Datasets:
deokhk
/
pl_wiki_sentences_1000000

Dataset card Data Studio Files
xet
 Community
sentence
stringlengths
8
5.27k
"La dottrina del fascismo") – pochodzący z "Enciclopedia Italiana" esej przypisywany Benito Mussoliniemu.
Okoliczności powstania.
Przed wydaniem XIV tomu "Enciclopedia Italiana" wydawca zwrócił się z prośbą do premiera Benito Mussoliniego o napisanie krótkiej rozprawy dotyczącej doktryny ideologii faszystowskiej na potrzebę hasła "faszyzm". 4 czerwca 1932 w Il Popolo d'Italia ukazał się artykuł "Doktryna polityczna i społeczna", natomiast 11 czer...
W lipcu 1932 ukazał się XIV tom encyklopedii, w którym oba artykuły zamieszczono jako dodatek do hasła "faszyzm".
Do artykułu "Idee podstawowe" dołączone zostały przypisy Mussoliniego, które nie ukazały się wcześniej w gazecie.
Esej, wbrew tytułowi, stanowi przede wszystkim wykładnię tego, czemu faszyzm się sprzeciwia, jedynie połowicznie zarysowując niektóre hasła programowe włoskiego faszyzmu.
Autor poddaje krytyce socjalizm, liberalizm i demokrację.
Faszyzm przedstawiony jest nie tylko jako doktryna polityczna, ale także religijna i historyczna.
Główną doktryną faszyzmu ma być, zdaniem autora, statolatria, kult władzy i siły.
W państwie faszystowskim jednostka ma być bezwzględnie podporządkowana państwu (autor używa słowa totalitaryzm na określenie relacji państwo-jednostka).
Naród zdaniem autora rozprawy jest tworem wtórnym, ukształtowanym jedynie w wyniku istnienia państwa.
W zakresie ekonomicznym autor opowiada się za korporacjonizmem, który ma wyeliminować walkę klas.
Kwestia autorstwa.
"Doktryna faszyzmu" ukazała się pod nazwiskiem Benito Mussoliniego.
Przypuszcza się jednak, że rzeczywistym autorem rozprawy był Giovanni Gentile, główny doktryner włoskiego faszyzmu.
Tłumaczenia.
"Doktryna faszyzmu" niemal natychmiast po powstaniu zaczęła funkcjonować jako samodzielny tekst.
Przed II wojną światową w formie broszurki została przetłumaczona na większość języków europejskich.
Tłumaczenie polskie, autorstwa Stanisława Gniadka, ukazało się w 1935 z inicjatywy Uniwersytetu Lwowskiego.
Karwacz (od 1973 "Przasnysz") – dawna gmina wiejska istniejąca do 1954 roku w woj. warszawskim.
Siedzibą władz gminy był Karwacz.
W okresie międzywojennym gmina Karwacz należała do powiatu przasnyskiego w woj. warszawskim. 1 stycznia 1923 z gminy Karwacz wyłączono osadę Wójtostwo Przasnysz, włączając ją do Przasnysza. 1 lipca 1924 do gminy Karwacz włączono wsie Sątrzaska i Frankowo oraz folwarki Sątrzaska A i Sątrzaska B z gminy Płoniawy w powiec...
Po wojnie gmina zachowała przynależność administracyjną.
Według stanu z 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 19 gromad.
Gminę zniesiono 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin.
Jednostki nie przywrócono 1 stycznia 1973 roku po reaktywowaniu gmin, utworzono natomiast jej terytorialny odpowiednik, gminę Przasnysz.
Jelcz T120 – autobus turystyczny i międzymiastowy, produkowany przez firmę Jelcz w Jelczu-Laskowicach.
Historia.
Najprawdopodobniej właśnie czynnik konkurencji stał się dla jelczańskich konstruktorów bodźcem do przeprowadzenia modernizacji autobusu PR110D.
Podczas Międzynarodowych Targów Poznańskich w 1993 r. zaprezentowano prototyp turystycznego autobusu T120, wyposażony w klimatyzator przestrzeni pasażerskiej.
W stosunku do PR110D, Jelcz T120 posiadał identyczną konstrukcję oraz wymiary zewnętrzne, natomiast nadwozie poddano jedynie kosmetycznym zmianom.
Dotyczyły one przede wszystkim wykończenia wnętrza, które miało zapewnić wyższy poziom komfortu pasażerów.
Nowy autobus otrzymał wykładziny włókninowe sufitu i ścian bocznych, dodatkową wykładzinę dywanową w przejściu, inne tkaniny obiciowe siedzeń.
