Proto můžeme a jistě i musíme věnovat pozornost diplomatickému rozměru, pokud si však neuvědomíme, že na dnešním Středním východě stejně jako v Evropě v letech 1937, 1938 a 1939 čelíme na jedné straně politice založené na vraždách a na druhé straně politické realitě obětí ve jménu svobody, i v případě nepřátel, nevěřím, že můžeme nalézt správný směr, směr, který může udat jen Evropa, pokud si vzpomene, že sama vznikla na základě toho, že se musela zříci jednotlivých státních suverenit, a z toho důvodu jsme v posledních letech neměli války, s výjimkou Jugoslávie a jiných míst.
Επομένως, μπορούμε -και πρέπει- σίγουρα να δώσουμε προσοχή στη διπλωματική διάσταση, εάν όμως δεν θυμηθούμε ότι η σύγχρονη Μέση Ανατολή, όπως στην Ευρώπη το 1937, το 1938 και το 1939, έρχεται αντιμέτωπη, από τη μία μεριά, με την πολιτική των δολοφονιών και, από την άλλη, με την πολιτική πραγματικότητα των θυμάτων που χάνονται στο όνομα της ελευθερίας, ακόμη και των εχθρών, δεν πιστεύω ότι μπορούμε να βρούμε τη σωστή κατεύθυνση, μια κατεύθυνση η οποία μπορεί να δοθεί μόνο από την Ευρώπη, εάν θυμηθεί ότι η ίδια προήλθε από την αναγκαιότητα απάρνησης εθνικών κυριαρχιών, που είναι ο λόγος για τον οποίο δεν είχαμε πολέμους στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, με εξαίρεση τη Γιουγκοσλαβία και αλλού.