ตําราหมอดู
มีตําราหลวงพ่ออยู่เล่มหนึ่ง เป็นตําราที่ทายแม่นยํามากไม่ว่าของสิ่งใดของใครหาย เมื่อเปิดตําราดู ตําราก็จะทายได้ถูกต้องว่าของนั้นอยู่ไหน จึงมีคนอยากได้ตําราเล่มนี้กันมาก หลวงพ่อจึงให้ผีตนหนึ่งเป็นผู้เฝ้ารักษาตําราเล่มนี้เอาไว้ มีชายคนหนึ่งคิดจะลักตําราเล่มนี้ ผีตนนั้นเปิดตําราออกดูก็รู้ว่ามีคนจะมาลักตํารา ผีจึงปรากฏตัวหลอกหลอนชายคนนั้น ชายคนนั้นกลัวผีจึงหนีไปซ่อนอยู่บนบ้าน ผีเปิดตําราออกดูก็รู้ว่าชายคนนั้นซ่อนอยู่ที่ไหน จึงไปปรากฏตัวหลอกหลอนอีก ชายคนนั้นจึงวิ่งหนีไปหลบซ่อนในป่ากล้วย ผีเปิดตําราดูก็รู้ที่ซ่อนและตามไปหลอกหลอนอีก ชายคนนั้นจึงวิ่งหนีและลงไปหลบซ่อนอยู่ในสระ ผีเปิดตําราดูก็รู่ว่า “อ้อ...มันอยู่ในสระ” ชายคนนั้นได้ยินก็ตกใจรีบขึ้นจากสระและวิ่งหนีไปพร้อมกับคิดว่าตนเองจะหลบซ่อนที่ไหนดี จึงจะไม่ให้ตํารานี้ทายได้ถูก ในที่สุดจึงเอาก้อนดินมาโปะ เข้าบนหัว แล้วตนเองขึ้นไปอยู่บนปลายไม้ ผีก็เปิดตําราดูอีกว่าชายคนนั้นซ่อนอยู่ที่ไหน ในตํารานั้นบอกว่า “อยู่ปลายไม้ แต่ใต้ธรณี” ผีตนนั้นก็งุนงง เพราะนึกไม่ออกว่าอยู่ที่ไหนกันแน่ เพราะจะอยู่ปลายไม้ใต้ธรณีได้อย่างไร เปิดตําราดูเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ตําราก็คงบอกเช่นเดิม ผีตนนั้นจึงคิดว่าตํารานี้ไม่แม่นเสียแล้ว ด้วยความโกรธจึงเผาตําราเล่มนี้ใต้ต้นไม้ต้นนั้น แล้วผีก็จากไป ชายคนนั้นเห็นผีไปแล้วจึงลงมาจากต้นไม้รีบดับไฟที่เผาตํารานั้น เอาตํารานั้นเป็นของตนเองแล้วเที่ยวไปทายให้เพื่อนๆ แต่เนื่องจากตําราถูกไฟไหม้เสียหายบางส่วนจึงทําให้ทายถูกบ้างผิดบ้าง ด้วยเหตุนี้ตําราหมอดูจึงแม่นยําบ้างไม่แม่นยําบ้าง ดังที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้