งูเขียวน้อยจอมขี้เกียจ
วันหนึ่ง งูเขียวน้อยได้ออกมาลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรก ในขณะที่งูตัวพี่ๆ ก็โตแล้วและออกไปหาอาหารกินเองได้แต่เจ้างูเขียวน้อยจอมขี้เกียจก็ไม่ยอมออกไปหาอาหารเลย ไม่ยอมแม้แต่จะขยับตัวไปไหนตั้งแต่เกิดมาอยู่ตรงไหนก็อยู่ตรงนั้น ขี้เกียจมากจนไม่อยากจะทําอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว มีอยู่วันหนึ่งฝนตกลงมาอย่างหนักและเจ้างูเขียวน้อยจอมขี้เกียจก็หิวมากเสียด้วย มองไปรอบๆ ตัวที่ตัวเองนอนอยู่ก็ไม่มีอะไรที่จะกินเป็นอาหารได้เลย แต่เจ้างูเขียวน้อยก็เหลือบไปเห็นหางอวบๆ ของตัวเอง มองดูแล้วช่างน่ากินนักจึงเริ่มกัดกินหางอวบๆ ของตัวเองแล้วตัวเจ้างูน้อยก็เริ่มใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น 
วันต่อมาฝนก็ตกลงมาอีก และเจ้างูเขียวจอมขี้เกียจก็ไม่อยากออกไปหาอาหารอีกเช่นเคย พอมองไปเห็นหางอวบๆ ที่เหลือของตนเอง ก็ยังน่ากินอยู่ พร้อมกับพูดว่า “โอ้โห หางอวบๆ ของเราน่ากินจังเลย!” พอพูดเสร็จก็กัดกินหางของตัวเองอีกเช่นเคย พอกินเสร็จก็นอนอยู่ที่เดิมแล้วก็หลับไป 
ต่อมาวันที่สาม ฝนก็ตกลงมาอีกเช่นเคย งูเขียวจอมขี้เกียจก็ไม่อยากคลานออกไปหาอาหารอีกเช่นเคย เวลาหิวก็มองไปที่หางตนเองอีกแล้วก็พูดพึมพํากับตนเองว่า “โอ้โห หางอวบๆ ของเราน่ากินจังเลย!” พอพูดเสร็จก็กัดกินหางของตัวเองอีกเช่นเคย พอกินเสร็จก็นอนอยู่ที่เดิมแล้วก็หลับไป
ต่อมาวันที่สี่ วันที่ห้า และวันที่หก หลังจากกินหางของตนเองจนสั้นกุดหมดแล้วจึงเริ่มกัดกินตัวของตนเองจนสุดท้ายจึงเหลือแค่ส่วนหัวเท่านั้น 
วันที่เจ็ดงูเขียวจอมขี้เกียจหิวจัดแต่ก็หาอาหารกินไม่ได้เพราะความขี้เกียจเกินเยียวยาของตนจึงอ้าปากออกและก็กลืนกินหัวส่วนที่เหลือของตนเองจนหมด!!!