาพ่อตาแล้ว ลูกเขยจึงรีบเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในกระบุงพร้อมกับเอาใบตองตึงมาปกคลุมไว้อย่างมิดชิด พอพ่อตากลับมาไม่เห็นลูกเขยจึงคิดว่าลูกเขยเดินกลับบ้านไปก่อนตนเองแล้ว จึงแบกกระบุงทั้งสองใบกลับบ้านเองอย่างทุลักทุเล พอถึงบ้านแม่ยายจึงถามถึงลูกเขย ว่าไม่ได้มาด้วยกันหรอกหรือ พ่อตายังไม่ทันได้ตอบคําถามลูกเขยที่ซ่อนตัวอยู่ก็รีบกระโดดออกมาจากกระบุงทันที พ่อตาเห็นเหตุการณ์ดังนั้นจึงรู้สึกโมโหที่ตนเสียรู้ลูกเขย จึงรอเวลาที่จะแกล้งลูกเขยคืนบ้าง 
วันต่อมาพ่อตากับลูกเขยจึงพากันแบกกระบุงไปเก็บใบตองตึงเพิ่มอีก พอเก็บได้เต็มกระบุงดีแล้วจึงพากันกลับบ้าน แต่ระหว่างทางลูกเขยก็ขอแวะทําธุระส่วนตัวบ้าง จึงฝากให้พ่อตาเฝ้ากระบุงใบตองตึงของตน พอสบโอกาสพ่อตาจึงรีบเข้าไปซ่อนตัวในกระบุงบ้าง ลูกเขยเสร็จธุระกลับมาไม่เจอพ่อตาจึงแบกกระบุงทั้งสองใบกลับบ้าน เดินมาได้ไม่นานก็ผ่านแม่น้ําลูกเขยจึงเอากระบุงใบที่พ่อตาซ่อนตัวอยู่ไปวางไว้ริมน้ํา หลังจากนั้นก็ตะโกนสุดเสียงว่า ช้างกําลังมากินน้ํา พ่อตาได้ยินดังนั้นตกใจลนลานรีบกระโดดออกจากกระบุงเลยพลัดตกน้ําเปียกโชก พอได้สติจึงตระหนักแล้วว่าตนเองอยากแกล้งเอาคืนลูกเขยแต่ก็ถูกลูกเขยเอาคืนซะเอง