Nad wnęką tylnych drzwi zamontowano dodatkowe dwa składane fotele, wygospodarowano również odrębną przestrzeń bagażową dla kierowcy.
Poprawiono oświetlenie i nagłośnienie wnętrza.
Przewidziano ponadto opcję montażu siedzenia pilota oraz radiomagnetofonu.
Skuteczne ogrzewanie wnętrza zapewniało kilka niezależnych nagrzewnic wodnych.
Autobus T120 otrzymał zmodernizowaną jednostkę napędową – doładowany silnik z zapłonem samoczynnym typu SWT11/311 o maksymalnej mocy 260 KM.
Silnik ten zabudowany został pionowo za tylną osią i zblokowany był z mechaniczną 6-biegową skrzynią typu S6-90.
Zmodernizowany został most napędowy typu MT1032.A, który otrzymał niższe przełożenie (wartość 5,125, dla porównania w Jelczu PR110D wartość ta wynosiła 5,86).
Zastosowanie nowego silnika wymusiło dokonanie niewielkich zmian konstrukcyjnych w tylnej części kratownicy pojazdu.
Jelcz T120 stał się w porównaniu do PR110D cichszy, głównie za sprawą zmian dokonanych w układzie wylotowym oraz izolacji komory.
Maksymalna prędkość pojazdu wynosiła 106 km/h.
W zależności od wyposażenia (zakładano odmiany Standard oraz Komfort), autobus pomieścić mógł od 48 do 50 pasażerów, natomiast masy własne wynosiły odpowiednio 10 750 kg (Standard) oraz 10 800 kg (Komfort).
Dla obu wersji założono jednakową masę całkowitą – 16 000 kg.
Wyposażenie Jelcza T120 Standard obejmowało przesuwne górne szyby okien bocznych, dwa elektryczne wentylatory wyciągowe, dwie klapy dachowe oraz fotele pasażerskie pozbawione opcji odchylania.
Odmiana turystyczna – T120 Komfort - posiadała dodatkowo kanały nawiewne z wentylatorami elektrycznymi i indywidualnymi nawiewami na każde miejsce pasażerskie oraz uchylne fotele typu lotniczego.
Zrezygnowano tu natomiast z przesuwnych szyb w oknach bocznych.
Istniała opcja zabudowy toalety oraz klimatyzatora.
Konstruktorzy JZS zakładali ponadto w produkcji seryjnej modelu T120 Komfort opcję montażu mocniejszego silnika typu SWT11/309 o maksymalnej mocy 280 KM, jednakże tego zamierzenia nie zrealizowano.
Drzwi w Jelczu T120, podobnie jak w przypadku PR110D, rozmieszczono w układzie 2-0-1, przy czym pierwsze drzwi były automatyczne, odskokowe, drugie natomiast – otwierane na klamkę.
Dodatkowo umieszczono otwierane na klamkę drzwi dla kierowcy na zwisie przednim z lewej strony.
Pod podłogą pojazdu znalazły miejsce obszerne bagażniki o pojemności 6 m³.
Klapy bagażników wykonane zostały z aluminium, co wywarło istotny wpływ na ochronę przeciwkorozyjną nadwozia.
Seryjną produkcję autobusu T120 podjęto w Jelczu dopiero w 1992 roku.
Pojazd ten zastąpił w ofercie JZS model D120.
Reprezentacja Niemiec U-21 w piłce nożnej – młodzieżowa reprezentacja Niemiec sterowana przez Niemiecki Związek Piłki Nożnej.
Jej największym sukcesem są dwa złote i cztery srebrne medale mistrzostw Europy juniorów.
W 1976 roku UEFA wprowadziła nowe zasady odnośnie do młodzieżowych reprezentacji piłkarskich – drużyny do lat 23 zostały zastąpione przez zespoły do lat 21.
Początkowo na arenie międzynarodowej występowały zespoły Niemiec Zachodnich oraz Niemiec Wschodnich, dopiero po ich zjednoczeniu w 1990 roku Niemcy utworzyli jedną reprezentację.
Młodzieżowej drużyny Niemiec wielokrotnie brały udział w mistrzostwach Europy.
W 1974, 1978, 1980 i 1982 wywalczyły na nich drugie miejsca, a w 2009 i 2017 mistrzostwo.
Duczymin (pocz.
"Bugzy Płoskie") – dawna gmina wiejska istniejąca do 1954 roku w woj. warszawskim.
Siedzibą władz gminy był Duczymin.
Gmina powstała podczas I wojny światowej w związku z przemianowaniem gminy Bugzy Płoskie na Duczymin.
W okresie międzywojennym gmina Duczymin należała do powiatu przasnyskiego w woj. warszawskim.
