ข้าวเม่าอ่อน
ช่วงเดือน พฤศจิกายน ธันวาคม ของทุกปี จะเป็นช่วงลมแรงและข้าวในนาเริ่มสุกเหลืองอร่ามเต็มที่พร้อมที่จะเก็บเกี่ยว บางหมู่บ้านและบางพื้นที่ก็จะเก็บเกี่ยวข้าวก่อนที่มันจะสุกเหลืองเพือเอามาทําข้าวเม่าอ่อน ในภาคต่างๆ ของประเทศไทยจะมีการทํานาประเภทต่างๆ เช่น นาทาม, นาห้วย, นาหนอง, นาเขา 
ช่วงนี้ข้าวเหมาะที่จะเอามาทําข้าวเม่าพอดี ส่วนที่นาของนางคํากอง นางมีนาบ้านที่ข้าวยังสุกไม่ทันนาบ้านอื่นๆ ข้าวของนางคํากองยังทําข้าวเม่าไม่ได้ แต่นางคํากองก็อยากกินข้าวเม่ามาก ชาวบ้านคนอื่นๆ ในหมู่บ้านของนางคํากองก็เริ่มทําข้าวเม่ากินกันแล้วและก็กินกันอย่างสนุกสนานครื้นเครง ก็ยังเหลือแต่นางคํากอง นางก็รอให้ข้าวในนาของนางสุกพอดีก่อนแต่เห็นคนอื่นๆ ได้กินข้าวเม่ากันแล้วนางจึงรอไม่ไหวเพราะอยากกินข้าวเม่ามากนางจึงไปเกี่ยวข้าวในนาของนางมาทําข้าวเม่าอ่อนกิน พอข้าวยังสุกไม่ได้ที่นางเอามาทําข้าวเม่ากินนางจึงปวดท้อง เพราะกินไปเยอะมากพอสมควร
เย็นวันเดียวกันนั้นนางคํากองมีนัดคุยกับผู้บ่าวจานกาน ผู้บ่าวของนางก็ถือแคน (เครื่องดนตรีเป่าของชาวอีสาน ทําจากไม้ไผ่) มาด้วยเพราะอยากมาเป่าให้นางคํากองฟัง ทั้งสองก็นั่งคุยกันจนดึกดื่นเที่ยงคืน ส่วนนางคํากองที่ท้องอืดอยู่แล้วคุยกันไปก็อยากจะผายลมไปด้วย นางก็นึกในใจว่าถ้าจะไปผายลมใส่ไหน่าจะเสียงดังเกินไป นางก็เลยไปผายลมใส่ก้นน้องสาวของนางที่นอนหลับอยู่ น้องสาวของนางตื่นมาพอดีเลยตะโกนเสียงดังโวยวายว่า
“เอื้อยคํากองมาผายลมใส่เฮา!”
ผู้บ่าวของนางที่นั่งรออยู่ข้างนอกระเบียงได้ยินดังนั้นจึงรีบลงจากเรือนกลับบ้านไปก่อน เพราะเกรงว่านางคํากองจะรู้สึกอับอาย