ว่าว
ว่าวเป็นของเล่นเด็กและผู้ใหญ่ ซึ่งคาดว่ามีการเล่นมานานกว่า 700 ปีแล้ว ว่าวที่รู้จักตามพื้นบ้านทั่วไป คือว่าวอีลุ้ม ว่าวอีตุ้ย (ดุ๊ยดุ่ย) และว่าวจุฬา
การทําว่าวจะให้ว่าวขึ้นติดลมดี ต้องขึ้นอยู่กับส่วนประกอบที่นํามาสร้างเป็นตัวว่าว และฝีมือคนทําว่าวเป็นประการสําคัญ แม้ว่าวจะลอยขึ้นอยู่ในอากาศลักษณะนิ่งเฉย ผู้ทําว่าวจะถือว่ายังไม่ดีพอ ว่าวที่ทําได้ดีต้องเคลื่อนไหวโฉบส่ายไปมา

ว่าวอีลุ้ม นิยมทํามากกว่าว่าวชนิดอื่นๆ เพราะว่าวอีลุ้มทําง่ายและขึ้นง่าย ว่าวอีลุ้มมีลักษณเหมือรว่าวปักเป้า แต่ว่าวอีลุ้มพื้นบ้านที่ทําเล่นกัน มักมีขนาดใหญ่กว่า ไม้ที่ทําโครงว่าว

ว่าวอีตุ้ย (ดุ๊ยดุ่ย) การเรียกชื่อว่า อีตุ้ยหรือดุ๊ยดุ่ย เรียกจากเสียงที่ใบลานหรือใบตาลซึ่งติดเป็นคันในเสียงตัวว่าว โดยกระทบกับแรงลม ทําให้เกิดการสั่นสะเทือนเป็นเสียงดังขึ้น

ว่าวจุฬา ชาวบ้านบางแห่งเรียกว่าว่าวหง่าว ตามเสียงที่ได้ยินจากคันเสียงเวลาปะทะกับแรงลม การทําว่าวจุฬาค่อนข้างจะทําได้ยากกว่าว่าวประเภทอื่น