Sociální stát se rozplývá, soukromý sektor funguje bez překážek, sociální výhody se snižují a institucionální rámec umožňuje zaměstnavatelům přijímat a propouštět zaměstnance jak se jim zachce. Zároveň dochází ke zhoršení pracovních podmínek v důsledku pružné pracovní doby, výsledkem čehož je, že zaměstnanci se stávají oběťmi konkurenceschopnosti s cílem dosáhnout kapitálových zisků.
Διαλύεται το κράτος πρόνοιας, ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί χωρίς εμπόδια, μειώνονται οι κοινωνικές παροχές, το θεσμικό πλαίσιο επιτρέπει στους εργοδότες να προσλαμβάνουν και να απολύουν όποτε το επιθυμούν, ενώ οι συνθήκες εργασίας οξύνονται με βάση το ευέλικτο ωράριο, με αποτέλεσμα να θυσιάζεται ο εργαζόμενος στο βωμό της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή της αύξησης του υπερκέρδους του κεφαλαίου.