A končím konstatováním, nevezmeme-li v úvahu národní dědictví a tradice, nezajistíme-li spravedlivé nakládání s právy, hrozí nám, že se dočkáme toho, jak se naše proklamace o lidských právech mění v pouhé zaklínací formule postrádající jakýkoli význam.
Εν κατακλείδι, αν δεν λάβουμε υπόψη τις εθνικές κληρονομιές και παραδόσεις, αν δεν εγγυηθούμε τη δίκαιη αντιμετώπιση των δικαιωμάτων των λαών, διατρέχουμε τον κίνδυνο να καταλήξουν οι επίσημες διακηρύξεις μας υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απλά ευχολόγια που στερούνται κάθε ουσία.