ชื่อ: สร้อยน้ำผึ้ง, ลูกผึ้ง, ผึ้ง, อีดูด
ชื่อท้องถิ่น: ไส้ตัน
ชื่อสามัญ: Siamese Gyrinochellid
ชื่อวิทยาศาสตร์: Gyrinocheilus  aymonieri
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาน้ำผึ้งมีลักษณะลำตัวเรียวคล้ายทรงกระบอก (fusiform) มีปากที่เปลี่ยนแปลงเป็นอวัยวะสำหรับดูดเกาะ (oral sucker) มีช่องเปิดให้น้ำผ่านเพื่อการหายใจแลกเปลี่ยนออกซิเจน เรียกว่า spiracles อยู่บริเวณหลังตาตอนบนของแผ่นปิดเหงือก (operculum) มีตุ่ม (tubercles) รวมกันเป็นกลุ่มอยู่บริเวณจะงอยปากปลาน้ำผึ้งเป็นปลามีเกล็ดที่มีขนาดเล็ก จะงอยปากลาดต่ำสีน้ำตาลเข้ม มีตุ่ม (tubercles) รวมกันเป็นกลุ่มบนจะงอยปาก ส่วนหัวบริเวณกะโหลกเหนือตามีสีเหลืองอ่อน ส่วนที่อยู่ใต้ตาตั้งแต่แก้มถึงปลายสุดของริมฝีปากบนและใต้คางสีเหลืองอ่อน มีจุดดำขนาดใหญ่ต่อเนื่องกัน จำนวน 2 แถว ตามแนวยาวของลำตัวคล้ายกับที่ปรากฏบนส่วนหลัง ลักษณะของครีบแผ่กว้างแข็งแรง มีรอยเว้าเล็กน้อย ปากเปลี่ยนแปลงไปเป็นอวัยวะสำหรับดูดเกาะ ช่องเปิดเหงือกมี 2 ช่อง ช่องบนอยู่ในแนวหลังตาเรียกว่า spiracles สำหรับให้น้ำเข้าแทนปากขณะที่ใช้ปากดูดเกาะติดกับหินหรือวัตถุใต้น้ำ ปลาน้ำผึ้งเป็นปลากินพืช (herbivorous fish) โดยกินอาหารประเภทสาหร่าย แพลงก์ตอนพืช และแพลงก์ตอนสัตว์
ถิ่นที่อาศัย: แพร่กระจายอยู่ในประเทศไทย ตั้งแต่แม่น้ำโขง แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำแม่กลอง แม่น้ำเพชรบุรี และแม่น้ำทุกสายในภาคใต้และภาคตะวันออก อาศัยอยู่ทั้งแหล่งน้ำนิ่งและน้ำไหล อยู่รวมกันเป็นฝูง พบมากที่สุโขทัย
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป