สองสหายลักไก่
มีชายหนุ่มสองคน เป็นเพื่อนรักกันมานาน อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง มักชอบไปเที่ยวเตร่ด้วยกันเสมอ หนุ่มสองคนนี้ คนหนึ่งหน้าตาดี คือ มองอะไรเห็นตามปกติ แต่หูหนวก ฟังอะไรไม่ค่อยถนัด ส่วนอีกคนหนึ่งตาบอดทั้งสองข้าง แต่หูดีฟังอะไรถนัด ปกติชายหนุ่มทั้งสองคนนี้เป็นคนประพฤติดี ยึดมั่นในศีลธรรมเสมอ ไม่เคยทําอะไรให้เป็นที่เสียหาย หรือทําความเดือดร้อนให้แก่ผู้อื่น
    คืนวันหนึ่ง สองสหายชวนกันไปเที่ยวในละแวกหมู่บ้าน โดยเพื่อนผู้ตาดีแต่หูหนวกเป็นผู้จูงคนตาบอดไป เมื่อเดินเที่ยวจนทั่วแล้ว มาถึงที่เปลี่ยวแห่งหนึ่งก็นั่งคุยกัน จนดึกพอสมควรซึ่งขณะนั้นชาวบ้านต่างนอนหลับกันหมดแล้ว ทั้งสองสหายนึกขึ้นอย่างไรไม่ทราบ จึงชวนกันไปขโมยไก่ชาวบ้าน โดยปรึกษาตกลงกันว่า ให้คนตาดีแต่หูหนวกเป็นคนเข้าไปเอาไก่ในเล้า ส่วนคนตาบอดจะแอบอยู่ข้างนอก
     เมื่อตกลงกันแล้ว ทั้งสองคนจึงพากันเข้าไปในหมู่บ้าน พอเดินไปถึงบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านขนาดใหญ่พอสมควร และเป็นบ้านใต้ถุนสูง ที่ใต้ถุนมีเล้าไก่ขนาดใหญ่ คะเนว่าคงมีไก่มาก นอกนี้ยังมีเครื่องมือทํานา เช่น คราด ไถ เป็นต้น ระเกะระกะอยู่ทั่วไป และทางปลายชานตามพื้นดินมีแอ่งน้ําคลําขังอยู่ด้วย
     เมื่อไปถึงบริเวณบ้านหลังนั้น ไอ้ตาดีแต่หูหนวกก็บอกให้สหายตาบอดทราบและตกลงกันว่า ให้ไอ้ตาดีแต่หูหนวกเข้าไปจับเอาไก่ในเล้าตามที่พูดกันไว้แต่แรก เพราะเห็นว่า ตามองเห็น อาจเลือกจับเอาไก่ได้ตามใจชอบ ส่วนตาบอดจะคอยระวังอยู่ใต้ถุนใกล้ๆ ประตูเล้าไก่ ขณะที่ไอ้ตาดีแต่หูหนวกเข้าไปในเล้าไก่แล้วนั้นก็พูดออกมาปรึกษาเพื่อนว่า "เอาตัวไหนดีไอ้ตาบอดจึงพูดตอบไปว่า "พูดขึ้นทําไม" ไอ้หูหนวกพูดตอบว่า "เอาตัวสีลายๆหรือ "ไอ้ตาบอดพูดกําชับว่า "พูดค่อยๆ" ไอ้หูหนวกถามว่า "เอาตัวน้อยๆหรือ" ไอ้ตาบอดพูดกําชับอีกว่า "อย่าพูดแรง (ดัง)" ไอ้หูหนวกกับถามว่า "เอาไก่ตัวผู้สีแดงหรือ"
     ขณะนั้นเจ้าของบ้านตื่นขึ้นได้ยินเสียงคนพูดอยู่ใต้ถุนบ้าน ก็ร้องถามลงไปว่า "ใครพูดดําๆแดงๆอยู่นี่" เมื่อทราบว่าเจ้าของบ้านตื่น ไอ้ตาบอดรีบบอกให้ไอ้หูหนวกทราบ ต่างพากันตกใจ จึงชักชวนกันหนี ไอ้หูหนวกแต่ตาดีตกใจกลัวมากรับเผ่นหนีออกจากบริเวณบ้านไปทันที ลืมนึกว่าตนทิ้งเพื่อนตาบอดอยู่บริเวณบ้านที่พวกตกเข้าไปขโมยไก่นั้น
      ฝ่ายไอ้ตาบอดไม่ทราบทางออก ได้เดินคลําหาทางวนเวียนอยู่ใต้ถุนบ้านครู่ใหญ่ ก็เดินมาทางใต้ชาน ซึ่งมีแอ่งน้ําคลําขังอยู่ เข้าใจว่าตนเดินมาถึงทุ่งนาซึ่งมีน้ําแล้ว รู้สึกดีใจ เพราะเห็นว่าตนปลอดภัย จึงร้องลํากลอนภาษาอีสานขึ้นด้วยเสียงอันคัง เจ้าของบ้านได้ยินเช่นนั้น ก็ตะโกนลงมาดังๆอีกว่า "ยังจะมาร้องลําอยู่นี่อีกหรือ" ไอ้ตาบอดตกใจรีบวิ่งหนีโดยเร็ว พอดีวิ่งมาทางคราดสําหรับใช้คราดนาวางอยู่ จึงเหยียบคราดอันนั้น ทําให้คราดอันนั้น ทําให้คราดกระดกขึ้นและตีเข้าที่หน้าผากอย่างแรง ไอ้ตาบอดเข้าใจว่าตนถูกตี จึงร้องออกมาว่า "ยอมแพ้แล้วๆอย่าตีผมเลย" เจ้าของบ้าซึ่งอยู่บนเรือนจึงร้องชงมาอีกว่า "ยังไม่หนีไปไหนดอกหรือ"ไอ้ตาบอดยิ่งตกใจ จึงวิ่งหนีต่อไปอีก และมาชนกับต้นเสาเรือนพอดี ไอ้ตบอดเข้าใจว่าถูกตีซ้ําเป็นครั้งที่สอง จึงร้อง ออกมาอีกว่า "เข็ดแล้ว อย่าตีผมเลย" เจ้าของบ้านร้องสําทับมาอีกว่า "กูไม่ได้ตีสักหน่อย พูดออกมาว่ากูตีทําไม" ตอนนี้ เจ้าของบ้านคว้ามีดได้ลงมาจากบ้าน จะมาขโมยจริงๆไอ้ตาบอดได้ยินเสียงเจ้าของบ้านเดินมา ก็วิ่งหนีต่อไปจนพ้นบริเวณบ้าน 
     ฝ่ายไอ้ตาดีแต่หูหนวก พอหนีไปได้สักพักหนึ่ง นึกขึ้นได้ว่าตนทิ้งเพื่อนตาบอดไว้ข้างหลังจึงรีบกลับมาหาเพื่อน พอดีเจอไอ้ตาบอด จึงจูงมือเพื่อนได้แล้วพากันวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว กว่าจะหนีพ้นมาได้ พากันเหนื่อยแทบใจขาดทีเดียว และพากันเข็ดไม่คิดจะขโมยไก่เขาอีกเลย