Po wojnie gmina zachowała przynależność administracyjną.
Według stanu z 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 10 gromad: Bugzy Płoskie, Duczymin, Dzierzęga, Grabowo-Skorupki, Jedlinka, Nowa Wieś, Stara Wieś, Wasiły-Zygny, Zdziwuj Nowy i Zdziwuj Stary.
Gminę zniesiono 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin.
Jednostki nie przywrócono 1 stycznia 1973 roku po reaktywowaniu gmin, a jej obszar wszedł głównie w skład nowej gminy Chorzele (oraz fragmentarycznie w skład gminy Krzynowłoga Mała).
Port lotniczy Dodoma – port lotniczy zlokalizowany w Dodomie, stolicy Tanzanii.
Kapajówka, Kopajówka ( "Kapajeuka, Kapajuuka", "Kapajewka", "Kopajiwka") – rzeka w północno-zachodniej Ukrainie (obwód wołyński) i południowo-zachodniej Białorusi (obwód brzeski), prawy dopływ Bugu w zlewisku Morza Bałtyckiego.
Długość - 39 km (19,5 km na Ukrainie, 19,5 km na Białorusi), powierzchnia zlewni - 264 km², średni przepływ u ujścia - 0,9 m³/s, średni spadek - 0,5‰.
W górnym biegu skanalizowana, w średnim i dolnym biegu szerokość 1-3 m.
Źródła w okolicy Jezior Szackich na Ukrainie, płynie na północny wschód, uchodzi do Bugu koło wsi Leplewka (niedaleko Sławatycz po stronie polskiej).
Źródło:
Didier van der Hove (ur. 13 grudnia 1966 w Brukseli) – belgijsko-kolumbijski aktor.
Życiorys.
Wczesne lata.
Urodził się w Brukseli, a dorastał w Kongo.
Podróżował wraz z rodzicami po Stanach Zjednoczonych, potem Ameryce Środkowej, zanim przybył do Kolumbii z rodzicami w wieku 10 lat. W Kolumbii ukończył studia informatyczne, kurs aktorski oraz kurs dla cyrkowych klaunów.
Był prezenterem programu "Ciudad X" (2004).
Kariera.
Stał się znany z telenowel prezentowanych w Hiszpanii i całej Ameryce Łacińskiej.
Jego popularność wzrosła na całym świecie wraz z powodzeniem telenowel takich jak "Kobieta w lustrze" ("La Mujer en el espejo", 2004-2005) i "Zorro" (" El Zorro: la Espada y la Rosa", 2007).
W telenoweli "Hacjenda La Tormenta" ("La Tormenta", 2005) jako Enrique Montalvo, był najlepszym przyjacielem i powiernikiem Marii Teresy, pomimo tego, że inteligentny, cierpi na brak miłości, która pochodzi z jego dzieciństwa.
Jest psychopatą, zdrajcą, który niszczy życie bez skrupułów, aby osiągnąć swoje ciemne cele.
Życie prywatne.
W 2008 w hotelu w południowym Chile został zatrzymany przez policję, po tym jak został oskarżony o seks z dwiema niepełnoletnimi osobami (chłopakami - 16 i 17 lat), z którymi utrzymywał przyjazne stosunki przez cztery lata przez Internet, molestowanie dzieci i posiadanie pornografii dziecięcej.
Kadra VfB Stuttgart.
Eike Immel, Eberhard Trautner; Guido Buchwald, Slobodan Dubajić, Michael Frontzeck, Nils Schmäler, Thomas Schneider, Günther Schäfer, Alexander Strehmel; Andreas Buck, Maurizio Gaudino, Marc Kienle, Ludwig Kögl, Matthias Sammer, Jovica Simanić; Manfred Kastl, Olaf Schmäler, Eyjólfur Sverrisson, Fritz Walter.
Edward Jan Muszyński (ur. 30 września 1911 w Zagorzycach, zm. 15 marca 1968 w Kielcach) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, biskup pomocniczy kielecki w latach 1961–1968.
Życiorys.
Urodził się 30 września 1911 w Zagorzycach.
Kształcił się w Państwowym Gimnazjum im.
Tadeusza Kościuszki w Miechowie, gdzie w 1930 złożył egzamin dojrzałości.
Następnie studiował w seminarium duchownym w Kielcach, gdzie był członkiem kleryckiej orkiestry. 15 czerwca 1935 został w Kielcach wyświęcony na prezbitera przez miejscowego biskupa diecezjalnego Augustyna Łosińskiego.
W czasie okupacji rozpoczął tajne studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Kontynuował je w latach 1948–1950 i ukończył z magisterium.